Home » Forum » Wanneer klopt het

Wanneer klopt het?

Is een reisverzekering ook nodig in Nederland?

En kun je geld terugkrijgen bij annuleren door corona? Lees het hier!

35 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
Mirjammetje
Wanneer klopt het?

Hoi allemaal,
nou, mijn eerste echte berichtje.
Wat een gedoe, dat ouder worden. Nu ben ik bijna 25 en is mijn leven zo anders dan hoe ik mij dat voorstelde als kind van 16.

Op mijn usb-stick staat een word-bestand met een lijstje met babynamen. Ik leg mijn kleine nichtje in de watten. Met mijn vriend fantaseren we over ons leventje als gezin later. Maar het klopt nu gewoon nog niet. Vaak denk ik: ben ik nou zo ongeduldig?

We wonen in een soort verdeeld huis met verdeelde ruimtes, we hebben een paar leuke en lieve huisgenoten. We hebben nog geen geld voor een eigen huis en wonen nou niet echt in een omgeving waar dat goedkoop of makkelijk is. Ik weet met mijn hoofd dat het allemaal nog niet klopt. Maar mijn lijf zegt; maar het moet nu!

Nu ben ik gezond, gelukkig, alles gaat goed. Ik wil zo graag moeder worden en ik heb alsmaar het gevoel dat ik moet wachten tot het moment dan eindelijk daar is. Maar wanneer is het daar?

Soms voel ik me een klein kind. Ik wil iets wat nu nog niet kan! Ik word er ongeduldig van!

Ik vertrouw ook echt dat het goed komt. Maar mijn hoofd is goed in 'wat als'.
Och ja, heb ik me ook nog eens aangemeld op een ouders-forum. Terwijl ik dat nog niet ben, hihi.

Veel liefs,

aardbeienjam (mirjammetje)

Guera
Mmmm

Als je een kind nodig hebt om een bepaald gat te vullen dan heb je nog wat werk aan jezelf te doen.
Een kind krijgen is heel pittig.
Dat is geen roze wolk en iets wat je relatie compleet maakt.
Het zet je relatie mogelijk onder druk. Je hebt torenhoge verwachtingen.
Watvoor werk doe je?
Werk lekker een tijd door en spaar wat geld en richt je daar op.

Triva
ik herken het wel hoor

Op jouw leeftijd had ik dat ook, en omdat de gemiddelde leeftijd van een eerste keer in 30 jaar tijd zo is opgeschoven is het opeens niet meer normaal om met 25 je eerste te krijgen en dat is natuurlijk onzin.

Probeer wel een plan te maken; ik stop met de pil als ..... of als.... en als .... niet lukt dan .....

Mirjammetje
geeft een plan meer rust?

Dankje Guera,
Ik denk alleen niet dat ik er echt hoge verwachtigen van heb. 'k werk met heel jonge kinderen dus weet precies waar ik aan wil beginnen. Het is gewoon echt een droom die ik heb, ik heb er zon zin in ook. Geld sparen is sowieso het eerste plan hahaha

Triva, dat vind ik ook ja! Het is nu veel normaler om eerst carrièrre te moeten maken.
een plan maken klinkt goed. Dat geeft misschien ook wel wat meer rust.

Jippox
en...

hoe staat je vriend/partner hierin? Ook niet onbelangrijk....

skik
Je weet het nooit

"'k werk met heel jonge kinderen dus weet precies waar ik aan wil beginnen."

Nee joh, je weet het nooit. Ik zag eens één van de pas moeder geworden dochters uit de serie "19 Kinds and counting" zeggen dat zelf moeder toch heel anders (en vooral zwaarder) is dan zus of tante zijn. En die hebben heel wat brusjes geboren zien worden en er voor moeten zorgen toen ze nog thuis woonden.

Ik denk dat, zolang je je afvraagt of het allemaal wel klopt, je er nog niet echt klaar voor bent en als je er wel klaar voor bent je je dat niet eens meer afvraagt.

skik

tsjor
Andere vraag

Maak de vraag anders: wanneer durven we het risico te nemen, dat seks leidt tot een zwangerschap.
Zorg dat je leven ondertussen een leven is dat de moeite waard is om geleefd te worden, met of zonder zwangerschap.
Een kindje krijg je niet op bestelling binnen namelijk.

