Zwangerschap en bevallen Zwangerschap en bevallen

Zwangerschap en bevallen

Lees ook op

Ongepland zwanger en nu...

Ik zit met een enorm dilemma. Ruim een week geleden kwam ik erachter dat ik in verwachting ben. Totaal niet gepland of verwacht. Eigenlijk hadden we ruime tijd geleden besloten dat ons gezin compleet is en we zitten juist in de fase van genieten van onze vrijheid en de tijd die we hebben samen.
Ik zal even toelichten wie 'wij' zijn. Mijn vriend en ik hebben sinds 8 jaar een relatie en vormen sinds 7 jaar een samengesteld gezin. Mijn vriend loopt tegen de 50, ik tegen de 40. Onze kinderen zijn 10 & 13 (mijn kinderen), 16 & 18 (zijn kinderen). We hebben het goed samen, een balans gevonden, onze relatie is heel erg fijn. Vooral bij mijn partner zit totaal geen kinderwens meer. Hij bespreekt zelfs wel eens of hij het allemaal weer overnieuw gedaan zou hebben, beginnen aan kinderen. Hij heeft veel zorg om zijn kinderen en is vaak teleurgesteld in de band die hij maar niet met ze lijkt te krijgen hoeveel moeite hij ook doet. De samenstelling van ons gezin wisselt regelmatig en af en toe hebben we een weekend samen. We genieten veel van dit samenzijn en ondernemen graag en veel dingen samen.
Na het ontdekken van mijn zwangerschap waren we allebei heel overtuigd en zeker, een kindje erbij willen we niet. Hoe mooi en romantisch het idee ook is. Het zou ingewikkeld zijn voor onze eigen kinderen, we zijn te oud (bang voor complicaties), te weinig plek in huis, etc.
Na alle dingen voor het afbreken van de zwangerschap geregeld te hebben gaat de bedenktijd in. Daarnaast wilden we dit doen in een weekend dat de kinderen er niet zijn. Wat dus maakt dat ik nog een best aantal dagen zwanger blijf. Ik voel me op en top zwanger, het voelt ook heel bijzonder en ergens ook goed. Toch weet ik verstandelijk dat we er allemaal niet gelukkig van gaan worden als er een kindje komt.
Over 4 dagen staat het afbreken van de zwangerschap gepland. We gaan dit samen doen, het vruchtje begraven en we hebben een mooi sieraad ter nagedachtenis. We hebben er veel over gepraat. Bij mij heeft ook echt nog wel even wat twijfel gezeten, maar ik ga voor de verstandelijke keuze. Mijn vriend ziet ook wel mooie kanten: de kans om het opnieuw en anders te doen, een kindje van ons samen. Maar ziet toch veel meer obstakels.
Toch merk ik dat hij de laatste dagen extreem lief is voor me. Dat is hij altijd wel, maar het valt nu op. Zo ook gisteren lagen we op de bank en aait hij een hele tijd mijn buik. Toen ik gisteren al in bed lag kwam hij bij me liggen om mijn buik vast te houden en maakte hij me wakker om te zeggen hoeveel hij van me houd... 
Ik vraag me af wat ik hiermee aan moet. Beseft hij door deze moeilijke situatie ineens weer nog meer hoeveel hij van me houd. Of moet ik toch nog eens bij hem doorvragen of hij misschien twijfelt over onze keuze. En zo ja, wat vind ik zelf dan?
Sowieso ben ik heel dankbaar dat dit alles ons juist nog veel hechter maakt, maar ik wil niet dat we achteraf denken hadden we het allemaal maar anders gedaan.
Hebben jullie advies?


Huisjeboompjebaby1

Huisjeboompjebaby1

15-02-2022 om 16:46 Topicstarter

Bedankt allemaal voor jullie reacties. Door deze te lezen en zelf te reageren heb ik wel een en ander meer kunnen ontrafelen bij mezelf en duidelijk kunnen krijgen. Vanavond in ieder geval nog maar weer eens in gesprek gaan samen. En hopen op blijvende rust in mijn hoofd.
Liefs.

