Home » Artikelen » Mijn kind wil geen vader meer

Help anderen met jouw scheidingsverhaal! Ben je een gescheiden ouder en wil je (anoniem) je verhaal delen zodat andere ouders inspiratie halen uit wat jij hebt meegemaakt? Lees hier meer!

Mijn kind wil geen vader meer

Door:

Frans Laarmans

Deel 9 van onze serie over bijzondere kinderen gaat over ouderverstoting. Vader Frans Laarmans vertelt hoe dat voelt.

Afgelopen week belde ik de school van m'n zoon in de stad B.: "Waar blijft nu toch het laatste rapport?" Z'n moeder stuurde het weer niet en ik wachtte al lang. De decaan: "P. zit hier sinds het begin van het schooljaar niet meer op school. We hoorden dat hij misschien naar een internationale school ging."

Waar is m'n zoon? Laat ik u de radeloosheid en de pijn besparen.

Vrienden

Er waren vrienden die de pijn konden voelen, die een traan wegpinkten of onderdrukten. De meesten kwamen direct met goed bedoelde raad, want we zijn een gerationaliseerde samenleving waar je pijn kunt en moet verhelpen, als niets meer helpt. Desnoods met een tv-programma. (Deze site, Ouders Online is daar een mooi voorbeeld van: wat een ongehoord prachtige verzameling wijsheid bij elkaar. U hoeft maar een kik te geven en hup daar is een antwoord. Voor alles een oplossing...)

Die goed bedoelde raad van mijn omgeving is al jaren hetzelfde. De ene helft zegt sussend: "Je kind komt wel naar je toe als hij ouder is". De andere helft zegt strijdlustig: "Je moet je ex eens flink aanpakken, een tijdje niet meer haar vorstelijke beloning voor de misdaad sturen" (ik betaal al jaren ruimhartig voor mijn kinderen en hun moeder). "Of je gaat naar de rechtbank."

Ik wil het niet

Beide soorten adviezen zijn even juist als zinloos. Ik wil dat helemaal niet. En wel hierom niet: ik wil de vervreemding niet accepteren en ik wil de haat niet accepteren. En ik wil daar zeker niet ook nog zelf een schepje bovenop doen met harde maatregelen.

Ik zie Batlieden, Supermannen en Zorro's tegen gevels klimmen en vergaderingen verstoren. Ze schreeuwen om aandacht van de media. Zal dat helpen? De Dwaze Vaders zullen nu toch gehoord worden? Regelmatig mailt een kennis een artikel van weer een actie en toont plaatsvervangende blijheid voor de aandacht voor mijn lot. Maar ik weet het, eerlijk gezegd, niet zo. Ik ben niet blij met hun openbare strijd. Hoe komt dat toch?

Misschien omdat het weer, zoals met alle discussie in deze maatschappij, om belangen gaat. De vaders hebben een belang en veel meer nog: ze hebben een recht. En dat recht willen ze afdwingen. Ze 'komen op voor hun belangen'. Goed toch?

Geschonden recht

Ik weet het nog steeds niet. M'n geschonden recht zit me natuurlijk wel dwars. Zo heb ik bij tijd en wijle aanvechtingen om de president van de rechtbank in Rotterdam in een parkeergarage op koele wijze aan zijn einde te helpen, of in de sector 'familierecht' van die rechtbank met een karabijn een aantal advocaten die de haat opstoken en daar goed aan verdienen, weg te helpen. (Domme gedachten, tja soms gaat het even mis...)

En belangen? Zeker ook, er is een omgangsregeling vastgelegd. Afschuwelijk woord: 'omgangsregeling'. En bijna zo erg: 'omgangsrecht'. Of: 'echtscheidingsconvenant'. Nou, die vellen vol afspraken resulteren in de praktijk in maandelijks 2.600 euro overmaken naar een ver land en nooit iets terugkrijgen.