Tsjor

Phryne Fisher
Volgorde

Voor mezelf zijn een zelfstandige woning (niet per se luxe en groot of gekocht) en stabiel voldoende inkomen de enige noodzakelijkheden om aan kinderen te beginnen. 25 vind ik een prima leeftijd.
Dus ja, plannen. Wat zijn jullie voorwaarden en hoe denk je dat te gaan regelen?

Phryne Fisher
Roze wolk

Ik vond het overigens wel een roze wolk. Met baby en peuter was het allemaal een feestje, en je kunt je langzaam voorbereiden op de helse tijd die volgt als het een kleuter wordt :)

Paasei
Voortplantingsdrang

Dat is biologie.. dat je eierstokken op een gegeven moment beginnen te rammelen.. En dat is maar goed ook. Anders zou onze soort (Homo Sapiens) uitgestorven zijn.

Bij sommigen wordt er al gerammeld als ze 19 zijn en nog thuis wonen. Bij anderen pas tegen de 40. Blijkbaar zeggen jouw hormonen dat het nu tijd wordt. Je hebt een stabiele relatie, inkomen en huisvesting. Dus de basis is er. Dat de omstandigheden niet ideaal zijn, zegt niet zo veel. Er is maar zoveel waar je invloed op hebt. En anders deelt het leven je wel een onverwachte verrassing uit. Het enige dat een kind nodig heeft is liefde, zorg en aandacht van, als het een beetje kan, beide ouders op dezelfde plek. De rest is bijzaak.

Kortom, als het voor jullie allebei goed voelt, ga ervoor.

Guera
Paasei

Mijn dochter van 15 heeft dan ook rammelende eierstokken. Ok paar voorwaarden zijn niet aan voldaan. Ze heeft niet eens een vriend laat staan ooit gezoend. (Denk van niet geen bewijs). Maar die praat ook zo. Een droom. Zo mooi. Fantastisch. Lijstjes met namen.
Ik had ook ooit rammelende eierstokken maar dat voelde niet als droom, geweldig. Dat voelde als oer.
En niet alsof je uitkijkt naar een cruise vakantie droom. Zo klinkt het mij. Sorry niet onaardig bedoeltd. De vraag stellen is hem beantwoorden. Daarom zei ik: volgens mij is er nog wel werk aan de winkel. Want waar twijfel je anders over. Als het zo belangrijk is wat anderen vinden is van he leeftijd zou ik daar eens over nadenken. Dat gaat je dwarszitten want de hele wereld heeft straks een mening over jouw kind en opvoeding.

Niki73
Overigens

...zijn werken met kinderen en zelf kinderen hebben twee totáál verschillende dingen.
De bekende voorbeelden zijn kinderpsychologen met totaal ontspoorde kinderen en crecheleidsters met kinderen die niets willen eten.

Je eigen kind mag je 's avonds niet inleveren bij andere ouders. Nou ja, af en toe, dan heet dat logeren. En man, wat zul je dat nodig hebben.

Vlak niet uit hoe moe je wordt van je hormonen, voortdurend beschikbaar moeten zijn en nachtelijke spookpartijen. Dat doet ook veel met je geduld, je humeur en je relatie. Ga ervan uit dat het eerste jaar loodzwaar wordt en dat je vermoeider zult zijn dan je ooit geweest bent. Gewoon compleet uitgeput. Misschien valt het bij perioden wel mee, ik hoop het voor je.

Verder denk Ik dat als je een stabiele relatie, een inkomen en een dak boven je hoofd hebt, aan de dringendste voorwaarden wel is voldaan. 25 is een mooie leeftijd om aan kinderen te beginnen.

Mirjammetje
Reactie op Tsjor

Dankje! Dat is een mooie manier om ernaar te kijken. Wanneer durven we het risico te nemen, vanaf wanneer mag het gebeuren?
Dat is tevens ook iets waar ik me wel zorgen over maak. Lukt het wel? Wat als het niet lukt? Ik begrijp natuurlijk dat een kindje niet op bestelling komt, zo ook gezien in mijn directe omgeving. Misschien maak ik me daarom wel zorgen? Ik weet het niet.
In ieder geval dank voor je reactie!

