Jong-volwassen, partnerloze kinderen

Het gaat allemaal best natuurlijk. Per jaar merk ik dat weer minder nodig zijn. Binnenkort gaat er een kind zonder partner verhuizen. Die zal vooral even sterke armen nodig hebben. Kind gaat van 25 naar bijna 60m². Was gedeeltelijk gemeubileerd, dus veel hoeft er niet mee. Zal meer nieuw bezorgd worden. 

Dokters enzo regelen ze allemaal zelf en bij paniek zijn wij er. Kind ophalen bij de SEH, is dat gebracht door collega. Vervolgens auto bij werk halen, dat soort dingen.

Ik heb het drukker met bejaarde ouders dan met de volwassen kinderen. 

Ik heb geen kinderen maar ik leun niet op m'n ouders. Al amper voor partner maar nu al helemaal niet, heb ook vrienden die me ergens heen kunnen brengen of om dingen door te spreken/te sparren. 

Kampeerder schreef op 26-04-2026 om 18:22:

[..]

Mijn ouders zijn 80+. Ik leuk niet op ze, maar ze doen nog steeds wel eens iets voor ons. Goed voor hun gevoel van nuttig zijn.

Ik doe inmiddels meer voor hun. Mijn vader heeft hier pas een keer een bezorging aangenomen omdat wij beiden moesten werken. Mijn moeder verzorgt de planten als ik op vakantie ben. Moet mijn vader haar met de auto brengen, maar ze vindt het geweldig om nog iets te kunnen betekenen.

Ik vind dat nogal denigrerend klinken. Weet je zeker dat ze het niet gewoon alleen maar voor jou doet?

Herfstappeltaart schreef op 26-04-2026 om 18:43:

[..]

Ik vind dat nogal denigrerend klinken. Weet je zeker dat ze het niet gewoon alleen maar voor jou doet?

Ja ze doen het voor mij, maar geven zelf aan dat ze dan weer eens iets nuttigs te doen hebben. Het staat er misschien wat cru, maar het is ook wel hoe zij het beleven. En ze vinden het niet nodig dat onze dochter dat komt doen terwijl mijn ouders op minder dan 1 km bij ons vandaan wonen en dochter op 3km. En die dochter heeft ook nog piekdrukte op haar werk dan.

Ik werd vorig jaar ingeschakeld als kattenverzorger bij mijn zoon, maar ik vermoed zo dat als hij een partner had gehad, dat hij met partner op vakantie zou zijn geweest en ik dan òòk kattenoppas zou zijn geweest. Dat was alle zorg afgelopen 2 jaar.

Dochter is natuurlijk weer een heel ander verhaal met hun emigratieplannen, dat is uiteraard helemaal zonder ouderlijke input. Wel partner, geeft mij wel zorg, maar op een heel andere manier.

Zonder enig verwijt maar met realiteitszin, moet ik zeggen dat ik nooit erg op mijn ouders heb kunnen rekenen wat ondersteuning betreft. Ze deden heel erg hun best, maar kwamen niet op het idee dat er misschien meer nodig was. 

Niet liefdeloos, zeker niet, maar men legde hun oor niet op je zieltje te luisteren. Daarom wist je sommige dingen ook niet te verwoorden, omdat je nooit geleerd had om daar woorden aan te kunnen geven en zo erover te kunnen communiceren.

Toen ik dus het huis verliet deed ik gewoon wat nodig was voor mezelf. Daar heb ik nooit support voor verwacht dus nu ook niet. Totaal niet onder geleden.

Mijn kinderen zijn nog te jong hiervoor maar zelf ging ik toen ik nog geen partner had ook niet voor de genoemde onderwerpen naar mijn ouders. Zo'n band heb ik gewoon niet met ze. 

Hier kinderen eerste helft 20 die volop bezig zijn met een studie en daarnaast werken aan de start van hun loopbaan op de arbeidsmarkt. Beide geen partner en nog thuiswonend dus we krijgen veel van hun leven mee en dat is hartstikke leuk. Er zijn dingen die ze met hun vrienden bespreken maar de "grote dingen" toch wel vaak met ons. 
Ene kind is bezig met woonruimte zoeken in haar studentenstad en dan kijken we af en toe mee naar of het wat kan zijn. 
Beide hebben wat fysieke gezondheidissues (gehad) en daarin zijn we ook ondersteunend en raadgevend.
De plannen voor grote financiële uitgaven worden ook nog regelmatig even met ons tegen het licht gehouden.

Ik voel het niet als dat ze op ons leunen in die zin dat ik er emotioneel last van heb.
Ze weten dat ze ons altijd kunnen bellen als er iets is en dat we dan, indien nodig, naar ze toe komen om te helpen. Bij een gebroken ketting van de fiets niet maar voor andere heftigere dingen wel. 

