Explosieve relatie, kind in gevaar?
Goed...een heel verhaal, maar ik zal het proberen een beetje leesbaar te houden. Het probleem is dat ik (man, 40) steeds verder in depressie raak en mijn gezin hiermee schaadt.
Het gezin
Vriendin van 39 jaar, ik van 40 jaar, dochter van 11 jaar en een hond van 4. Wij zijn als partners nu 20 jaar samen. Beiden een goede baan en financiën zijn goed op orde: wij kunnen redelijk doen en laten wat wij willen. Wij wonen in een mooie buitenwijk vlak naast een groot natuurpark.
Haar karakter: voordeel van de twijfel, wil graag vrienden pleasen, kan binnen een minuut wisselen tussen kwaad en vrolijk, ze is open over gevoelens en vooral voorstander van vrijheid en impulsiviteit. Kan zich maar moeilijk vermaken, wat vooral in voorgaande jaren resulteert in veel slapen om de tijd voorbij te laten gaan.
Mijn karakter: nadeel van de twijfel, sterk voorstander van rechtvaardigheid, kan uren tot dagen nodig hebben om uit een bui te komen. Voorstander van afspraken en structuur. Maar amper tijd voor slaap: altijd bezig met hobbies, klussen, etc.
Mijn vriendin droomt van de perfecte wereld: een gezin moet zijn zoals Kleine huis op de prairy, een vriendengroep als Friends. Een belangrijk punt in onze relatie was dan ook kinderen: zij zocht een typisch groot gezin, ik zag het niet zo zitten. Uiteindelijk heb ik toch ingestemd.
Dochter: krijgt een eigen hoofdstuk hieronder.
Dochter
Wat volgde was een zwangerschap met prenatale depressie, ze vroeg zich af of ze wel een goede moeder zou kunnen zijn. Bij geboorte is dit overgegaan in postnatale depressie. Hierbij heeft ze psychologische ondersteuning gehad, maar het is nooit helemaal verdwenen. Sterker nog, tot op de dag van vandaag (11 jaar later) zegt ze nog met enige regelmaat dat ze nog steeds spijt heeft van de geboorte.
De opvoeding van onze dochter hebben wij grotendeels zelf gedaan: zo min mogelijk opvang, bij opa/oma of bij een kinderoppas.
Ze vindt onze dochter een leuke meid, maar de mate van vrijheid die ze kwijt is, kan ze niet altijd mee overweg. Ze speelt nog steeds regelmatig met de gedachte dat het plots kwijtraken van onze dochter vooral een opluchting zal zijn - en niet een verdriet. Dit spreekt ze ook regelmatig uit tegen mij. Natuurlijk is dit iets wat onze dochter niet weet - en nooit mag weten. Mij doen deze opmerkingen nog steeds pijn, al is er enige mate van gewenning na al die jaren. Ik ben verre van een perfecte vader, maar zou niet weten wat ik zonder mijn dochter zou moeten. Dat was vanaf de geboorte al duidelijk: ik ben overbeschermend, maar erg betrokken. Het liefst neem ik mijn dochter overal mee naartoe.
Onze dochter heeft sinds 6 jarige leeftijd diverse soorten therapie. De diagnose is autisme (MCDD) met angststoornissen. Dit maakt de opvoeding zeker niet makkelijker. Zeker gezien het verhaal hieronder, waarbij vriendin steeds vaker van huis weg is en alle zorg op mij valt. Onze dochter is een gezellige, vrolijke en praatgrage meid, al worstelt ze met het gewicht van de hele wereld zodra het stil wordt (in bed).
Recent
Het laatste jaar zijn er wat veranderingen gekomen. Veranderingen die zeer positief uitpakken voor mijn vriendin, maar waar ik maar moeilijk mee om kan gaan. Haar droombeeld van een werkplek werd werkelijkheid: ze is van baan gewisseld en ging van een strikte, zakelijke groep zonder compassie, naar een gezellige club. Personen waar ze lol mee kan hebben, haar privé verhalen/stress kwijt kan, etc. Zo gezellig, dat ze zelfs op vrije dagen naar het werk gaat - een soort FOMO.
