Tiener op z’n kamer
Ken je dat? De ene dag laat ik los, accepteer ik en geniet ik van die paar momenten per dag dat er leuk contact is met m’n puber (net 16).
De volgende dag maak ik me toch druk om het feit dat hij zoveel op z’n kamer is, vrijwel niks deelt over wat er in hem omgaat en zich afzondert.
‘Joh, laat los. Die van mij zit ook de hele dag boven, dat hoort erbij’. Dat hoor ik altijd om me heen. Vaak hoor ik dan ook dat die puber daarnaast toch van alles doet en onderneemt.
Mijn zoon heeft echter geen bijbaantje, geen sport of andere buiten de deur hobby en geen vriendengroep. Hij gaat naar school (wat goed gaat) en is thuis. Wat hem betreft een prima leven, hij lijkt ook lekker in z’n vel te zitten, is nog jong in gedrag en sociaal wat onhandig. Hij houdt het graag veilig en voorspelbaar en heeft geen behoefte aan iets anders. Zegt hij (ik denk dat dit te maken heeft met ‘angst voor het nieuwe’). Op z’n kamer doet hij schoolwerk, bouwt knikkerbanen en maakt daar edits van, kijkt filmpjes, heeft online contacten (die hij niet kent irl) en doet af en toe een game.
Ja, hij heeft een diagnose ass.
Af en toe neem ik hem mee om iets leuks te doen (bios, pretpark, oid) en dat vindt hij ook leuk, maar dat gebeurt zeker niet wekelijks.
Als ik het zo opschrijf, denk ik weer bij mezelf ‘accepteer dat dit het is en wees blij dat zoon zich oké lijkt te voelen, het fijn heeft op z’n kamer en naar school gaat’.
Toch zoek ik ook geruststelling ofzo. Dat het herkenbaar is. Of dat ik als ouder nog iets kan doen om hem te stimuleren iets buiten de deur te doen (wat ik al probeer en m’n zoon vindt dat heel irritant).
Ik kom er op omdat dit een weekend is zonder plan. Hij vindt het fijn en doet het liefst niks, behalve hangen. Ik krijg er jeuk van en trek m’n eigen plan.
Enige herkenning?
Wij hebben net een fijn Paasweekend achter de rug. Alleen, toen ik vanavond bij het eten benoemde dat er morgen weer school is, daalde het energieniveau bij oudste zoon direct…mijn opmerking dat het dan wel gelukkig de allerlaatste normale schoolweek van de middelbare school ooit zal zijn had niet per se het beoogde effect, maar het escaleerde gelukkig ook niet. Na deze schoolweek ‘alleen nog’ examentrainingen en de eindexamens….
Ik draai vaak in cirkeltjes rond met mijn gedachten over hun kinder- en schooltijd. Had ik dit geweten, had ik dat gekozen…en kom dan toch tot de conclusie dat ik er goed aan heb gedaan met de kennis die ik op dat moment had. En toch ook weer, als ik zie hoe veel energie het ze kost en heeft gekost om zo ver te komen….ik hoop dat het ze niet tè veel heeft geforceerd. Heel knap van beide jongens, maar ik begrijp ook heel goed dat zulke kinderen uitvallen en vroegtijdig schoolverlaten. Er is zo weinig energie over naast school, ik vrees nog steeds een beetje een soort burn-out voor ze. Vandaar ook het tussenjaar, dat geeft beide uitzicht op bevrijding van al het moeten aanpassen. En hopelijk tanken ze dan genoeg energie bij om een jaar later aan hun studie te beginnen.
Voor het ene kind een goed gesprek bij de ARBO gehad, er lijken toch wel mogelijkheden te zijn voor iemand die zoveel last heeft van zijn beperkingen maar niet genoeg om echt afgekeurd te worden (en die best graag wil werken trouwens). En hopelijk komt er ook plek bij de GGZ binnenkort, misschien in de herfst.
Voor het andere kind blijft het zoeken, wel wat stapjes richting werk maar nog lang niet genoeg om echt iets te vinden. Helaas is ons netwerk momenteel niet zo goed dat wij wat kunnen doen en gewoon solliciteren levert werkelijk niks op. Hoezo krapte.
En het blijft lastig duwen aan eigenwijze volwassenen, je kunt het niet zomaar even overnemen. Afgezien van de vraag of wij het dan zoveel beter zouden doen natuurlijk. Dus het blijft bij nudgen, advertenties aandragen, beetje meedenken. En ook maar genieten van de aanwezigheid en onze zegeningen tellen. Zonder hen zou het ook wel weer erg stil zijn thuis.
