18 november 2026

Linda (39) wilde opkomen voor haar zoon met ADHD maar was bang voor het vooroordeel

Linda (39) is moeder van Thijs, acht jaar, die op de basisschool de diagnose ADHD kreeg. Op het schoolplein maakte ze onlangs iets mee dat haar nog dagenlang bezighield: het moment waarop een andere moeder haar recht in het gezicht vroeg om de kinderen voortaan uit elkaar te houden. Hieronder vertelt ze in haar eigen woorden wat er gebeurde en wat het met haar deed.

Thijs is een jongen die alles voelt, en dat ook laat zien. Hij kan intens blij zijn, intens verdrietig, en soms allebei binnen tien minuten. Op school lukt het hem meestal om zich aan de regels te houden, maar buiten, op het plein, waar meer prikkels zijn en minder structuur, loopt het weleens mis. Dan wordt een spelletje te druk, een opmerking te scherp opgevat, en voor je het weet staat er een kind te huilen en een ouder te kijken met een blik die ik inmiddels wel ken.

De laatste maanden botste het af en toe met Boaz, een jongen uit zijn klas. Niets ernstigs, in mijn ogen: een duw, een hard woord, een keer een kapotte tekening. Maar de ouders van Boaz hadden het er duidelijk moeilijk mee. Ik merkte het aan de manier waarop zijn moeder me begroette op het plein, kort en afgemeten, en aan hoe ze haar zoon soms wegtrok als Thijs in de buurt kwam. Ik snapte het, een beetje, maar het deed ook pijn.

Zullen we de kinderen voortaan maar uit elkaar houden?

Het gebeurde op een gewone dinsdagmiddag, bij het ophalen. Ik stond met een paar andere ouders te wachten toen Boaz' moeder recht op me afkwam. Geen inleiding, geen moment van twijfel. "Zullen we de kinderen voortaan maar uit elkaar houden?" vroeg ze, op een toon die geen ruimte liet voor een ander antwoord dan ja. Het bleef even stil. Ik voelde mijn gezicht warm worden, iedereen om me heen leek plotseling heel geïnteresseerd in zijn telefoon of zijn schoenen.

Ik weet niet precies meer wat ik toen zei. Iets met "oké" en "ik snap dat het vervelend is geweest", meer uit reflex dan uit overtuiging. Pas thuis, toen ik de afwas deed en het gesprek in mijn hoofd afspeelde, voelde ik pas hoe zeer het me had geraakt. Niet alleen om wat ze zei, maar om hoe vanzelfsprekend ze ervan uitging dat ik zou instemmen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was om twee kinderen van acht voorgoed uit elkaar te plaatsen, zonder dat iemand het ooit nog zou proberen.

Moeder staat bedachtzaam tussen andere ouders op het schoolplein.

Het stempel waar ik juist zo voor probeer te waken

Die avond lag ik te malen. Ik wilde voor Thijs opkomen, uitleggen dat hij heus niet alleen de boosdoener is, dat Boaz ook weleens plaagt of uitlokt, dat kinderen nu eenmaal botsen. Maar tegelijk was ik bang dat elk woord dat ik zei, hem nog meer tot "dat jongetje met ADHD" zou maken. Het stempel waar ik juist zo voor probeer te waken. Moest ik zwijgen, om hem te beschermen tegen nog meer gepraat? Of was zwijgen juist het signaal dat er iets mis met hem is dat rechtgezet moet worden?

Thijs vroeg me ineens of Boaz hem niet meer aardig vindt

Thijs vroeg me ineens of Boaz hem niet meer aardig vindt. Dat was een paar dagen later, bij het tandenpoetsen, zomaar, tussen neus en lippen door, terwijl hij zijn tandenborstel in zijn mond liet ronddraaien. Ik schrok ervan, want ik had geen idee dat hij iets had gemerkt van de spanning tussen de moeders, laat staan dat hij zich daar zorgen over maakte. Ik vroeg voorzichtig door, en hij vertelde dat ze "niet meer zo vaak" samen speelden, dat hij dat jammer vond, maar dat hij niet goed wist waarom.

Dat gesprekje veranderde iets voor me. Niet omdat het een oplossing bood, maar omdat het me liet zien dat dit niet alleen mijn strijd was, of die van de andere moeder, maar vooral iets dat met hém te maken had. Hij was niet bezig met wie er gelijk had op het plein, hij miste gewoon een vriendje. De dag erna sprak ik de leerkracht aan, niet om mijn gelijk te halen, maar om te vragen hoe zij de jongens samen zag. Ze knikte begrijpend, zei dat ze het zou blijven volgen, maar ook dat ze de kinderen niet actief uit elkaar zou houden tenzij het echt nodig was. Geen garantie, geen opgeloste zaak, maar wel een beetje lucht.

Moeder luistert aandachtig naar haar zoon tijdens het tandenpoetsen.

Ik weet nog steeds niet goed wat het juiste antwoord was geweest op dat moment op het plein. Soms denk ik dat ik steviger had moeten reageren, soms ben ik blij dat ik niet meteen in de verdediging schoot. Wat blijft is die twijfel: hoeveel ruimte geef je aan het verhaal van je kind, zonder hem daarmee juist verder in een hoekje te zetten? Hoe trek jij die grens tussen opkomen voor je kind en hem niet nog meer laten voelen dat hij "anders" is dan de rest?

Reacties

Plaats een reactie

Vul een reactie in.
Vul a.u.b. je naam in.
Vul a.u.b. je e-mailadres in.