verlies
Hai,
ik ben caroline ik ben 13 jaar oud en ik moet wat kwijt.
Ik ben een tweeling alleen is mijn tweeling zusje of broertje al in de buik overleden bij 8 weken. ik heb hem of haar dus nooit gekent. toch voelt het alsof ik wat mis in mijn leven en alsof ik niet compleet ben. ik vind het lastog om hierover te praten en niemand om mij heen weet dat ik dit bij me draag. ik zou graag advies willen, het liefst iemand die ook zoiet sheeft meegemaakt, waar ik contact mee zou kunnen opnemen.
Liefs Caroline
Waarom zou je een jong kind met dit soort informatie belasten? En dit komt zeer veelvuldig voor. Een beginnende zwangerschap is dan verkeerd aangelegd. En het embryo is niet levensvatbaar dus de natuur grijpt in. Dat is een lichamelijk proces waar sommige mensen een heel andere lading aan hangen. Ik zou het dus niet gelijkstellen met een baby op die termijn. Ik denk dat to beter naar de huisarts kan gaan en praten met haar ouders want hier spelen heel andere problemen. Nu wordt dit verhaal wellicht gekoppeld aan de problemen die to al heeft. Een goede poh van de huisarts kan je wel helpen met wat gesprekken.
Izza schreef op 11-02-2026 om 11:14:
Waarom zou je een jong kind met dit soort informatie belasten? En dit komt zeer veelvuldig voor. Een beginnende zwangerschap is dan verkeerd aangelegd. En het embryo is niet levensvatbaar dus de natuur grijpt in. Dat is een lichamelijk proces waar sommige mensen een heel andere lading aan hangen. Ik zou het dus niet gelijkstellen met een baby op die termijn. Ik denk dat to beter naar de huisarts kan gaan en praten met haar ouders want hier spelen heel andere problemen. Nu wordt dit verhaal wellicht gekoppeld aan de problemen die to al heeft. Een goede poh van de huisarts kan je wel helpen met wat gesprekken.
Mijn moeder heeft dit gehad toen ze zwanger was van mijn zusje. Ze kreeg een 'miskraam', bleek vervolgens nog steeds zwanger en dit bleek dus eerder een tweelingzwangerschap te zijn geweest. Ik heb dit 'altijd' geweten en mijn zusje ook. Niet in de vorm van ons 'belasten' met iets heel ergs. Er is nooit over gesproken als een 'broertje of zusje dat dood is gegaan'. Maar gewoon zoals het was, feitelijk. En toen we later vragen gingen stellen kregen we een uitleg zoals die van jou; er was iets mis met het vruchtje en gelukkig heeft het lichaam dat opgelost. Mijn ouders hebben er nooit een heel groot ding van gemaakt. Dit soort dingen gebeuren. Heel veel zwangerschappen worden een miskraam. Dat is niet leuk natuurlijk, maar wel de natuur.
Maleen/Caroline, ik denk dat je met je ouders en/of de huisarts moet bespreken hoe je je voelt. Dat je je depressief voelt en jezelf pijn doet. Dat je een gemis voelt en je niet compleet voelt. Wat de reden is van die gevoelens kan dan daarna bekeken worden. Dat hoeft niet altijd de reden te zijn die je zelf hebt kunnen bedenken. Het is normaal dat je een verklaring probeert te bedenken voor je gevoelens. Maar aan die verklaring kun je weinig meer doen. Ik zou niet op andere forums ed gaan zoeken naar informatie over vanishing twins of miskrame. Maar je meer focussen op het nu en hoe je je nu beter zou kunnen voelen. En daar kunnen mensen je bij helpen. Echte mensen. Of eerst de kindertelefoon.
