18 jarige houd zich niet aan afspraken
Ik heb een 18 jarige in huis, die graag alle vrijheid wil, maar zich bijna nooit aan de afspraken (eigen rommel opruimen, haar was netjes in de kast, de dieren op tijd verzorgen) houdt. Soms zijn er dagen dat ze goed gemutst is en is het meeste klaar. Dan zeg ik ook extra hoe fijn het is dat ze het gedaan heeft. Ook als ze alles voor me gezogen heeft als ik dat had gevraagd. Maar andere dagen heeft ze niets gedaan, terwijl ze het beloofd had en snauwt ze me af alsof ik haar bediende ben. Voor de dieren word meestal alleen gezorgd als ik het tig keer vraag. Zit vooral hele dagen (nu ze vrij is)te lachen en te brullen op de pc/telefoon en dat is het. We zijn maar samen en ik moet veel werken om rond te komen en om nog wat leuke dingen te kunnen doen en dan thuis gekomen moet ik ook alles alleen doen. En ik doe het met liefde, maar ben geen hotel. Daarnaast heb ik altijd pijn, waardoor het ook fijn zou zijn als ze me even een klein beetje helpt. Overal lees ik dat ik geen straf meer kan geven, wat ook mijn bedoeling niet is. Ruzie maken doen we niet. Het niet wassen van kleding interesseert haar niet, dan trekt ze het gewoon vaker aan. Viezigheid op haar kamer maakt haar niet uit. Vroeger zette ik de pc uit en dan ging ze snel aan de gang tot het klaar, daarna kon ze er dan weer op. Die optie is ook weg. We hebben echt goede gesprekken en ze snapt het allemaal, heeft goede voornemens. Maar als het puntje bij paaltje komt, dan gebeurt er niets. Ben al zover dat ik er vanuit ga dat iets niet is gebeurd, om niet weer teleurgesteld te zijn. En ben dan liever extra verrast als het toch gedaan is. Maar hoe krijg ik het respect terug of hoe krijg ik haar zo ver dat ze doet wat ze zelf beloofd. Wat zijn werkende consequenties? Wil haar graag als volwassenen behandelen, maar zij gedraagt zich als een 15 jarige puber.
Met 18 jaar ben je niet meer bezig met hoe je moeder wil dat je leeft. Als het een pan is in je eigen kamer, nou prima, je moeder heeft daar toch niets te zoeken? Dan doet ze haar ogen dicht als ze er toevallig langskomt en de deur staat op een kier.
Zo dacht ik er in ieder geval over. Ik dacht daar helemaal niet over na. Niet op een beledigende manier; ik wilde niemand kwetsen. Ik vond het best prima mensen. Maar het is een feit dat je met 18 niet meer "de dochter van .." of onderdeel van een team bent maar je eigen persoonlijkheid.
Bij mij kwam dat tot uiting toen ik stylistisch met een behang, schuurblok en verfkwast mijn kamer onderhanden nam. Of dat mocht had ik nieteens naar gevraagd, maar ze stonden er van versteld dat ze me ineens zagen klussen terwijl ik anders niets huishoudelijks deed. Iedereen werd grinnikend op de hoogte gesteld.
Nou helemaal niets is niet waar; ik maakte gebak en snoep (voor iedereen uiteraard). Dat vond ik leuk. En kleding, ook voor mijn moeder af en toe trouwens. Ik gaf ook cadeaus.
Maar poetsen? alleen als ik dat zelf nodig vond.
Nou met 18 jaar ben je nog steeds de dochter van en hoor je je net als iedereen in huis aan de ‘gezinsregels’ te houden.
