Relaties Relaties

Relaties

Mijn minnaar wil meer, hij wil mij!

Meer dan een half jaar heb ik een liefdevolle en gepassioneerde verhouding met een single man. Mijn echtgenoot, met wie ik al lang ben getrouwd heeft, heeft mij om verschillende goede redenen ruimte daarvoor gegeven. Daar zit de spanning niet. Bedoeling was dat beide relaties naast elkaar zouden bestaan, alleen mijn minnaar wil nu meer. Hij ziet in mij zijn grote liefde en zijn toekomst. Ik heb mij daar door alle verliefdheid en spanning in mee laten slepen, maar ben wel altijd duidelijk geweest dat ik mijn gezin op korte termijn niet zou verlaten. Mijn minnaar was zich bewust van het feit dat hij een relatie aan ging met een getrouwde vrouw, maar heeft doordat hij mij al lange tijd niet uit zijn hoofd kon zetten, het risico genomen om te kijken wat er tussen ons zou gebeuren. En ik daarmee ook. Het ging in gevoel en liefde heel snel tussen ons, iets wat wij beiden niet hadden verwacht.

Inmiddels neemt mijn minnaar geen genoegen meer met onze huidige relatie. Hij wil meer en ziet in mijn scheiding de oplossing. Er is zeker veel liefde tussen ons, maar bij mij is dat niet genoeg om nu uit mijn huwelijk te stappen en met hem verder gaan. Ik was vooral gelukkig met wat wij samen hadden: de bijzondere klik, de romantiek, de spanning en passie en ons super fijne gevoel en leuke dingen samen. We versterkten elkaar en vulden elkaar zo goed aan. Zijn verlangen naar een relatie met mij heeft ons de afgelopen tijd heel erg onder druk gezet, vooral door allerlei emotionele manipulaties van zijn kant. Ik wil die stress en druk niet meer, dat is voor mij en voor mijn gezin niet te doen. Nu staan we voor een punt dat hij en ik daardoor elkaar toch moeten gaan loslaten. De spanning en het verdriet is heftig, we hebben er allebei heel veel last van. We voelen ons alleen nog heel fijn als we bij elkaar zijn en alles even in onze passie achter ons kunnen laten.

Het liefst zou ik hem niet laten gaan, maar meer tijd en spontaniteit in onze relatie steken, hem nog meer onderdeel laten uitmaken van mijn leven, alhoewel dit dan wel in de luwte zal zijn. Maar dat is voor hem niet voldoende, hij wil openheid naar de buitenwereld, zodat er ruimte komt voor hem en hij er niet meer bij hangt, ook bijvoorbeeld bij vakanties en feestdagen. Zijn pijn moet verzacht worden door mij, dat is hoe hij erin zit. Het geven en nemen is uit balans. Alleen dan wil hij in onze relatie blijven. Hij heeft alle registers open getrokken om mij zover te krijgen daarin mee te gaan. En bijna was dat ook gelukt.

 Mijn minnaar, die heel emotioneel en overgevoelig is, durft door verlatingsangst, eerdere mislukte en traumatische relaties, stress en verdriet, gebrek aan waardering voor wie hij is en wat hij doet etc., het risico op nog meer pijn niet te nemen. Een relatie met mij als zijn vriendin zou hem alles geven waar hij al jaren naar verlangt. Hij ziet mij als zijn 2e grote liefde en voor mij is hij dat ook, alleen nu niet ten koste van mijn 1e grote liefde en gezin. 

 We willen graag op een goede manier en in liefde afscheid nemen en hebben als laatste redmiddel een relatie pauze van 6 weken zonder enig contact ingelast om te kijken of we echt zonder elkaar verder willen/kunnen. Ik vind dit nu, na 1 week, heel moeilijk, want hij zit nu nog zo in mijn hoofd dat ik er bijna heel de dag mee bezig ben. Ondertussen heeft dit alles ook druk gezet op mijn huwelijk, dus alles wijst erop dat het beter is om daar voor te gaan en mijn minnaar los te laten. Maar waarom is het dan zo moeilijk om de ander los te laten en is de pauze hierin een goed idee? Ga ik loskomen van hem? En wat als straks blijkt dat hij mij toch niet wil loslaten, wat doe ik dan?

Ik schrijf dit nu zo duidelijk op, maar er zit heel veel gevoel, spanning, liefde en stress achter. Het zou mij daarom helpen om geen oordeel te krijgen over de relatie met mijn minnaar of mijn huwelijk, maar advies of ik hier op de goede manier mee om ga en wat mij kan helpen...

