Relaties Relaties

Relaties

Ik maak er een puinhoop van

Hallo iedereen,

ik ben ten einde raad over mijn gevoelens.

Sinds eind 2016 tot juni 2019 heb ik een affaire gehad met een getrouwde vrouw. We delen dezelfde interesses en we waren verliefd op elkaar. Dit veranderde later in houden van, maar ik was psychisch niet in orde omdat ik in mijn vorige relatie 2,5 jaar mishandeld ben door mijn ex. Daarvoor moest ik eerst in therapie en behandeld worden voor mijn angsten. Hierdoor heb ik nee gezegd op haar verzoek om een relatie aan te gaan. Ze zou alles achterlaten en met haar dochter van 1 jaar bij mij komen wonen. Ik hield dit dus af omdat ik bang was dat ze vreemd zou gaan en ik niet wilde dat haar kind in een gebroken gezin zou opgroeien.

Over haar partner laat ze niets kwijt. Alleen dat ze geen fysieke aantrekkingskracht meer voelt, hij erg antisociaal is en haar weghoudt bij vrienden. Dit herken ik uit mijn vorige relatie dus greep dit mij enorm aan. Ik vind de relatie enorm giftig, maar ik heb het idee dat zij het wel goed vindt.

Nu zijn we 1 jaar (december 2020) later en ik was psychisch hersteld. Ik belde haar en ze zei dat ze zwanger was van haar partner. Ik voelde mij enorm klote, maar ik had geen tijd om het te verwerken want ik kreeg de diagnose kanker. Vanaf december 2020 tot mei 2021 heeft ze met geen woord tegen mij gepraat. Ik heb 4x aan de rand van de dood gestaan en dacht altijd aan haar. De eerste afscheidsbrief die ik schreef was aan haar. 

In mei 2021 kwam ik weer in contact met haar. Ze zei dat ze naar het ziekenhuis had willen komen maar vanwege covid ze niet kon (zwanger en het is 2 uur reizen). Ze zei dat ze niet meer stiekem wilde doen, maar toch hebben we in twee weken tijd twee keer 2 uur gepraat. Hierin zei ze dat ze van mij hield, mij en mijn huisje heel erg mistte. Ik heb hierin de afscheidsbrief voorgelezen en daarvan mkest ze huilen. Ik vertelde haar waarom ik haar destijds had afgewezen en ze vond het fijn dat ik zo eerlijk was. 

Nu zijn we in juni en is ze bevallen. Ik laat haar met rust omdat ik wil dat ze van de baby geniet. We hebben het laatst gebeld 1 dag na de geboorte en toen liet ze haar kindje zien. Het was een mooi kindje, maar ik moest enorm huilen omdat ik graag met haar een kindje had gewild.

Ze zei dat ze niet meer verliefd op mij was, maar uit alle dingen die ze doet blijkt dat ze nog steeds gevoelens voor mij heeft. Zij is diegen die ondanks dat ze niet stiekem wil doen wel met mij belt en naar mijn huis toe wil komen om te zien hoe het met mij gaat. Ook zegt ze dat een relatie met mij niet kan vanwege de hoge alimentatie die ze zal moeten betalen, niet specifiek omdat ze niet wil. Meerdere van mijn vriendinnen geven aan dat uit haar gedragingen blijkt dat ze nog gevoelens voor mij heeft. De kanker heeft mij ertoe aangezet dat ik ben gaan nadenken en ik wil gaan strijden voor haar.

Ze heeft het nooit over haar man gehad, maar uit de dingen die ze vertelt (tien jaar geen fysiek contact, geen seks (behalve dan die 2 kinderen), niet gelukkig zijn) weet ik uit eigen ervaring dat ze in een giftige relatie zit. Uiteraard snap ik dat dat haar keuze is, maar het kwetst mij en maakt mij ongelukkig om haar zo te zien. Het lijkt erop alsof ze het allemaal goed vindt, maar waarom wilde ze 4 jaar geleden dan alles opgeven voor mij?

Mijn hoofd en hart strijden nu al een maand en ik krijg geen rust om de kanker te verwerken. De ene keer wil ik haar en haar kinderen gelukkig maken, maar de andere keer denk ik "wat als het kind mij niet accepteert en ik de ouders uit elkaar haal" of "ik heb geen zin de rest van mijn leven te moeten dealen met die ex". Als ik brieven van 4 jaar geleden teruglees dan voel ik haar liefde weer.