Ik vraag me af in hoeverre het wel of niet een beroep op je ouders doen te maken heeft met wel of geen partner hebben. Mijn 2 jongvolwassen dochters hebben beiden een vriend. Onze jongste dochter doet regelmatig een beroep op ons, de oudste bijna nooit. En dat was al zo toen ze nog jong waren. De oudste vroeg nooit om hulp, die hoefde ik nooit weg te brengen of op te halen, niet te helpen met huiswerk of solliciteren,  niet mee naar de huisarts, niet meer naar de open dag van het HBO etc. Zij regelde alles zelf wel of ging samen met vrienden/vriendinnen. De jongste is het tegenovergestelde. Die deed altijd al regelmatig een beroep op ons en doet dat nog steeds. Natuurlijk haalt of brengt haar vriend haar wel naar Schiphol ofzo als ze met vriendinnen weg gaat maar dat ze een relatie heeft betekent niet dat ze ons nooit meer ergens voor vraagt.

OnherkenbaarAnoniem schreef op 26-04-2026 om 20:10:

Hier kinderen eerste helft 20 die volop bezig zijn met een studie en daarnaast werken aan de start van hun loopbaan op de arbeidsmarkt. Beide geen partner en nog thuiswonend dus we krijgen veel van hun leven mee en dat is hartstikke leuk. Er zijn dingen die ze met hun vrienden bespreken maar de "grote dingen" toch wel vaak met ons.
Ene kind is bezig met woonruimte zoeken in haar studentenstad en dan kijken we af en toe mee naar of het wat kan zijn.
Beide hebben wat fysieke gezondheidissues (gehad) en daarin zijn we ook ondersteunend en raadgevend.
De plannen voor grote financiële uitgaven worden ook nog regelmatig even met ons tegen het licht gehouden.

Ik voel het niet als dat ze op ons leunen in die zin dat ik er emotioneel last van heb.
Ze weten dat ze ons altijd kunnen bellen als er iets is en dat we dan, indien nodig, naar ze toe komen om te helpen. Bij een gebroken ketting van de fiets niet maar voor andere heftigere dingen wel.

Wij hangen er geen voorbeelden aan, er is geen norm voor wat wel of niet. 

Als kind er zelf niet uit kan komen mag kind onze hulp in roepen. Ook voor een gebroken ketting. Ze kunnen die afweging goed maken. Bellen niet als het niet echt nodig is.

Kampeerder schreef op 26-04-2026 om 20:24:

[..]

Wij hangen er geen voorbeelden aan, er is geen norm voor wat wel of niet.

Als kind er zelf niet uit kan komen mag kind onze hulp in roepen. Ook voor een gebroken ketting. Ze kunnen die afweging goed maken. Bellen niet als het niet echt nodig is.

Dat weten die van mij ook hoor. Ik gaf een voorbeeld voor hier op het forum.  Met een gebroken ketting ga ik ze niet van het station halen dat is gewoon te lopen naar huis. Maar bij totaal overstuur wegens een persoon op het spoor een keer wel. 

Als ze bellen hebben ze advies nodig en soms echt hulp. Bij de gebroken ketting krijgen ze advies en bij fysiek ongemak hulp. 

Overigens delen mijn kinderen wel hun leven met me, ik ben vooral ingegaan op "klaarstaan voor".

Mijn op zichzelf wonende kind bespreekt belangrijke kwesties met me. In praktische zin kan ik niet veel bijdragen vanwege de afstand en de zee ertussen, maar toen ze ernstig ziek werd ben ik natuurlijk wel in het vliegtuig gestapt.
Thuiswonend kind is verrassend zelfstandig in het regelen van dingen, bellen met instanties, doktersafspraken e.d. Vaak vertelt ze pas achteraf als ze iets heeft moeten regelen.

Ik kan deze vraag niet beantwoorden. Ik vind 'leunen op' trouwens een negatieve benaming. Delen met vind ik een passendere beschrijving.
En waarom kan ik het niet beantwoorden? Omdat onze kinderen compleet verschillend zijn. De een vertelt alles, vraagt alles (advies, doet ermee wat hij zelf wil), deelt veel etc. Maar woont op zichzelf en heeft ook een eigen netwerk en doet daar veel mee (ook de hulpvraag). De ander vertelt niets en zoekt alles zelf uit. De derde deelt weinig, maar vraagt dan weer meer op een andere manier omdat hij minder op eigen benen staat. Aan de ene kant is hij heel zelfstandig, maar aan de andere kant juist weer niet.

Daarnaast kan ik het niet beantwoorden omdat het een tweeledige vraag is. Gaat het om praktische hulpvragen (zh-bezoek) of het delen van lief en leed? Dat zijn m.i. compleet verschillende zaken.

Los daarvan: ik ben er graag voor ze als ze me nodig hebben. Op wat voor manier dan ook.