AnnaPollewop schreef op 08-04-2026 om 17:29:
Voor het ene kind een goed gesprek bij de ARBO gehad, er lijken toch wel mogelijkheden te zijn voor iemand die zoveel last heeft van zijn beperkingen maar niet genoeg om echt afgekeurd te worden (en die best graag wil werken trouwens). En hopelijk komt er ook plek bij de GGZ binnenkort, misschien in de herfst.
Voor het andere kind blijft het zoeken, wel wat stapjes richting werk maar nog lang niet genoeg om echt iets te vinden. Helaas is ons netwerk momenteel niet zo goed dat wij wat kunnen doen en gewoon solliciteren levert werkelijk niks op. Hoezo krapte.
En het blijft lastig duwen aan eigenwijze volwassenen, je kunt het niet zomaar even overnemen. Afgezien van de vraag of wij het dan zoveel beter zouden doen natuurlijk. Dus het blijft bij nudgen, advertenties aandragen, beetje meedenken. En ook maar genieten van de aanwezigheid en onze zegeningen tellen. Zonder hen zou het ook wel weer erg stil zijn thuis.
Een baan hebben is nog niet hetzelfde als op zichzelf gaan wonen hoor.
Ik zou het je kinderen enorm gunnen om een plek te vinden waar ze kunnen groeien en ontwikkelen op een manier die past bij hun kwaliteiten en beperkingen. Ook omdat een baan ook ritme, structuur en zelfvertrouwen kan geven.
Op zich is het niet zo gek dat jullie geen baan kunnen regelen voor hen. Tenzij je een eigen bedrijf hebt of veel vrienden met bedrijven. Maar dan nog moet het ook passend zijn. En je moet het willen, persoonlijk houd ik werk en privé graag gescheiden.
Hier vandaag een ortho afspraak om schroefjes te boren in dochters kaak.
Gisteravond al veel spanning. Ik wil niet, ik vind het stom, boos, verdrietig. Ik heb haar bij me genomen, eerst even rustig worden, diep in- en uitademen. Daarna afpellen waar het probleem zit en keuzes geven. Zij mag kiezen welke kant van haar mond eerst, volgorde van de schroefjes. Wat heeft zij nodig van mij om het minder vervelend te maken.
Dat gaf wel meer rust en wat vertrouwen.
Vanmiddag toch wel weer spanning. Ondanks de verdoving en dat het geen pijn doet, voelt het voor haar elke keer heel even heel vervelend. Ondanks alles heeft ze toch flink gegild en gehuild. En dat mag. Thuis heeft ze eerst even brullend in mijn armen gelegen en daarna wilde ze alleen zijn. Uiteindelijk mocht ik bij haar zitten en wilde ze toch een waterijsje. Ze vond het achteraf ook gênant dat ze vaak boos doet en moet huilen bij de tandarts en de ortho. Enerzijds vind ik dit een positief teken, omdat het ook een stukje zelfbewustzijn is dat ze ontwikkelt dat ook bij haar kalenderleeftijd past. Anderzijds vind ik het heel verdrietig dat ze zo hard oordeelt over zichzelf, want er wordt echt wel heel veel van haar gevraagd op dit gebied.
Ze is vanavond wel gaan trainen, ondanks de uitgewerkte verdovingen. Even afleiding is ook wel goed en als ze moe gesport is, slaapt ze ook beter.
Vrijdag deel twee van de schroefjes. Blij als dat voorbij is. En dan zaterdag haar kinderfeestje. Afleiding, cadeautjes, leuke dingen doen met vriendinnetjes.
Ik zit even ergens mee...dochter heeft afgelopen week twee keer schroefjes in haar kaak moeten laten boren. Beide keren wel paniek, boosheid en tranen, maar ze herpakte zich redelijk snel en leek veel minder last te hebben van alle prikkels in haar mond dan we verwacht hadden. We hadden ons voorbereid op nachten met pijn, tranen en boosheid en weinig slaap.
Gisteren haar kinderfeestje gevierd en ze heeft genoten van begin tot eind. Eigenlijk had ik ergens gisteravond of vandaag wel een ontploffing verwacht, omdat deze week veel van haar gevraagd heeft.
Toen ik zei dat ik trots op haar was omdat het zo goed gegaan was ondanks alle spanning en prikkels rondom haar gebit en toen zei ze dat ze de afgelopen dagen een extra pilletje had genomen. En dat vind ik toch wel een dingetje hoor. Niet omdat het per se heel veel kwaad kan, het heeft nu heel goed uitgepakt. Maar wel dat ze uit zichzelf met de medicatie klooit en experimenteert zonder dat met ons te overleggen. En ja, ze heeft haar pillen in eigen beheer. Omdat autonomie en zelf verantwoordelijk zijn voor haar belangrijk zijn. Maar wat nu? Boos worden, medicatie weer in ons beheer houden of het zo laten en erop vertrouwen dat ze zelf prima kan inschatten wat ze nodig heeft.