Wat een lastig situatie. Ik denk dat je eerst moet focus op je eigen herstel en dingen die je weer gelukkig maken. Als ik het zo hoor weet zei nu nog niet wat ze wil en is nog steeds stiekem in de relatie.  Want ze praat nog steeds  in geheim met jou. De liefde zal niet zo over zijn. Maar je geef aan is 4 jaar geleden misschien is hun relatie in de tussen tijd ook verbeterd. Denk dat voor jou ook moeilijk is om contact te houden met haar. N je wilt indd geen gezin uit elkaar halen.  N met hoge alimentatie klinkt beetje ala excuses dat ze niet echt voor uit komt wat ze wil . Want als je die moet betalen dat is toch alleen als je meeste verdiend en ze er van uit gaan dat ze dit ook kan missen en de ander ouder de meeste tijd de kinderen heeft. Waardoor die ouder alimentatie nodig heeft voor eten , kleding enzo. Als ze echt besluit weg te gaan heeft ze je nummer en weet ze dat je er spijt van had en waarom je dit had gedaan niet dat je toen niet wilde. Ik zou zelf verder helemaal geen contact meer willen met haar en pleister in een keer af halen. Nu doet elke keer pijn om te horen hoe jullie elkaar nog missen of ongelukkig zijn niet samen en krijg je hoop en steeds de deur in je gezicht dat ze toch blijft. Denk dat dit voor je gezondheid ook niet goed is . Iedereen verdiend dat ene voor de volle 100% voor je gaat. Wens je in iedergeval veel liefde , geluk en gezondheid toe.

' De ene keer wil ik haar en haar kinderen gelukkig maken, maar de andere keer denk ik "wat als het kind mij niet accepteert en ik de ouders uit elkaar haal" of "ik heb geen zin de rest van mijn leven te moeten dealen met die ex".'

Je slaat volgens mij een overweging over: wat als zij niet gelukkig gemaakt wil worden door jou. Ik denk dat dat aan de hand is. Dan kun je een grote liefde koesteren in je hart, maar verder kun je er niet zoveel mee. Loslaten dus.

Tsjor

Fredje01

Fredje01

11-06-2021 om 09:46 Topicstarter

Ik had zelf ook het idee dat ze niet weet wat ze wil. De alimentatie waar ik over praat is partneralimentatie. Zij verdient het dubbele van wat hij verdient. Ik begrijp dat het kan zijn dat ze niet wil dat ik haar gelukkig maak. Dat is prima, maar dan moet ze stoppen met dubbelzinnige dingen.

Ik ben van plan om wanneer ze hier is dit ook duidelijk te krijgen, maar ik ben bang dat haar antwoord altijd zal zijn "dat weet ik niet". Zo reageerde ze de afgelopen jaren heel vaak tijdens een serieus gesprek. Soms voelt het alsof ik een brandweerman ben en ik haar wil redden uit een brandend huis maar zij weigert het huis te verlaten. Daarnaast staat ook nog niet vast wanneer ze komt en zou het zo kunnrn zijn dat ze geen tijd vrij maakt.

ik begrijp ook niet waarom ik de ene keer dolgraag die kinderen zou willen opvoeden en een andere keer niet. Deze kwestie staat mijn herstel in de weg. Ik slaap slechts 3 uur per nacht en word vaak tussendoor wakker. Ik denk dat dit de angst is om haar nogmaals te verliezen. Ze heeft (voor zover dat kan vanaf een roze wolk) de juiste eigenschappen, maar uiteraard ook negatieve kanten.

Je moet jezelf op de eerste plaats zetten Fredje. Het gaat niet lukken als je een net gescheiden vrouw met 2 kleine kinderen moet verzorgen. In koeienletter schrijf ik NIET DOEN! Eerst beter worden, zelf in therapie gaan over alles wat je overkomen is (mishandeling, mislukte relatie, kanker). Doorgaan met deze "relatie" is een manier om niet naar de rest te kijken (mishandeling, mislukte relatie, kanker) en je kop in het zand te steken.

Ik wens je veel sterkte

Sinilind

Fredje01 schreef op 11-06-2021 om 09:46:

Ik had zelf ook het idee dat ze niet weet wat ze wil. De alimentatie waar ik over praat is partneralimentatie. Zij verdient het dubbele van wat hij verdient. Ik begrijp dat het kan zijn dat ze niet wil dat ik haar gelukkig maak. Dat is prima, maar dan moet ze stoppen met dubbelzinnige dingen.

Ik ben van plan om wanneer ze hier is dit ook duidelijk te krijgen, maar ik ben bang dat haar antwoord altijd zal zijn "dat weet ik niet". Zo reageerde ze de afgelopen jaren heel vaak tijdens een serieus gesprek. Soms voelt het alsof ik een brandweerman ben en ik haar wil redden uit een brandend huis maar zij weigert het huis te verlaten. Daarnaast staat ook nog niet vast wanneer ze komt en zou het zo kunnrn zijn dat ze geen tijd vrij maakt.

ik begrijp ook niet waarom ik de ene keer dolgraag die kinderen zou willen opvoeden en een andere keer niet. Deze kwestie staat mijn herstel in de weg. Ik slaap slechts 3 uur per nacht en word vaak tussendoor wakker. Ik denk dat dit de angst is om haar nogmaals te verliezen. Ze heeft (voor zover dat kan vanaf een roze wolk) de juiste eigenschappen, maar uiteraard ook negatieve kanten.naar voor je!

