Selectief mutisme
Zijn hier mensen die bekend zijn met selectief mutisme bij jongvolwassenen?
Mijn kind (bijna 19) praat al ruim twee jaar niet meer thuis. Buitenshuis minimaal, maar thuis helemaal nooit. Ook andere manieren van communicatie zijn minimaal aanwezig.
Hoe in vredesnaam houd je contact met een kind dat niet communiceert?
Mugs schreef op 28-01-2026 om 11:47:
De diagnose "selectief mutisme" is gesteld door een team van psychologen en psychiaters. Daarnaast zijn er de diagnoses: autisme, genderdysforie en een depressieve stemmingsstoornis.
Kind is twee maanden geleden begonnen met hormoontherapie. Daarnaast al ruim een jaar aan de antidepressiva.
Kind heeft een hekel aan de eigen stem omdat die niet passend is. Daarom steeds minder (en steeds zachter) gaan praten tot helemaal niet meer. Behalve dan buitenshuis als het echt niet anders kan.
Waar ik tegenaanloop is dat het mij steeds minder lukt om nog enigszins contact te houden. Ik heb dat altijd geprobeerd door in ieder geval dagelijks zelf dingen te vertellen, door ja/nee vragen te stellen en door via briefjes of appjes te communiceren. Maar met twee jaar lang van dit eenrichtingsverkeer is het een beetje op bij mij. Ik kan het vaak niet meer opbrengen, wat ik dan tegelijk ook weer verschrikkelijk vind van mijzelf
Wat hebben onze kinderen het toch moeilijk...en de ouders daardoor ook,ik begrijp je frustratie.
maar om in transitie te zijn, hormoontherapie te hebben enzo dan moet hij toch met psycholoog wel praten? Zo n transitie moet heel goed gevolgd en geevalueerd! Hormonen kunnen hele grote invloed hebben op je gestel. En hij gebruikt ook al antidepressiva dus nog heftiger. Ik zou angst hebben dat er een suicide wens bijspeelt
Ik vind het allemaal zo zorgwekkend klinken. Ik weet hoe een afgrijselijke knoop je in je maag kan kan hebben als je kind niet goed gaat. Welke leeftijd dan ook. Ik wens jij en je man ontzettend veel wijsheid en sterkte toe
ik had / heb het zelf. Als je wilt mag je een pb sturen.
Wat lijkt me deze situatie ontzettend zwaar. Voor jullie allemaal. Ik heb geen ervaring met selectief mutisme, maar wel een kind met autisme dat bij complete overprikkeling en teveel emotie compleet uit verbinding kan gaan. En ons dan ook echt af kan wijzen. Niet praten, niet knuffelen, niet aanraken. Helemaal in zichzelf gekeerd. Gelukkig duurt dat nooit langer dan een paar dagen. Het voelt heel machteloos en dat is het ook voor haar, want eigenlijk heeft ze ons op die momenten heel hard nodig. Maar gebeurt dan lichamelijk en/of in haar hoofd al zoveel dat er geen ruimte meer is voor contact.
Het zou mij ook heel zwaar lijken als er iemand in mijn huis zou wonen die nooit tegen mij praat of op een andere manier contact maakt.
Ik snap heel goed dat jullie wel behoefte hebben aan contact, ook al heeft kind dat niet.
Ik vermoed dat kind geen ruimte in zijn/haar hoofd heeft voor contact met jullie of een andere vorm van wederkerigheid. Heeft kind wel contact met anderen, bijvoorbeeld online? Het lijkt me voor kind ook heel eenzaam om de lijdensweg niet te kunnen delen met andere mensen.
In dit geval is er geen sprake van een taalprobleem maar van psychische problemen. Kind kan prima praten maar niet met jullie. Wel op het werk of met hulpverlening. En ook voor een transitietraject zijn behoorlijk wat gesprekken met behandelaars noodzakelijk.
