Loslaten

Ik kan me wel voostellen dat je het lastig vindt dat je je dochter minder ziet nu ze een relatie heeft maar je zorgt er voor dat ze steeds minder vaak thuis is en je haar echt kwijt raakt door jouw gedrag. Juist als je de goede band met haar wil behouden moet je zorgen dat dochter graag thuis wil zijn (zowel met als zonder vriend). Zorg dat het gezellig is als ze er is, lok haar met haar favoriete eten, doe iets gezelligs met haar op momenten dat ze even zonder vriend is (met mijn oudste dochter ga ik bijv vaak op vrijdag lunchen, dan zijn wij toevallig beiden vrij en werkt haar vriend. Met de middelste kijk ik standaard op donderdagavond (zijn voetbalavond) onze favoriete serie met een hapje en drankje erbij etc). Ik realiseer me dat ook dat een keer zal ophouden maar er zijj altijd dingen die je kan doen om het samen gezellig te hebben en die goede band te behouden.

TO deze houding is ook schadelijk voor je andere kinderen. Die hebben echt wel in de gaten dat je je middelste dochter op een voetstuk plaats. 

Natuurlijk is het moeilijk om je kinderen los te laten. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 jaar was. Mijn moeder had dit goed voorbereid en nam mij onverwachts mee naar haar ouders. Dat zei ze maar we gingen naar voor mij onbekende mensen. We zijn zo’n 8 weken weggeweest en bij terugkomst was m’n vader weg. Het werd een vechtscheiding waarbij m’n moeder er alles aan heeft gedaan dat ik mijn vader niet zag. Vanaf dat moment was ik verantwoordelijk voor haar geluk. Kreeg ze haar zin niet, lag ze huilend op de grond. Wilde ik rond m’n 20e uit huis, dreigde ze om van het balkon af te springen of, als ik later dan afgesproken thuis kwam, ik niet zou weten wat ik thuis zou aantreffen. Ging pas op mijn 26e uit huis en toen werd dit gedrag nog erger. Hulp wilde ze niet want ‘ze was niet gek’. 
Mijn man heeft ze nooit geaccepteerd want die had mij gehersenspoeld en mij afgepakt. 
Ze belde 2/3 per dag, ik ging minimaal 1x per week langs naast fulltime baan en studie. Later werd ze dement en heeft vanuit het verzorgingshuis 2x zelfmoordpoging gedaan, geld door de wc gespoeld en altijd net als we met ons gezin met vakantie gingen en we dus terug moesten. Pas na haar overlijden op haar 90e, kwam er rust. De klassieker bij de aankondiging dat ze weer oma ging worden: ‘nu heb je nog minder tijd voor mij…’. 
Kortom: laat je dochter haar eigen leven opbouwen, zoek zelf bezigheden. Mijn man en ik missen onze kinderen die lekker op zichzelf wonen maar we genieten gewoon mee. We gunnen het hun. 

Je hebt het nu vooral over je middelste. Hoe gaat het loslaten van je oudste? En misschien is het toeval hoor. Maar je hebt dit geplaatst onder puberteit maar je kind waar je over schrijft is een jongvolwassene.

Marlacarla schreef op 03-09-2026 om 20:50:

 Haar losmaken voelt niet alleen als het verliezen van een dochter, maar bijna als het verliezen van een deel van mezelf. De dynamiek die wij hadden gaf mij heel veel vervulling en betekenis. Nu zij een eigen leven kiest, valt er een gat dat heel leeg en pijnlijk aanvoelt. De andere dochter is echt haar vader en ik hou ook zielsveel van haar, maar onze band is gewoon anders.
Nee, ik heb geen hulp gehad, ik ben zelf tot het besef gekomen dat mijn gedrag en houding richting haar alleen maar zorgde voor meer verwijdering tussen ons. Ik ben van mening dat ik mezelf zal moeten veranderen, hulp van buitenaf voelt dan gelijk weer alsof ik gek ben, al zullen dat sommige mensen ook vinden.