jeejtje wat naar😔

ik vind wel dat je heel duidelijk mag zijn tegen haar, je bent geen poppetje he die ze heen en weer kan slingeren...

ik zou idd na duidelijkheid vragen of ze wel verder of niet, daar moet ze een duidelijke keus in maken en dan niet steeds terugkomen. Al is het goed bedoeld, het maakt het lastiger voor jou.

ook wil ik je meegeven geniet aub een beetje, ik zit niet in jou situatie en ik weet dat het makkelijker gezegd dan gedaan is maar ik vind het wel naar dat ik zie dat je heel veel tijd aan dit besteed, terwijl je wat meer aan jezelf mag denken.

je hebt nog heel wat te verwerken daarnaast nog heel wat te genieten ook van je leven en het beste van jezelf na voren te halen in het leven.

ik zeg je niet wat je moet doen hoor maar probeer gewoon te zeggen denk wat meer aan jezelf, jij zit uiteindelijk alleen zij niet.

ik hoop dat je snel wat rust krijgt en dat er wat meer duidelijkheid in de situatie komt, ook wens ik je het allerbeste en heel veel sterkte! Vergeet jezelf niet in deze periode en probeer niet teveel tijd te verspillen aan dingen waar je geen controle over hebt maar probeer tijd te besteden aan dingen waar je wel controle over hebt, ik snap dat het pijn doet echt waar maar nogmaals haal het uiterste uit het leven jij verdient ook gelukkig te zijn en alleen jij hebt dat in de hand.

En je mag jezelf ook echt wel een flinke schouderklop geven hoor, kijk wat je allemaal moet doorstaan en je staat nog steeds! Hou je hoofd omhoog, you got this !🙌

Ik zou sowieso geen relatie aangaan met iemand die vreemdgaat. Want dat doet ze. Ze papt met jou aan terwijl ze toch bij haar man blijft en zelfs nog een baby met hem krijgt. En als ze dat bij haar man kan flikken, kan ze jou net zo goed bedonderen met weer een ander. Als je niet gelukkig bent in je relatie, werk er aan of stap er uit. Maar dit is van twee walletjes eten en jou aan het lijntje houden. Ze moet een keuze maken en pas daarna kun je samen iets opbouwen. Of niet. Maar dit werkt niet.

Je kunt beter voor jezelf gaan strijden in plaats van voor haar. Uit je verhaal blijkt niet echt dat zij met jou verder wil en daarnaast is het een heel slecht idee om met twee kinderen bij een andere man in te trekken die je eigenlijk in het dagelijks leven helemaal niet goed kent.


dus focus op jezelf en op je eigen herstel, laat je leven niet beheersen door iemand die niet voor jou kiest. Het klinkt hard, maar hier word je echt niet gelukkig van. Sterkte!

Fredje01

Fredje01

11-06-2021 om 16:26 Topicstarter

Bedankt voor jullie reacties en ik hoop dat er nog vele volgen.

ik deel de mening dat ik pas iets kan opbouwen met haar wanneer ze gescheiden is. Ik vind niet dat iemand altijd een vreemdganger is. Ze heeft mij uitgelegd waarom ze met mij vreemd is gegaan.

Mocht ze scheiden dan gaat het mij voornamelijk om de kinderen. Ik weet niet waarom ze een tweede kind met hem heeft genomen, maar hij kan nogal dwingend zijn. Daar wil ik verder niets achter zoeken. Ik weet ook niet of de kinderen mij gaan accepteren en of ik uiteindelijk wel wil dealen met haar ex. Toen ik jong was heb ik altijd gedacht om met iemand kinderen te krijgen zonder daarbij al kinderen te hebben. 


Mijn rechtvaardigheidsgevoel ten opzichtte van het vermoedelijke mishandelen is groot. Ik weet namelijk hoe het is om vast te zitten in zo een relatie.

Ik zit op een enorme roze wolk en iedere dag dat voorbij trekt is een dag minder wachten. Ik wil haar zo graag spreken. Maar ik wil ook dat iemand voor de volle 100 procent voor mij gaat maar ik ben bang een grote liefde mis te lopen als ik haar laat gaan.

ik wil ook niet de persoon zijn die ze over 3 jaar belt wanneer ze eindelijk inziet dat haar huwelijk op niets uitloopt. Wie weet ben ik dan allang verder en krijgt zij spijt.

Fredje01 schreef op 11-06-2021 om 16:26:

Bedankt voor jullie reacties en ik hoop dat er nog vele volgen.

ik deel de mening dat ik pas iets kan opbouwen met haar wanneer ze gescheiden is. Ik vind niet dat iemand altijd een vreemdganger is. Ze heeft mij uitgelegd waarom ze met mij vreemd is gegaan.