Ik haat die haat

Maar mijn geschonden recht, daar gaat het me toch niet echt om. Wat me wél vreselijk dwars zit, is die haat. De haat waarmee mijn kinderen worden grootgebracht. M'n gevoel stuit steeds weer op die haat en de machteloosheid om er wat aan te doen.

Zijn wij een extreem geval? Ik ben bang van niet. Overal hoor ik moeders – bij vrouwen merk ik vaak grotere teleurstelling – maar ook vaders, impliciete boodschappen van haat afvuren. Ze kijken dan schuin naar me met zo'n blik die zegt: "hoor mij nu toch subtiel zijn!"

Maar God, wat zijn ze bij mij aan het verkeerde adres. Ik haat die haat. Het eerste wat ik doe bij een moeder die de vader zonodig moet veroordelen, is tegen het kind lieve dingen zeggen over die vader. En andersom evenzeer: als vrienden of kennissen het wagen om hun ex te veroordelen bij hun kinderen, kunnen ze de wind van voren krijgen van me. Zaai geen haat bij je koters...

Beter scheiden dan ruzie maken?

En nog zoiets: toen het huwelijk dreigde te stranden, stonden vrienden klaar met de mededeling: het is beter voor de kinderen dat ze uit elkaar gaan dan dat ze ruzie maken. Die Pavlov-reactie, je hoort haar dagelijks. Redelijk, toch? Maar waar waren jullie om met ons te vechten om weer op de rails te komen, om het begin en de kern van ooit diepe liefde terug te vinden en weer te laten bloeien? Om met ons te huilen, bidden en vechten?

Het is veel makkelijker om het failliet van een relatie te accepteren dan je ertegen te verzetten. En zo gaan ook maar weinig mensen in verzet tegen de overwinning van de haat die allerwegen voortschrijdt. Het is een oorlog die zich vlak onder onze neus afspeelt. Een oorlog met grote gevolgen voor de kinderen. Voor iedereen.

Waarom impliciet die haat accepteren en voeden? Waarom zeggen mensen zo vaak: "Het is beter zo." Voor wie eigenlijk?

Het gaat niet om de vaders

Ik zal tot in m'n graf houden van de moeder van m'n kinderen, en ook van de andere vrouwen die sedertdien passeerden. Ik hou van hen, het is een niet te wissen harde schijf. De liefde voor hen is onuitwisbaar, als die is voor vrienden die vrienden zijn en niet alleen maar wijsgeren.

We zouden die haat niet moeten accepteren, niet bij kinderen, niet bij ex'en, niet om ons heen, niet in de samenleving, niet op televisie, niet op school. We zouden zij aan zij moeten gaan staan om kinderen groot te brengen zonder haat. Dat is waar het, denk ik, om gaat. Het gaat niet om de vaders of hun rechten, maar het gaat om de kinderen. Het is niet een gevecht vanuit het belang van vaders, maar het gaat om ons allemaal en de geschonden kinderen in het bijzonder.

Omdat kinderen de liefde nodig hebben, niet de haat. Opdat ze liefde doorgeven en geen haat. En omdat het niet nodig zou moeten zijn om wijze adviezen te krijgen om met haat te leren leven.

Frans Laarmans

(46) is journalist en vader van een zoon (16) en een dochter (14). Om privacy-redenen heeft hij dit artikel onder een andere naam geschreven.

Naschrift: 

Wie meer over het onderwerp wil lezen, zie o.a.:

Verbroken contact tussen ouder en kind
door: Anita Drost
uitg.: Stili Novi, 2016
ISBN: 9789078094876
prijs: € 24,50
Online bestellen

Redactie Ouders Online

Reacties

ik zit ook in zo,n situatie

ik zit ook in zo,n situatie ze houd ook kind weg vermijd elk contact ik werk overal aan mee zei niet enigste wat ik hoor heb geduld dit kan toch niet zomaar
gr r.massa