Ik hou van de een meer, maar van de ander langer, dat is waar het misschien nu wel allemaal om gaat.


Je zegt als je over de pijn van jou en je minnaar spreekt: “we hebben hier veel last van”
Dus je ziet jezelf als een eenheid met hem. 
Je moet proberen als je nadenkt meer over jezelf na te denken los van hem. Als je dat niet kan, kom je er nooit uit.

CompetentSparrow79

CompetentSparrow79

12-09-2021 om 10:03

waarom ga je dan niet scheiden?

Imi

Imi

12-09-2021 om 10:23

Ik vind je minnaar emotioneel vrij onvolwassen klinken in jouw beschrijving. Volgens mij is een goede, gelijkwaardige relatie alleen mogelijk tussen twee mensen die stevig op hun eigen benen staan. Dus ik weet zo net nog niet of er wel een stevige basis onder jullie relatie ligt, stevig genoeg voor een gezamenlijke toekomst.

Is het niet zo dat hjj een heel fijne aanvulling is/was op jouw leven, maar dat meer dan dat er niet in zit? 

Dat hij nu al emotionele manipulatie toepast,  is een grote rode vlag! Kijk alsjeblieft uit.

Je zit vol stofjes, die verslavend zijn. Het is niet de werkelijkheid. Juist door afstand, echt nul, gaan die stofjes pas  liggen. En daarna krijg je ruimte om echt te weten wat je wil. Dus die 6 weken, hou vol. Ik gun dat je wakker wordt ook jouw geweldige echtgenoot, die je ruimte bood en nu dit als dank krijgt. 

Een minnaar met verlatingsangst gedraagt zich als een minnaar met afstand omdat hij bang is dat je anders bij hem weggaat, niet omdat hij zo graag de minnaar met afstand wil zijn. 
Verlatingsangst is ingewikkeld. Hij heeft een feilloze antenne voor mensen die hem niet helemaal willen zodat hij ze ook niet kan verliezen. Maar uiteindelijk verliest hij het toch en wil hij een hechte, monogame relatie. Hij moet daar zelf mee aan de slag, niet jij.
Sprak de ex-minnares die lang met verlatingangst te kampen heeft gehad

Je geeft hem zelf hoop door aan te geven dat je OP KORTE TERMIJN niet gaat scheiden. Dus wees duidelijker naar hem. Hoe belangrijk is hij? Hoe belangrijk is je man?

BlueHeart schreef op 12-09-2021 om 10:03:

waarom ga je dan niet scheiden?

Omdat ze haar gezin niet op wil geven. Vanaf het begin zit ze er heel duidelijk in. De minnaar is er voor de lust, romantiek, spanning, etc, maar niet voor een relatie waarin ze elkaar dagelijks zien en ook met elkaar naar de winkel gaan, op de bank een film zitten te kijken, met elkaar 's avonds stamppot eten, etc. 

Hij kan er niet mee omgaan blijkbaar. Voor hem is het ook makkelijk praten. Hij heeft geen relatie en is er misschien wel aan toe. Hij heeft geen gezin dat uit elkaar valt, geen kinderen waarvoor een omgangsregeling uitgewerkt moet worden, geen boedel die verdeeld moet worden, etc. 

Zo'n minnaar dat lijkt me een soort van verslaving. Als je stopt met roken, ben je na 'n week ook nog de hele dag bezig met die sigaret die je eigenlijk wil. 

MRI

MRI

12-09-2021 om 12:54

Tja, ik neem aan dat je minnaar single is? Als dat zo is, zit hij in een positie waar veel singles in een relatie met een gebonden iemand in zitten: op het wachtbankje. De ander heeft een vol leven met partner en gezin, de single minnaar of minnares krijgt de -weliswaar spannende- kruimeltjes. 
Dat ziet er dan makkelijk uit of de gebonden partij standvastig en zelfverzekerd is en de single partij behoeftig en afhankelijk maar ik zelf dat dat meer door de gegeven situatie komt dan per se door de karaktertrekken van iemand. 
Jij hoeft niet zo nodig meer van hem want dat heb je thuis al. Dat geeft jou een gepriviliseerde positie. Sommigen noemen dat van twee walletjes eten maar dat klinkt weer zo veroordelend. 
Ik zelf vind het niet meer dan gezond en heel menselijk om bij meervoudig seksueel en relationeel contact meer binding en verbondenheid te ambiëren. 
Ik kan me zo voorstellen dat jij dat zelf ook zou willen, mocht je single zijn en iemand had maar af en toe tijd voor je en ging daarna weer verder met zijn eigen leventje. Dat hij dat van te voren wist vind ik nauwelijks een tegenargument want dit soort gevoelens gaat buiten de ratio om.
Als jij met je huwelijk en je man verder wilt, zou het misschien zelfs een daad van liefde zijn om je minnaar los te laten. Nu houd je hem 'gegijzeld' in een ongelijkwaardig situatie. Ja natuurlijk, hij kan er zelf uitstappen maar hij is verliefd geworden, alleen, en dan is die stap moeilijker. jij hebt een gezin en een tolerante man achter je, en hoewel het voor jou ook pijn zal doen zo te lezen is er veel minder 'verloren' dan voor hem. 

