Home » Columns » Heel normaal

Heel normaal

Door:

Ruth Willems

Mijn kinderen waren wolken van baby’s. Toen ik laatst in het groeiboekje keek, zag ik dat mijn zoon ruim acht kilo was met drie maanden.

Ruth Willems

Ik schrok ervan, maar toen niet. Ik vond het heel normaal. Mijn kinderen hadden een weelderige haardos bij de geboorte. En mijn dochter vierde haar eerste verjaardag met twee staartjes. Toen mijn man kort na de geboorte van de oudste op kraamvisite ging bij een vriend, kwam hij een beetje bleek terug. Dat kind is niet helemaal goed, vertelde hij. Ik schrok en vroeg wat er aan de hand was. Het is helemaal kaal, fluisterde hij. Opgelucht haalde ik adem. Een tijdje heb ik mijn man gesouffleerd als hij een kale knikker in zijn armen gedrukt kreeg: “Dat is heel normaal”. Nu hoef ik dat niet meer te doen, hij is het inmiddels gewend.

De meeste mensen nemen zichzelf als uitgangspunt. Toen ik bij mijn vriendin opperde dat haar dochter misschien hoogbegaafd was, keek ze me verbaasd aan. “Nee joh”, sputterde ze tegen: “ze leest heel beroerd en ze is al vier”. Haar man las al de krant toen hij drie was, en hij was ook niet bijzonder slim, meende ze. Haar zoon vond ze wel redelijk snugger. Met redelijk snugger bleek later: zijn IQ was onmeetbaar hoog. Helaas functioneert hij op eenzame hoogte: bij zijn referaat over salpeterzuur en schoonmaakazijn verslapte de aandacht van groep vier al na zo’n twintig minuten. Vreemd, vond hij, hem fascineerde het al jaren. Alles is relatief. Zo maken ouders die zelf druk zijn, zich minder zorgen over hun actieve kind dan ouders die van nature juist erg rustig zijn. Ze zeggen: “dat is normaal, zo was ik vroeger ook”. En gelukkig hebben drukke kinderen ook vaak drukke ouders. Want zoals we weten zit veel in de genen. Bij adoptiegezinnen zie je juist vaak een behoorlijke diversiteit in temperament. Waar je voor het adoptietraject veel geduld en planningsvermogen nodig hebt, zijn deze eigenschappen niet bepaald een vereiste voor zwanger raken. En waar veel adoptieouders onvruchtbaar zijn, zijn de biologische ouders vaak juist super vruchtbaar en geven hun genen weer door aan hun kinderen. En zo komt het vaker in adoptiegezinnen voor dat de ouders rustige, bedachtzame laatbloeiers zijn, terwijl de kinderen juist temperamentvol en swingend de grenzen verkennen. Juist als je bepaald gedrag niet bij jezelf of nabije omgeving herkent, maak je je eerder zorgen. Uit de wijze waarop de kinderen over hun ouders praten, blijkt vaak een wederzijds onbegrip. Omschrijvingen als fossiel, stoptrein en wortelschieten komen dan voorbij.

Mijn dochter en ik zijn oh zo aan elkaar verwant (mijn eerste bloedverwant sinds mijn adoptie) maar soms staat ze ver van mij af. Ze is regelmatig haar jas, sleutel, huiswerk kwijt en gaat dan liggen wachten tot deze haar gaan vinden. Ze heeft goede intenties om naar bed te gaan, tot zij haar mobiel voelt in haar zak. Maar als ik mij weer eens zorgen maak over mijn dochter die het, zeg maar kalmpjes aan doet op school, heb ik gelukkig mijn man. Mijn man was een enorme flapdrol op de lagere school. Hij zag elk vogeltje vliegen. Er werd over hem gezegd: als die zijn lts afmaakt, mogen we blij zijn. Op de mavo bakte hij er inderdaad niets van. Hij zag elk meisje lopen. Op de mts begon hij er plezier in te krijgen. De hts ging al beter. De Technische Universiteit ging eigenlijk best gesmeerd. Tot grote schrik van zijn ouders destijds besloot hij toch psychologie te gaan studeren (waarom psycholoog worden als je ingenieur kan worden?!). En nu zijn ze toch wel trots dat hij inmiddels doctor is in de psychiatrie. Dan zegt mijn man over onze dochter: het komt wel goed, als ze maar haar havo haalt, dan is ze zo goed als gepromoveerd. Dan lachen we samen. En dan schaam ik me over mijn irritatie om mijn dochter. Over mijn eigen referentiekader dat mij in de weg zit. Ze is lief, vindingrijk en creatief. Ze is sportief en ze bezit een vergevingsgezindheid waar ik een puntje aan kan zuigen. In gedachte maak ik dan een diepe buiging voor haar en neem mij opnieuw het beste voor. Als je iets leert van kinderen krijgen, is het wel een portie nederigheid.