Daarnaast is ze gestart met sporten. Geboren uit noodzaak (haar BMI ver in het rood) maar het werd snel een sociale gelegenheid. Ze heeft daar eerst een nieuwer best friend ontmoet en daarna volgde al snel een vriendengroep. Zo gezellig, dat elke vorm van moderatie overboord ging. De beste vriendin sport 7 keer per week, dus zij ook. Yoga, pilatus, boxen, hiit, spinning, squash...elke dag is ze wel in de sportschool te vinden. Bij voorkeur een ruime tijd vóór de les (om bij te praten met vrienden) en na de les (idem, napraten).
Mocht je denken: wauw, daar moet je als man toch blij mee zijn! Een vrouw die zo bezig is met haar gezondheid. Ik merk echter vooral de nadelen. Ze voelt zich beter, dat is top. Ze raakt door alle sociale zaken er omheen geen kilo kwijt (letterlijk nog op hetzelfde gewicht na een jaar zo intensief sporten). Voor mij geen punt om haar op aan te vallen hoor, maar het streept wel een mogelijk voordeel door.
Want sociaal, dat is het zeker. She is living the dream qua sociaal: naast de (sociale) sportlessen door de weeks, is het vrijdagavond borrelen bij A, zaterdagochtend wandelen met B, zaterdagmiddag en avond op pad met C en D en zondag is het natuurlijk tijd om nog even bij te kletsen met E. De sport vriendengroep is erg actief. Vooral een grote trendbreuk ten opzichte van de 19 jaar daarvoor, waarbij ze gewoonweg weinig vermaak kon vinden.
Ik heb dit een halt toegeroepen, want ze leek steeds ons (dochter en partner) te ontvluchten. Deels klopt het ook wel 'daar is het gezelliger, ik kies voor dat geluk, eindelijk zo'n Friends-groep'. Dit heeft al veel gedoe opgeleverd. Want 'waarom zou ik thuis zitten met jullie? Dochter kijkt tablet en man is aan het gamen. Kan ik net zo goed weg zijn'. Als we een afspraak maken van 'je bent direct na de les weer thuis?' of 'je gaat deze week maar na 5 lessen?' wordt dat vaak verbroken. Afspraak vergeten, afspraak niet belangrijk genoeg, een excuus- of gewoon zin om duidelijk te maken dat ik geen invloed mag hebben om haar af te remmen.
Waar ik pogingen doe tot moderatie en afspraken, geeft het haar steeds meer het gevoel dat ik haar aan het controleren en beperken ben. Die twee effecten versterken elkaar: als ze al zo vaak weg is, val ik over elk klein ding wat daar nog bij komt. Elke afspraak die ik maak, maar zij breekt, voelt voor mij als een nieuwe klap. Klappen die ik binnenhoud en die zich opstapelen. Het zorgt voor depressieve buien, waar het gezin (en mijn vrienden, mijn werk) hinder van ondervinden.
Dochter zit hier midden tussenin en merkt dat de sfeer regelmatig gespannen is. Ze geeft wel aan dat mama te vaak weg is, maar vindt het ook lastig dat het vooral ervoor zorgt dat papa zo lang boos is. Want mama is direct weer blij.
Inmiddels komt de therapeute van onze dochter steeds vaker hier thuis om het gesprek aan te horen. Van eens per maand is dit recent zelfs naar 2x per week gegaan. Niet waarvoor ze is ingeschakeld, maar ze ziet de noodzaak. Ze maakt zich zorgen of dit nog wel een stabiele en veilige omgeving is voor onze dochter.
Incidenten
Met zo'n gespannen sfeer, kunnen incidenten ook niet uitblijven.
Wat langer terug, hadden vriendin en ik ruzie. Dat kan om kleine dingen gaan, maar vaak een afspraak die
gebroken wordt. 'ik zag het nut niet meer in van die afspraak, dus ik heb anders gekozen, deal with it'.