Waarschijnlijk zijn het éénzijdige afspraken. Je hebt geen kind in huis, maar een jongvolwassene. Stel dat je haar zo zou zien en zo behandelt, hoe zou je het dan aanpakken? Jullie zijn een team, er liggen taken en daarover hebben jullie beide een idee van de juiste aanpak/frequentie/resultaat. En dan heb je allebei nog je voorkeuren over wat je leuk en niet leuk vindt om te doen. Over die punten zou ik het gesprek aangaan. Samen aan tafel eens inventariseren hoe je je vrije tijd wilt invullen. Wanneer doen jullie leuke dingen samen? Lachen jullie ook wel eens samen om flauwe filmpjes enzo? Ondernemen jullie leuke dingen? En als het gaat over dingen die ‘moeten’: weet ze hoe ze dat moet aanpakken? Mijn jongvolwassenen vonden alles oneerlijk maar reageerden er goed op als we allemaal tegelijkertijd een half uur iets deden. Dat voelde eerlijk voor ze en ze konden zien dat iedereen een taak had. Met vier personen een half uur aan de slag, kun je veel gedaan krijgen. Met zijn tweetjes een uurtje inplannen misschien?
Ik denk dat die neiging sneller bestaat als je zelf warme belangstelling ervaart voor wie je echt bent. Dan komt dat ook terug; wordt het wederkerig.
Caroline80 schreef op 18-07-2026 om 06:40:
Nou met 18 jaar ben je nog steeds de dochter van en hoor je je net als iedereen in huis aan de ‘gezinsregels’ te houden.
En wie maakt die ‘gezinsregels’ dan? Alle leden van het gezin?
Zijn het afspraken, regels of verzoeken? Op dat laatste kan het antwoord nee zijn. Voor regels is ze misschien een beetje te oud. Het lijkt me tijd voor een goed gesprek waarin je vooral haar eens laat vertellen hoe ze de dingen ziet, hoe zij als twee volwassenen zou willen samenwonen.
Over het verzorgen van huisdieren kun je misschien wel wat strenger zijn, maar ik zou alles rondom haar kamer en haar was lekker loslaten. Niet jouw probleem als zij met ongewassen kleren rondloopt of als haar kamer niet toegankelijk is ivm alle troep.
Succes, het klinkt als een nieuwe levensfase en dat vraagt afstemming en gewenning
ik zou die slaapkamer niet bepaald dagelijks gaan bekritiseren. Als het al te erg wordt, of wanneer er vrienden langs komen, schiet ze vanzelf wel in actie.
Nu met de vakantie is ook eventuele routine die ze had weg.
Die dieren moeten natuurlijk wel gewoon.
Met 18 is een vakantiebaantje ook wel een goed streven. Kan ze sparen voor een rijbewijs, of voor haar uitzet. En werkervaring opdoen is goed voor de toekomst. En krijgt ze ook weer wat regelmaat tijdens de vakantie.
ik had hetzelfde gevoel als jij en wij zijn ons huishouden als een studentenhuis gaan runnen. Ook ik ben alleenstaand.
Mijn zoon runt zijn toko ik de mijne.
Ik doe de was als die in de wasmand zit anders niet en houd de keuken bij, hij doet de badkamer (minder vaak dan ik zou willen) We overleggen wie hoe laat kookt. En ik doe niet zijn afwas.
We eten 1x per week of minder samen vanwege verschillende leef ritmes. Hij doet ook zijn eigen boodschappen, heeft geld vanuit alimentatie, stufi en werken. Af en toe krijgt hij een bijdrage van mij. En ik zorg voor de basisboodschappen, eieren, pasta, rijst, toiletpapier etc.
Ik, en niet we, heb 2 katten. Als ik er niet ben zorg ik voor een oppas, zoon hoeft niet thuis te blijven tenzij ik het vraag en hij aangeeft dat het in zijn planning past. Maar als zijn plannen dan wijzigen, hij gaat bij zijn vriendin slapen, vraag ik de oppas.
Je moet er ook rekening mee gaan houden dat je kind zelfstandig gaat wonen, dan is ze er ook niet om deze dingen te doen.
