Vakantie winnen voor het hele gezin? Doe nu mee met onze leuke actie!
Puberteit Puberteit

Puberteit

Lees ook op

Alleenstaand met pubers

Wat vind ik het soms moeilijk, mijn pubers opvoeden. Het is altijd best zwaar geweest. Al 12 jaar gescheiden, de kinderen waren 3 en 4 jaar. Hun vader is nooit echt emotioneel betrokken geweest bij ze. Heeft snel nog 2 andere kinderen gekregen. Mijn kinderen mogen 4 dagen in de maand komen maar vader is nergens bij betrokken, vergeet de verjaardag van zijn dochter, de diploma uitreiking van zijn zoon,is nooit bij een gesprek voor school,  de kinderen krijgen geen huissleutel van hun huis, krijgen de oude bedden van hun jonge broertjes en ga zo maar door. Dat maakt het nu ook heel moeilijk. Haar vader en ik hebben al
Jaren geen contact meer, wil hij maar vooral zijn vriendin niet. Mijn dochter van 15 voelt zich enorm afgewezen door haar vader en reageert alles op mij af. Ze durft het gesprek met haar vader niet aan te gaan (heeft ook geen zin denk ik, hij is heel narcistisch) maar praat ook niet met mij. Is heel gesloten over haar gevoel en wil ook geen hulp. Ze vindt dat ik haar niet begrijp. Ze scheldt me uit, schreeuwt en slaat met deuren. Ik wil haar zo graag helpen, vind het zo sneu voor haar. Maar ik kan het niet voor haar oplossen. Wat kan ik doen? Haar vader vond het allemaal onzin, wil niet eens tekenen voor hulp. Mijn zoon vind het niet meer gezellig thuis wat ik ook snap , er is zo veel spanning.
Ik voel me ook niet gerespecteerd door mijn kinderen hoewel ik een sterke vrouw ben. Maar zo gauw ik me kwetsbaar opstel
en eerlijk vertel hoe ik me voel, wordt het me verweten dat ik ‘zielig’ loop te doen……


Wat een vervelende situatie zit je in en ik kan mij goed voorstellen dat je hier verdrietig van wordt.
Ik vroeg mij af, dat als je dochter hulp nodig heeft, of het dan aan vader is om hier niet aan mee te willen werken? Vooral gezien het feit dat hij nauwelijks een betrokken en emotioneel aanwezige vader is. 
Bij de huisarts kan je hier hulp bij vragen, want vader stagneert nu ook de ondersteuning die dochter nodig heeft en dat heeft niks met een liefhebbende vader te maken die zijn verantwoordelijkheid neemt. 
Ik denk dat die handtekening te omzeilen is, als dochter die hulp nodig heeft.

Ook lastig voor jou, dat het niet bespreekbaar is thuis met je kinderen. Onder die harde houding zit waarschijnlijk 'pijn en verdriet', waar lastig bij te komen is. Waarschijnlijk ook door de "geweldige" sociaal/emotionele opvoeding van hun vader.

Probeer toch een manier te vinden om hulp te krijgen. 

Is er een tante, oma, vriendin van je, oom oid met wie ze misschien wel kan en wil praten?

Het is ook geen makkelijke leeftijd natuurlijk, je dochter is echt in zo’n “ouders zijn stom” leeftijd (“je begrijpt me niet!!” en dan met deuren slaan is iets van alle tijden bij puberdochters, ooms als ouders niet gescheiden zijn) en je zoon is al helemaal op de leeftijd om alleen met zichzelf bezig te zijn dus begrijpelijk dat hij vooral geen last van zijn huisgenoten wil hebben. Over een paar jaar is dat weer anders maar die jaren moet je ondertussen wel door. Hulp zal je dochter niet zomaar accepteren, al helemaal niet als jij erop aandringt. En misschien heeft ze ook geen hulp nodig en is het wel redelijk normaal pubergedrag. Onaangenaam, zeker, maar helaas wel normaal. Dat kan ook nog. Het belangrijkste lijkt me dat jij zelf steun kan vinden bij andere volwassenen, dat je stoom af kan blazen bij mede-puber ouders en dat je je vragen en zorgen kwijt kan bij een begripvolle partij. Van je kinderen hoef je nu niks te verwachten, die zijn zich aan het losmaken en zullen jou nu echt niet gaan steunen. Emoties zijn sowieso eng op die leeftijd, al helemaal als je ouders ermee komen.
Niet alles hoeft te liggen aan de slechte relatie met hun vader, bedoel ik maar te zeggen. Het zijn ook gewoon pubers.

Misschien kan het helpen om een knip te maken naar je kinderen toe? Jouw huis staat los van wat er bij hun vader gebeurd. Daar heb jij geen enkele invloed op. Laat dat ook daar. Knip. 