Ik uit dat niet in schelden, slaan of iets van dien aard, maar ben gewend om dat op mijzelf te gaan betrekken. Iemand om het
te vertellen, even stoom afblazen, heb ik niet. Vrienden zijn allen vrijgezelle mannen van 40-50 jaar zonder kinderen - en leven echt in een
andere wereld. Mijn ouders zijn vooral bang voor hun kleindochter en zijn al speciaal dichterbij verhuisd (specifiek om dichtbij
kleindochter te zijn, wegens de explosiviteit van het gezin). Mijn hart luchten bij ouders resulteert vooral in dat ze alles onthouden en de
relatie tussen hun en mijn vriendin verslechterd. Therapie is vooral veel afgewezen bij mij. 'Uw situatie is niet erg genoeg' bij de één, 'we
kunnen u pas helpen als u de problemen met uw vrouw en dochter eerst oplost' bij de ander. 'Dit past niet binnen de bij u toegewezen
zorgzwaartepakket, sorry' bij een derde en 'heb je al eens geprobeerd eruit te komen door met ChatGPT te praten als therapeut?' bij de huisarts.
Oftewel,ik moet het zelf oplossen. Sombere buien, zelf straffen met krassen (ikzit inmiddels volledig onder de littekens) en depressieve gedachten.
Dit vindt mijn vriendin naar voor mij, vooral omdat zij bij alles en iedereen haar verhaal kwijt kan, maar het is ook vaak reden tot woede.
Waar ik binnenkom, wordt de kamer donkerder en kouder.
Mijn vriendin kan dit uiteindelijk maar op één manier stoppen, en dat is het te escaleren. Ze heeft al wel eens een mes gebracht, onder het motto
van 'dit werkt beter dan krassen, toe maar - je hebt het lef toch niet!'. Wederom iets waar ze naderhand spijt van heeft, maar het was niet de eerste doodverwensing richting mij. Ik ben vooral bang voor mijn dochter.
-------------------
Vorige week na een therapie sessie op locatie, gingen wij met z'n drieën terug naar huis met de trein. De stemming was vrolijk en positief. Op het perron begint mijn dochter haar hart uit te storten op een emotionele manier: de therapie die ze krijgt, is ze klaar mee. Het is gezellig, de therapeute is leuk, maar het helpt haar niet. Ze wil per direct over naar een ander soort therapie. Elke opmerking die wij maken over 'volgende week is de evaluatie, dan bespreken we het' gooien alleen maar olie op het vuur.
Het escaleert en dochter voelt zich ongehoord. Ze wil weglopen en gooit er (bij het aankomen van een goederentrein op volle snelheid) nog een opmerking door van 'als ik niet mijn zin krijg, kan ik net zo goed voor deze trein springen'. Dit veroorzaakt vooral woede bij mijn vriendin, die dochter vastgrijp en reageert met een 'nou daar komt de trein, als jij niet luistert, dan gooi ik je er zelf wel voor'. Geschokt door de opmerkingen kom ik tussenbeide en weet ik gelukkig de boel te sussen. Vriendin gaat naar haar werk en ik zit de rest van de ochtend met een trillende dochter op de bank thuis. Ze was echt bang dat haar moeder het meende.
Ik geloof niet dat ze echt de actie had uitgevoerd, maar het zeggen brengt al genoeg schade toe.
Mijn vriendin heeft spijt van de opmerkingen en heeft ook sorry tegen dochter gezegd. Verder wil ze vooral niet lang in de sombere stemming blijven hangen, dus het is tijd om weer wat leuks te gaan doen. Ondertussen heb ik hier nog lang last van. Hier hebben vriendin en dochter last van.
---------------
Eén van de dames in de nieuwe vriendengroep, heeft haar speciale aandacht. Mijn vriendin is heel open over zaken, ook tegen mij. Ze geeft aan dat zij deze dame ziet als 'crush' en heeft ze dagelijkse romantische fantasieën over - en meer. Dit uit zich niet tot acties, want die vrouw weet van niets én is getrouwd.
Nu heeft ze 1 op 1 met die vrouw afgesproken. Samen bij die vrouw thuis, samen ergens eten of een leuke boswandeling. Ze snapt dat ik hierop tegen ben en vraagt dan ook of ik hier bezwaar op heb, want 'we moeten meer overleggen, dat zie ik zelf ook wel in'. Mijn bezwaar hierop heeft echter geen zin, want ze wil en kan geen nee zeggen tegen vrienden. En 'het is toch niet wederzijds dus er gebeurt niets'. Mijn compromis om haar dan uit te nodigen bij ons thuis is weggewoven. Dat is minder handig praten want dan heb je kans dat dochter of man binnenloopt.