Studentenhuis constructie heeft bij ons de sfeer verbeterd
waarom zit ze hele dagen op
De telefoon
We doen heel veel leuke dingen samen. Niet alleen nu, maar altijd al. Betrek haar overal in. We hebben lol samen. Ik vraag haar altijd wat zij leuk zou vinden om te doen als uitje of als vakantie, want ze gaat heel graag met me mee. Maar dat vind ze onzin, want ik verzin altijd leuke dingen en dat vind zij prima. Waarom zou zij dan iets verzinnen/ opzoeken. De afspraken zijn samen gemaakt. Wat zij wil en hoe. Zij vind haar kamer niet belangrijk en dat is prima zolang er geen kattenkots of beschimmelde zooi ligt. Maar als ik haar was doe en zij gooit het gewoon ergens neer waardoor het weer kreukt, dat vind ik niet oke. Als ze zelf wast, geef ik haar tips en dan moet ze zelf kijken wat ze ermee doet. Soms komt ze met de vraag, zullen we zo samen die film kijken. Lijkt me dan erg leuk, maar zelf komt ze dan heel niet, want ze is te druk op de pc. Werken? Dat vind ze op zaterdag genoeg. Extra geld zou wel lekker zijn, dus extra dagen beschikbaarheid wil ze dan wel opgeven, maar uiteindelijk heeft ze er geen zin in en blijft het bij 1 dag per week. Dan heeft ze zelf het probleem dat er geen geld is voor leuke dingen. Ik heb nu tegen haar gezegd dat als ze haar zooi buiten haar kamer niet opruimt, ik het opruim en dan is het weg. En eigenlijk zou ik ook mijn beloftes moeten breken, dan weet ze hoe dat is. Maar dat druist tegen alles in. En ja, ik zie een leuke dame die haar weg zoekt, maar ook nog aan haar moeder hangt. Als ze me nodig heeft trekt ze aan de bel, is heel open. Maar volwassen afspraken maken en houden dat zit er niet in. En ik geef haar echt de ruimte. Maar snap niet wat het maakt dat die 3 kleine afspraken zo moeilijk zijn. Ik lees van anderen dat ze blijven "zeuren" tot iets gedaan is. Misschien moet ik nog meer gaan "zeuren". En het samen aan de slag gaan is het proberen zeker waard. Bedankt voor deze tips.
Roos57 schreef op 18-07-2026 om 08:17:
waarom zit ze hele dagen op
De telefoon
Omdat ze klaar met school is en ze dat zo leuk vind en gezellig kletsen en gamen met anderen. En ik ben naar mn werk.
Ysenda schreef op 18-07-2026 om 08:03:
ik had hetzelfde gevoel als jij en wij zijn ons huishouden als een studentenhuis gaan runnen. Ook ik ben alleenstaand.
Mijn zoon runt zijn toko ik de mijne.
Ik doe de was als die in de wasmand zit anders niet en houd de keuken bij, hij doet de badkamer (minder vaak dan ik zou willen) We overleggen wie hoe laat kookt. En ik doe niet zijn afwas.
We eten 1x per week of minder samen vanwege verschillende leef ritmes. Hij doet ook zijn eigen boodschappen, heeft geld vanuit alimentatie, stufi en werken. Af en toe krijgt hij een bijdrage van mij. En ik zorg voor de basisboodschappen, eieren, pasta, rijst, toiletpapier etc.
Ik, en niet we, heb 2 katten. Als ik er niet ben zorg ik voor een oppas, zoon hoeft niet thuis te blijven tenzij ik het vraag en hij aangeeft dat het in zijn planning past. Maar als zijn plannen dan wijzigen, hij gaat bij zijn vriendin slapen, vraag ik de oppas.
Je moet er ook rekening mee gaan houden dat je kind zelfstandig gaat wonen, dan is ze er ook niet om deze dingen te doen.
Studentenhuis constructie heeft bij ons de sfeer verbeterd
Klink mooi. Zeker als overleggen werkt. Koken kan ze best, maar doet ze bijna nooit. Geen zin in, zegt ze dan.
De dieren, 2 stuks, zijn haar dieren, die wilde zij met 16+. De kat heeft ze ooit voor haar verjaardag gekregen en die verzorg ik wel gewoon, want dat was mijn keuze. Maar uiteindelijk verzorg ik geregeld de andere dieren ook. Want ik wil niet dat ze verwaarloosd worden. Maar ik wil ook niet dat ze denkt dat ik het wel doe, dus lekker makkelijk. Ze wil het liefst nog veel meer dieren, maar dat doet ze maar als ze op zichzelf woont.
Ik zoek handvatten of ervaringen van anderen waar ik iets mee kan
om het voor beide leuk te maken, zonder dat eeuwige "gedoe". En dat we beide onze afspraak houden. Maar misschien moet ze gewoon nog wakker worden voor ze het doorheeft dat het zo werkt. En dat dat echt niet vervelend is.