Mirjammetje
reactie op Guera

Hoi Guera,

"volgens mij is er nog wel werk aan de winkel. Want waar twijfel je anders over. Als het zo belangrijk is wat anderen vinden is van he leeftijd zou ik daar eens over nadenken."

Oh, zo was mijn bericht helemaal niet bedoelt hoor. Het gaat mij namelijk niet om mijn leeftijd en of dat wel goed is! Of wat anderen daarvan vinden. Wb werk aan de winkel; sorry, maar dat is wel jouw invulling over mijn bericht. Zo was mijn vraag ook niet bedoelt.

Mijn vraag is meer bedoelt als; wanneer ga je ervoor? Ben hierin ook erg benieuwd naar jullie ervaringen :)

Mirjammetje
reactie op Niki73

Dankje!
Ja, ik snap je hoor. Het zijn inderdaad totaal verschillende dingen.
Ik kan het me enigszins voorstellen, is misschien meer wat ik bedoel. Je weet natuurlijk nooit hoe het gaat zijn! De wekenlang met oppaskinders dag en nacht is natuurlijk heel anders dan een eigen kindje.
Ik heb daar ook wel zin in hoor, die gebroken nachten, er onvoorwaardelijk moeten zijn. Niet dat dit beeld alleen maar totaal rooskleurig van is hoor, wat zal dat zwaar zijn! Maar het heeft ook iets moois natuurlijk.

Guera
Misschien

Is het een bepaalde karaktereigenschap of weet niet hoe dat werkt. Maar als je het weet dan weet je het.
Net als met klaar komen. De vraag: ben ik klaargekomen , stellen is hem beantwoorden. Nee dus. Dan weet je het nl echt wel!
Dat vond ik met rammelende eierstokken ook. Je hebt ze of je hebt ze niet. Dan doen al die praktische dingen er niet toe en of het plaatje klopt. Sommige dingen weet je gewoon en als je je het afvraagt dan zit er dus twijfel die je op rationele manier probeert te beantwoorden en dat gaat niet lukken. Vandaar mijn insteek: nee blijkbaar ben je er niet klaar voor. Komt vanzelf en dan weet je het en dan doet al het andere of het klopt en past etc er niet meer toe.
Ben je bv heel zeker of je vriend de vader van je kind moet worden? Of wil je een kind maar niet met hem ergens deep down? Geen idee?
Ik kan me nl zelf totaal niet deze fase herinneren ....ik wist het gewoon ...kan natuurlijk ook een samenloop zijn met dingen die elkaar positief versterken (baan check, man check, huis check)....en dat dat zich bij mij meer onbewust afspeelde. Voor mij waren dat geen afwegingen in mijn herinnering. Wellicht omdat dat er al was.....

Anemone
Ik heb wel zin in gebroken nachten

Ik zou haast zeggen: als je dat denkt ben je er niet klaar voor ;-) of heb je in elk geval geen idee hoe het in het echt is. Maar goed, dat weet niemand vooraf natuurlijk.

rutiel
Een hele stap

Mirjammetje, volgens mij doet leeftijd er niet zo heel veel toe hoor. Ja natuurlijk als je 14 bent is het wat onhandig. Maar of je nu 25 bent of 40: volgens mij weet geen enkele ouder écht waar hij of zij aan begint. En dat is maar goed ook ;)

Het is een sprong in het diepe, naar iets onbekends. En ja, wanneer zet je die stap? Sowieso is het een stap van twee mensen, dus zowel jij als je partner moeten eraan toe zijn. Soms denk ik ook wel eens dat er teveel wordt "nagedacht" over het krijgen van kinderen. Ook door mijzelf. En achteraf denk ik dat veel van die gedachten niet nodig waren. Omdat het toch allemaal anders uitpakt dan je voorzien had.

Mirjammetje
Rutiel en Guera:

Dat beschrijf je mooi!
Ik ben ook echt zo'n enorme denker en maler. Terwijl zoiets misschien helemaal niet iets is om rationeel over na te denken. Zoals hier veel mensen zeggen; je voelt het gewoon. Ik ben wel zo iemand die alles wil proberen logisch te snappen, zo ook de gevoelens die ik hierbij heb.