Voor de duidelijkheid: ik verwacht dat het afspreken puur gezellig bedoelt is en totaal niet zal leiden tot amoureuze gevolgen, maar toch ben ik geen voorstander.
-------------
Eén van de andere vriendinnen uit de nieuwe vriendengroep heeft een impulsief idee: een weekje vakantie in het buitenland! Dit deelt ze met mijn vriendin en zowaar de keuze is gemaakt: ze gaan samen!
Toen mij dit verteld werd, was mijn reactie 'leuk, maar je zou toch nog iets plannen voor een paar dagen weg met je dochter, als gezellige moeder-dochter tijd?'. Ja, dat klopt, maar ik kan geen nee zeggen tegen deze vriendin.
Dochter hoorde van de vakantieplannen van haar moeder en was direct teleurgesteld. 'Leuk voor mama, maar wij dan?' Na wat discussie heen en weer waar onze dochter niet bij zat, hebben mijn vriendin en ik samen besloten dat de beste route was om de spontane vriendin-vakantie af te zeggen en toch samen met haar dochter te gaan.
Eenmaal dochter thuis van school begint mijn vriendin 'je weet dat mama een vakantie had gepland met vriendin A, toch? Nou...dat gún je mama toch wel? Je wil toch dat mama daar naartoe gaat? Of zeg jij ook nee tegen mijn vakantie?'. Ik moest wederom ingrijpen omdat dit meer leek op manipulatie om tóch haar zin te krijgen ipv de besproken aanpassing. Ter plekke is dit rechtgezet en heeft ze alsnog beloofd de vakantie te annuleren.
Enkele dagen later kwam ik er achter dat ze de vakantie alsnog niet geannuleerd heeft. Bang dat vriendin A haar niet meer wil spreken als ze cancelt. Haar idee 'jij moet het mij verbieden om nog te gaan, dat is de duidelijkheid die ik nodig heb. Dan heb ik ook een goed verhaal richting die vriendin'.
En nu?
Ik ben erg praktisch, dus denk ik oplossingen. Zelfmoord zal mij niet helpen, want dan weet ik niet wat er met mijn dochter gaat gebeuren.
Uit elkaar gaan zal mijn dochter ook niet helpen. Ondanks de escalaties van mijn vrouw, heeft mijn dochter maar weinig weet van haar duistere gedachten. Deze mag ze ook niet weten. Mijn vriendin heeft al meerdere malen gezegd dat ik volledige zorg voor onze dochter op mij mag nemen. Dan is ze verlost, vrij. Ze zal ook nodige documenten tekenen bij een rechter om haar ouderlijke macht weg te nemen. Maar toch...onze dochter is wel een moeder nodig. En hoe leg je dat uit bij dochter, als al je 'bewijsmateriaal' in de categorie valt van -dit mag zij nooit weten-.
[Nog ter info: mochten jullie je zorgen maken, de vrouw die ons aan huis wekelijks komt helpen, komt via een grote GGZ instelling, weet van alle bovenstaande details en heeft ook al enkele keren gedreigd met Veilig Thuis.]
NC-X schreef op 14-03-2026 om 11:34:
[..]
Dat is inderdaad lastig voor mij, dat loslaten van de teugels. Ik ben van de structuur, tot op het autistische af inderdaad. Zegt de huidige hulpverlener ook wel, dat er zeker meer dan een paar sporen zichtbaar zijn.
Ik ben inderdaad al bezig met het meer accepteren, in een hoger tempo dan dat fijn voelt. Maar er zal iets moeten gebeuren, want de cyclus van provoceren -> kwaad worden zal een keer doorbroken moeten worden. Het helemaal los laten en gewoon alles accepteren zal behoorlijk pittig worden voor mij - maar het is zeker het proberen waard.
