zoon (35) wil sinds verkering geen contact meer of alleen maar heel af en toe
Hoe ga ik ermee om? Ik heb al therapie gehad van praktijkondersteuner. Ik houd mijzelf zoveel mogelijk bezig om maar niet te moeten denken of voelen. Telkens als ik probeerde om contact te kunnen hebben kwam de mededeling dat ze druk zijn en mijn verzoek verstikkend werkt....ik ben ten einde raad want ik mis mijn zoon nu al bijna 1 jaar ( heb hem in die periode misschien 4keer even gezien en gesproken)
En hoeveel keer heb je zelf proberen contact op te nemen met zoon?
Soms moet je flink afstand creëren wil je weer een gezonde relatie met elkaar op kunnen bouwen blijkbaar was die relatie te beklemmend.
Mijn tip ga als je wel contact hebt nu geen opmerken maken als "wat fijn dat ik je eindelijk weer zie" of "wat is dat lang geleden". Want dat maakt de behoefte om nog langer te wachten met contact op te nemen alleen maar groter.
Ik weet zelf nog dat ik het huis uit ging en mijn moeder riep "dan komen jullie elke week een keer eten" toen nog volop onder de plak bij ma ging ik akkoord en elke week kwam ik eten. Toen kreeg ik te horen "je laat nooit wat van je horen" dat was terwijl ik fulltime werkte en een studie erbij deed. Toen stond ze terwijl ik net na het doen van mij huishouden en onderweg was boodschappen te doen om daarna huiswerk te maken, ineens voor de deur "ja jij komt nooit langs dus dan kom ik maar even". Daarna ging er een knop om bij mij. En heb ik (net zoals jouw zoon nu) de afstand stapje bij stapje vergroot.
Is het nog leuk om iemand tegen wil en dank nog te willen zien? Je wil toch dat de liefde wederzijds is anders heeft het toch geen waarde?
Ik zou geschokt zijn als iemand waar ik om gaf tegen me zei dat een ontmoeting verstikkend zou werken. Ik zou me afvragen: hoe ervaart hij mij dan? Want er zal grond zijn geweest om dat te zeggen. Hij zegt dat niet zomaar.
Maar wil hij niet verder praten, en het ziet er naar uit dat hij dat echt niet wil, dan zou ik verder geen aansporing nodig hebben om hem op zijn verzoek helemaal met rust te laten, en voor zolang hij wil, en misschien nog langer.
rionyriony schreef op 14-03-2026 om 15:30:
Is het nog leuk om iemand tegen wil en dank nog te willen zien? Je wil toch dat de liefde wederzijds is anders heeft het toch geen waarde?
Ik zou geschokt zijn als iemand waar ik om gaf tegen me zei dat een ontmoeting verstikkend zou werken. Ik zou me afvragen: hoe ervaart hij mij dan? Want er zal grond zijn geweest om dat te zeggen. Hij zegt dat niet zomaar.
Maar wil hij niet verder praten, en daar ziet het naar uit dat hij dat echt niet wil, dan zou ik verder geen aansporing nodig hebben om hem op zijn verzoek helemaal met rust te laten, en voor zolang hij wil, en misschien nog langer.
Het is haar zoon he? Ben jij wel helemaal lekker?
Nehalennia schreef op 14-03-2026 om 15:32:
[..]
Het is haar zoon he? Ben jij wel helemaal lekker?
Ik begrijp je reactie inhoudelijk niet. Iedereen heeft het recht om een ander, ook al is het een ouderfiguur, niet te willen ontmoeten.
Ik vind ook je toon niet passend.
Wat is zoons kant van het verhaal?
Nehalennia schreef op 14-03-2026 om 15:32:
[..]
Het is haar zoon he? Ben jij wel helemaal lekker?
Ja en? Dit is waar kinderen tegenaan lopen als ze afstand willen nemen van hun ouders om wat voor reden dan ook. Ze worden door de omgeving door dit soort opmerkingen en opmerkingen als "het is toch je moeder of vader" of "je arme moedertje/vadertje".
Voor jou TO 
Decembermamma schreef op 14-03-2026 om 15:06:
Mijn tip ga als je wel contact hebt nu geen opmerken maken als "wat fijn dat ik je eindelijk weer zie" of "wat is dat lang geleden". Want dat maakt de behoefte om nog langer te wachten met contact op te nemen alleen maar groter.
Dat doet mijn moeder dus. Zelf appte ze zelden tot nooit maar als ik dan na weken weer eens bericht stuurde kwam er altijd iets als " dacht dat je me vergeten was ". Als ze al iets appte was het altijd negatief.
We hebben nu dus elkaar al ruim een jaar niet gezien en ook niet echt gesproken. Hooguit af en toe per app. Ze is hier welkom en zou komen in juli maar ze zei weer eens af. Ja het is goed hoor, als kind hoef je niet alles te pikken puur omdat het je moeder is.
Zolang jij jezelf maar bezig blijft houden zodat je niet hoeft te denken en voelen, kom je geen stap verder. Emoties verwerken, doe je door ze te erkennen en een plek te geven. Geen idee wat je tot nu toe wèl hebt bereikt met de praktijkondersteuner, maar het lijkt het me een goed plan om toch weer met hem/haar of een andere therapeut aan de slag te gaan.
Decembermamma schreef op 14-03-2026 om 16:10:
[..]
Ja en? Dit is waar kinderen tegenaan lopen als ze afstand willen nemen van hun ouders om wat voor reden dan ook. Ze worden door de omgeving door dit soort opmerkingen en opmerkingen als "het is toch je moeder of vader" of "je arme moedertje/vadertje".
