Passieve puber
Ja, weinig nieuws onder de zon, maar inmiddels weten we niet meer welke richting te kiezen.
Zoon, 15, lukt het niet om zelfstandig iets uit handen te krijgen. Of het nou school, iets regelen op werk, zn kamer bijhouden of afspreken met vrienden is.
Afgelopen jaren alles geprobeerd, van heel intensief begeleiden tot loslaten. De uitkomst is hetzelfde. Vorig jaar blijven zitten, dit jaar stroomt hij af voor de kerst omdat er geen schot in zit.
Als wij hem niet begeleiden gebeurt er niks. Dubbel geplande afspraken laat hij er op aankomen, school doet hij niks voor en alles overkomt hem in wezen.
Prima verklaarbaar puber gedrag maar inmiddels lijdt school er dus erg onder en is zijn werk ook niet heel blij met de zoveelste keer 'vergeten te regelen/door te geven'
Gesprekken leveren niks op, hij is altijd berouwvol en beloofd beterschap. Hij heeft er ook regelmatig stress van, maar het leidt niet tot actie.
Inmiddels weten we niet meer waar we goed aan doen: blijvend intensief begeleiden, helemaal loslaten, iets anders?
Hopelijk heeft iemand hoopvolle ervaringen, inzichten of tips..
SombraOnline schreef op 02-11-2026 om 20:09:
[..]
Hier ook, alleen dan ongeveer 20 jaar geleden.
Ben nu 30, vorig jaar de diagnose gekregen. Het had heel wat struggles gescheeld als we het eerder hadden geweten.
OP, het onderzoek naar ADHD staat al vast?
Wat rot voor jullie beide dat die diagnose zo laat kwam. Onderzoek staat vast ja, autisme is in ieder geval wel uitgesloten hier, maar heeft op sommige vlakken natuurlijk wel wat overlap met adhd dus kan me indenken dat jullie een soortgelijke puberteit hadden.
Ik heb geen kind, maar dit lijkt mij niet normaal pubergedrag.
normaal is volgens mij:
- geen huiswerk maken
- rommel op de kamer
niet normaal is volgens mij:
- geen afspraken met vrienden kunnen onthouden
- afspraken op werk niet nakomen
Bij "stress leidt niet tot actie" vraag ik mij af:
bedoel je dat hij dezelfde fout over 2 weken weer maakt?
Of bedoel je dat hij niet in staat is om een afspraak af te bellen/verzetten als blijkt dat iets fout loopt?
Het eerste lijkt mij normaal, het tweede niet.
En wat ik zou adviseren...
Als je hierover geen ruzie hebt: houden zo!
Jouw zoon snapt ook wel dat het niet lekker gaat.
(en zorg dus vooral dat je hierover geen ruzie gaat maken).
Ik heb geen autisme maar was ook zo’n puber. Weinig kon mij in beweging brengen. Ik stroomde af van VWO naar VMBO. Achteraf gezien zat ik echt niet lekker in mijn vel. Mijn redding was dat ik goed kon leren. Op het VWO viel ik door de mand doordat ik daar bijvoorbeeld boeken moest lezen of woordjes moest leren voor een vreemde taal. Op het VMBO hoefde dat niet en haalde ik de opleiding met twee vingers in de neus door de lessen te volgen, huiswerk maken deed ik zelden. Toch heb ik daarna het licht gezien, door baantjes die ik niets vond bedacht ik toch dat doorleren wel slim was. Uiteindelijk is het helemaal goedgekomen, het duurde bij mij alleen een tijdje. En ik moest eerst ervaren wat de consequentie was van niets doen. Ik kan niet zeggen dat ik nu de meest gestructureerde persoon ben geworden maar ik functioneer prima in het volwassen leven. De pubertijd was echt mijn ding niet.
Als zijn brein niet aankan om afspraken bij te houden, zou ik zeggen:
neem zo veel mogelijk uit handen.
Als de stress wegvalt, kan hij misschien zelf weer meer regelen.
en het klinkt eigenlijk ook alsof er op dit moment weinig leuk is in zijn leven.
Carora schreef op 02-11-2026 om 16:32:
[..]
Hij staat op de wachtlijst voor adhd -onderzoek want ik vermoed dat hij daar wel op zn minst trekken van heeft. Maar ben bang dat die behandeling (muv medicatie) ook niet meer is dan wel thuis bieden: structuur e.d
Bij het lezen van je OP herkende ik hier direct veel in. Enig idee hoe lang die wachtlijst nog is? Ik zou echt wachten tot je duidelijkheid hebt voordat je hem laat afstromen.
Mijn zoon liep ook helemaal vast; op de een of andere manier lukte het gewoon niet. Alleen als ik er bovenop zat en als we alles samen deden kwam er iets uit zijn handen. Hij bleek AD(H)D te hebben. Recent gestart met medicatie en ik heb gewoon een heel ander kind in huis!
Ik had geen zin in en geduld voor wachtlijsten en heb alle psychologen in de provincie gebeld tot ik er een vond die tijd had. Binnen 6 weken kon zoon terecht. En 6 weken later diagnose.
SixSix schreef op 02-11-2026 om 21:47:
[..]
Bij het lezen van je OP herkende ik hier direct veel in. Enig idee hoe lang die wachtlijst nog is? Ik zou echt wachten tot je duidelijkheid hebt voordat je hem laat afstromen.Mijn zoon liep ook helemaal vast; op de een of andere manier lukte het gewoon niet. Alleen als ik er bovenop zat en als we alles samen deden kwam er iets uit zijn handen. Hij bleek AD(H)D te hebben. Recent gestart met medicatie en ik heb gewoon een heel ander kind in huis!
Ik had geen zin in en geduld voor wachtlijsten en heb alle psychologen in de provincie gebeld tot ik er een vond die tijd had. Binnen 6 weken kon zoon terecht. En 6 weken later diagnose.
Ik zou daar wel mee oppassen. Bij privé klinieken krijgen mensen opvallen van de diagnose adhd en medicatie. Veel vaker dan statistisch gezien zou moeten kloppen. Follow the money heeft dat laatst uitgezocht: https://archive.ph/by3Et
Waarmee ik niet zeg dat de diagnose van jouw kind niet klopt. Wel dat anderen op moeten passen waar ze zo’n diagnose verkrijgen.
