Hoe gaan jullie om met make up bij een jonge puber

Tja, vanaf de zijlijn roepen dat je iets moet verbieden is (te) makkelijk. En iets verbieden kan erg beschadigend zijn voor jullie relatie. Ik denk ook: pick your battels. Blijf in gesprek, vraag haar hoe het voor haar is, het belang van make-up, de aandacht van jongens. Of ze zich weerbaar voelt. En dat ze altijd bij je terecht kan, zonder enig risico op straf. 

En dan nog, ook bij een fijne relatie met je ouders kan het fout gaan met school, jongens of geld, ook al ben je gewaarschuwd. Helaas. Dan kun je als ouder alleen nog denken: ieder heeft recht op éigen fouten. En hopelijk heeft je dochter dan een goed en veilig vangnet.

Trynk schreef op 01-01-2026 om 12:41:

[..]

Ik denk dat je het in perspectief moet plaatsen. Wat wij zien bij onze dochter ( ze is net een week 13) dat er contact is met jongens van 15/16 jaar. Ze lijkt ouder, en wordt hierdoor overschat zowel lichamelijk als sociaal / emotioneel. Èn dat is nou juist waar ik mij zorgen om maak. Èn wij proberen haar wèl hiervan bewust te maken.

Blijf het ingewikkeld vinden...

Dat ìs gewoon ingewikkeld. En het bestond vroeger ook hoor, zonder influencers en een enorme collectie make up. Meiden kunnen zo’n verschillende uitstraling hebben. Sterkte ermee. Het is ingewikkeld. En moeder victim blaming verwijten maakt het perse niet makkelijker. Was het maar zo simpel. 

ik heb het heel lang tegengehouden bij dochter (klasgenoten begonnen al in groep 6/7 met make up,en sindsdien vroeg ze er om), maar nu ze 12 is en al echt een pubert begint te worden zijn we samen gaan winkelen. Ik heb uitgelegd dat de huid dichtsmeren slecht is, en dat meer meestal niet mooier is, en verder heb ik besloten het los te laten en haar te laten experimenteren. Het is voor haar ook een kwestie van oefenen en uitproberen. 
Ipv poeder koos ze voor maskertjes en pimpelpads (soort stickertjes die je erop plakt).
Als je dochter echt veel puistjes heeft zou ik naar de huisarts gaan. Toen mn vriendin met haar dochter naar de huisarts ging voor iets anders, begon die over de acne en gaf aan dat dat niet hoefde en wat aan te doen is. Ze is toen doorverwezen naar een dermatoloog en heeft medicatie gekregen. Dat hielp enorm en heeft haar veel pijn en littekens bespaart.

Ik zou inzetten op weerbaarheid en haar benaderen alsof ze cognitief ook al ouder is.
Vertel haar het echte verhaal over liefde, lust relaties, misbruik en de voorliefde van een gedeelte van de mannen voor pubermeisjes. 

Het duveltje is al uit het doosje. Probeer haar niet terug te stoppen maar maak haar streetwise.

Ergens in het komende jaar gaat dit zich wel rechttrekken.  Het verschill met andere meiden wordt steeds kleiner. Mijn dochter is altijd klein van stuk geweest en was "later". Zij was ongesteld op haar 13,5. Ik dek dat we toen ook  haar eerste bh kochten cup AA. En jaar later had ze cup D. En was er niks kleinemeisjesachtig meer aan. Ze gebruikt ook best veel makeup ( maar is nu 18) inclusief wimpers en nepnagels. Gelukkig wel beide subtiel maar ik zou dat zelf ook niet zo snel doen.  Ik merk overigens wel dat het nu langzaam wat minder wordt.  Ik heb haar altijd de vrijheid gelaten om zelf dingen te experimenteren. En dat betekent dat ze ook echt wel eens een minder prettige ervaring heeft gehad ( met volwassen mannen die waar wij bij stonden nb naar haar decolleté keken en daar een vieze opmerking over maakten omdat ze samen met een vriendin hetzelfde shirtje gekocht had maar dat bij haar er echt anders uitzag als bij haar vriendin). En wat betreft jongens leren ze dat echt wel.  Het viel mij altijd op dat mijn dochter en stuk minder naïef was als ik dacht dat ze was.  

Totaal andere vraag, ik heb geen ervaring met dit onderwerp. Maar waarom is een kinderarts betrokken? Op je negende menstrueren is toch niet bizar vroeg? En hoe kun je daarvoor 'behandeld' worden?

Schoondochter schreef op 02-01-2026 om 11:56:

Totaal andere vraag, ik heb geen ervaring met dit onderwerp. Maar waarom is een kinderarts betrokken? Op je negende menstrueren is toch niet bizar vroeg? En hoe kun je daarvoor 'behandeld' worden?

9 jaar is wel erg jong hoor. 

inderdaad. Het schijnt wel zo te zijn dat je nog maar heel weinig groeit na de eerste menstruatie, nog maar zo'n 6 centimeter ofzo.  En verder kan ik me voorstellen dat er iets mis is (op hormonaal gebied) waardoor een kind al zo jong gaat menstrueren, waarmee je bij een specialist belandt. Maar daar heb ik geen verstand van verder. 

Onze dochter had op die leeftijd ook ontzettend veel acne. Echt sneu, en ze vond het zelf ook heel vervelend. We zijn toen ongeveer twee jaar lang elke maand naar de schoonheidsspecialiste gegaan. Het was ook wel een gezellige bezigheid. De schoonheidsspecialiste maakte haar huid goed schoon en gaf veel advies over de hoeveelheid make-up en het reinigen van je huid. En als iemand anders het zegt dan je moeder, klinkt het natuurlijk altijd veel meer waar .
Er is toen een periode geweest van extreem veel make-up, echt helemaal dichtgesmeerd. Gelukkig leerde ze na een tijd (denk een jaar) hoe ze haar make-up subtiel en mooi kon aanbrengen. Ik heb nooit iets verboden, ook al liep ze een tijd rond met grijs-paars haar en diepdonkerrode lippenstift… Zelf zegt ze nu, als ze naar die foto’s kijkt: "Mama, waarom heb je nooit iets gezegd?" Uhm ja, ik heb wel subtiel wat gezegd, maar zou je toen geluisterd hebben? "Nee," zei ze lachend.
Haar klankbord waren toen haar klasgenoten, en nu, tien jaar later, draagt ze al jaren geen make-up meer. Dat vind ik soms weer het andere uiterste, want ik vind wat mascara toch leuker staan dan helemaal kaal. Maar ook hier zeg ik niets over, ze vraagt er immers niet om

Dus ja, het kan alle kanten opgaan. Uiteindelijk denk ik dat ze wel klaar zal zijn met experimenteren.