Lonely1 schreef op 18-07-2026 om 08:35:
We doen heel veel leuke dingen samen. Niet alleen nu, maar altijd al. Betrek haar overal in. We hebben lol samen. Ik vraag haar altijd wat zij leuk zou vinden om te doen als uitje of als vakantie, want ze gaat heel graag met me mee. Maar dat vind ze onzin, want ik verzin altijd leuke dingen en dat vind zij prima. Waarom zou zij dan iets verzinnen/ opzoeken. De afspraken zijn samen gemaakt. Wat zij wil en hoe. Zij vind haar kamer niet belangrijk en dat is prima zolang er geen kattenkots of beschimmelde zooi ligt. Maar als ik haar was doe en zij gooit het gewoon ergens neer waardoor het weer kreukt, dat vind ik niet oke. Als ze zelf wast, geef ik haar tips en dan moet ze zelf kijken wat ze ermee doet. Soms komt ze met de vraag, zullen we zo samen die film kijken. Lijkt me dan erg leuk, maar zelf komt ze dan heel niet, want ze is te druk op de pc. Werken? Dat vind ze op zaterdag genoeg. Extra geld zou wel lekker zijn, dus extra dagen beschikbaarheid wil ze dan wel opgeven, maar uiteindelijk heeft ze er geen zin in en blijft het bij 1 dag per week. Dan heeft ze zelf het probleem dat er geen geld is voor leuke dingen. Ik heb nu tegen haar gezegd dat als ze haar zooi buiten haar kamer niet opruimt, ik het opruim en dan is het weg. En eigenlijk zou ik ook mijn beloftes moeten breken, dan weet ze hoe dat is. Maar dat druist tegen alles in. En ja, ik zie een leuke dame die haar weg zoekt, maar ook nog aan haar moeder hangt. Als ze me nodig heeft trekt ze aan de bel, is heel open. Maar volwassen afspraken maken en houden dat zit er niet in. En ik geef haar echt de ruimte. Maar snap niet wat het maakt dat die 3 kleine afspraken zo moeilijk zijn. Ik lees van anderen dat ze blijven "zeuren" tot iets gedaan is. Misschien moet ik nog meer gaan "zeuren". En het samen aan de slag gaan is het proberen zeker waard. Bedankt voor deze tips.
Ik zou alleen gaan zeuren over dingen die echt de moeite waard zijn.
Ze is nog aan het puberen, heeft nog niet geproefd aan zelfstandigheid. Ik heb nu als volwassene wel spijt van al die keren dat ik tegen mijn moeder zei, "geen zin" bij de meest simpele klusjes. Maar als puber was ik gewoon best lui en egoïstisch. Hadden mijn ouders toen ook gewoon weinig invloed op. Meedraaien in het huishouden leer je ze aan voor de puberteit, en je hoopt dat daar iets van blijft hangen tijdens de puberteit.
Ik kan me voorstellen dat het voor een alleenstaande ouder nog lastiger is.
Lonely1 schreef op 18-07-2026 om 08:38:
[..]
Omdat ze klaar met school is en ze dat zo leuk vind en gezellig kletsen en gamen met anderen. En ik ben naar mn werk.
Ze kan werken. Meer dan 1 dag 😅
Hier ook tijden gehad dat kind in een zwijnenstal bivakkeerde. Ik was heel strak in dingen van "mij". Servies boven? Ophalen en bij de afwas zetten. Natte handdoeken in de was. Je eigen kleding? Interesseert me niet. Lag het bij de was? Dan kwam het schoon gewassen in de zijn wasmand. Had ik die niet, dan kreeg hij zijn schone kleding ook niet. Gezamenlijke ruimtes met alles van hem? Ik heb het wel eens allemaal op zijn bed geflikkerd omdat hij het niet opruimde. Ik was zeker wel irritant wat dat betreft, maar aan bepaalde regels hebben we ons allemaal te houden. (Niks irritanter dan een kind wat je op je eigen regels wijst 🫣)
Maar het is allemaal goed gekomen.
Huisdier ging wel altijd goed, die staat bij ons allemaal op de eerste plek