Ik, moeder van twee kinderen

Ik, moeder van twee kinderen van 12 en 15 verkeer in een soortgelijke situatie. Door een nieuwe vriend in mijn leven maakt mijn ex direct of indirect de situatie ondraaglijk voor de kinderen.
'Wanneer mama 'kiest' voor de nieuwe vriend moeten jullie bij papa komen wonen, ik wil jullie niet bij die klootzak in de buurt hebben''...daardoor hebben de kinderen het gevoel dat ze moeten kiezen. In alles hou ik rekening met de kinderen, ik vermijd elke confrontatie tussen de kinderen en mijn nieuwe vriend..Mijn nieuwe vriend is een bekende van ons waardoor ik de frustratie van mijn ex tot op zekere hoogte begrijp maar hij gaat echt te ver. Mijn familie is volledig de kant van mijn ex opgegaan waarop ik heb besloten geen contact meer te willen. Mijn vriend is ook in elkaar geslagen door mijn ex in bijzijn van de kinderen maar zelfs daarna heb ik ze gewoon naar hun vader laten gaan. Regelmatig heb ik "doodsbedreigingen" ontvangen gericht aan mijn vriend via what's app.
Politie, mens&welzijn, huiselijk geweld,(school) maatschapppelijk werk en kinderbescherming zijn op de hoogte. Op dit moment houdt mijn ex zich rustig omdat jeugdzorg en jeugdpolitie is ingeschakeld. Mijn ex weigert communicatie over de kinderen zolang "dat geval" op de achtergrond aanwezig is. Alles wordt omgedraaid en doordat ik de rust erin hield heeft hij en mijn familie alle ruimte gekregen de kinderen te "kneden".. Ze vinden papa zielig. Waar ik 15 jaar lang de volledige zorg op mij nam wat de kinderen en hem betreft, word ik nu weggezet als bijna "ontoerekeningsvatbaar"... De voorbeeldige vader is hij nu, wat ik uiteraard wel prettig vind voor de kinderen, voor zover ik weet hebben ze het daar fijn. De kinderen zijn evenredig verdeeld bij mij en mijn ex. Dit zou ik ook niet anders willen voor de kinderen echter het geïndoctrineer maakt dat de kinderen in een enorme spagaat staan.. Ze leven in de waarheid van mijn ex, net als mijn familie...en ik? Ik blijf erin geloven dat alleen rust en kalmte het tij zal doen keren... Haat is een emotie waar je niets mee kunt...

Beste Frans,

Beste Frans,

de verhalen van vrouwen over vaders zijn genoeg bekend, maar wat het voor een vader betekent om zo buitensgesloten te worden van het leven van een kind, dat is goed om eens te lezen.
Alle mensen met goede raad bedoelen het goed met je. Ze willen je pijn dolgraag oplossen, maar je maakt goed duidelijk dat dat niet kan.
Je houdt vast aan een kracht die heel belangrijk is, de liefde. Tegenover de haat. Of dat je kinderen ooit bereikt, ik hoop het. Maar in elk geval bereikt het jezelf en word je er zelf een milder mens van, niet vergiftigd door haat. Knap dat je dat kunt, want ik vind het nogal wat: je kinderen niet zien, niet weten waar ze op school zitten, het enorme bedrag dat je elke maand betaalt. Het is alleen vol te houden als je je ziel niet laat verzieken, maar denkt dat de basis van dit alles liefde is geweest. Het pakt alleen heel anders uit dan je ooit had kunnen vermoeden. Met respect,

Tsjor

Beste Frans,

Beste Frans,
Ik ben het van harte met je eens, voor het eerst herken ik me helemaal in een houding die ik zelf ook heb !
Ik haat mijn ex niet, ook al houdt ze de kinderen (niet bewust) bij mij weg door allerlei ruis en mist, voortkomend uit onze oude relatie-problematiek (waar we samen deel van uit maakten) die we, dus, nog steeds niet opgelost hebben. Elf jaar geleden gescheiden, ruim 10 1/2 jaar mijn drie meiden nooit meer gezien. Het is bij tijd en wijle nog heel zwaar en pijnlijk maar ik kan het begrijpen vanuit wat er allemaal gebeurd is, hoe het samen ging en uit wat voor een gezinnen wij uitgekomen zijn. Ik begrijp het !
Het is was mijn vorige schrijfster zegt: je eigen ziel schoon houden, met liefde en zorg.
Johan

Beste Frans,

Beste Frans,

Pijnlijk om te lezen, een waarschuwing voor moeders die denken misschien te gaan scheiden, zo wil je het niet voor je eventuele toekomstige ex man en niet voor de kinderen die ook na een vechtscheiding een vader nodig hebben.