Jij kunt thuis een veilige haven bieden. Aangeven dat ze altijd welkom zijn. Niet naar hun vader hoeven. Luister naar hun verhalen en emoties erover. Puberleeftijd is zowiezo lastig.. Ze zijn druk met zichzelf. Dat ze roept dat je haar niet begrijpt kan komen door jouw manier van communiceren. Of gewoon puberteit. Opstandig. Gevoelig. Maak duidelijk dat je van ze houdt. Ook als ze slaat met deuren. Keur gedrag af en niet het kind. Een boek als Puberbrein kan je inzicht geven. En handvatten hoe in gesprek te gaan met pubers. Ken je dit boek? 

Inderdaad. Nu is je analyse dat alle narigheid (het gedrag van je kinderen en de zwaarte voor jou) komt van het gedrag van de vader cq. de vriendin. Dat is precies waar je geen invloed op hebt.
Gaat vader accepteren dat zijn dochter hulp nodig heeft vanwege zijn gedrag? Zou jij accepteren als hij jou kwam vertellen dat je dochter hulp nodig heeft vanwege jouw gedrag?
Heeft je dochter wel hulp nodig? Of mag ze zich even uitleven, met al haar frustraties over het leven en alles wat het leven haar (niet)  te bieden heeft.
Misschien goed om eens te kijken naar de klacht van je zoon: het is niet gezellig. Op voorhand kun je al weten dat het voorlopig niet gezellig gaat worden, met twee pubers in huis en een moeder die problemen heeft met de niet-aanwezige vader. Misschien die klacht eens als kapstok nemen en samen om de tafel gaan zitten en bespreken hoe je het 1 avond of 1 dag gezellig kunt maken samen. En dan mag je ook rustig aangeven dat je daar zelf ook behoefte aan hebt. Is er iets wat jullie alledrie leuk vinden? Of samen koken/eten, of ieder verrast om beurten met een maaltijd of samen spelletjes doen, er zijn veel leuke spelletjes voor volwassenen. Of een activiteit in het weekend. Begin met iets wat je zelf ook leuk vindt, dan kun je enthousiast zijn. Maar probeer het vooral als een gezamenlijke afspraak oor elkaar te krijgen.

Tsjor

Eens met de voorgangers: het staat niet vast dat het alleen of vooral haar vader is waar je dochter moeite mee heeft. Het is gewoon vaak helemaal niet leuk om 15 te zijn.
Een juridische duit in het zakje: vziw zit het zo dat als een kind tussen 12 en 16 jaar hulp/behandeling wil, de instemming van de ouders mer gezag wel wordt gevraagd, maar als die instemming niet komt maar het kind zelf de hulp/behandeling echt wil, dan kan die doorgaan ook al ontbreekt de toestemming van ouder(s) met gezag.
Is het kind 16 of ouder dan wordt toestemming van de ouders vziw niet meer gevraagd.

Als je dochter zelf hulp wil, kan het dus ook zonder handtekening van vader

Hamaa

Hamaa

06-01-2024 om 11:41 Topicstarter

dank jullie voor de reacties.
Ik weet natuurlijk dat haar gedrag niet alleen voort komt omdat ze de band met haar vader mist maar het is moeilijk om te zien wanneer het er wel of niet mee te maken heeft. Is het lastig pubergedrag of boosheid en frustratie om die reden. Ik heb het boek puberbrein zeker gelezen en nog meer ook. En ik weet na 12 jaar ook dat ik geen invloed heb op het gedrag van vader, die knip Is al lang gezet. Neemt niet weg dat mijn dochter zelf aangeeft dat ze het lastig vindt hoe het loopt, de vijandigheid tussen haar ouders. En dat is natuurlijk ook belachelijk. Maar helaas kan ik daar niets aan veranderen. Ik probeer de kinderen daarin sterker te maken, ze te leren hoe ze zelf hun ongenoegen op een rustige manier kenbaar kunnen maken bij vader en ook bij mij. Ik ben zeker ook niet altijd de pedagogische moeder die ik zou willen zijn. Maar het uitschelden van kutwijf en hele nare dingen zeggen gaan door merg en been. Hoe kan ik dat makkelijker lis laten. Het gaat me al veeeeeeel beter af. Ik leer met de jaren….

Hamaa

Hamaa

06-01-2024 om 11:47 Topicstarter

Anna Cara schreef op 06-01-2024 om 06:56:

Misschien kan het helpen om een knip te maken naar je kinderen toe? Jouw huis staat los van wat er bij hun vader gebeurd. Daar heb jij geen enkele invloed op. Laat dat ook daar. Knip.

Jij kunt thuis een veilige haven bieden. Aangeven dat ze altijd welkom zijn. Niet naar hun vader hoeven. Luister naar hun verhalen en emoties erover. Puberleeftijd is zowiezo lastig.. Ze zijn druk met zichzelf. Dat ze roept dat je haar niet begrijpt kan komen door jouw manier van communiceren. Of gewoon puberteit. Opstandig. Gevoelig. Maak duidelijk dat je van ze houdt. Ook als ze slaat met deuren. Keur gedrag af en niet het kind. Een boek als Puberbrein kan je inzicht geven. En handvatten hoe in gesprek te gaan met pubers. Ken je dit boek?