Ik begrijp dat jullie er na jaren wel klaar mee zijn. Ze woont in maar is volledig afwezig in het gezin. En communicatie is niet mogelijk. Jullie kunnen haar niet meer helpen en werken blijkbaar ook belemmerend (want elders kan ze wel praten). Ik zou met de begeleiding bespreken dat ze gaan kijken naar een plek voor begeleid of beschermd wonen. Dat geeft rust want hiermee kunnen jullie gewoon niets. Wellicht geeft een eigen plek haar de mogelijkheid om zich te ontwikkelen. Ga wat meer afstand nemen. Ze is met 19 jongvolwassen en zelf verantwoordelijk voor de behandeling. Maar jullie gaan over je eigen huis en welzijn. Dit is voor jullie ook een heftige situatie waarin je thuis niet tot rust kunt komen. En continu geconfronteerd wordt met een dichte deur (letterlijk).
Mugs schreef op 28-01-2026 om 08:38:
Kind heeft voorheen prima gepraat al was er altijd wel al moeite om dingen te beschrijven en om bijvoorbeeld over gevoelens te praten. In de kleutertijd is er ook een periode geweest met niet op school praten (maar toen wel thuis).
Er is sprake van autisme en kind is transgender. Heeft een hekel aan de eigen stem (daarmee begon het niet meer praten). Er is een heel team aan hulpverleners, met elke week wel een afspraak. Er verandert alleen helemaal niets.
Ook via briefjes of appjes wordt minimaal gecommuniceerd. Het enige contact is eigenlijk dat wij vragen stellen die met ja of nee te beantwoorden zijn, maar ook dat wekt vrijwel altijd ergernis op bij kind.
De meeste informatie die we hebben is via één van de hulpverleners die met toestemming van kind af en toe met ons een gesprek heeft. Zo weten we dat er geen sprake is van onwil/boosheid of iets dergelijks maar echt onmacht/angst om te praten. Kind heeft geen negatieve gevoelens t.o.v. ons maar ook geen behoefte aan meer contact.
Ik heb daarnaast zelf af en toe een gesprek met de poh om het even van me af te praten. Maar ik merk gewoon dat ik er steeds meer moeite mee krijg. Het voelt alsof ik mijn kind helemaal kwijt ben
Poeh, dat valt niet mee. Kan het ook nog iets te maken hebben met dat jullie als gezin tot het verleden van kind behoren, en dat die dit (het verleden van het andere geslacht) achter zich wil laten/af wil sluiten en daarom weinig behoefte heeft aan contact? Als dat het geval is denk ik dat het een fase is. Sowieso. Zeker omdat je kind geen negatieve gevoelens over jullie heeft. Desalniettemin moeilijk want fases kunnen lang duren.
(verschillende mensen hier hebben het wel over hij/zij overigens, maar het valt me op dat jij geen gender hebt genoemd, dus daarom maar even zo).
Mugs schreef op 28-01-2026 om 11:47:
Ik kan het vaak niet meer opbrengen, wat ik dan tegelijk ook weer verschrikkelijk vind van mijzelf
Ik denk dat je winst behaald als je dat laatste stukje kunt laten vallen. Je bent een mens, hebt met veel te dealen, probeert (zo te lezen) alles met liefde te verwerken en klinkt als een grote steun. Dat je dat af en toe niet meer kunt opbrengen is heel logisch. Ik vind het al heel bijzonder dat het je twee jaar wél gelukt is.
Probeer niet het bovenmenselijke van jezelf te verwachten. Dat hoeft ook helemaal niet.
Ik denk dat er wat anders aan de hand is dan selectief mutisme. Dat heb ik namelijk zelf en ik (en anderen met selectief mutisme) praten buitenshuis juist niet en thuis wel.
V95 schreef op 29-01-2026 om 13:06:
Ik denk dat er wat anders aan de hand is dan selectief mutisme. Dat heb ik namelijk zelf en ik (en anderen met selectief mutisme) praten buitenshuis juist niet en thuis wel.
Ergens gemist dat de diagnose door deskundigen gesteld is?
V95 schreef op 29-01-2026 om 13:06:
Ik denk dat er wat anders aan de hand is dan selectief mutisme. Dat heb ik namelijk zelf en ik (en anderen met selectief mutisme) praten buitenshuis juist niet en thuis wel.
Selectief mutisme kan zich toch ook anders uitten? Dat mensen juist thuis niet spreken of juist in de ene taal wel en de andere niet? Of tegen de ene persoon wel een tegen de andere niet. Kan allemaal.