Ja, Guera! Goeie gedachtenspinsel. Zoals je zegt, misschien is het een soort karaktereigenschap die ik heb, en heeft de een dit niet en de ander wel. Ik ben wel iemand die altijd teveel nadenkt over dingen, ook goed in 'overdenken'. Ik kan wel wat met je kritische vragen. Dankjewel!

@Emma
Wie heeft er nou zin in gebroken nachten.....

Je weet ook niet wat voor kind je krijgt, hoe het opgroeit, welke karaktertrekken en eigen- aardigheden het heeft en hoe jij daarop reageert.
Ik ben het eens met Guera: ik heb altijd geweten dat het klopte. Voor je verstand en voor de buitenwereld denk je dan wel na over huisvesting, inkomen, relatie maar voor mijzelf was het echt minder relevant.

Kadotje
Ik wist niet of het klopte hoor

Mijn partner wilde perse kinderen, en ik wilde perse mijn partner. Was een soort package-deal dus. Is gelukkig helemaal goed gekomen met mij en mijn moederliefde. Maar rammelende eierstokken heb ik nooit gehad.

Het is dus niet zo dat het moederschap voor iedereen een roeping is die zich aandient. Als ik daar op had moeten wachten, had ik denk ik nooit kinderen gehad.

Pennestreek
Ik ook niet

Geen rammelende eierstokken hoor. Meer een volgende logische stap. Wij hadden het, toen, ook geen ramp gevonden als het niet was gelukt. Maar we zijn nu ontzettend blij dat t wel gelukt is hoor! Maar ik heb het ouderschap met vlagen wel heel zwaar gevonden. Vooral de verantwoordelijkheid die je hebt. Die je 24/7 voelt, en die nooit meer weggaat. Ik vond dat heel verstikkend. Is gelukkig wel wat gezakt intussen.
Ik heb overigens ook nooit echt op een roze wolk gezeten...

Paasei
Rammelen

Ik was dus ook 25 toen bij mij het rammelen begon. En dat terwijl ik helemaal niet zo veel met kinderen had. En heb. Ik bedoel; er waren moeders die stonden te springen om mee te draaien op de peuterspeelzaal. Ik deed mijn deel omdat dat moest. Waarom dan toch? Ik denk een soort van nesteldrang, als het plaatje begint te kloppen. Het volwassen leven. En vooral; de man. Wat ook helpt is als er kinderen komen in de omgeving. Vriendinnen die zwanger worden.

Onze situatie was trouwens ook niet ideaal, qua huisvesting en stabiele baan, maar dat was allemaal te overzien. Daarnaast; een zwangerschap duurt maanden dus dan heb je nog tijd om stappen te nemen. Bij ons kwam het Lot ertussen, wat er voor zorgde dat mijn zwangerschap en het leven met cq de zorg voor de baby heel anders liep dan gepland en verwacht. Uiteindelijk is alles wel op zn pootjes terecht gekomen; zowel die baby als zijn jongere broertje zijn uitgegroeid tot stabiele volwassenen.

Daarom ook mijn standpunt; je kunt plannen wat je wilt, maar zodra je kunt voldoen aan de basis van wat een kind nodig heeft (zie boven in dit draadje) hoef je je door praktische bezwaren niet te laten weerhouden.

Kadotje
En zin in gebroken nachten...?

Als ik eraan terugdenk, voel ik weer de machteloosheid en de vermoeidheid... een babietje waar je zoveel van houdt en die zoveel moet huilen. En jij kunt het niet wegnemen, hooguit verzachten door uren rond te lopen met je babietje. En dan zelf zó moe zijn overdag van het slaaptekort. En als je baby dan overdag óók niet goed slaapt... Daar is echt niets romantisch aan.

Gezellig nachtelijk getuttel zie je misschien voor je. Maar het kan er heel anders uit zien.

Nou ja , verheug je niet op een roze wolk, die kún je krijgen natuurlijk, maar het is géén zekerheid!

ElenaH
Echt?

'Maar als je het weet dan weet je het.'

Ik wist wel heel zeker dat ik kinderen wilde. Maar voor de rest had ik er echt niet zo'n beeld bij, hoor. De gebroken nachten, het snel overgeprikkeld zijn, de verantwoordelijkheid (kies ik wel de juiste school), dat was ik me vooraf niet bewust.

