4 januari 2026 door Tessa
Sanne (38) schaamde zich dood: ‘Mijn kind vroeg keihard waarom de juf een snor had’
Het had elke andere dag kunnen gebeuren. Maar nee. Het moest natuurlijk precies op het moment dat ik oog in oog stond met de juf. In een doodstille ruimte, terwijl we afscheid namen na school.
Mijn kind had haar rugzak nog om, stond onschuldig tegen mijn been geleund, keek omhoog naar haar juf en vroeg, zonder enige schaamte, zonder filter, met de volle kracht van kinderlijke eerlijkheid:
"MAMA, WAAROM HEEFT DE JUF EEN SNOR?!"
De juf keek op en ik stond aan de grond genageld
Mijn maag trok zich samen. Nee, dit was niet gebeurd. Dit kon niet gebeurd zijn. Dit was niet echt toch?
Ik hoopte nog even dat de juf het niet had verstaan, maar de blik in haar ogen zei alles. Ze had het verstaan.
De andere ouders hadden het ook verstaan. Ik voelde het. Die gespannen stilte. Die ingehouden adem. Alsof iedereen even dacht: Wat gaat ze nu doen?
Ik probeerde de paniek te onderdrukken
"Lieverd" begon ik zacht, "Dat zeg je niet zo."
Ik voelde mijn wangen rood worden. Ik durfde de juf niet eens aan te kijken. En mijn kind? Die vond het blijkbaar nog niet gênant genoeg en ging vrolijk verder.
"Hebben alleen mannen een snor?" "Of ook juffen?"
Ik kon wel door de grond zakken. Waarom?! Waarom zijn kinderen zo?!
De juf deed alsof het haar niets deed, maar ik voelde het wel.
Ze lachte. Zo’n beleefde lach, die net iets te snel kwam. "Ach" zei ze, "Kinderen zijn zo heerlijk eerlijk, hè?" Maar natuurlijk zag ik aan haar dat ze het niet leuk vond.
Ja, dacht ik. Kinderen zijn te eerlijk, véél te eerlijk.
Ik mompelde iets van "Ja, haha, ze zeggen alles wat in hun hoofd opkomt", terwijl ik ondertussen met man en macht probeerde mijn kind af te leiden met zijn drinkbeker en een halve belofte van een koekje. Ik was zo ongemakkelijk, ik verkrampte totaal. Wat kan je nou nog zeggen op zo'n moment?
Mijn zoontje vond het inmiddels allang niet meer interessant. Maar ik wist dat ik hier nog drie nachten over zou piekeren.
De volgende ochtend ontweek ik de juf
Niet expres. Oké, misschien een beetje expres. Ik was overdreven geïnteresseerd in een kapot elastiekje in mijn tas en wachtte net iets langer dan normaal om naar binnen te lopen..
Dit verhaal is geredigeerd door Tessa, redacteur bij Ouders.nl