Eén van de meer verhelderende zinnen die bij mij zijn blijven hangen en nu als een soort waarschuwingssignaal in mijn hoofd klinken als het nodig is, komt uit een stukje tekst over het omgaan met dwingend probleemgedrag: “Zorg dat je zelf níet dwingend wordt want dat versterkt het probleem”. Toen ik dat las vielen er een heleboel kwartjes tegelijk. Je vrouw is op haar manier heel dwingend, wil helemaal autonoom zijn en bepaalt daardoor heel veel in het gezinsleven. Jij bent op jouw manier dwingend, hebt een beeld van het gezinsleven, van hoe het zou moeten, en zij zou dat moeten (gaan) begrijpen. Dit wordt een machtsstrijd die alleen maar hoger oploopt. Hoezeer je misschien ook een punt hebt, met dwingendheid ga je haar niet overtuigen. Ze zal zich alleen maar heftiger gaan verzetten tegen ‘het keurslijf’.
Je zult moeten toewerken naar een niet-dwingende manier om je grenzen aan te geven. In de literatuur over borderline is daar veel over te vinden. Voor de duidelijkheid: ik zeg beslist niet dat ze borderline heeft, alleen dat in dat kader veel over grenzen stellen door naasten is nagedacht. Je zou daar eens wat over kunnen lezen.
haarklover schreef op 14-03-2026 om 11:20:
Een kleine opmerking:
Dat jouw vriendin een keer gezegd heeft dat ze liever nooit moeder was geworden, hoeft niet te betekenen dat ze altijd zo erover denkt.
Ik denk ook dat ze niet werkelijk jullie dochter onder de trein wil werpen, maar dat ze het gezeur/gedreig van haar dochter zat was.
(en niet eerst tot 10 telde voor ze reageerde...)
Een keer gezegd -> het is minstens 10x gezegd. Niet in boze buien, maar ook als we een lang en serieus gesprek hebben. Ze vindt het zelf ook ontzettend lastig, want 'een moeder mag dat niet voelen'.
En ik ben er van overtuigd dat ze haar nooit iets aangedaan had bij de trein, ook al was ik er niet bij. Maar ook woorden kunnen schade aanrichten, zeker bij een kind wat al snel (irrationele) angsten kent.
NC-X schreef op 14-03-2026 om 12:00:
[..]
Het is natuurlijk uit mijn eenzijdige kant getypt, ja. En daar zit vooral frustratie achter, vandaar meer focus op de zaken waar ik moeite mee heb. Er zit inderdaad controledrang achter, maar niet om te zorgen dat ik met hobbies tijd kan besteden. Het doet mij gewoon pijn om te horen dat ze niets met haar dochter wil doen en de zoveelste avond achter elkaar elders wil zijn.
En je analyse van de boosheid klopt, helaas voor mij. Het gaat vaak om het principe. Zelfs als het niet nakomen van de afspraak 0 impact voor het gezin heeft, kan dat woede opleveren. En dat hoort natuurlijk niet zo. Let wel: vaak heeft het wel impact op het gezin, dochter zegt niet voor niets 'is mama nogsteeds weg??'. Dat krijgt ze niet van mij ingefluisterd.
Ja dat is ook allemaal heel moeilijk. Dat valt te begrijpen. Maar, zoals zo vaak gezegd in andere gevallen: je vrouw kan je niet veranderen voor wat betreft haar gevoel tegenover je dochter. Je kan alleen maar aan damage - management doen. En proberen te accepteren dat zij er zo in staat zal voor je dochter en jezelf productiever zijn dan telkens kwaad worden en willen dat zij anders is. Je kan het ook waarderen dat ze ten minste de moeite doet om lief voor je dochter te zijn in plaats van kwaad worden dat het niet spontaan uit haar hart komt.
Intussen kan je je misschien beter ook focussen op hoe jij hier doorheen komt. Individuele therapie en een hobby zou je kunnen helpen. Ik weet niets van de diagnose van je dochter af maar ze is elf. Over niet al te lange tijd kan ze misschien meer zelfstandig functioneren en krijg jij ook meer ruimte om voor jezelf dingen te doen?
De vraag staat nog open wat je vrouw zelf over haar gedrag en proces zegt. Ziet zij haar uitdagingen en is ze bereid er aan te werken.
Tuinplant schreef op 14-03-2026 om 11:27:
[..]
Feitelijk schrijf je dus dat zij de aanleiding is voor jouw gedrag? Voor mij klinkt dit toch echt als gebrek aan zelfreflectie. Jij bent verantwoordelijke voor je eigen gedrag. Je eerste zin klopt dus "mijn gedrag, mijn keuze" , maar dat "maar" ontkracht dat je dat inzicht hebt.