TO,  er staan hier inderdaad enkele kwetsende inzendingen bij. En ik zou bijna zeggen: altijd dezelfde(n). Probeer ze niet te zien, ze voegen niks toe. Misschien mijn inzending ook niet. Maar ik heb tenminste begrip voor je twijfel. En ik zou ze niet de kost willen geven, koppels die ondanks hun vervulde kinderwens, koppels die ondanks hun vaststaande beslissing van sterilisatie, die toch nog verrast worden. Dus voel je niet dom of onverantwoordelijk.

Wat ik deze namiddag (tijdens het in de tuin werken, echt waar!) nog heb moeten denken: doe het jouw vriend niet aan om op zijn 50 nog vader worden. De echte uitdaging bij kinderen zit pas tussen 10 en 20. En dan is hij een eind in de 60. Tenzij hij dit (samen met jou) zelf wil natuurlijk.

Maar wat jullie ook beslissen, het zal altijd goed zijn. Want jullie hebben er diep over nagedacht en jullie hart (ook) laten spreken. En ik weet zeker dat - mocht je voor abortus kiezen - je dit vruchtje de dag nadien niet vergeten zal zijn.

Het ga je goed TO.

Huisjeboompjebaby1

Huisjeboompjebaby1

15-02-2022 om 17:02 Topicstarter

letterkoekje schreef op 15-02-2022 om 16:54:

TO, er staan hier inderdaad enkele kwetsende inzendingen bij. En ik zou bijna zeggen: altijd dezelfde(n). Probeer ze niet te zien, ze voegen niks toe. Misschien mijn inzending ook niet. Maar ik heb tenminste begrip voor je twijfel. En ik zou ze niet de kost willen geven, koppels die ondanks hun vervulde kinderwens, koppels die ondanks hun vaststaande beslissing van sterilisatie, die toch nog verrast worden. Dus voel je niet dom of onverantwoordelijk.

Wat ik deze namiddag (tijdens het in de tuin werken, echt waar!) nog heb moeten denken: doe het jouw vriend niet aan om op zijn 50 nog vader worden. De echte uitdaging bij kinderen zit pas tussen 10 en 20. En dan is hij een eind in de 60. Tenzij hij dit (samen met jou) zelf wil natuurlijk.

Maar wat jullie ook beslissen, het zal altijd goed zijn. Want jullie hebben er diep over nagedacht en jullie hart (ook) laten spreken. En ik weet zeker dat - mocht je voor abortus kiezen - je dit vruchtje de dag nadien niet vergeten zal zijn.

Het ga je goed TO.

dankje

Aangezien er eerder beperkt contact is met zijn kinderen én die ook nog eens bijna volwassen zijn ...

Kan je inschatten hoe jouw kinderen zouden reageren op "nu nog" een broer of zus? Naast op jullie gaat het op hen het meeste impact geven de volgende 5 à 10 jaar.

"Op je andere opmerkingen reageer ik maar niet, die vind ik erg kwetsend.

Ik hoop dat ik zo voldoende verantwoording heb afgelegd."

Dat is nou jammer, dan begrijp je me niet en wilt dan misschien niet een ander geluid horen. Dat kan, maar dan hoef je ook niets als kwetsend te ervaren en verder riep ik je ook niet ter verantwoording. Ik neem in mijn eigen tijd de moeite op een wildvreemde met een probleem te reageren. Die moeite kun je ook gewoon waarderen.  

Je plaatst echt iets op een forum met een reden en dat lijkt me, met de informatie die je deelt, een twijfel te zijn.

Daar mag ik op inhaken, zelfs om een tegengeluid te laten horen. Dat je dat minder leuk vind begrijp ik, maar dan moet je vragen om alleen mensen te laten reageren die het met je eens zijn. Maar het is wel een discussie forum. Om het kwetsend te noemen vind ik niet terecht, als ik je had willen kwetsen had ik heel andere dingen gezegd. 