Mocht ze scheiden dan gaat het mij voornamelijk om de kinderen. Ik weet niet waarom ze een tweede kind met hem heeft genomen, maar hij kan nogal dwingend zijn. Daar wil ik verder niets achter zoeken. Ik weet ook niet of de kinderen mij gaan accepteren en of ik uiteindelijk wel wil dealen met haar ex. Toen ik jong was heb ik altijd gedacht om met iemand kinderen te krijgen zonder daarbij al kinderen te hebben.


Mijn rechtvaardigheidsgevoel ten opzichtte van het vermoedelijke mishandelen is groot. Ik weet namelijk hoe het is om vast te zitten in zo een relatie.

Ik zit op een enorme roze wolk en iedere dag dat voorbij trekt is een dag minder wachten. Ik wil haar zo graag spreken. Maar ik wil ook dat iemand voor de volle 100 procent voor mij gaat maar ik ben bang een grote liefde mis te lopen als ik haar laat gaan.

ik wil ook niet de persoon zijn die ze over 3 jaar belt wanneer ze eindelijk inziet dat haar huwelijk op niets uitloopt. Wie weet ben ik dan allang verder en krijgt zij spijt.

precies het is ook heel erg moeilijk hoor vooral als je zoveel voor elkaar voelt en betekend.. maar als ik het goed begrepen had zou ze haar man dus niet verlaten ?  Dan laat jij geen grote liefde lopen maar eerder zei toch?

Fredje01

Fredje01

11-06-2021 om 17:15 Topicstarter

Rachel. schreef op 11-06-2021 om 17:01:

[..]

precies het is ook heel erg moeilijk hoor vooral als je zoveel voor elkaar voelt en betekend.. maar als ik het goed begrepen had zou ze haar man dus niet verlaten ? Dan laat jij geen grote liefde lopen maar eerder zei toch?

Ze zei 4 jaar geleden dat ze alles zou verlaten voor mij, maar toen heb ik dus niet toegehapt omdat ik bang was dat ze vreemd zou gaan en ik nog erg vast zat in mijn eerdere angsten. Ik vergeleek haar onterecht met mijn ex, maar ze heeft ook niet geprobeerd te vechten voor een relatie zoals ik nu doe. Dat laat mij nadenken over de toekomst. Want wanneer vecht ze dan wel voor dingen? Ik heb het idee dat ze het allemaal wel goed vindt zoals het is... maar als je dingen goed vindt zoals het is dan ga je niet vreemd lijkt mij.

Of ze destijds meende dat ze voor mij zou kiezen of niet weet ik niet, maar hier houd ik mij enorm aan vast. Zij laat inderdaad een grote liefde lopen, maar ik ook. Ook uit alles wat ze doet (tenminste volgens mij) blijkt dat ze nog gevoelens voor mij heeft. Anders:

1) Doe je niet stiekem terwijl je niet meer stiekem wil doen. Contact zoeken bijvoorbeeld

2) Kom je niet naar mijn huis toe waar dingen kunnen gebeuren...

3) Zeg je niet dat je van mij houdt, mij en mijn huisje mist.

4) Werd je niet kotsmisselijk toen je hoorde dat ik kanker had

5) Zei je 4 jaar geleden niet dat je het jammer vindt dat iemand anders in de toekomst gaat profiteren van mijn therapie wanneer ik beter ben.

Ik wil erg graag weten wat zij nog voor mij voelt. Ondanks de geschiedenis die ze heeft gehad met mij wil ik haar vertrouwen. Ik voel ook - en dat is natuurlijk heel erg fout - een verantwoordelijkheidsgevoel tegenover haar kinderen. Ik wilde altijd al een relatie zoals mijn ouders die hadden en ik heb het idee dat ieder kind de relatie van de ouders als "ideaal" ziet. Ik haar geval is hun relatie in mijn ogen geen goed voorbeeld.

En ik snap niet waarom ik blijft twijfelen... waarom voel ik op sommige momenten dat ik haar en de kinderen wil en op andere momenten ik het niet wil. Angst? Of ben ik enorm bang voor de lasten en niet de lusten? Is dit de angst dat ik haar kinderen niet kan geven wat ze nodig hebben? Ik zie het al helemaal voor mij om 's ochtends wakker te worden naast haar en samen naar beneden gaan en met de kinderen ontbijten. Ik wil mijn kennis met hen delen...

Ik heb enorm het gevoel dat ze bang is om weg te gaan bij haar man. Of dat ik iets moet doen om aan haar te laten merken dat ik voor de volle honderdduizend procent voor haar wil gaan. Ik zou namelijk niet raar opkijken als haar man vreemde dingen gaat doen wanneer zij bij hem weg is. Dit soort dingen wil ik gaan uitzoeken, maar zoals ik al eerder aangaf zal ze daar geen antwoord op geven. En dan moet ik met een half antwoord mijn toekomst gaan bepalen?

Fredje01 schreef op 11-06-2021 om 17:15:

[..]

