Tiener op z’n kamer
Ken je dat? De ene dag laat ik los, accepteer ik en geniet ik van die paar momenten per dag dat er leuk contact is met m’n puber (net 16).
De volgende dag maak ik me toch druk om het feit dat hij zoveel op z’n kamer is, vrijwel niks deelt over wat er in hem omgaat en zich afzondert.
‘Joh, laat los. Die van mij zit ook de hele dag boven, dat hoort erbij’. Dat hoor ik altijd om me heen. Vaak hoor ik dan ook dat die puber daarnaast toch van alles doet en onderneemt.
Mijn zoon heeft echter geen bijbaantje, geen sport of andere buiten de deur hobby en geen vriendengroep. Hij gaat naar school (wat goed gaat) en is thuis. Wat hem betreft een prima leven, hij lijkt ook lekker in z’n vel te zitten, is nog jong in gedrag en sociaal wat onhandig. Hij houdt het graag veilig en voorspelbaar en heeft geen behoefte aan iets anders. Zegt hij (ik denk dat dit te maken heeft met ‘angst voor het nieuwe’). Op z’n kamer doet hij schoolwerk, bouwt knikkerbanen en maakt daar edits van, kijkt filmpjes, heeft online contacten (die hij niet kent irl) en doet af en toe een game.
Ja, hij heeft een diagnose ass.
Af en toe neem ik hem mee om iets leuks te doen (bios, pretpark, oid) en dat vindt hij ook leuk, maar dat gebeurt zeker niet wekelijks.
Als ik het zo opschrijf, denk ik weer bij mezelf ‘accepteer dat dit het is en wees blij dat zoon zich oké lijkt te voelen, het fijn heeft op z’n kamer en naar school gaat’.
Toch zoek ik ook geruststelling ofzo. Dat het herkenbaar is. Of dat ik als ouder nog iets kan doen om hem te stimuleren iets buiten de deur te doen (wat ik al probeer en m’n zoon vindt dat heel irritant).
Ik kom er op omdat dit een weekend is zonder plan. Hij vindt het fijn en doet het liefst niks, behalve hangen. Ik krijg er jeuk van en trek m’n eigen plan.
Enige herkenning?
MamaE schreef op 19-10-2026 om 16:03:
[..]
Nee, niet omdat ik er dan open over moet zijn, wel omdat ik bang ben om 'te veel' te zijn voor mensen. Te veel gedoe, te moeilijk en daardoor afgewezen te worden.
Je leven zoveel mogelijk aanpassen aan je behoeften ben ik zeker voorstander van en dat doe ik ook en probeer ik dochter voor te leven. Voor mij wordt het wel anders als je daarvoor een beroep doet op andere mensen, als andere mensen zich aan moeten passen aan jou. Dat voelt voor mij alsof ik te veel vraag. Ik heb vroeger wel heel vaak meegekregen dat ik bepaalde dingen maar niet moest doen of zeggen omdat andere mensen dan zus of zo denken of het irritant vonden. Dat zit behoorlijk diep en ik weet zelf niet zo goed waar de grens ligt waarbij je te veel aanpassingsvermogen gaat vragen van de rest van de wereld.
De meester van dochter gaat mee naar het gesprek met de zorgcoördinator, echt heel fijn. Hij kan dan toelichten hoe hij dochter kent en wat hij in de klas merkt van haar autisme en wat voor haar helpend is.
Wat je misschien jezelf voor kunt houden: nee, heb je, ja kun je krijgen maar dan moet je wel de vraag stellen.
Op elke vraag kan de ander 'nee' antwoorden. Dan kun je weer de vraag stellen aan jezelf: is dit een must have of een nice to have?
In het eerste geval ga je de vraag nog een keer stellen met uitgebreidere argumenten waarom nou net dit punt een must have is.
In het geval van nice to have kun je de nee accepteren.
MamaE schreef op 19-10-2026 om 16:03:
[..]
Nee, niet omdat ik er dan open over moet zijn, wel omdat ik bang ben om 'te veel' te zijn voor mensen. Te veel gedoe, te moeilijk en daardoor afgewezen te worden.
Je leven zoveel mogelijk aanpassen aan je behoeften ben ik zeker voorstander van en dat doe ik ook en probeer ik dochter voor te leven. Voor mij wordt het wel anders als je daarvoor een beroep doet op andere mensen, als andere mensen zich aan moeten passen aan jou. Dat voelt voor mij alsof ik te veel vraag. Ik heb vroeger wel heel vaak meegekregen dat ik bepaalde dingen maar niet moest doen of zeggen omdat andere mensen dan zus of zo denken of het irritant vonden. Dat zit behoorlijk diep en ik weet zelf niet zo goed waar de grens ligt waarbij je te veel aanpassingsvermogen gaat vragen van de rest van de wereld.
De meester van dochter gaat mee naar het gesprek met de zorgcoördinator, echt heel fijn. Hij kan dan toelichten hoe hij dochter kent en wat hij in de klas merkt van haar autisme en wat voor haar helpend is.
Wat fijn dat de meester meegaat!
Jouw ouders zijn vroeger niet goed omgegaan met jouw autisme en hebben jou daarmee een verkeerde boodschap meegegeven; gewoon " normaal" doen want dan heb je geen autisme. Natuurlijk zit dat diep maar probeer het een plek te geven; vroeger was vroeger en nu is nu, en het voor je dochter anders te doen.
Ik merk aan je posts dat je nog weinig kennis hebt van wat er allemaal mogelijk is en wat al gangbaar is. Wellicht handig om je daar meer in te gaan verdiepen bv via de Nederlandse vereniging voor Autisme of Balans, spreek eens andere ASSers etc. Wij hebben daar goede ervaringen mee en ik gun jou ook die positieve ervaringen.
Stel je dochter had bv een aandoening aan haar benen gehad: dan vind je het ook normaal dat er rekening met haar wordt gehouden en er faciliteiten zijn. Waarom zou dat bij ASS anders zijn? Een ontwikkelstoornis is minder zichtbaar dan bv een aandoening aan benen, maar blijft toch ook een levenlang aanwezig. Jullie hebben met dochter veel hulp gehad maar je gaf zelf ook aan; op bepaalde punten is zij niet leerbaar. En dat is logisch want autisme gaat niet " over". Dus ja zij heeft gewoon recht op bepaalde faciliteiten en ja je mag echt wel verwachten dat er aanpassingen zijn voor haar. Niet achteraf maar vooraf.
Fijn dat de meester meegaat MamaE!
Ik houd je soms een spiegel voor, niet omdat ik het zelf zo goed weet, maar omdat ik dingen herken die ik zelf ook erg moeilijk vind. En dan ben ik een 'beste stuurlui aan wal'
Kaassoufflee schreef op 19-10-2026 om 12:46:
@Mvtj Beterschap gewenst, is dat nog door de enkel? Zoiets kan een chronische aandoening zoals jij hebt ook triggeren inderdaad…stevig balen is dat. Sterkte! 🌸🌸🌸
Ja, enkel gaat wel de goede kant op hoor. Ik kan er een paar stappen op doen, heel voorzichtig, want vol gewicht doet nog zeer.
Dank jullie wel voor de lieve woorden/wensen
