Wanneer puber ruzie heeft met leeftijdsgenoten raak ik in paniek.
De sociale contacten van mijn puber (15 jaar) lopen allesbehalve vlekkeloos. Er is ruzie met een vriendin ontstaan, vriendschap is beëindigd en inmiddels lijkt zich Jan en alleman daarmee te bemoeien. Het zorgt voor veel onrust, ik zie het aan mijn kind en ze geeft het ook zelf aan. Ze is bang, maakt zich druk, kan het niet loslaten, blijft piekeren. Ze heeft een laag zelfvertrouwen, trekt zich zaken persoonlijk aan, gaat uit van het negatieve en zit in zak en as.
Ik wil haar steunen, ik wil er voor haar zijn, helaas merk ik dat ikzelf in de paniekstand raak in dit soort situaties. Er ontstaat error in mijn hoofd.
Mijn vraag: hoe gaan andere ouders hiermee om? Hoe kan ik zelf een koel hoofd bewaren en haar hier zo goed mogelijk bij begeleiden?
Ik zou graag elk probleem en elk issue voor haar oplossen, ongedaan maken, uit de weg ruimen. Ik weet dat dat niet haalbaar is en dat dat ook niet de beste oplossing is, omdat weerbaarheid niet groeit wanneer een ander alles oppakt. Het gaat niet om mij, het gaat om haar. Maar Jezus, wat vind ik dit moeilijk!
Ik heb hier gemerkt dat het heel helpend is als vader het op zo'n moment even overneemt.
Wel andere situaties hoor, maar mijn slimme pubers konden heel goed op mijn moederhart spelen, ik was net wat gevoeliger voor drama. Mijn man kon met zijn nuchtere manier van doen toch helpen de zaken wat meer in proporties te zien.
Ik herken je gevoel helemaal. Ik heb dat ook gehad toen mijn dochter op die leeftijd een paar vervelende meiden in de klas had die een hoop voor haar verziekten en zij daar niet weerbaar genoeg voor was.
Wat ik heb gedaan is mijn gevoel parkeren en er zelf met mijn vriendinnen over gesproken. Vele herkennen dit in meer of mindere mate. Met mijn dochter heb ik gesproken over haar gevoel. Hoe zij er mee om zou kunnen gaan. Wat verschillende reacties zouden kunnen zijn en hoe zij zich zelf hier tegen zou kunnen wapenen. Luisteren en er voor haar zijn met raad en advies als zij dat wilde.
Loslaten is het moeilijkste wat er is. Inmiddels is dochter 20 en heeft echt een hele leuke fijne groep vriendinnen en kan ze beter omgaan met vervelend gedrag. En zelf is ze soms natuurlijk ook vervelend of onaardig. Dat kunnen we ook bespreken.
ja, ik ben hier ook veel gevoeliger voor drama en emoties. Vader wil graag luisteren en meedenken, dochter richt zich tot mij wanneer zaken spelen.
ik luister en bespreek met haar wat er gebeurd en hoe ze daarmee om zou kunnen gaan. Ze blijft veelal in de modus waarbij ze “ja maar” en “nee, zo kan dat niet” roept. Ik ben blij dat ze met me deelt. Dat op de eerste plaats.
Euphoria schreef op 31-10-2026 om 07:57:
ik luister en bespreek met haar wat er gebeurd en hoe ze daarmee om zou kunnen gaan. Ze blijft veelal in de modus waarbij ze “ja maar” en “nee, zo kan dat niet” roept. Ik ben blij dat ze met me deelt. Dat op de eerste plaats.
Ik denk dat dat komt omdat je met oplossingen en tips komt. De kunst zit hem in zoveel mogelijk de puber zelf aan het denken te zetten door vragen te stellen of iets te benoemen wat je opvalt, zo zet je iemand zelf aan het denken.
Ik vond het ook vreselijk moeilijk vroeger toen ik nog pubers in huis had en wilde ook graag oplossen en alles uit de weg ruimen, maar dat kan gewoon niet. Ze moeten hun eigen weg vinden en die hobbels in het leven zijn onderdeel van het leerproces. Mijn ene puber kon ook heel bokkig reageren op mijn tips of vond elke oplossing geen optie. Of ik begreep het dan niet goed genoeg. Heb toen ook geleerd dat het ook oke is om te zeggen: joh, ik merk dat ik eigenlijk niks kan zeggen wat je nu helpt. Ik ben er echt voor je en je mag altijd komen praten, maar op dit moment weet ik het ook even niet. Dan ging puber zelf kauwen op het probleem (ja, dat is moeilijk om te zien!), een enkele keer kwam daar uiteindelijk een verrassende conclusie uit waarvan ik dacht: ja, zoals je er nu mee omgaat is beter voor je.
En soms bood ik dan wel iets anders aan om er te zijn: een keer wegbrengen naar iets waar puber tegenop zag, samen iets gaan doen als afleiding, iets koken waar puber blij van werd of...vul in. Een beetje uit de piekermodus proberen te halen. We gingen ook regelmatig een weekendje samen weg, weg van al het gedoe en alleen maar leuke dingen doen. Terugkijkend zegt de inmiddels volwassene ook, dat dit heel fijn was.
Ik denk trouwens dat we er teveel vanuit gaan dat er oplossingen gevraagd worden, soms wil iemand gewoon vooral ventileren (of een knuffel, maar die is tricky bij sommige pubers 
) en zakt het gevoel daar ook door.
Hoop dat je hier iets mee kan!
ja, ik vind het fijn om de reacties te lezen. Dus ik kan er zeker iets mee. Dank je wel.