Van harte sterkte toegewenst!

Veel sterkte toegewenst!

Tja,

Tja,
Ik heb net anderhalf uur lang mijn verhaal hier opgeschreven of het is aangekomen kan ik helaas niet zien,heb de indruk dat er toch iets fout is gegaan maar dit alles terzijde..
Ik ben dus een moeder die haar 2 dochters 17 en 14 jaar niet meer zie,de oudste heeft 3 jaar geleden de keus zelf gemaakt??en nu sinds een jaar ook mijn jongste,dat heeft mijn ex-man maar voor haar besloten,Ook opa en Oma mag ze niet meer zien,op dit moment ben ik geestelijk redelijk uitgeput maar ik moet wel verder op de manier die ik ook terug lees in het stukje van Frans,namelijk in de liefde blijven,ook ik heb zoveel goed bedoelde maar o zo makkelijke opmerkingen te horen gekregen,ze komen wel terug als ze wat ouder zijn...maar inderdaad wat ik echt verschrikkelijk vind is dat mijn dochters opgroeien in een omgeving vol vooroordelen en haat,Ik blijf vechten tegen de indoctrinatie en de loyaliteit waarmee mijn kinderen moeten dealen maar af en toe...en dan ben ik nog eens de uitzondering op de regel,een moeder die haar kinderen niet meer ziet,dat is wel heel uitzonderlijk,al tijden probeer ik vrouwen te vinden die enigszins in een soort situatie zitten lijkend op de mijne,maar ik voel me steeds meer een uitzondering,maar Frans ik wil je in ieder geval een warme groet toesturen en weet dat je niet de enige bent...groet anne 1

Ik wil graag even reageren op

Ik wil graag even reageren op dit onderwerp. Ik zit een beetje in een soort gelijke situatie als anne1.Ook ik heb te maken met kinderen die op dit moment weinig en met een van de kinderen die,helaas , geen contact meer willen hebben. Ik heb een aantal jaren geleden een moeilijke beslissing moeten nemen.Helaas heb ik moeten ervaren waar normaal gesproken vaker vaders mee te maken krijgen....En net als jullie al vaker gehoord , heel goed bedoeld natuurlijk , uitspraken van ;Komt wel goed als ze wat ouder zijn ,of iets in die trent....En weet je ...die hoop...de frustratie van het verplicht afgesneden zijn van je kinderen onder het motto , als je ze de tijd geeft...ondertussen worden er dingen geplant waar je je niet tegen kunt verdedigen...dingen uit verband getrokken ...herinneringen overschreven...en wat doe je als liefhebbende ouder...je zoekt een oplossing waar je kinderen de minste schade bij oplopen , desnoods ten koste van jezelf, zolang het met hun maar goed gaat.Wat ik jammer vind , is dat de ex-partners soms lijken te vergeten dat de kinderen een deel van beide partners zijn en dat als er negatief over een ouder gesproken wordt, het kind bewust of onbewust meekrijgt dat het dus ook deels niet goed zal zijn. Dus hoop ik er nog steeds op , dat als mensen in deze tijd uit elkaar gaan , ze het ouderschap van beide gaan accepteren ongeacht wat ze verder van de persoon vinden. Omdat ik vind ,dat al kun je niet meer als partners met elkaar overweg, je wel alletwee ouders blijft !!! En anne1 , je bent geen uitzondering..groetjes,wapiti*

Hai, ik heb net het stukje

Hai, ik heb net het stukje hierboven geschreven ,maar ik heb eigenlijk nog een vraag aan lotgenoten . Heeft een van jullie tips over het omgaan met het verdriet ....het komt soms zomaar uit het niets.. onverklaarbaar , ook op momenten dat ik eigenlijk heel happy zou moeten zijn...Herkent een van jullie dat ook ??? wapiti*

Is er iemand in dit forum die

Is er iemand in dit forum die mij op weg kan helpen aan een goed adres voor pschologische hulp in mijn geval.