Ruth Willems

getrouwd met Martijn, moeder van Hana (15) en Jin (11).  Ze is geboren in Zuid-Korea.
Ruth heeft een eigen praktijk in Amsterdam. Kinder- en jeugdpsycholoog en auteur van verschillende boeken.
Ze geeft regelmatig trainingen aan psychologen, leerkrachten, medewerkers van kinderdagverblijven.

Reacties

Fanny, ja, dat is inderdaad

Fanny, ja, dat is inderdaad een vreemde fout, vooral voor een psycholoog. Maar misschien heeft haar man ook nog geneeskunde gestudeerd.

Geen fout. Iemand wordt geen

Geen fout. Iemand wordt geen psychiater maar promoveert in de psychiatrie.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Alice_Miller_(psycholoog)

Ik heb even geen beter voorbeeld, maar afgestudeerden kunnen promoveren en hoogleraar worden in een naastgelegen vakgebied. Hangt ook van het thema en het onderzoeksgebied van het onderzoek of de leerstoel af.

"Miller werd geboren en groeide op in Polen gelegen Piotrków Trybunalski in een joodse familie. Tijdens de Tweede Wereldoorlog studeerde zij filosofie en literatuurgeschiedenis aan de Universiteit van Warschau, die toen ondergronds was. In 1946 kon zij haar studie voortzetten in Zwitserland. In 1953 promoveerde zij aan de Universiteit van Bazel tot doctor in de filosofie, psychologie en sociologie."

"Gedurende twintig jaar werkte Miller als psychoanalytica in Zürich. "

https://www.psychosenet.nl/promotie-wilma-boevink-hee/
Deze promotie, van iemand die sociale wetenschappen heeft gestudeerd, en als patient ervaring heeft in de psychiatrie heet: HEE! Over Herstel, Empowerment en Ervaringsdeskundigheid in de psychiatrie

Haar promotoren zijn de psychiater Jim van Os en de psycholoog Philippe Delespaul

Zou je dit dan niet een promotie in de psychiatrie noemen?

De enige toelatingseis tot

De enige toelatingseis tot een promotie traject is het hebben van een universitaire master. Met een master kunstgeschiedenis mag je ook promoveren bij geneeskunde, dat dat niet in de lijn der verwachting ligt is wat anders.
Om hoogleraar te worden hoef je geen enkel diploma te hebben. Je moet alleen door de universiteit of hogeschool benoemd worden tot hoogleraar.

Na mijn gemekker bij de

Na mijn gemekker bij de vorige column wil ik even melden dat ik deze dus wel heel erg goed vind! Grappig vlot maar ook inhoudelijk tot nadenken stemmend!

AnneJ, je voorbeeld uit

AnneJ, je voorbeeld uit Zwitserland van 65 jaar geleden vind ik niet zo sterk. Lang geleden en in een heel ander land waar de eisen aan een promotietraject heel anders kunnen zijn. Zie het huidige verschil in promotieeisen tussen Groot-Brittaniie en Nederland in de biomedische wetenschappen. Het voorbeeld van Guido van Wingen vind ik dan weer wel overtuigend. Al vermoed ik dat hij voor zijn vak als neurowetenschapper misschien wel geneeskunde heeft gestudeerd. Het verschil tussen hoogleraar en doctor is me bekend, maar ik had niet verwacht dat je kunt promoveren in een heel ander gebied dan je studie, zoals Flavia als voorbeeld geeft.

Het gebeurt wel dat mensen op

Het gebeurt wel dat mensen op latere leeftijd promoveren in gebied waarin ze zich hobbym a tig verdiept hebben
Je moet een promotor vindenndie dat met je aandurft. Vriendin van mij promoveert volgend jaar met alleen een HBOopleiding zelfs dat kan dus.

Je krijgt dan wel de vreemde

Je krijgt dan wel de vreemde situatie dat je geen psychiater bent maar wel doctor in de psychiatrie ;-)

Lees verder

Alle columns in de serie Ruth Willems