Ze zei 4 jaar geleden dat ze alles zou verlaten voor mij, maar toen heb ik dus niet toegehapt omdat ik bang was dat ze vreemd zou gaan en ik nog erg vast zat in mijn eerdere angsten. Ik vergeleek haar onterecht met mijn ex, maar ze heeft ook niet geprobeerd te vechten voor een relatie zoals ik nu doe. Dat laat mij nadenken over de toekomst. Want wanneer vecht ze dan wel voor dingen? Ik heb het idee dat ze het allemaal wel goed vindt zoals het is... maar als je dingen goed vindt zoals het is dan ga je niet vreemd lijkt mij.

Of ze destijds meende dat ze voor mij zou kiezen of niet weet ik niet, maar hier houd ik mij enorm aan vast. Zij laat inderdaad een grote liefde lopen, maar ik ook. Ook uit alles wat ze doet (tenminste volgens mij) blijkt dat ze nog gevoelens voor mij heeft. Anders:

1) Doe je niet stiekem terwijl je niet meer stiekem wil doen. Contact zoeken bijvoorbeeld

2) Kom je niet naar mijn huis toe waar dingen kunnen gebeuren...

3) Zeg je niet dat je van mij houdt, mij en mijn huisje mist.

4) Werd je niet kotsmisselijk toen je hoorde dat ik kanker had

5) Zei je 4 jaar geleden niet dat je het jammer vindt dat iemand anders in de toekomst gaat profiteren van mijn therapie wanneer ik beter ben.

Ik wil erg graag weten wat zij nog voor mij voelt. Ondanks de geschiedenis die ze heeft gehad met mij wil ik haar vertrouwen. Ik voel ook - en dat is natuurlijk heel erg fout - een verantwoordelijkheidsgevoel tegenover haar kinderen. Ik wilde altijd al een relatie zoals mijn ouders die hadden en ik heb het idee dat ieder kind de relatie van de ouders als "ideaal" ziet. Ik haar geval is hun relatie in mijn ogen geen goed voorbeeld.

En ik snap niet waarom ik blijft twijfelen... waarom voel ik op sommige momenten dat ik haar en de kinderen wil en op andere momenten ik het niet wil. Angst? Of ben ik enorm bang voor de lasten en niet de lusten? Is dit de angst dat ik haar kinderen niet kan geven wat ze nodig hebben? Ik zie het al helemaal voor mij om 's ochtends wakker te worden naast haar en samen naar beneden gaan en met de kinderen ontbijten. Ik wil mijn kennis met hen delen...

Ik heb enorm het gevoel dat ze bang is om weg te gaan bij haar man. Of dat ik iets moet doen om aan haar te laten merken dat ik voor de volle honderdduizend procent voor haar wil gaan. Ik zou namelijk niet raar opkijken als haar man vreemde dingen gaat doen wanneer zij bij hem weg is. Dit soort dingen wil ik gaan uitzoeken, maar zoals ik al eerder aangaf zal ze daar geen antwoord op geven. En dan moet ik met een half antwoord mijn toekomst gaan bepalen?

precies ik begrijp je heel goed, de grote reden waarom je dus ook blijft twijfelen is natuurlijk omdat het overduidelijk is dat ze zeker nog wat voor je voelt, zoiets verdwijnt ook absoluut niet als sneeuw voor de zon.

kwa angst, ligt de angst niet misschien meer door het feit wat je heb meegemaakt en wat je allemaal gezien hebt? Ik bedoel zo te horen aan je vorige relatie heb je alleen maar slecht resultaat gezien (van je ex partner) dit moet idd wel je vertrouwen enorm beschaden! Ik heb ook hele nare dingen meegemaakt en ik ben het met je eens dat je kijk op het leven en de mensen enorm anders word, wel een voordeel ervan vind ik dat je niet zomaar beslissingen neemt zonder er over na te denken, je kijkt goed naar de toekomst naar de voor en nadelen, blijven doen zou ik zeggen!

en wat ik dan denk (kan het ook mis hebben hoor) dat er toch nog een deel angst bij zit door en het minder vertrouwen in mensen maar ook omdat ondanks dat ze zo ongelukkig is jij ziet wat ze doet, ze heeft een man maar blijft deels aan jou hangen, misschien ben je bang dat dit na een langere tijd ook bij jou kan voorvallen, ik denk dat de lat ook erg hoog ligt doordat je miss denkt : wat als ik een keer faal? Gaat ze dan naar iemand anders? Wat als we ruzie krijgen? Blijft ze wel?  Want jij hebt natuurlijk haar verhaal gehoord en hoe ze over alles denkt van haar partner

en ook de druk voor de kinderen begrijp ik heel goed, je wilt de kinderen het beste geven wat jij zelf miste, dus die druk ligt voor jou enorm hoog en je wilt daarin niet falen want bent bang voor de gevolgen.

ik weet dat je zegt dat ze over veel dingen liever niks zegt of ik weet het niet zegt.