Ik zie sinds dec 2013 mijn zoon [naam verwijderd - red.] niet meer. Ik heb zelf de omgangsregeling stopgezet omdat mijn zoon er teveel last van had. Het liep gewoon niet. Zie hieronder mijn laatste mail die ik vandaag 15 juli heb verstuurd aan mijn ex [naam verwijderd - red.].

[tekst verwijderd door de redactie, vanwege inbreuk op de privacy van de betrokkenen.]

Marco, het is maar goed dat

Marco, het is maar goed dat de forumreactie al heel wat tekst weg heeft gehaald. Ik kon mijn ogen niet geloven. Dit is een openbaar forum! Het lijkt me dat je beter ook je naam aan had kunnen passen en zeker de namen van je ex en zoon.
Daarbij is het lastig om zo van een afstand een goede psycholoog aan te raden. We weten bijvoorbeeld niet in welke regio die psych moet zitten (en schrijf dat hier liever niet ook nog op). En ook is de klik heel belangrijk, dus toch gewoon uitproberen.
Het lijkt me niet dat anderen na dit bericht een goed beeld van jullie hele situatie kunnen hebben. Maar over het algemeen lijkt het me zeer pijnlijk voor een kind als een ouder het contact stopzet. Ook al ging het moeizaam, en ook al zou dat komen omdat de andere ouder negatief over over de ander spreekt tegenover het kind.
Natuurlijk kun je dan besluiten je rol in de opvoeding minder groot te laten zijn, maar stopzetten lijkt me een klap in het gezicht van een kind.
Gewoon vriendelijk op de achtergrond aanwezig zijn en niet teveel met je ex proberen bezig te zijn. En ja, waarschijnlijk word je dan ook de verliezer en zal zoon misschien alsnog meer naar de moeder trekken. Maar op voorhand contact verbreken: misschien moet je dat terugdraaien. Ik vind het nogal wat. (Bovendien, stel dat zij dat ook zou doen? Als je een kind hebt moet je er gewoon in principe zijn om ervoor te zorgen).
Hoe dan ook sterkte om hieruit te komen en vooral sterkte aan je zoon.

Best Anne1.... Ik hoop dat je

Best Anne1.... Ik hoop dat je mijn reactie leest... ook ik ben een moeder die haar kinderen niet meer ziet. Ik schrijf hierover een eigen blog omdat ook ik geen andere moeders kon vinden die hetzelfde meemaakte. Wellicht kun je daar wat herkenning en erkenning vinden, want je bent zeker NIET alleen ;-)
www.gedachtendelen.nl

Beste Juno, bedankt voor de

Beste Juno, bedankt voor de manier waarop je je gedachten via je site deelt.
Ik herken het stuk waarin je schrijft dat de gevoelens van geluk ingehaald worden door het verdriet van het gemis.
Ik tel mijn zegeningen, en toch blijft het gevoel van leegte, of het geen waarde heeft.
De laatste tijd heb ik het gevoel dat de verwijdering van de kinderen ook een verwijdering i nmijzelf teweeg heeft gebracht.
Waarden voor mij belangrijk, zoals gezin, samen met elkaar dingen ondernemen en doen. Luisteren naar elkaar, interactie. Deze waarden ben ik kwijt, en daarmee de ziel van mezelf.
Mijn valkuil is de onmacht, onmacht om iets tegen de haat te doen, de haat die Frans zo pakkend in zijn artikel beschrijf.
Ik ben bijna vijf jaar geleden gescheiden, de omgang is in die tijd van kwaad tot erger gegaan. Met mijn oudste dochter heb ik 2,5 jaar geen contact meer en met de jongste een jaar.
Als vader voel ik mij niet gehoord, het gaat nl niet alleen om mijn pijn maar vooral om het feit dat mijn kinderen het recht op een vader is ontnomen.

