Ikweetheteveniet
17-11-2026 om 13:00
Wat is het soms lastig en machteloos
Wat is het soms toch lastig en voel jezelf zo machteloos.
Wij zijn "samengesteld" gezin (ik heb geen kinderen) en wonen samen. De kinderen 17 en 19 wonen 1 week bij "ons" en de andere week bij hun moeder. Ik kan mezelf heel goed voorstellen dat dit echt geen ideale situatie is om elke week alles te moeten overhuizen. De oudste heeft het al jaren zwaar en zit niet lekker in haar vel, vindt niets leuk in het leven, heeft geen grote sociale kring en weet zelf ook totaal niet wat ze wil in het leven en dat hoeft ook nog niet op je 19de (hebt nog een heel leven om hier achter te komen).
Echter zie ik haar zo strugglen met alles met zichzelf, omgeving, de nieuwe woonsituatie, school enz en laat ik heel duidelijk zijn voor de mensen die anders zelf conclusies gaan trekken. Ik houd mezelf heel erg op de achtergrond en bemoei mezelf niet met de opvoeding of wat dan ook (zou ik zelf ook niet prettig vinden op die leeftijd).
Alleen ik voel mezelf zo machteloos want wil zo graag dat ze gelukkig is en wat positief in het leven kan staan want het leven is best leuk. Ze krijgt allerlei hulp en handvatten aangeboden waar ze behoefte aan heeft alleen zien we dat ze niet vooruit komt. Dit is zo vervelend om aan te zien want we zouden haar zo graag willen helpen.
Ik zeg regelmatig tegen haar ik bemoei mezelf nergens mee maar als je ooit even je ei kwijt wilt dan weet je mij te vinden!
Het voelt soms of we niets doen maar proberen naar haar behoefte te luisteren en ruimte te bieden om zichzelf te ontwikkelen.
Het is heel vervelend om dit te zien dat zn jong volwassenen zoveel struggles heeft die je niet voor ze kan oplossen (dat is het liefste wat je wilt doen, hun pijn, onzekerheden en zorgen wegnemen).
Ik weet heel goed dat ik dit ook moet loslaten en dat het niet van "mij" moet worden maar dat is best lastig.
Wie weet zijn hier mensen die zich kunnen herkennen in de situatie en stukje machteloosheid.
Zeespiegel
18-11-2026 om 06:41
gisteren nog op de radio de reclame, dat als een werkgever eerder aan de werknemer had gevraagd: hoe gaat het met je? Dat de werknemer dan niet uitgevallen was.
We hebben zoveel taboe's. Ook in dit topic zijn er dus mensen die zeggen, dat TO niet mag aangeven dat het kind haar ei bij haar kwijt mag? Aan de zijlijn blijven is niet altijd de beste oplossing.
Izza
18-11-2026 om 07:18
Zeespiegel schreef op 18-11-2026 om 06:41:
gisteren nog op de radio de reclame, dat als een werkgever eerder aan de werknemer had gevraagd: hoe gaat het met je? Dat de werknemer dan niet uitgevallen was.
We hebben zoveel taboe's. Ook in dit topic zijn er dus mensen die zeggen, dat TO niet mag aangeven dat het kind haar ei bij haar kwijt mag? Aan de zijlijn blijven is niet altijd de beste oplossing.
Dat heeft to gedaan en hoef je verder niet te herhalen. Daarmee benadruk je alleen maar de problemen en daar weet kind zelf al van. Komt bij dat to niet de ouder is en kind (als ze dat al wil) met ouders en hulpverleners kan praten die betrokken zijn. Hou het gewoon luchtig. Er zit al voldoende betrokkenheid in (anders dan bij een werkgever die niets zegt dus). En to kan dit verder ook niet oplossen. Dat moet kind uiteindelijk zelf doen.
Ysenda
18-11-2026 om 08:41
Izza schreef op 18-11-2026 om 07:18:
[..]
Dat heeft to gedaan en hoef je verder niet te herhalen. Daarmee benadruk je alleen maar de problemen en daar weet kind zelf al van. Komt bij dat to niet de ouder is en kind (als ze dat al wil) met ouders en hulpverleners kan praten die betrokken zijn. Hou het gewoon luchtig. Er zit al voldoende betrokkenheid in (anders dan bij een werkgever die niets zegt dus). En to kan dit verder ook niet oplossen. Dat moet kind uiteindelijk zelf doen.
Soms is praten met een relatieve buitenstaander zoals een stief fijner dan met je ouders.
En 1x iets zeggen is een vrijblijvend maar in de meeste gevallen onbetrouwbaar aanbod, dat herhalen maakt duidelijk dat het echt gemeend is. Niet elke dag of elke week, maar herhaling maakt wel dat het duidelijker is dat het gemeend is.
tsjor
18-11-2026 om 08:48
Sommige mensen houden niet van een leven dat aan elkaar hangt van 'leuke dingen'. Ik weet niet of dat voor het meisje van 19 geldt, maar ik zou depressief worden van een omgeving die vooral leuke dingen voor mij zou willen plannen.