maar als je echt enorm twijfelt en het zit niet lekker je kan het nog niet los laten raad ik aan toch te proberen eens een goed en duidelijk gesprek met haar te hebben alle onzekerheden gevoelens en gedachten die hebt gooi het eruit zeg alles! En dan kijken wat eruit komt of dat ze miss met wat duidelijkere antwoorden komt, dit is niet fijn om zo af te sluiten, en de reden dat je het nog niet los kan laten is omdat ze jou ook nog niet helemaal los laat plusss je hebt totaal geen duidelijkheid dus die hoop blijft totdat ze echt weet wat ze wil en duidelijk is.

is het mogelijk om haar nog tot een gesprek zoals ik beschreef te krijgen? En dat je dan ook echt alles zegt zoals je het aan ons verteld je gevoelens twijfels en gedachtes.

misschien komen er dan wat dingen los bij haar jij stelt je open dan durft ze miss wat dingen te zeggen die ze eerder niet zei of vertelde...

en idd nooit met zo een antw je toekomst bepalen dat loopt zowiezo slecht af,

ik zit ook echt met je mee te denken hoe of wat en zelfs ik krijg klamme handen zo van wat wil ze nou?? Wat speelt er nou echt??

want dit gaat natuurlijk al helemaal niet werken als ze je blijft contacten maar jij komt niet verder want er is geen duidelijkheid en er veranderd niks.

wees eerlijk vraag alles wat je wil vragen wees maar eve egoïstisch dat zelfs als ze met haar man blijft jij in iedergeval alle antwoorden op je vragen hebt, dan zou het nog steeds moeilijk maar een stuk makkelijker zijn. Ik zou ook niet met zulke vragen kunnen zitten dat maakt je gek.


"Mijn rechtvaardigheidsgevoel ten opzichtte van het vermoedelijke mishandelen is groot. Ik weet namelijk hoe het is om vast te zitten in zo een relatie"

juist dus jij hebt eigenlijk ook het vermoeden dat er meer speelt daar dan dat ze je verteld?

Fredje01

Fredje01

11-06-2021 om 19:45 Topicstarter

Rachel. schreef op 11-06-2021 om 18:57:

[..]

precies ik begrijp je heel goed, de grote reden waarom je dus ook blijft twijfelen is natuurlijk omdat het overduidelijk is dat ze zeker nog wat voor je voelt, zoiets verdwijnt ook absoluut niet als sneeuw voor de zon.

kwa angst, ligt de angst niet misschien meer door het feit wat je heb meegemaakt en wat je allemaal gezien hebt? Ik bedoel zo te horen aan je vorige relatie heb je alleen maar slecht resultaat gezien (van je ex partner) dit moet idd wel je vertrouwen enorm beschaden! Ik heb ook hele nare dingen meegemaakt en ik ben het met je eens dat je kijk op het leven en de mensen enorm anders word, wel een voordeel ervan vind ik dat je niet zomaar beslissingen neemt zonder er over na te denken, je kijkt goed naar de toekomst naar de voor en nadelen, blijven doen zou ik zeggen!

en wat ik dan denk (kan het ook mis hebben hoor) dat er toch nog een deel angst bij zit door en het minder vertrouwen in mensen maar ook omdat ondanks dat ze zo ongelukkig is jij ziet wat ze doet, ze heeft een man maar blijft deels aan jou hangen, misschien ben je bang dat dit na een langere tijd ook bij jou kan voorvallen, ik denk dat de lat ook erg hoog ligt doordat je miss denkt : wat als ik een keer faal? Gaat ze dan naar iemand anders? Wat als we ruzie krijgen? Blijft ze wel? Want jij hebt natuurlijk haar verhaal gehoord en hoe ze over alles denkt van haar partner

en ook de druk voor de kinderen begrijp ik heel goed, je wilt de kinderen het beste geven wat jij zelf miste, dus die druk ligt voor jou enorm hoog en je wilt daarin niet falen want bent bang voor de gevolgen.

ik weet dat je zegt dat ze over veel dingen liever niks zegt of ik weet het niet zegt.

maar als je echt enorm twijfelt en het zit niet lekker je kan het nog niet los laten raad ik aan toch te proberen eens een goed en duidelijk gesprek met haar te hebben alle onzekerheden gevoelens en gedachten die hebt gooi het eruit zeg alles! En dan kijken wat eruit komt of dat ze miss met wat duidelijkere antwoorden komt, dit is niet fijn om zo af te sluiten, en de reden dat je het nog niet los kan laten is omdat ze jou ook nog niet helemaal los laat plusss je hebt totaal geen duidelijkheid dus die hoop blijft totdat ze echt weet wat ze wil en duidelijk is.

is het mogelijk om haar nog tot een gesprek zoals ik beschreef te krijgen? En dat je dan ook echt alles zegt zoals je het aan ons verteld je gevoelens twijfels en gedachtes.

misschien komen er dan wat dingen los bij haar jij stelt je open dan durft ze miss wat dingen te zeggen die ze eerder niet zei of vertelde...

en idd nooit met zo een antw je toekomst bepalen dat loopt zowiezo slecht af,

ik zit ook echt met je mee te denken hoe of wat en zelfs ik krijg klamme handen zo van wat wil ze nou?? Wat speelt er nou echt??

want dit gaat natuurlijk al helemaal niet werken als ze je blijft contacten maar jij komt niet verder want er is geen duidelijkheid en er veranderd niks.

wees eerlijk vraag alles wat je wil vragen wees maar eve egoïstisch dat zelfs als ze met haar man blijft jij in iedergeval alle antwoorden op je vragen hebt, dan zou het nog steeds moeilijk maar een stuk makkelijker zijn. Ik zou ook niet met zulke vragen kunnen zitten dat maakt je gek.

