Tiener op z’n kamer

Wij hebben net een fijn Paasweekend achter de rug. Alleen, toen ik vanavond bij het eten benoemde dat er morgen weer school is, daalde het energieniveau bij oudste zoon direct…mijn opmerking dat het dan wel gelukkig de allerlaatste normale schoolweek van de middelbare school ooit zal zijn had niet per se het beoogde effect, maar het escaleerde gelukkig ook niet. Na deze schoolweek ‘alleen nog’ examentrainingen en de eindexamens….

Ik draai vaak in cirkeltjes rond met mijn gedachten over hun kinder- en schooltijd. Had ik dit geweten, had ik dat gekozen…en kom dan toch tot de conclusie dat ik er goed aan heb gedaan met de kennis die ik op dat moment had. En toch ook weer, als ik zie hoe veel energie het ze kost en heeft gekost om zo ver te komen….ik hoop dat het ze niet tè veel heeft geforceerd. Heel knap van beide jongens, maar ik begrijp ook heel goed dat zulke kinderen uitvallen en vroegtijdig schoolverlaten. Er is zo weinig energie over naast school, ik vrees nog steeds een beetje een soort burn-out voor ze. Vandaar ook het tussenjaar, dat geeft beide uitzicht op bevrijding van al het moeten aanpassen. En hopelijk tanken ze dan genoeg energie bij om een jaar later aan hun studie te beginnen. 

Voor het ene kind een goed gesprek bij de ARBO gehad, er lijken toch wel mogelijkheden te zijn voor iemand die zoveel last heeft van zijn beperkingen maar niet genoeg om echt afgekeurd te worden (en die best graag wil werken trouwens). En hopelijk komt er ook plek bij de GGZ binnenkort, misschien in de herfst.
Voor het andere kind blijft het zoeken, wel wat stapjes richting werk maar nog lang niet genoeg om echt iets te vinden. Helaas is ons netwerk momenteel niet zo goed dat wij wat kunnen doen en gewoon solliciteren levert werkelijk niks op. Hoezo krapte.
En het blijft lastig duwen aan eigenwijze volwassenen, je kunt het niet zomaar even overnemen. Afgezien van de vraag of wij het dan zoveel beter zouden doen natuurlijk. Dus het blijft bij nudgen, advertenties aandragen, beetje meedenken. En ook maar genieten van de aanwezigheid en onze zegeningen tellen. Zonder hen zou het ook wel weer erg stil zijn thuis.

Hier vandaag een ortho afspraak om schroefjes te boren in dochters kaak.
Gisteravond al veel spanning. Ik wil niet, ik vind het stom, boos, verdrietig. Ik heb haar bij me genomen, eerst even rustig worden, diep in- en uitademen. Daarna afpellen waar het probleem zit en keuzes geven. Zij mag kiezen welke kant van haar mond eerst, volgorde van de schroefjes. Wat heeft zij nodig van mij om het minder vervelend te maken. 
Dat gaf wel meer rust en wat vertrouwen. 

Vanmiddag toch wel weer spanning. Ondanks de verdoving en dat het geen pijn doet, voelt het voor haar elke keer heel even heel vervelend. Ondanks alles heeft ze toch flink gegild en gehuild. En dat mag. Thuis heeft ze eerst even brullend in mijn armen gelegen en daarna wilde ze alleen zijn. Uiteindelijk mocht ik bij haar zitten en wilde ze toch een waterijsje. Ze vond het achteraf ook gênant dat ze vaak boos doet en moet huilen bij de tandarts en de ortho. Enerzijds vind ik dit een positief teken, omdat het ook een stukje zelfbewustzijn is dat ze ontwikkelt dat ook bij haar kalenderleeftijd past. Anderzijds vind ik het heel verdrietig dat ze zo hard oordeelt over zichzelf, want er wordt echt wel heel veel van haar gevraagd op dit gebied.

Ze is vanavond wel gaan trainen, ondanks de uitgewerkte verdovingen. Even afleiding is ook wel goed en als ze moe gesport is, slaapt ze ook beter. 
Vrijdag deel twee van de schroefjes. Blij als dat voorbij is. En dan zaterdag haar kinderfeestje. Afleiding, cadeautjes, leuke dingen doen met vriendinnetjes.