Als wij het naar het verkeer door zouden zetten:
Je hebt die automobilist (BMW) die zijn auto expres ergens voor gooit, of daar nou iemand rijdt of niet. En je hebt de persoon (Kia) die daardoor vol in de ankers moet gaan om een botsing te voorkomen.
Ik ben die Kia. En mijn reactie is dan boosheid. Wat wij in het verkeer ook al merken: dat helpt helemaal niets, die BMW rijder heeft niets door - of kan het niets schelen.
Aanleiding zou ik het dan niet moeten noemen, maar een trigger. En ik kan niet goed omgaan met triggers. Heb ik zelfs al een jaar therapie voor gekregen, maar dat is heel lastig: het succes van zo'n therapie hangt samen met voorbeeldscenario's waarin je terecht komt. Geen triggers gehad -> geen kans om daarin een beter gedrag te tonen -> niets te vertellen in de wekelijkse therapie-sessie. Daarom is het uiteindelijk ook gestopt: niet omdat ik een nieuw gedrag had aangeleerd, maar omdat er onvoldoende geoefend kon worden.
Je schrijft ergens dat een van de redenen om niet te scheiden is omdat je dan de controle kwijt bent bij co -ouderschap. Dat vind ik een hele heftige. Realiseer je dat je dochter inmiddels 11 is en je die controle over haar moet loslaten. Ouderschap is ook loslaten.
Het "is mama weer weg" triggert mij. Ik heb zelf geen leuke jeugd gehad en als je als kind weet dat je vader boos wordt als moeder er weer eens niet is, kan die opmerking voor je kind ineens een heel andere lading krijgen. Ze denkt "mama is weer weg" dus nu wordt papa mogelijk weer boos. Je schrijft zelf dat die boze buien van jou niet leuk zijn. Onvoorspelbaar gedrag van een ouder is heel onveilig voor een kind. Ik heb dan ook echt met jullie kind van doen en gun haar een veilige omgeving.
Je ziet bij een aantal scheidingen dat een van de partners opeens moet wennen aan alle verantwoordelijkheden van het ouderschap en je ziet ook wel dat dat uiteindelijk best goed uitpakt zonder die houding van de ander. Dat zou in jullie situatie best wel eens heel erg goed zijn.
Ik lees dat je vrouw zich open en kwetsbaar naar je opstelt over haar gevoelens. Het is me ook duidelijk dat jij die vanuit jouw perspectief beoordeeld en dat kan weleens heel anders zijn dan vanuit jouw.
Ik denk dat je het ook anders kunt zien en dat je dochter je woede heel goed aanvoelt en het mogelijk daarom niet fijn vindt als mamma er niet is. Eens per drie dagen explosief zijn is niet fijn voor je dochter en ook niet voor je vrouw. Het voelt een beetje als een tijdbom.
En dat je de oorzaak bij je vrouw legt voelt ook niet oké. Als je het alleen moest aanpakken had je ook niemand om de schuld te geven. Dat jij je er zo in vastbijt kan je ook als een keuze zien.
NC-X schreef op 14-03-2026 om 12:12:
[..]
Als wij het naar het verkeer door zouden zetten:
Je hebt die automobilist (BMW) die zijn auto expres ergens voor gooit, of daar nou iemand rijdt of niet. En je hebt de persoon (Kia) die daardoor vol in de ankers moet gaan om een botsing te voorkomen.
Ik ben die Kia. En mijn reactie is dan boosheid. Wat wij in het verkeer ook al merken: dat helpt helemaal niets, die BMW rijder heeft niets door - of kan het niets schelen.
Aanleiding zou ik het dan niet moeten noemen, maar een trigger. En ik kan niet goed omgaan met triggers. Heb ik zelfs al een jaar therapie voor gekregen, maar dat is heel lastig: het succes van zo'n therapie hangt samen met voorbeeldscenario's waarin je terecht komt. Geen triggers gehad -> geen kans om daarin een beter gedrag te tonen -> niets te vertellen in de wekelijkse therapie-sessie. Daarom is het uiteindelijk ook gestopt: niet omdat ik een nieuw gedrag had aangeleerd, maar omdat er onvoldoende geoefend kon worden.