'Neemt niet weg dat mijn dochter zelf aangeeft dat ze het lastig vindt hoe het loopt, de vijandigheid tussen haar ouders. En dat is natuurlijk ook belachelijk. Maar helaas kan ik daar niets aan veranderen.'
Is dat zo? Vijandigheid komt van twee kanten. Van jouw kant uit kun je dat laten varen en tegenover dochter kun je de vijandigheid van vader relativeren ("voor hem moeilijk"). 
'Ik probeer de kinderen daarin sterker te maken, ze te leren hoe ze zelf hun ongenoegen op een rustige manier kenbaar kunnen maken bij vader en ook bij mij.' Of leren accepteren dat sommige dingen nu eenmaal niet ideaal zijn, dat het leven loopt zoals het gaat en dat situaties kunnen veranderen. Vragen als: wat wil je daarmee; is dat realistisch; hoe kun je dat voor elkaar krijgen etc. helpen daarbij wellicht, als dochter weer ongenoegen uit.

Tsjor

Hamaa

Hamaa

06-01-2024 om 11:50 Topicstarter

de kinderen nemen vaak onderwerpen mee terug naar huis die ze frustreren
als ze bij vader zijn geweest. Ik kan die niet negeren, alleen maar luisteren en aangeven dat ze hun ongenoegen met vader kunnen delen, dat ik daar geen invloed op heb. Maar het doet uiteindelijk wel iets in hun gedrag naar mij toe. En dat kan ik inderdaad heel Lastig vinden en dat als oneerlijk voelen. Maar dat is mijn stukje. 

Hamaa

Hamaa

06-01-2024 om 11:52 Topicstarter

tsjor schreef op 06-01-2024 om 11:47:

'Neemt niet weg dat mijn dochter zelf aangeeft dat ze het lastig vindt hoe het loopt, de vijandigheid tussen haar ouders. En dat is natuurlijk ook belachelijk. Maar helaas kan ik daar niets aan veranderen.'
Is dat zo? Vijandigheid komt van twee kanten. Van jouw kant uit kun je dat laten varen en tegenover dochter kun je de vijandigheid van vader relativeren ("voor hem moeilijk").
'Ik probeer de kinderen daarin sterker te maken, ze te leren hoe ze zelf hun ongenoegen op een rustige manier kenbaar kunnen maken bij vader en ook bij mij.' Of leren accepteren dat sommige dingen nu eenmaal niet ideaal zijn, dat het leven loopt zoals het gaat en dat situaties kunnen veranderen. Vragen als: wat wil je daarmee; is dat realistisch; hoe kun je dat voor elkaar krijgen etc. helpen daarbij wellicht, als dochter weer ongenoegen uit.

Tsjor

Hamaa

Hamaa

06-01-2024 om 11:53 Topicstarter

ik snap je reactie maar soms komt de vijandigheid echt van 1 kant. 
en inderdaad, soms zijn dingen zoals ze zijn, geef ik ook aan. Maar dat is voor mijn dochter heel moeilijk te zien.

Hamaa schreef op 06-01-2024 om 11:53:

ik snap je reactie maar soms komt de vijandigheid echt van 1 kant.
en inderdaad, soms zijn dingen zoals ze zijn, geef ik ook aan. Maar dat is voor mijn dochter heel moeilijk te zien.

Ja logisch, ze is 15, dan hoort de wereld maakbaar te zijn en de volwassenen die overal een grote mond over hebben en jou steeds vertellen wat je wel en niet mag en moet, horen er geen potje van te maken. Helaas is de wereld niet maakbaar en zijn volwassenen heel feilbaar en toch de baas. Buitengewoon frustrerend.

Dat ze zich tegen jou afzetten, betekent dat jij hun veilige haven bent. Je kunt echter wel grenzen stellen; ik wil er voor je zijn en naar je luisteren, je zorgen, verdriet en frustraties kun je met me delen, maar ik kan niet alles voor je oplossen, want ik heb geen invloed op je vader. Ik wil je wel steunen in wat jij nodig hebt en behoefte aan hebt. Maar ik ben ook een mens met gevoelens, dus ik wil niet dat je me kutmoeder en dergelijke dingen noemt. 

Dat afzetten en veilige haven bij jou is ook psychologie van de koude grond. Noem het liever respectloos.
Daar heb je toch geen zin in de rest van je leven. Tuurlijk kun je een keer luisteren maar je gaat toch niet het onderdeel worden van een afweermechanisme. 
Problemen moeten liggen waar ze horen. Als ze problemen heeft met vader moet ze daar zijn afreageren op jou is een no go. 

Reageer op dit bericht

Op dit topic is al langer dan 4 weken niet gereageerd, daarom is het reageerveld verborgen. Je kan ook een nieuw topic starten.