Graag zou ik met ouders in contact komen die in het zelfde schuitje zitten. Ik weet dat er meerdere zijn zoals ik, laten we met elkaar in contact komen en ervaringen uitwisselen.

@Peter. Ik zit in hetzelfde

@Peter. Ik zit in hetzelfde schuitje. Ik voel me als vader ook niet gehoord en je voelt je machteloos vooral als je ziet dat je kind er verdrietig van wordt. Mijn ex heeft omgang voor 2e keer in 4 jaar stopgezet en elke keer verzint ze wel iets waarom ze het doet. Er loopt nu een 2e aangifte tegen de moeder. We zeggen wel om niet te haten maar het gevoel van haat komt wel heel erg dichtbij als de moeder het zover kan laten komen zonder na te denken over het kind.

Ik wil ook in contact komen met degenen die hetzelfde meemaken. Je kunt contact opnemen via [... e-mail adres verwijderd door de redactie. Mail naar redactie@ouders.nl ]

Hallo

Hallo
Ik maak op dit moment ook ouderverstoting mee helaas.
Mijn jongste zoon is begin dit jaar bij zijn vader en diens vrouw gaan wonen.
Sindsdien mag ik op geen elk manier contact zoeken met mijn kind.zelfs op zijn verjaardag werd ik uitgescholden voor rotte vis door de vrouw van mijn ex en werd de hoorn erop gegooid.
Zelf mijn eigen moeder werd door haar uitgescholden terwijl in al die 15 jaar dat mijn kind bij mij woonde altijd alles koek en ei was.
Ik begrijp niet dat hun dit een kind kunnen aan doen.
Toen mijn kind nog bij mij woonde mocht hij en zijn broer wanneer hun wilde altijd naar hun vader maar nu mag het niet andersom.
Naar school hoeft mijn kind ook niet van hun terwijl hij nog steeds leerplichtig is, leerplicht is daarom ook ingeschakeld.
Ik begrijp ook niet waarom ik nergens terecht kan om hier iets tegen te doen.
Veilig thuis kan niks
Politie kan niks
Ggz kan ook niks
Feitelijk is ouderverstoting heel schadelijk voor het kind maar niemand doet er wat aan
Onbegrijpelijk

Hoi,

Hoi,

Ik ben nu vijf haar gescheiden in een traditionele vechtscheiding. En de verhalen die ik hier lees zijn zo actueel dat dit me ten minste een beter gevoel geeft dat ik niet de enige ben die vecht tegen een ex en een keten van kinderbbeschermingspartners die modder gegooid door moeder als waar aannemen en een maatregel treffen ... en ik moet veel kosten voor advocaten maken en mensen verleiden tot het op papier zetten van de waarheid. Eindelijk maar in arren moede een brief geschreven naar de ombudsman maar wanneer ik jullie aantekeningen lees zakt de moed me helemaal in de schoenen. Het probleem met mij is dat ik een vechter ben en geen opgever.. dus ik kan het niet loslaten dat ik wellicht mijn kinderen niet meer zal zie - want ITS steek dat maar in je reet waar mijn ex ook al bij je inwoont.

Heeft iemand nog tips? Ik zit persoonlijk over mijn emotionele grens en aan het eind van Ideeen. Weet je, het liefst draai ik de klok terug 15 jaar en doe ik het zonder kids want zij zijn mijn zwakte

Beste Marco,

Beste Marco,
Het ís nu eenmaal heel moeilijk. En meestal onoplosbaar. De auteur van het artikel heeft dat heel duidelijk beschreven. We wensen je sterkte!