Zoontje bijna door auto aangereden
Ik heb een hele lieve, nieuwsgierige zoon van 2 jaar oud. Ik heb vandaag met hem de schrik van mijn leven gehad.
Hij heeft een stepje waar hij vliegensvlug op is. Hij reed 1 meter voor mij uit, op de stoep en besluit uit het niks zijn stuur naar rechts te gooien en vol de weg op te gaan. Ik was te laat om hem te grijpen.. en zie een auto met ik denk wel 30 km per uur op hem af komen. De auto was te laat om te stoppen en ik dacht echt dat hij mijn zoontje frontaal ging raken. Wonder boven wonder, is mijn zoontje gelukkig trager de weg op dan dat de auto is, en de auto rijd op een millimeter langs mijn zoontje. Dit gebeurt allemaal in een seconde. Ik grijp mijn zoontje en barst zelf in huilen uit, ik dacht echt dat hij geraakt zou worden..
Het leek alsof hij pal voor de auto stond.. alsof er een engeltje op zijn schouder zat..
Het lastige is nu, ik heb er al uren buikpijn van. Heb continue wat als scenario's in mijn hoofd.. Hebben jullie zoiets wel is meegemaakt? Ik ben er nog steeds in shock van..
Broadway schreef op 01-04-2026 om 08:45:
[..]
wat is volgens jou wel een geschikt moment om te leren fietsen? de zomer voordat ze naar de middelbare school gaan?
Nou, daar zitten nog zeker 6 jaren tussen waarin het geniddelde kind leert fietsen.
Ouders die naast hun kind fietsen op zo'n half fietspad van 70 cm met stippellijn op een tweerichtingenweg vind ik link. Je kan wel vinden dat je 'recht hebt op die ruimte' maar die ruimte krijg je niet altijd. Net als schoolkinderen die niet hebben geleerd dat je soms even achter elkaar moet fietsen voor je eigen veiligheid.
Geen verkeer want we waren in een park. Dreumes van twee wilde zelf lopen. Ik werd een ogenblik afgeleid door haar zus. Kijk weer op en zie mijn rennende dreumes op het water af gaan. Niet te geloven hoe snel die kleintjes zijn. Het water was volledig bedekt met kroos dus kind dacht gewoon door te kunnen lopen. Wat ze dus ook deed. Kon mijn zinkende kind nog net bij de kraag van haar jas uit het water trekken. Dat is een beeld wat nooit meer van je netvlies verdwijnt.
RaSa schreef op 01-04-2026 om 09:18:
Geen verkeer want we waren in een park. Dreumes van twee wilde zelf lopen. Ik werd een ogenblik afgeleid door haar zus. Kijk weer op en zie mijn rennende dreumes op het water af gaan. Niet te geloven hoe snel die kleintjes zijn. Het water was volledig bedekt met kroos dus kind dacht gewoon door te kunnen lopen. Wat ze dus ook deed. Kon mijn zinkende kind nog net bij de kraag van haar jas uit het water trekken. Dat is een beeld wat nooit meer van je netvlies verdwijnt.
Herkenbaar. Als kind woonde ik vlakbij het Oosterpark en ik ben ook een keer over het kroos "gelopen". Mijn moeder heeft mij er snel uitgevist.
Mijn hond heeft dat ook een keer gedaan maar die kon zwemmen.
Poezenmeisje schreef op 31-03-2026 om 23:17:
Ik had zoon altijd aan een tuigje met een riem.
"Het is toch geen hond!!!" kreeg ik wel eens toegeworpen, maar liever aan de riem dan in een kist.
Op die manier hoeven ze geen handje vast te houden en hebben ze een beetje vrije ruimte.
Maar dan leert een kind toch niet dat die bij jou moet blijven en niet weg mag rennen.
rionyriony schreef op 01-04-2026 om 08:26:
Als je te klein was om het begrip snelverkeer te begrijpen werd je bang gemaakt, de ouder verstrakte dan en dan hoorde je een angstige, bezwerende, paniekerige stem. "Hier blijven, handje vast. Kijk naar mij". En het kwam niet in je op om niet te gehoorzamen. Het waren volwassenen en jij een klein kind.
Later werd me verteld hoe ik moest oversteken en toen ze me vertrouwden mocht ik ineens alles zelf: ook spelen buiten, ook boodschappen doen "kijk dit is een heel drukke straat dus dan moet je eerst goed naar links en naar rechts kijken en dan snel naar de vluchtheuvel. Kan je dat?" Enz. En zodra je dat door had mocht je alleen. Omdat je alles alleen deed was het geen uitzondering en geen geintje. Buiten de directe leefomgeving, het eigen stukje straat, was je een verkeersdeelnemer en dan speelde je niet.
Bovendien hielden veel auto's in als ze je zagen. En als er een stopte deed ook een ander dat.
Ouders hadden gewoon geen tijd om het anders te doen.Ik denk ook, zo lezend, dat kind instructies verwacht en dus beoordeelt hij alles niet zelf. De "baas van het groepje", jij dus, geeft die instructies dus denkt het kind niet zelf na. En dan schiet hij ineens weg omdat hij zelf de situatie niet beoordeelt maar jij. Als hij alles zelf beoordeeld had dan was hij er meer attent op geweest om én op de veiligheid te letten én op de route. Vermoedelijk zat hij dus over andere dingen te kletsen of na te denken zonder op te letten omdat jij alles zou doen.
Het kind van TO is 2 jaar oud. Kinderen can deze leeftijd kunnen het verkeer nog niet zelf beoordelen. Dat moeten ze leren en ook op latere leeftijd maken ze inschattingsfouten.
Op deze leeftijd zelf dichtbij blijven en afspraken maken over op de stoep blijven / wachten bij oversteken ed. Hoe goed of snel dat gaat hangt ook van het kind af. Sommige kinderen zijn ondernemender dan andere kinderen.
FruitMoeder schreef op 01-04-2026 om 11:02:
[..]
Maar dan leert een kind toch niet dat die bij jou moet blijven en niet weg mag rennen.
Juist wel. Ik had de jongste ook aan een tuigje. Daar voelde hij niks van bij het lopen, want het hing slap, maar als hij dreigde door te lopen bij een kruising, dan voelde hij dat hij moest stoppen.