Mag ik vragen of je uit een bepaalde cultuur komt? Ik kom ook uit een bepaalde cultuur en ik herken het hangen met name aan de jongste dochter heel erg. Oudste dochter (niet noodzakelijk oudste kind) wordt vaak geparantificeerd en jongste dochter (niet noodzakelijk jongste kind) wordt vaak toch wel als een prinsesje behandelt. Ook het feit dat je dit onder Puberteit plaatst, je dochter is een volwassen vrouw.

En in bepaalde culturen (dus ook de cultuur waar ik van ben)  is therapie inderdaad voor gekken ja.

Laat ik je wat vertellen over mij, ik was de oudste dochter en oudste kleindochter oftewel de voetveeg (en boksbal) van de hele familie. Ik ben er op mijn 17e vandoor gegaan om nooit meer terug te keren. Ik ben inmiddels 50.

Je jongste dochter is je niets verschuldigd omdat jij haar altijd op een voetstuk geplaatst hebt he?

Je hebt het gevoel dat je je gezinnetje langzaam kwijtraakt. Dat is ook zo. Jouw gezin bestaat straks uit je man en jou (en de jongste nog even). Je kinderen hebben hun eigen gezin. Ik las vandaag dit artikel: https://www.ad.nl/gezond/als-je-kind-uit-huis-gaat-accepteer-dat-je-niet-meer-de-belangrijkste-persoon-in-zijn-leven-bent~ad78f07f/ (het zit achter een betaalmuur). Een paar quotes:
 
„De navelstreng moet worden doorgeknipt. Accepteer dat je niet meer de belangrijkste persoon in zijn leven bent. Je kind mag een tempo kiezen en een manier waarop het wil leven.”

Ouders moeten accepteren dat kinderen loyaal aan zichzelf worden en kiezen voor hun eigen geluk, zegt Meta Herman de Groot. „Dat kan voor ouders voelen als disloyaliteit. Eerst deel je alles samen en hoor en zie je van alles van elkaar. Dat wordt minder.

Je kind loslaten vraagt om een volwassen ouderrol, benadrukt de systeemtherapeut. „Het gaat niet om jouw verdriet, maar om het geluk van je kind. Niet dat het verdriet er niet mag zijn, maar je krijgt een andere rol. Je hebt als moeder op de eieren gezeten, nu zijn ze uitgekomen. Daar moet jij mee dealen, je moet je kinderen daar niet mee lastigvallen.”

Je beschouwt je ouderlijk gezin toch ook niet meer als jouw gezin? Hoe ging dat bij jou toen jij uit huis ging?

Marlacarla schreef op 03-09-2026 om 20:50:

Mijn oudste is ook een dochter en de jongste is een zoon. De oudste heeft een relatie gehad, die bijna 2 jaar heeft geduurd. Ik had toen alleen moeite met het blijven slapen, ze was net 17. De dochter van 19 is bijna een een op een kopie van mezelf en waren altijd hecht, een moederskindje. Haar losmaken voelt niet alleen als het verliezen van een dochter, maar bijna als het verliezen van een deel van mezelf. De dynamiek die wij hadden gaf mij heel veel vervulling en betekenis. Nu zij een eigen leven kiest, valt er een gat dat heel leeg en pijnlijk aanvoelt. De andere dochter is echt haar vader en ik hou ook zielsveel van haar, maar onze band is gewoon anders.
Nee, ik heb geen hulp gehad, ik ben zelf tot het besef gekomen dat mijn gedrag en houding richting haar alleen maar zorgde voor meer verwijdering tussen ons. Ik ben van mening dat ik mezelf zal moeten veranderen, hulp van buitenaf voelt dan gelijk weer alsof ik gek ben, al zullen dat sommige mensen ook vinden.

Wat betreft het zoeken/vinden/accepteren van hulp van buitenaf: ik zou dat zeker wel doen. Dit hele rare en nare gedrag komt ergens vandaan. Ik zou zelf willen weten waar vandaan. En tegelijk kan iemand van buitenaf vaak beter zien waar en wanneer het misgaat. De juiste vragen stellen. En misschien ook systeemtherapie voor jullie gezin. Want er gaat iets mis in de dynamiek.

Ik ben benieuwd of de vader van jouw kinderen ook in beeld is? En zo ja, wat hij ervan vindt en hoe hij ermee dealt.