De mindere kant van een huwelijk: Het eind
Een catchy titel. En eentje die ook direct verduidelijkt waar dit topic over gaat. I.v.m. vakantie en bepaalde onzekerheden is het lastig om professionals/famillie en vrienden in te schakelen, dus daarom maar een soort van anoniem op een forum.
Wij, vrouw en ik, staan na een huwelijk van best wel een tijdje op het punt om te gaan scheiden. En zoals je wel vaker hoort: Dit is vrij abrupt.
Het valt me ongelooooooflijk rauw op mijn dak, als ik zo vrij mag zijn. Onverwacht? Ja en nee. Nee, we hebben echt wel onze problemen gehad. In een leven waar we van het 1 in het ander vielen en er nooit wat kwam aanwaaien, heeft veel in onze relatie gestaan in het teken van anderen, de kinderen en materialistische zaken. Hierin zijn we elkaar wel echt wat vergeten en heb ik me als man zijnde bij tijden niet goed tegen haar gedragen. In plaats van mezelf te uiten en haar mijn issues kenbaar te maken, besloot ik het zelf op te lossen en dat ging dan, tot mijn spijt, iets te vaak ten koste van haar.
Maar, we hebben wel echt een geweldige tijd gehad en zelf heb ik wel het gevoel dat we soulmates zijn. Dat gevoel had ze zelf ook altijd, inmiddels ligt dat waarschijnlijk wat lastiger. Maar omdat ik nog steeds niet in haar hoofd kan kijken, blijft dat lastig.
Afijn, na +- 10 jaar geluk, vielen we de afgelopen 2 maand in een heel zwart gat. Een gat waar we in zijn gekomen omdat ik me echt heb laten gaan waar haar ouders bij waren. Het is toen nog 3 week goed geweest, maar nadat ik een schifting voelde (zoals je elkaar kent na die tijd) in haar gedrag kwam het er uit dat ze tijd en rust nodig was.
Heb ik die haar gegeven? Ja en nee. Ik heb mijn best gedaan om haar die te geven en haar geen druk op te leggen. Is dat altijd gelukt? Nee. In die periode heeft ze me niet altijd even goed behandeld en daardoor kwam er voor mij veel druk op te liggen om maar te zorgen dat het goed kwam. Hierdoor heb ik te vaak het gesprek willen aangaan, hebben we uit emotie teveel zaken tegen elkaar geroepen die je niet tegen geliefden kunt roepen en ben ik toch nog teveel bezig geweest met mijn eigen gevoel.
Tot aan vorige week had ik er nooit aan gedacht echter dat we er niet uit zouden komen. Bij tijd en wijle ging het wat beter. Ze gaf vaak aan van me te houden, ze vroeg ook vaak of ik echt van haar hield. Totdat ik zaterdag een opmerking maakte en de boel klapte. Inmiddels is het hoge woord er uit en wil ze scheiden. Of naja, ze heeft verteld dat het voor haar klaar is, dat ze niet meer kan, maar dat ze nog geen overhaaste beslissingen wil nemen zoals het te koop zetten van de woning of het bekend maken van de scheiding aan kinderen en/of famillie.
Gek genoeg voel ik me vanaf dat moment wel beter. Niet omdat ik dit wil, dat vooropgesteld. Hoewel ik wel zie dat we zo niet verder kunnen, zou ik er een ledemaat voor kwijt willen om te kijken of we dat met o.a. relatietherapie nog kunnen doen. Maar omdat ik duidelijkheid heb. In principe zijn we klaar. En dat geeft rust. Ik hoef me niet meer af te vragen wat ze denkt. Ik weet inmiddels wat ze denkt. Er zijn nog wel wat mixed signals, we slapen nog samen, er wordt her en der nog een kus uitgedeeld of een knuffel. Dus zeg het maar.