Ik vind dat tricky. Ze kan misschien wel inschatten wat ze nodig heeft, maar kan ze ook inschatten wat bijwerkingen zijn, wat overdosering is, wat consequenties daarvan kunnen zijn? Etc. Ik zou denk ik kiezen voor een gesprekje. Uitleg geven en haar op het hart drukken dit niet zomaar te doen.
Onze dochter heeft ook medicatie en die hebben we een pillendoos gegeven met de dagen van de week erop. Dat zou je kunnen doen. Dan heeft ze de medicatie wel in eigen beheer, maar kan ze niet zomaar meer nemen zonder dat je dat merkt.
MamaE schreef op 12-04-2026 om 21:01:
Ik zit even ergens mee...dochter heeft afgelopen week twee keer schroefjes in haar kaak moeten laten boren. Beide keren wel paniek, boosheid en tranen, maar ze herpakte zich redelijk snel en leek veel minder last te hebben van alle prikkels in haar mond dan we verwacht hadden. We hadden ons voorbereid op nachten met pijn, tranen en boosheid en weinig slaap.
Gisteren haar kinderfeestje gevierd en ze heeft genoten van begin tot eind. Eigenlijk had ik ergens gisteravond of vandaag wel een ontploffing verwacht, omdat deze week veel van haar gevraagd heeft.
Toen ik zei dat ik trots op haar was omdat het zo goed gegaan was ondanks alle spanning en prikkels rondom haar gebit en toen zei ze dat ze de afgelopen dagen een extra pilletje had genomen. En dat vind ik toch wel een dingetje hoor. Niet omdat het per se heel veel kwaad kan, het heeft nu heel goed uitgepakt. Maar wel dat ze uit zichzelf met de medicatie klooit en experimenteert zonder dat met ons te overleggen. En ja, ze heeft haar pillen in eigen beheer. Omdat autonomie en zelf verantwoordelijk zijn voor haar belangrijk zijn. Maar wat nu? Boos worden, medicatie weer in ons beheer houden of het zo laten en erop vertrouwen dat ze zelf prima kan inschatten wat ze nodig heeft.
Misschien was je dochter zich er niet van bewust dat het ook negatieve gevolgen - overdosering- tot gevolg kan hebben, als je ineens meer gaat gebruiken? Is dit weleens aan haar uitgelegd, bv toen ze met medicatie begon? Waarschijnlijk heeft ze er niet bij stil gestaan en dacht ze in oplossingen.
Je gaf aan dat ze zichzelf onlangs weer heeft geslagen van de spanning ondanks de medicatie. Zij heeft een extra pilletje ervaren als iets wat haar geholpen heeft; misschien met arts overleggen of haar medicatie moet worden bijgesteld.
Ik heb ook een kind met ASS, ik reageer vanuit dat denkkader. Ik denk dat je je dochter rustig kunt uitleggen dat niemand zelf met medicatie mag rommelen (meer of minder nemen). Dat kan soms namelijk gevaarlijke gevolgen hebben. Dat moet altijd in overleg met de dokter. Als niet-arts kun je de mogelijke gevolgen niet goed inschatten.
Nu is het tijd om de arts die deze medicatie heeft voorgeschreven te vragen of je dochter naar behoefte een extra pilletje mag nemen. Als ze toestemming heeft, kan ze er wel zelf over beslissen. Misschien mag/moet de medicatie wel structureel opgehoogd worden. Ook dat is dan goed om te weten.
Bedankt voor jullie goede tips. We hebben inderdaad besproken dat ze nooit zelf dingen mag aanpassen qua medicatie, maar dat dit altijd in overleg moet.
Bij de komende controle gaan we dit wel bespreken; stel er is een situatie waarin dochter denkt 'help, dit geeft veel prikkels en ik weet dat ik dit lastig ga vinden' of ze dan een extra pilletje mag nemen. Of dat de dosis structureel omhoog moet (hoop ik eigenlijk niet). Ik weet ook niet of één keer zichzelf slaan daarvoor voldoende basis is.
Voorheen was medicatie juist vooral een discussiepunt omdat dochter het vooral heel erg NIET wilde. Heel veel weerstand en boosheid bij alles wat moest en het kantelde pas toen ze zelf de verantwoordelijkheid ervoor kreeg.