"Ik vraag me af wat ik hiermee aan moet. Beseft hij door deze moeilijke situatie ineens weer nog meer hoeveel hij van me houd. Of moet ik toch nog eens bij hem doorvragen of hij misschien twijfelt over onze keuze. En zo ja, wat vind ik zelf dan?
Sowieso ben ik heel dankbaar dat dit alles ons juist nog veel hechter maakt, maar ik wil niet dat we achteraf denken hadden we het allemaal maar anders gedaan.
Hebben jullie advies?"

Ik denk, aan jouw informatie te horen, dat jij twijfelt. Dat als hij zou zeggen: we doen het, we gaan ervoor, dat dat beter bij je zou passen. Dat houdt in dat je je beslissing meer van hem laat afhangen. Waarom is dat, ben je bang dat hij je verlaat? 

Nu zoek je redenen waarom het niet kan. Het is bij onderzoek altijd handig ook te kijken waarom wel, ook als je anders besluit. 


Ik ben het in sommige opzichten wel een beetje met Max88 eens. 
Met name de laatste opmerking. Je zoekt redenen waarom het niet kan maar het is ook handig om te kijken waarom het wel kan/zou kunnen.
Ik heb heel veel vrouwen begeleidt die zwanger waren en ook velen met een abortus in de voorgeschiedenis. Sowieso is het zo dat vrouwen dat veel beter kunnen verwerken als ze zich gesteund voelen. Dat lijkt bij jou wel goed te zitten. Maar praat aub met je echtgenoot.
Toch heb ik vaak gemerkt dat vrouwen rationeel heel goed konden bedenken waarom een abortus beter was in hun situatie maar dat het gevoel lang niet altijd mee kwam.
Je kunt dit negeren of denken dat zijn de zwangerschapshormonen. Maar helaas is het ook zo dat als die zwangerschapshormonen weg zijn sommige vrouwen toch nog emotionele problemen ervaren. Dat zeg ik niet om je te ontmoedigen maar wel dat het mega lastig is om rationele argumenten van emoties te onderscheiden. En dat dit gewoon ook niet kan. Sommige vrouwen hadden geen problemen overigens, die waren blij met hun keuze. Maar als ik nu merk hoe veel twijfels je al hebt dan zou ik als de wiedeweer ga met je man om de tafel gaan zitten en dan ook kijken waarom het wel zou kunnen en dat naast waarom het niet zou kunnen te leggen. Alleen maar heel rationeel argumenten oplepelen is niet altijd een oplossing. 
Ik merk dat ik het lastig vind goed uit te leggen. 
Nogmaals sterkte met de keus.

Leene, dank je, dat is zo'n beetje wat ik wilde zeggen; die ervaring heb ik ook.

Ik weet dat het een superverwarrende tijd is. De hele dag word je heen en weer geslingerd tussen wel niet. Je weet niet eens meer of het je gevoel is dst spreekt of de hormonen. Toen ik zelf de test deed dacht ik meteen: o my god. Dat eerste gevoel was totaal anders dan bij de andere kinderen. De impact op vooral jullie wat jongere kinderen kan best groot zijn omdat de vrijheid die je nu hebt er dan echt niet meer is. Anyway ik heb ooit gekozen voor abortus en zo erg is het nou ook weer niet. Zeker als je erachter staat. Voor mij /ons was het een opluchting.  Het was echt goed. Ik heb alleen wat last gehad op de uitgerekende datum. Ik heb daar gewoon heel bewust stil bij gestaan. Het was ook geen geheim.  Tussen ons verder geen taboe en met enkele goede vrienden besproken. Ik wil het niet bagatelliseren. Maar een ramp is het ook niet. Een kind op de wereld zetten (moet ook nog maar gezond zijn etc) is veel impactvoller. Sterkte in elk geval. Wacht zeker niet te lang. 

(en dan die volkomen misplaatste reclame onder dit bericht, kan je dat ergens melden?)

Wat een schrik, ik zou, zoals iemand hier al eens noemde, eens met het FIOM bellen. Daar zitten mensen die je hier heel goed bij kunnen helpen. 

Succes met het gesprek met je partner. 