De enige oplossing zie ik in het feit dat jullie deze relatie stoppen en jij contact zoekt met iemand die ook gebonden is en waarvan de partner het ook okay vindt dat hij iets met een ander heeft. Dan wordt het pas gelijkwaardig. 

MRI

MRI

12-09-2021 om 13:08

Oh en nog even dit: het feit dat het moeilijk is hem los te laten, komt juist door het feit dat het nooit een volwaardige relatie heeft kunnen worden, geen sleur geen vuile sokken, geen kinderachtige reactie als de een of de ander een foutje maakt en dan daar weer doorheen komen en zo een diepere band opbouwen....
Een minnaar loslaten is natuurlijk een relatie moeten verbreken terwijl je nog in de honeymoonfase zit. Ook al is die liaison al jaren gaande; het is door het karakter van 'het is altijd zondag' een verslavend gebeuren geworden. Inderdaad, zoals hierboven gezegd, geregeerd door allerlei stofjes, hormonen en neurologische paden die zijn gevormd. 
Maar dat is een verslaving. Van een verslaving kun je afkomen: door te stoppen en vooral door te blijven stoppen. Door een keuze te maken en daar in streng voor jezelf en standvastig te zijn. en te weten: ja dit voelt nu als verlangen en liefde maar het is verslavende hechting en dat is iets heel anders
Zes weken elkaar niet zien werkt natuurlijk niet. dan ga je alleen maar tandhakkend uitzien naar het volgende moment van ontmoeting en niet over naar je rouwproces en in de realiteit van dit moment zitten. 
Dat is zoiets als stoppen met roken voor een paar weken. Waarom zou je dat doen, dat is jezelf alleen maar tergen. 

Volledig breken met je minnaar en voortaan mocht je kriebels krijgen en je echtgenoot is het ermee eens zoek je iemand tegen betaling. Dan is het duidelijk waar het je om gaat. Nu heb je gespeeld met de emoties van je minnaar. Je was nooit van plan om je huwelijk op te breken maar je hebt hem wel het idee gegeven dat die mogelijkheid er was. Dat moet je niet doen. Hou zo'n relatie buiten de deur heel zakelijk en duidelijk. Dit wil jij en meer zit er niet in. Ook niet in de toekomst. Je kan iemand ook prima inhuren. 

Ik snap je minnaar wel. Hij moet het doen met de kruimeltjes en jij hebt het beste van twee werelden. Je zegt dat hij je manipuleert. Als dat echt zo is en hij is een manipulatief persoon kun je daar beter niet je huwelijk voor opgegeven. Overigens vraag ik mij af of hij echt zo manipulatief is of gewoon een monogame relatie wil en niet een gebonden vrouw. Er zijn maar weinigen die een open relatie aankunnen. Nog dit weekend las ik een verhaal in de Volkskrant van twee echtparen die een soort relatie met z'n vieren hadden. Dat is echt maar weinigen gegeven. We komt altijd al heel snel meerdere tegengestelde gevoelens bij kijken. Ik vind je man heel tolerant. Het is overigens maar de vraag hoe lang hij minnaars blijft accepteren als jij elke keer zo van de leg raakt. Als je je huwelijk wilt redden moet je deze minnaar loslaten. En dan moet je heel goed nadenken of je nog een keer dat minnaar pad op wilt of aan de reden waarom je man een minnaar toestaat gaan werken . ( Als dat kan dat weet.ik.natuurlijk niet)

Leene schreef op 12-09-2021 om 14:11:

Ik snap je minnaar wel. Hij moet het doen met de kruimeltjes en jij hebt het beste van twee werelden. Je zegt dat hij je manipuleert. Als dat echt zo is en hij is een manipulatief persoon kun je daar beter niet je huwelijk voor opgegeven. Overigens vraag ik mij af of hij echt zo manipulatief is of gewoon een monogame relatie wil en niet een gebonden vrouw. Er zijn maar weinigen die een open relatie aankunnen. Nog dit weekend las ik een verhaal in de Volkskrant van twee echtparen die een soort relatie met z'n vieren hadden. Dat is echt maar weinigen gegeven. We komt altijd al heel snel meerdere tegengestelde gevoelens bij kijken. Ik vind je man heel tolerant. Het is overigens maar de vraag hoe lang hij minnaars blijft accepteren als jij elke keer zo van de leg raakt. Als je je huwelijk wilt redden moet je deze minnaar loslaten. En dan moet je heel goed nadenken of je nog een keer dat minnaar pad op wilt of aan de reden waarom je man een minnaar toestaat gaan werken . ( Als dat kan dat weet.ik.natuurlijk niet)

Hij zal de mededeling "op korte termijn laat ik mijn gezin niet zitten voor een ander" voor kennisgeving aan hebben genomen en hebben gedacht van ik krijg haar wel zo ver. 

In het begin is zoiets ook vast leuk voor een minnaar. Maar op een gegeven moment zal 'ie wel balen dat er ook beperkingen zijn en dat hij haar toch moet delen. Voor hem als single man is het blijkbaar ook niet iets wat hij tot in de lengte der dagen zo wil. 

Het idee van een minnaar toestaan zal 'm zitten in dat ze bepaalde behoeften elders haalt. Omdat haar man haar die niet kan of wil geven. Maar als ze zo van de leg raakt en het gezin verlaten een optie is, dan verandert hij misschien wel van gedachte ja. 

Eva75

Eva75

11-10-2021 om 23:56 Topicstarter

Update na 5 weken verder!
Voor iedereen die de moeite heeft genomen om te reageren, wil ik laten hoe het verder is gegaan. Dank voor jullie reacties, een aantal was heel waardevol.

Eerst maar even alle speculaties over de reden van de tolerantie van mijn echtgenoot de kop indrukken. Wij hebben samen besloten om de deur van onze langdurige monogame relatie aan mijn kant op een kiertje te zetten, zodat ik kon ervaren wat het is om voor de eerste keer een liefdesrelatie te hebben met een ander, iemand voor wie ik al lange tijd sterke gevoelens had. Mijn huwelijk is gebaseerd op openheid en vertrouwen en dus niet op vreemdgaan en bedriegen. Mijn echtgenoot is idd een heel bijzonder iemand, die sterk in zijn schoenen staat, niet jaloers is en ook gedacht heeft dat mijn minnaar relatie mogelijk onze eigen relatie zou kunnen verrijken. De reden was dus niet omdat er dus (met hem) iets aan de hand was. En @MRI, ik at niet zoals jij suggereerde van twee walletjes. In de hoogtij maanden met mijn minnaar stond de (intieme) relatie met mijn man op afstand. Twee relaties tegelijk is namelijk niet echt te doen.

Zoals ik schreef hadden mijn minnaar en ik zes weken relatiepauze afgesproken om te kunnen voelen wat het zou betekenen als we elkaar helemaal los zouden laten. De eerste twee weken van de relatiepauze waren moeilijk, mijn emoties vlogen alle kanten op, langzaam werd het rustiger, de verslavende stofjes waren aan het neerdalen. Bij mijn minnaar was hiervan geen sprake. Hij haalde zich van alles in zijn hoofd en bleek in een soort van depressie terecht te zijn gekomen. Hij kwam niet meer tot rust en sliep hele nachten niet meer. Dat wist ik toen nog niet. Na drie weken pauze gaf hij het onverwachtse signaal af dat hij het niet meer trok. Ik moest zo snel mogelijk naar hem toe komen om te praten. Toen ik daar niet gelijk gehoor aan gaf en vervolgens de afspraak noodgedwongen moest uitstellen, vlogen de manipulatieve appjes aan alle kanten om mijn oren. Niet direct komen betekende geen liefdevol afscheid (waarbij hij graag nog even met mij naar bed had gewild). Ik heb geen gehoor gegeven aan zijn verzoek, ook omdat ik het zelf ook best wel moeilijk had en vervolgens blokkeerde hij mij een paar dagen. 