We gaan bijna op vakantie. En ik denk dat die vakantie net even 2 weekjes te laat komt. Nou klinkt dat gek, maar in mijn vermoeidheid heb ik dus niet kunnen voorkomen dat ik alsnog zaken gedaan heb om haar verder weg te duwen. En dat is iets, wat me natuurlijk altijd dwars zal blijven zitten. Zeker voor onze prachtige kindjes. Ergens heb ik ook de hoop gehad dat de vakantie er voor zou zorgen dat we wat meer naar elkaar toe zouden groeien. Wat meer begrip voor elkaars standpunten. Nu lijkt het dat het een afscheidstournee wordt langs herinneringen. Dat doet pijn en zorgt dat er een hele andere lading op deze vakantie komt te liggen.
Afijn, ik weet dus niet zo goed wat ik er mee aan moet. Ik heb in elk geval besloten er voor mezelf een streep onder te zetten en mijn emoties hierover weg te duwen. Normaal te blijven doen en zeker ook omdat ik toch wat twijfel proef, kijken of ik me zo kan gedragen dat ze wel weer ziet waar we het voor doen. Hard hoofd in, maar zolang de koffers niet gepakt zijn ga ik er maar even vanuit dat er een kleine kans is dat we hier uit komen. En daar houd ik me dan maar enigszins aan vast.
'Dus ik kan gedocumenteerd een situatie of 100 beschrijven....' Elpisto, het gaat niet om gelijk, om bewijzen etc. De hulpverlening zal per definitie inzetten op het zo goed mogelijk maken van de relatie tussen kind en beide ouders, zonder 'partij' te kiezen tussen een van de twee. Als je van jezelf het idee hebt dat je een stabiele ouder bent, die goed omgaat met de kinderen, dan is dat op dit moment voor jou het belangrijkste.
Wat je goed doet is dat je tenminste achter het verhaal dat jullie gesprek gevoerd is via de luidspreker. Je afkeur daarvan mag je best laten weten aan de kinderen. En aan je ex. Maar in elk geval weet je voor jezelf dat je voortaan veel voorzichtiger moet zijn in gesprekken. Het heeft geen zin om je ex nu te gaan verwijten dat ze hetzelfde gedrag heeft als haar moeder (bijvoorbeeld). Wat je vooral moet bedenken is: wat betekent dit nu voor mij (opletten met gesprekken, weer houden bij mail en app, zo min mogelijk communiceren) en voor je kinderen (onmogelijke gigantische onzekerheid omdat ze in een mijnenveld betrokken zijn geraakt waarmee ze helemaal niets kunnen, kortom: jullie hadden dit niet moeten horen en als het nodig is wil ik het ooit wel uitleggen, maar nu niet).
Wat nog niet zo goed gaat is dat je toch elke keer weer emotioneel geraakt wordt door haar gedrag. Ja, het gaat om de kinderen, maar als het kan, probeer een soort analytische, zakelijke afstand te houden: "Op dit moment zie ik geen aanleiding om de omgangsregeling te veranderen, als je moeder dat wil kan ze daar zelf om vragen bij de rechter." Jij bent degene die de kinderen moet begeleiden in hun relatie met hun moeder, niet doordat ze jouw emoties daarover begrijpen, maar doordat ze in staat zijn om zich daarin te handhaven. En dat zullen ze op hun eigen manier doen. Het is belangrijk dat ze het emt jou kunnen bespreken, waarbij je hen niet veroordeelt, maar 'met hen meedenkt' op een kritische manier, waar zij weer iets aan hebben. Ik denk dat je dat wel kunt. Je weet dat de kans groot is dat ze op een dag op eenzelfde manier afstand van hun moeder zullen nemen zoals jij dat ook hebt gedaan, dat moeder 'door de mand valt' en de lekkere geurtjes en mooie kleren helemaal niet meer interessant zijn. Fijn dat ze er nu van kunnen genieten en nee, jij hoeft niet hetzelfde geurtje te gaan verspreiden. Kleren kopen kun je altijd toch samen met hen doen? Maar je moet er vooral zijn voor het moment waarop ze beseffen hoe het spel gaat en er afstand van willen nemen.