Is er wel iets waar ze zich mee bezig houdt? Denken? Waarover dan? Zorgen? Waarom dan? Mobiel? Wat kijkt ze dan? De liefde? Wat voor vragen heeft ze dan?
Ga er niet van uit dat het allemaal door de scheiding komt, er zijn wel meer belangrijke dingen in het leven van een jongvolwassene.
linn19
18-11-2026 om 10:40
Ysenda schreef op 18-11-2026 om 08:41:
[..]
Soms is praten met een relatieve buitenstaander zoals een stief fijner dan met je ouders.
En 1x iets zeggen is een vrijblijvend maar in de meeste gevallen onbetrouwbaar aanbod, dat herhalen maakt duidelijk dat het echt gemeend is. Niet elke dag of elke week, maar herhaling maakt wel dat het duidelijker is dat het gemeend is.
Welk probleem en van wie zou hiermee worden opgelost?
MeganRapinoe
18-11-2026 om 13:08
Ik snap die krampachtigheid van aan de zijlijn moeten blijven nooit zo goed. Je staat toch nooit aan de zijlijn van iemands leven met wie je close bent? En wat mij betreft al zeker niet als stiefouder. Lijkt me ook heel gek dat je dan niet een systeem met diegene bent, maar een systeem en een losstaand persoon in een huis. Klinkt erg gekunsteld.
Dus TO, ik zou zeggen: laat dat ‘ik mag me nergens mee bemoeien’ wat los. Jij houdt zo te lezen ook van dit meisje en dan mag je best wat natuurlijk met haar omgaan. Zoals dat bij jou past.
Mijn eigen ervaring met stiefouders is overigens dat de betrokken stiefouder veel fijner samenleven was dan de afstandelijke (even grof gezegd). Bij de betrokken stiefouder voelde ik me ook echt welkom en gewenst, bij de afstandelijke alsof ik nu eenmaal bij het pakketje van mijn ouder hoorde en mijn bestaan moest dus maar. Ik heb zelf als stiefmoeder dus ook een betrokken rol gepakt en dat is tussen mij en stiefkind heel goed uitgepakt.
linn19
18-11-2026 om 13:42
MeganRapinoe schreef op 18-11-2026 om 13:08:
Ik snap die krampachtigheid van aan de zijlijn moeten blijven nooit zo goed. Je staat toch nooit aan de zijlijn van iemands leven met wie je close bent? En wat mij betreft al zeker niet als stiefouder. Lijkt me ook heel gek dat je dan niet een systeem met diegene bent, maar een systeem en een losstaand persoon in een huis. Klinkt erg gekunsteld.
Dus TO, ik zou zeggen: laat dat ‘ik mag me nergens mee bemoeien’ wat los. Jij houdt zo te lezen ook van dit meisje en dan mag je best wat natuurlijk met haar omgaan. Zoals dat bij jou past.
Mijn eigen ervaring met stiefouders is overigens dat de betrokken stiefouder veel fijner samenleven was dan de afstandelijke (even grof gezegd). Bij de betrokken stiefouder voelde ik me ook echt welkom en gewenst, bij de afstandelijke alsof ik nu eenmaal bij het pakketje van mijn ouder hoorde en mijn bestaan moest dus maar. Ik heb zelf als stiefmoeder dus ook een betrokken rol gepakt en dat is tussen mij en stiefkind heel goed uitgepakt.
Echt niemand schrijft over krampachtig aan de zijlijn moeten blijven. Zijn het nu allemaal de stiefmoeders die reageren die niet goed lezen?
Deze dochter heeft al professionele hulp, vader en moeder en vriendin van vader die aangeeft dat dochter ook bij haar terecht kan.
Mag deze dochter ook gewoon zelf bepalen bij wie ze haar ei kwijt zou willen? Ze weet bij wie ze terecht kan.
EnglishmaninNewYork
18-11-2026 om 14:29
Misschien haalt het voor haar juist wat druk van de ketel als er minder wordt geprobeerd haar te helpen (er is al hulp) en haar (thuis) gewoon een poosje te laten zijn zoals ze is?
Herhaaldelijk hulp/een luisterend oor aanbieden kan ook averechts werken en de indruk wekken dat ze het niet goed (genoeg) doet.
Soms heb je nou eenmaal gewoon wat tijd en ruimte nodig voor jezelf, helemaal als je 19 jaar bent en je eigen ik nog volop aan het uitvogelen bent.
Ik heb verder geen idee wat er speelt, dus wellicht slaat het de plank volledig mis.