Vandaag, vijf weken na de start van de relatiepauze, hebben we op een neutrale plaats met aandacht en liefde afscheid van elkaar genomen. Heel bijzonder dat ons gevoel en de klik samen er nog steeds waren. Wel moest mijn minnaar eerst zijn boosheid, pijn, verdriet en onzekerheid aan mij kwijt. Volgens hem komt al zijn pijn door mij en mijn andere wereld. Overal voelde je zijn boze kind deel door heen. Alleen ik heb inmiddels geleerd dat het zijn leven, zijn reactie, zijn pijn, zijn jaloezie en zijn verantwoordelijkheid is en dat ik niet hem constant kan blijven redden. Onze relatie is nu eenmaal niet gelijkwaardig en zolang ik getrouwd blijf en een gezin heb, zal deze dat ook nooit worden. Dat wist hij al en dat weet hij nu zeker. Een relatie met een getrouwde vrouw is moeilijk, als het al een relatie is. Daarvoor moet je echt sterk in je schoenen staan, vooral niet jaloers, overgevoelig en super emotioneel zijn. Belangrijk is dat je een eigen leven hebt, zodat je niet constant afhankelijk bent van de ruimte die mijn andere leven soms wel, maar soms ook niet biedt. Zijn emotionele instabiliteit en daardoor ook grensoverschrijdend gedrag heeft onze relatie genekt. Er was vaak sprake van misgunnen en afgunst van zijn kant, misschien wel begrijpelijk, maar ook weer helemaal niet als je zegt dat je van iemand houdt. En omdat dit gedrag ook juist risicovol voor mij is, ben ik toch een soort van opgelucht dat het zo goed is afgelopen. 

We hebben het samen emotioneel redelijk goed en liefdevol afgesloten. Ik heb wel een beetje de eer aan mij zelf gehouden, ook om niet nog meer pijn bij hem te veroorzaken. En ik heb toegezegd dat ik er alles aan zal doen dat we elkaar voorlopig even niet tegen komen. Ik kan het blijkbaar niet laten om hem een soort van te blijven redden. Mijn minnaar weet dat ik dankbaar ben voor wat wij samen hadden, dat wat wij samen hadden heel mooi en passievol was, dat ik ondanks alles nog steeds van hem hou en dat er altijd een (onzichtbaar) lijntje tussen ons zal blijven bestaan. Hij houdt nog steeds zielsveel van mij en zegt dat het in een echte relatie goed tussen ons zou kunnen gaan. Hij vindt het moeilijk te verteren dat ik niet voor hem kies. Ook in ons laatste gesprek kwam zijn manipulatieve gedrag toch zo nu en dan weer even naar boven, bijna ongelofelijk hoe ver mensen gaan om hun gram te halen. Gelukkig weet ik nu dat het tussen ons niet gaat werken (ik heb niet voor niets 1,5 A4 met allemaal kritische punten over hem). Ik heb gekozen voor het harmonieus op laten groeien van mijn kinderen in een stabiel gezin met een vader en een moeder. En ik heb gekozen voor mijn man en voor mijn huwelijk. En @A12345, hij kiest ook nog steeds voor mij/ons.

Terugkijken was de rollercoaster van de afgelopen maanden een heel mooi, maar super heftig leerproces, waarin ik mij zelf regelmatig ben tegenkomen. Ik ben idd flink ondersteboven geweest van deze minnaar relatie en heb mijn grenzen meerdere malen laten overschrijden.
Met die inzichten ben ik -met hulp- aan de slag gegaan en dat loopt nog steeds. Zo ben ik ook aan het onderzoeken ook waar mijn behoefte aan de spanning voor een relatie met een ander vandaan komt. Tot grote verbazing van mijn omgeving. Ik hoop dat mijn verslavende gevoel verdwijnt en niet meer terugkomt. @Plantenbak, jouw suggestie over iemand tegen betaling zoeken, was een beetje weinig empathisch. Misschien begrijp je nu beter hoe het zit.

De quote dat we niet iedere passant in ons leven vast kunnen blijven houden en mee kunnen nemen, is zo waar. Toch hoop ik boven alles dat mijn minnaar weer gelukkig wordt, ook zonder mij, dat gun ik hem van harte. En dat ga ik ook horen, want er blijft sporadisch contact tussen ons.           

CompetentSparrow79

CompetentSparrow79

12-10-2021 om 06:23

Arme minnaar.

Ik vraag me echt waar af of je minnaar wel zo'n manipulatief persoon is. Hij wil wanhopig graag bij jou zijn en een kat in het nauw maakt rare sprongen. Jij wil iets wat maar weinig mensen aankunnen. Een open relatie.. ik zou dan eerder zoeken naar mensen die ook Poly amoureus willen zijn of al zo'n leven leiden. Het is compleet onrealistisch dat je dat zomaar met iedereen kan hebben. En als iemand dat vervolgens niet Jan en voor exclusiviteit wil gaan is ie gelijk manipulatief . Inderdaad arme minnaar. Beetje beter nadenken volgende keer lijkt mij

Reageer op dit bericht

Je moet je bericht bevestigen voor publicatie, je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.