Pirata
Vooraf

Als ik vooraf alles had geweten (ja ik ben wel gewaarschuwd) dan weet ik niet of ik wel aan kinderen was begonnen. Het is vaak leuk maar ook vaak heel zwaar en eisend, en dan niet een dagje eisend maar 18 jaar lang. Een dagje vrij nemen van het ouderschap lukt niet.
Maar gelukkig heb ik de waarschuwingen in de wind geslagen en mag ik nu 2 pubers aansturen. 🤩
Luister dus vooral wel naar je gerammel.

ikke
zin in gebroken nachten

dan heb je m.i. echt geen realistisch beeld van de situatie. De eerste nacht slaap je sowieso niet, dus dat is niet erg. De eerste week is het wel OK, als je dan na 10 weken weer aan het werk moet/mag wordt het al minder, na 10 maanden ben je er wel klaar mee en na een paar jaar... Nee, sorry... Die marathon op je tandvlees, niet leuk...

Maar verder, ik heb nooit last gehad van gerammel, wist als 20-jarige zeker dat ik geen kinderen wilde en heb nu 2 (ex)pubers. Als ik alles van tevoren had geweten... er zijn heel wat jaren geweest dat ik gedacht heb - dan was ik er nooit aan begonnen. Ondertussen kan ik er prima mee leven, soms ben ik zelfs echt blij mee, met de 2 koters. Het gaat gelukkig steeds vaker richting dat laatste :)
Maar halverwege die periode, mwah...
Wel heel leerzame tijd geweest :)

Kadotje
Ook niet altijd blij

Je hebt namelijk, zeker in het begin, nooit meer 'pauze'. Het is een niet aflatende verantwoordelijkheid. En ja, je krijgt er veel voor terug, maar je moet er ook veel voor laten. En bij periodes kost het meer, dan dat het opbrengt.

On topic: ik denk dat je er nooit klaar voor bent. En tegelijk ben je er áltijd klaar voor! Je hebt weinig meer nodig dan liefde, onderdak en enige inkomsten.

Lou
Alle varianten zijn mogelijk

Staar je niet blind op de mantra dat je het "heus wel zal voelen" als het klopt. Dat kan gebeuren, maar het kan ook anders lopen. Bijvoorbeeld dat je zwanger wordt terwijl je nog twijfelde, of juist toen je vond dat het helemaal niet klopte. Alles kan. Hoe goed je zwangerschap gaat en hoe het moederschap je gaat bevallen, heeft daar dan ook nog eens niets mee te maken. In alle gevallen kan het namelijk meevallen maar ook tegenvallen.

Phryne Fisher
Kadotje

Wat krijg je er precies voor terug?

Kadotje
Phryne Fischer

'Wat krijg je er precies voor terug?'

Dat is wat ze altijd zeggen: je krijgt er zoveel voor terug. Ik vond bij tijden dat het me vooral veel kostte, zo had ik veel minder tijd voor mezelf en mijn werk, had ik veel minder rust, werden partner en ik meer 'gezinsmanagers' dan lovers en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Dus dat was altijd mijn gedachte bij 'je krijgt er zoveel voor terug'; ja, maar het kost je ook wat. Dus daar doelde ik met name op.

Maar, ja, inmiddels vind ik dat ik er ook veel voor terugkreeg/krijg. Om een aantal dingen te noemen: ik kreeg een veel zachtere kijk op de wereld, veel meer begrip voor andere ouders en de opvoedingsmoeilijkheden waar ouders tegen aan kunnen lopen: ik zal nooit meer zo snel oordelen.
Ook belangrijk vind ik dat ik via de kinderen weet wat er in hun generatie speelt.
En ik weet nu wat onvoorwaardelijke liefde is. En natuurlijk de vele fijne en leuke momenten die we samen beleven. De hobby's en sporten waarin ik betrokken wordt.

Nou ja, dit is natuurlijk totaal niet volledig en ik weet ook niet hoe serieus of cynisch je je vraag bedoelde. Maar dit is wat ik er wel over wil delen.

Groet,
Kadotje

Pagina's

Leerachterstand wegwerken, hoe doe je dat?!

Lees hier of je kind een achterstand heeft en wat je kunt doen.