Je hebt ook die Kia rijder die onvoldoende afstand houdt en de BMW rijder die moet invoegen omdat hij bijna bij diens afslag is, maar nergens ruimte ziet. Die Kia rijder heeft onvoldoende verkeersinzicht als die boos gaat worden op de BMW rijder.
NC-X schreef op 14-03-2026 om 11:46:
[..]
Ik heb inderdaad weinig beschreven als lieve moeder, omdat het vanuit mijn gefrustreerde kader is geschreven. Ze is zeker wel een betrokken en liefdevolle moeder, maar..het gaat niet automatisch? Ze heeft het gevoel dat zoiets automatisch moet gaan en lijkt teleurgesteld te zijn in het feit dat ze echt af en toe zin moet maken om het leuk te hebben met dochter. De angsten en het autisme van dochter, waar wij nu 5 jaar mee bezig zijn, via inmiddels 4 zorggroepen en 7 therapievormen, dat helpt zeker niet mee.
Het uit elkaar gaan heb ik nog niet verder voortgezet om de volgende redenen (lang genoeg over na kunnen denken de laatste tijd):
- Ik ben passief. Zodra mijn bui voorbij is, gaat ook alles weer goed. We lachen met elkaar, er worden normale gezinsdingen gedaan etc. En dan denk ik: zo hoort het, dit kan ook zo, laten wij hier aan denken, niet aan de slechte tijden.
- Dochter krijgt best veel mee, maar de rauwe waarheid 'mama wil liever zonder jou door' lijkt mij zo ontzettend zwaar voor een (toch al fragiel) 11 jarig meisje. Misschien iets als de pleister eraf trekken, maar toch.
- Ergens ook bang dat ze spijt krijgt - en dan toch 50-50 dochter wil zien. Dan hebben wij én een gebroken gezin én ben ik de controle kwijt. En dit laatste wordt vast als negatief gezien, maar ik ben wel vaak the voice of reason. Een dochter met 11 jaar in het donker met een minirokje aan op de fiets laten gaan...dat houdt ik nu tegen.
De redenen waarom jullie nog niet uit elkaar zijn gegaan volgens jou....
Zodra jou bui voorbij is denk je dat alles weer goed gaat. Dat jij er niet meer aan wil denken, wil niet zeggen dat het voor vriendin en dochter voorbij is, je hebt om de paar dagen zo'n bui, dat voelt als op eieren lopen.... dus zo hoort het zeker niet.
De reden dat jullie uit elkaar gaan is niet omdat mama liever door wil zonder je dochter! Jij en je vriendin kunnen niet meer door een deur en de spanningen lopen zo hoog op, dat het beter is voor je dochter.
Jullie hebben beiden het recht om dochter te zien, dat jij daardoor de controle kwijt raakt, doet niks ter zake. Je noemt jezelf de the voice of reason, als je het gezinsleven wilt laten verlopen zoals jij het wilt en zet daar boosheid en buien voor in..... dan heb ik een totaal ander beeld van jou! Die ik beter voor me kan houden, bah!
Wat iemand hier al aangaf. De meeste extreme periode voor je dochter moet nog komen. De puberteit met alle hormonen en veranderingen (lichamelijk, mentaal, sociaal, school etc) is voor mensen met haar beperkingen heel zwaar. En voor de meeste gezonde ouders al een enorme opgave. In jullie geval zijn beide ouders niet stabiel en is er sprake van ernstige problemen in het gezin en de relatie. Als je een scheiding overweegt kan je dat veel beter nu doen dan als jullie midden in de puberteit zitten. Veel mensen gaan te lang door in slechte relaties om maar te redden en hopen dat het goedkomt. Terwijl op tijd uit elkaar gaan kan voorkomen dat de situatie al zodanig is geëscaleerd dat er tussen ouders geen samenwerking meer mogelijk is. Ik zie in de praktijk dat mensen die tijdig uit elkaar gaan (waarvan iedereen vraagt waarom want het gaat toch goed). Een veel beter nahuwelijk hebben.
In jullie geval geef je dochter ook ruim de tijd om te wennen aan de nieuwe situatie. Met haar beperkingen is dat heel belangrijk. Veranderingen duren voor haar langer.