Kerstin75 schreef op 15-02-2022 om 14:24:

Mijn vraag in dit soort situaties is dan altijd: als jullie zo zeker waren dat er geen kinderen meer gewenst zijn, waarom heeft één van jullie dan niet iets definitiefs gedaan om dat te voorkómen?

Zeg hou eens op! Ik snapte nooit wat victim blaming is, totdat ik dit las. Alsof het haar eigen schuld is dat ze zwanger is.

Lieve To, het is niet jouw schuld Soms, in een klein percentage van de gevallen, faalt anticonceptie. Ook als je alles goed hebt gedaan. Dan heb je pech. En je moet iets, zwanger blijven en een kind krijgen, of een einde aan de zwangerschap maken. Beide keuzes mogen- als jij ze kiest. Ze zijn geen van beide gemakkelijk of leuk, maar de ene is beter voor op/jullie dan de andere. Of misschien ook wel, en dan weet je snel wat jij wil kiezen. Wat je ook kiest, voor jezelf, je partner, je gezin. Maak je eigen keuze, kijk of je partner je erin steunt, leun op elkaar. En dan is het goed. Met alle voor- en nadelen. En met de nadelen leer je leven. Sterkte.

hoe gaat het intussen met jou, TO?
Is het gesprek met de vader er gekomen en heeft het je (meer) duidelijkheid gebracht?

Huisjeboompjebaby1

Huisjeboompjebaby1

24-02-2022 om 09:41 Topicstarter

Hallo allemaal,
Ik dacht even te laten weten hoe het nu gaat. Tussen mijn partner en mij zijn vorige week opnieuw goede open gesprekken geweest. Alle opties opnieuw verkend, en een duidelijke uitkomst was er nog steeds niet. Niet duidelijk aanwijsbaar, maar mijn gevoel zei duidelijk niet voor een kindje te moeten gaan. Hoe verdrietig dit mij ook maakte.
De volgende dag stond de afspraak voor afbraak van de zwangerschap gepland. Na een korte intake werd een echo gemaakt. Ik wilde deze graag zien, ik wilde zien hoe ons kindje er uit zag. Op de echo bleek al snel dat de zwangerschap zo'n 6 weken was, dit terwijl het zo'n 8 weken had moeten zijn! De arts dacht zelfs niet eens een vruchtje te zien. Ik kan echt zeggen dat ik zo enorm opgelucht was. De keuze was voor mij gemaakt, er was nooit een kindje gekomen ook al hadden we dat wel gewild. Er is geen moment van teleurstelling geweest, er viel zo'n last van mijn schouders. Omdat de miskraam zelf nog niet op gang was gekomen heb ik er wel voor gekozen deze op te wekken met medicijnen. Dat viel mij nog wel enigszins tegen, best een pijnlijk proces. Het lijkt nu achter de rug. Over een poosje een test doen om te zien of de zwangerschap echt helemaal weg is.
Ik kijk terug op een heftige periode waarin ik heel veel liefde tussen mij en mijn partner heb mogen ervaren. We gaan weer door met ons leven en pakken de draad weer op. (en voor alle bezorgde lezers: de sterilisatie staat inmiddels gepland)
Bedankt voor jullie meeleven, liefs! 

Goed om van je te horen TO.  Soms kiest het leven zelf, dat blijkt maar weer. Wat een opluchting voor jullie. En inderdaad een miskraam/ vruchtje wat wordt afgestoten kan enorm pijnlijk zijn. Sterkte

Dit is dan dé oplossing waar 'iedereen van denkt dat ze de beste zou zijn' in jullie situatie: niet gepland, ook niet gewenst, jouw leeftijd, jullie complete gezin, ..., ...

Zonder schuldgevoel kan deze onafgemaakte zwangerschap afgesloten worden.

Heb nog een mooi leven, TO, samen met je liefhebbende vriend en jullie kinderen!

Sterkte TO.

Reageer op dit bericht

Op dit topic is al langer dan 4 weken niet gereageerd, daarom is het reageerveld verborgen. Je kan ook een nieuw topic starten.