Lieve Rachel,

Ik moest eerst even vijf minuten heel hard huilen na het lezen van je bericht. Ik zit aan mijn limiet wat "vechten voor liefde" is en "emotionele stabiliteit". Voordat ik inga op je hele post wil ik eerst wat vertellen over mijn ex.

Rachel. schreef op 11-06-2021 om 18:58:


"Mijn rechtvaardigheidsgevoel ten opzichtte van het vermoedelijke mishandelen is groot. Ik weet namelijk hoe het is om vast te zitten in zo een relatie"

juist dus jij hebt eigenlijk ook het vermoeden dat er meer speelt daar dan dat ze je verteld?

Mijn ex heeft mij 2,5 jaar op verschillende wijzen mishandeld. Ze sloeg mij, vernederde mij in bijzijn van anderen en vervreemde mij van mijn vrouwelijke vrienden. Gedurende de relatie bespioneerde ze mij en schreeuwde ze tegen mij. Zoek op Youtube " You'll Never Believe The Way Anfisa Screams At Jorge Over The Phone " van 90-day Fiancé en ik hoor precies mijn ex (de eerste 20 seconden). Controlerend, narcistisch, dominant, manipulerend, dreigen met zelfmoord en totaal niet empatisch. Wanneer ik huilde kwam ze mij niet troosten, maar zei ze dat het mijn eigen schuld was.

Een voorbeeld van bespioneren was dat ik achter mijn computer zat en ze aan mij op Whatsapp vroeg "wat ben je aan het doen?" Ik zei: "Ik ben de afwas aan het doen". Op dat moment stormde ze de hoek om (ze stond in mijn gang) en begon ze te schreeuwen zoals Anfisa dat deed in het filmpje. Ik kon haar wijzen op de gewassen borden en de wasbak die ik aan het vullen was met warm water, maar dat werd allemaal niet gewaardeerd. Sindsdien was ik in haar ogen een leugenaar. Er zijn ook seksuele aanvaringen geweest waarbij ik gedwongen werd seks met haar te hebben, anders zou ze mij gaan slaan. Zoek op 2-doc naar "Vrouw slaat man" en je krijgt een inkijk in de 2,5 jaar dat ik een relatie met haar had (Youtube: Mijn vrouw slaat me, maar toch blijf ik bij haar l 2doc uitzending gemist - Ik raad aan het gedeelte vanaf 7:28 te kijken). Als man sta je enorm zwak tegenover een woedende vrouw. Je hoeft maar 1 ding verkeerd te doen en je wordt beschuldigd van aanranding, verkrachting of huiselijk geweld. Ik kon vanwege mijn opleiding geen strafblad gebruiken dus nam ik het geweld maar voor lief. Ik heb geprobeerd haar te begeleiden naar een psycholoog omdat ze in haar jeugd ernstig was mishandeld door haar moeder en stiefvader. Maar dit accepteerde ze nooit, ze was "okee" en er was niets mis met haar. Het was enorm moeilijk om de relatie te verbreken. Krokodillentranen, uitingen van zelfmoord en de liefde die je toch voor iemand hebt.

Nadat het in augustus 2015 uit ging heb ik gezworen nooit meer een abusieve relatie te accepteren. Eind 2016 ontmoette ik mijn nieuwe vlam (waar we het nu over hebben) en zij had een minder rooskleurige jeugd als dat ik had. Maar we waren dolverliefd en na enkele jaren spraken we de woorden "ik houd van je". Ze wist dat het geen relatie zou worden en het afscheid nemen werd elke keer moeilijker. We hebben in totaal 5x afscheid genomen en daarna is het elke keer weer doorgegaan. Zij beschreef dit als het elke keer opnieuw beleven van een gebroken hart, maar elke keer werd het steeds makkelijker. Ik vergeleek haar continue met mijn ex. Bij al haar gedragingen dacht ik terug aan een moment met mijn ex. Zij liep tijdens een ruzie altijd weg en mijn nieuwe vlam deed dat ook. Voor de rest troostte zij mij wel, ze sloeg mij niet, was heel erg lief en blij mij te zien. Ik voelde mij enorm prettig en mooi bij haar :) Na het overwinnen van mijn kanker leek het alsof ik eindelijk de vruchten kon plukken van mijn therapie. Mijn hart vulde zich met liefde voor haar en ik snakte naar contact. We hebben twee uur aan een stuk gepraat. Voornamelijk over mij (laat ze zien dat ze empatisch is) maar ook over de baby (mei 2021).