Precies dit is 1 van de redenen geweest waarom ik het contact met mijn moeder niet durfde te verbreken. Want het is toch je moeder etc.
Uiteindelijk heb ik het contact verbroken en hoewel ik het liever anders had gezien, heb ik geen spijt van deze beslissing.
TO, als je al therapie hebt gehad, wat hoop je hier nog te lezen? Oprechte vraag. Wij zijn geen therapeuten.
wel kan ik het van de andere kant beschrijven. Ik heb dus het contact met mijn moeder verbroken. Er is veel gebeurd en deze beslissing heeft echt wel een paar jaar geduurd. Mijn moeder begrijpt het nog steeds niet.
Er zal wel meer spelen dan wat je hier schrijft en je hoeft het echt niet allemaal te delen (want ja, openbaar forum) maar ik hoop wel dat je iets aan mijn reactie hebt.
Broodjebrie schreef op 14-03-2026 om 18:26:
[..]
Precies dit is 1 van de redenen geweest waarom ik het contact met mijn moeder niet durfde te verbreken. Want het is toch je moeder etc.
Uiteindelijk heb ik het contact verbroken en hoewel ik het liever anders had gezien, heb ik geen spijt van deze beslissing.
TO, als je al therapie hebt gehad, wat hoop je hier nog te lezen? Oprechte vraag. Wij zijn geen therapeuten.
wel kan ik het van de andere kant beschrijven. Ik heb dus het contact met mijn moeder verbroken. Er is veel gebeurd en deze beslissing heeft echt wel een paar jaar geduurd. Mijn moeder begrijpt het nog steeds niet.
Er zal wel meer spelen dan wat je hier schrijft en je hoeft het echt niet allemaal te delen (want ja, openbaar forum) maar ik hoop wel dat je iets aan mijn reactie hebt.
Jullie reageren hier op de opmerking dat het wel haar zoon is, alsof er werd gezegd: 'Het is wel je moeder'.
Dit zijn twee heel verschillende dingen. Wanneer de behoefte aan contact niet van twee kanten komt, zal de opmerking 'het is wel je familie' voor degene die geen contact meer wil, aanvoelen als een verwijt, terwijl het voor degene die wèl contact wil, juist de reden is om te proberen contact te houden.
Nehalennia schreef op 14-03-2026 om 15:32:
[..]
Het is haar zoon he? Ben jij wel helemaal lekker?
Nergens voor nodig, dit bericht en deze toon.
yette schreef op 14-03-2026 om 18:37:
[..]
Jullie reageren hier op de opmerking dat het wel haar zoon is, alsof er werd gezegd: 'Het is wel je moeder'.
Dit zijn twee heel verschillende dingen. Wanneer de behoefte aan contact niet van twee kanten komt, zal de opmerking 'het is wel je familie' voor degene die geen contact meer wil, aanvoelen als een verwijt, terwijl het voor degene die wèl contact wil, juist de reden is om te proberen contact te houden.
Je hebt gelijk.
Dat lijkt me echt heel moeilijk voor je. Maar, dat gezegd hebbende, je hebt geen andere keus dan zijn wens te respecteren. Ook al begrijp je die niet. Wat ik zou doen in jouw geval is een kaartje sturen met daarop iets in de strekking van "Zoon, ik houd enorm veel van je en ik mis je. Maar ik respecteer je wens om minder contact te hebben. Ik laat het initiatief om elkaar te zien bij jou." En dan zou ik wel af en toe een appje sturen (en dat is dan eens in de paar weken, niet een paar per week!) als je aan hem denkt. Bijvoorbeeld iets vertellen waarvan je denkt dat het hem interesseert, bijvoorbeeld over een vriend die je sprak. Of een grappige situatie. Een fotootje van iets dat je aan het doen bent. Een kaartje met zijn en haar verjaardag en met Kerst. Verder niet.
Misschien heb je trouwens iets aan onderstaande tekst van Kahlil Gibran. Mij helpt hij om geen verwachtingen te hebben van mijn kinderen, behalve dat ze hun eigen leven leiden. Ze zijn er niet om mij gelukkig te maken, ik wel om een bijdrage aan hun geluk te leveren.
Je kinderen zijn je kinderen niet.
Zij zijn de zonen en dochters van 's levens hunkering naar zichzelf.
Zij komen door je, maar zijn niet van je, en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.
Je mag hun geven van je liefde, maar niet van je gedachten, want zij hebben hun eigen gedachten.
Jij mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen, want hun zielen toeven in het huis van morgen, dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.
Je mag proberen hun gelijke te worden, maar probeer niet hen aan je gelijk te maken.
Want het leven gaat niet terug, noch blijft het dralen bij gisteren.
Jullie zijn de bogen, waarmee je kinderen als levende pijlen worden weggeschoten.
De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige en hij buigt je met zijn kracht, opdat zijn pijlen snel en ver zullen vliegen.
Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter een vreugde voor je zijn.
Want zoals hij de vliegende pijl liefheeft, zo mint hij ook de boog die standvastig is.
yette schreef op 14-03-2026 om 18:37:
[..]
Jullie reageren hier op de opmerking dat het wel haar zoon is, alsof er werd gezegd: 'Het is wel je moeder'.
Dit zijn twee heel verschillende dingen. Wanneer de behoefte aan contact niet van twee kanten komt, zal de opmerking 'het is wel je familie' voor degene die geen contact meer wil, aanvoelen als een verwijt, terwijl het voor degene die wèl contact wil, juist de reden is om te proberen contact te houden.
Inderdaad het is een onzin excuus om te rechtvaardigen dat ze wel contact wil afdwingen. Nee een bloedband geeft geen rechten