We hebben haar ook uitgelegd dat teveel medicatie nemen ook schadelijk kan zijn en dat het daarom niet verstandig is om dat op eigen houtje te doen.
Ze was vooral verdrietig omdat ze het zelf op wilde lossen, maar dat dus blijkbaar niet goed had gedaan. We hebben wel gezegd dat we niet boos zijn en dat we het denken in oplossingen in beginsel heel goed van haar vinden. En dat ze het niet allemaal alleen hoeft te doen.
Pffff ik vind het voor een volwassene al een gigantisch intensieve behandeling MamaE. Laat staan als je kind bent, met ook nog je beperkingen. En dan is het voor jullie ook veel om alle emoties op te vangen. Knuffel voor jullie allemaal.
En mooi hoe jullie het gesprek over medicatie aangegaan zijn. Klein vraagje: waarom wachten tot de volgende controle om deze vragen te stellen? Ligt er natuurlijk aan of je eens in de 6 weken of 6 maanden bij de arts zit.... maar dit lijkt me bij uitstek iets wat maar beter eerder dan later geregeld kan zijn. Ik slik een andere medicijn voor overprikkeling en heb met de psychiater afgesproken dat ik zo nodig idd een halve pil extra neem. Ik slik het ook wel eens preventief , dus ik vind het slim bedacht van dochter.
Succes met de examens voor je oudste Kaas!
Hier hebben we een gesprek gehad met de schoolarts omdat oudste zoon teveel verzuim had. Gelukkig was de arts heel erg begripvol. En wilde zelfs alsnog regelen dat er begeleiding komt voor zijn ASS. Begeleiding die we niet geregeld kregen bij de gemeente.
Mvtj schreef op 14-04-2026 om 19:57:
Pffff ik vind het voor een volwassene al een gigantisch intensieve behandeling MamaE. Laat staan als je kind bent, met ook nog je beperkingen. En dan is het voor jullie ook veel om alle emoties op te vangen. Knuffel voor jullie allemaal.
En mooi hoe jullie het gesprek over medicatie aangegaan zijn. Klein vraagje: waarom wachten tot de volgende controle om deze vragen te stellen? Ligt er natuurlijk aan of je eens in de 6 weken of 6 maanden bij de arts zit.... maar dit lijkt me bij uitstek iets wat maar beter eerder dan later geregeld kan zijn. Ik slik een andere medicijn voor overprikkeling en heb met de psychiater afgesproken dat ik zo nodig idd een halve pil extra neem. Ik slik het ook wel eens preventief , dus ik vind het slim bedacht van dochter.
Succes met de examens voor je oudste Kaas!
Hier hebben we een gesprek gehad met de schoolarts omdat oudste zoon teveel verzuim had. Gelukkig was de arts heel erg begripvol. En wilde zelfs alsnog regelen dat er begeleiding komt voor zijn ASS. Begeleiding die we niet geregeld kregen bij de gemeente.
We hebben elke 3 maanden een controle, maar omdat het in deze periode al zó veel is qua medische afspraken wilden we hier eigenlijk niet nog een extra afspraak voor inplannen.
Ik vond het idee van dochter ook helemaal niet gek bedacht omdat ze soms bij tandheelkundige ingrepen ook vooraf al pijnstillers krijgt/moet. Maar dat ze dit zonder enig overleg of toestemming zelf even regelde overviel ons een beetje.
Ik merk wel dat dit hele 'gedoe' niet heel goed is geweest voor dochter haar zelfvertrouwen. Ze slikt nu weer de 'normale' dosis en dat zorgde wel voor wat meer overprikkeling door de schroefjes met ook af en toe wat emotie. Desondanks...enorm trots op ons dappere meisje en dat hebben we haar ook gezegd.
Is jouw zoon veel ziek door overprikkeling/overbelasting door autisme? Wel fijn dat de schoolarts meedenkt en alsnog begeleiding gaat regelen.
MamaE, kun je de arts die deze medicatie heeft voorgeschreven niet bellen voor kort advies?
IMI-x2 schreef op 15-04-2026 om 18:06:
MamaE, kun je de arts die deze medicatie heeft voorgeschreven niet bellen voor kort advies?
Ja ik zou ook denken dat dit waarschijnlijk wel telefonisch kan. Alsnog van jullie de afweging of je het erbij kunt hebben.
Ja, ik vermoed dat het door overprikkeling komt. Eens in de 6/8 weken heeft hij een kwakkel dag. Van mij mag hij die gewoon uitzitten met paracetamol en extra slaap.