In mei 2019 ben ik in therapie gegaan voor OCD. Een steeds sterker wordende OCD belemmerde mij in het dagelijkse leven. November 2020 heb ik middels EMDR de angstsituatie kunnen verbreken en ben ik niet meer bang dat ik bespioneerd wordt. Mijn nieuwe vlam heeft mij hierin altijd gesteund. Zij heeft mij gedurende het traject nooit geslagen en is altijd lief geweest. Ik ben dankzij de therapie over mijn ex heen gegroeid, maar zoals ik aangaf zwoer ik om nooit meer iemand die ik ken achter te laten in een abusieve relatie. En het is moeilijk om hier iemand van te overtuigen. Een week na het overwinnen van mijn OCD kreeg ik kanker, terwijl ik even rust had moeten hebben om de EMDR therapie te kunnen verwerken.

----------------------------------------------------------

Mijn angst lag aan het feit dat ik niet ook slachtoffer wilde worden van iemand die zou vreemdgaan. Als ik mijn hart voor iemand open waar ik heel erg van houdt en die persoon gaat vreemd dan doet mij dat enorm pijn. En dat is uiteraard hypocriet aangezien ik zelf de aanstichter ben van dezelfde pijn bij haar man als hij het ooit te weten komt. Maar ik heb het idee dat ze niet meer van elkaar houden. Van wat ik te horen heb gekregen zijn ze niet meer intiem en is hij niet lief voor haar. Stiekem heb ik mijn hart ook geopend voor haar oudste dochter. Ze vertelde mij in die drie jaar zoveel over haar kindje dat ik er blij van werd. Wanneer ze foto's liet zien zag ik dat mijn nieuwe vlam enorm straalde. Dat maakte haar nog mooier en uiteraard heb ik ook de grillen van haar oudste dochter over Whatsapp meegekregen. Ik heb dus niet alleen maar de mooie kanten van een kind gezien. Nu schiet mij te binnen dat ik in 2007 drie weken een relatie had met een vrouw die drie kinderen had. Hier moest ik eens een middagje op passen en ik had ze niet onder controle. Ik denk dat dit ook een reële angst zou kunnen zijn wanneer ik moet oppassen.

Het gesprek dat ik met haar wil voeren moet vanaf haar kant worden ingepland. Haar man heeft nog tot halverwege juli 2021 verlof en vanwege CoViD wil ze nog niet reizen. In september 2021 wil ze weer beginnen met werken, dus als het daadwerkelijk tot een gesprek komt dan zou dat ergens in augustus moeten zijn. Ik heb al wat dingen op papier gezet die mijn vriendinnen kippenvel geven. Zo schrijf ik dat ik enorm graag voor haar kinderen wil zorgen en samen met haar het leven wil aangaan. Ik zou mijzelf in een jurk steken en met de oudste theekransje spelen. Het zou mij geen drol uitmaken wat anderen daarvan vinden. Het overleven van kanker heeft mij aan het denken gezet. Zij heeft geen vriendinnen waarmee ze dit soort dingen kan bespreken. En dat vind ik heel erg jammer, want goede raad van vriendinnen kun je altijd wel gebruiken.

Als mijn nieuwe vlam dit leest... ik denk dat ze het niet zal waarderen.

Fredje01

Fredje01

11-06-2021 om 21:19 Topicstarter

Ik kan helaas mijn vorige bericht niet aanpassen. Ik denk ook dat in mijn achterhoofd speelt "Wat als we merken dat we na 2-3 jaar toch niet bij elkaar passen of de kinderen mijn niet accepteren. Dan is ze weer helemaal alleen met de zorg voor de kinderen. Misschien verwijt ze mij wel dat ze is gescheiden. "

Ik heb inderdaad het vermoeden dat er meer afspeelt dan alleen geen affectie. Ik denk ook geen liefde, geen respect, geen vertrouwen en - ik wil dit eigenlijk niet zeggen en al helemaal niet dat ze het leest want ze is enorm blij met haar kindje - ik ben bang dat ze dat moment gebruiken om weer even gelukkig te zijn. Na enkele maanden zal het weer vervallen in het oude patroon. Ik denk ook, ook al heeft ze een grote mond soms (een lief groot mondje) dat zij zichzelf ondergeschikt maakt aan hem om zo de vrede te bewaren. Wat ik wel zeker weet is dat ze niet met mannelijke vrienden mag omgaan en de reden is mij bekend. Maar dat wil zeggen dat je geen vertrouwen hebt in je partner, je zelfvertrouwen enorm laag is en je geen moeite doet voor je vrouw.

Ik wil al die moeite wel doen voor haar.

Reageer op dit bericht

Als je wilt reageren moet je eerst inloggen of je aanmelden.

Aanmelden