Man in midlifecrisis-crisis: hoe ga ik hiermee om?
Hallo allemaal,
Ik heb hier veel meegelezen en hoop dat jullie ook voor mij goede tips hebben, en ervaringsverhalen.
Man (48) en ik (50) zijn 23 jaar samen, twee dochters van 15 en 18. We hebben, nou ja, hadden, een fijne relatie. Allebei een leuke baan, financieel op orde, we hebben een fijn leven met ons gezin. Leuke vriendengroep, sportieve, gelukkige meiden. Allebei ook genoeg eigen sociale dingen naast ons gezin en werk. Ik was echt perfectly happy.
Tot half juli. Man was een paar dagen wat stiller. Ik dacht dat hij moe was van het drukke schooljaar (staat voor de klas) maar zocht er verder niks achter. Tot die ene avond… hij ging voor de zoveelste keer echt vroeg naar bed (21 uur). Ik vroeg hem of het eigenlijk wel goed ging. Het was alsof een vulkaan uitbarstte. Nee, het gaat niet goed. Hij wil zo niet oud worden. Houdt niet meer van me. Is al een tijd niet gelukkig. Voelt geen verbinding meer. Zijn leven is saai, het kabbelt. Hij geeft wel om me maar houdt niet van me…
Ik was in shock. Heb niets gemerkt. Helemaal niets.
Een week later op verre vakantie, dat ging wel door. Het was afschuwelijk. We deden net alsof, ik kon met niemand praten, kreeg van mijn vriendinnen de allerleukste vakantiefoto’s en ik voelde me zo verschrikkelijk alleen. Dochters waren uiteraard nog niet op de hoogte. Ik hoopte nog steeds dat hij terug zou komen op zijn woorden. In die vakantie werd ik 50, zou een fantastische mijlpaal moeten zijn, ik heb me nog nooit zo eenzaam gevoeld… veel in mijn eentje gedaan.
Geen fysiek contact met man sindsdien.
Het is nu bijna november en zijn gevoel is nog steeds hetzelfde, denk ik. Hij is nu 3 weken het huis uit en we hebben amper contact. Sinds juli is er veel gebeurd. Ik ben voornamelijk ontzettend verdrietig en snap er nog steeds niets van: we hebben echt een mooi leven (en dat beaamt hij.) Ik ben ook boos geweest, ik ben begripvol en liefdevol geweest. Heb prachtige brieven geschreven. Zijn vrienden snappen er niets van en proberen hem wakker te schudden. Dochters zijn heel erg verdrietig. En hij? Niemand snapt hem… hij wil avontuur, vrijheid en 100% geluk, en dat sta ik in de weg. Heeft zijn locatie uitgezet, profielfoto verandert, bewaakt zijn telefoon met zijn leven (zegt dat er echt geen ander is). Is ontzettend egocentrisch, trekt zich vrij weinig aan van zijn kinderen want die zijn volgens hem groot genoeg en redden zich wel. Is dus nu 3 weken in een tijdelijk huis, is opgelucht, maakt er een feestje van en neemt echt even vakantie van het gezin. Ik doe alles hier in huis en alles met de meiden. Ben wel heel blij dat ik de meiden lekker om me heen heb.
Afgelopen week is hij gaan kijken bij een huurhuis via zijn werk. Ik weet niet of hij dat gaat doen, want we communiceren niet. Ik weet wel dat hij over een paar dagen uit zijn tijdelijke huis moet, maar waar hij heengaat, geen idee…
Ik denk echt dat hij een midlifecrisis heeft. Weet niet meer wat ik moet doen. Laat ik duidelijk zijn: de man die hij nu is, wil ik niet terug. Koud, egoïstisch, onverantwoordelijk, puberaal. (Ineens uitgaan enzo en idioot veel sporten, 5x per week zichzelf helemaal afbeulen en trots zijn op zijn sixpack). Maar de man die hij was mis ik vreselijk. Hij is de ultieme gezinsman, zo trots op en blij met zijn meiden. We waren echt een heel fijn, hecht, warm en sportief gezin. Hij heeft tegen mij nog nooit gezegd dat hij definitief wil stoppen. Maar tegen de mensen met wie hij wel praat, heeft hij het over zin hebben in een eigen huis en een nieuwe vriendin..
Herkent iemand dit? Tips? Wat moet ik doen? Ik wil gewoon mijn oude lieverd terug!
Heel begrijpelijk dat jij dat wilt. Maar die man is er niet meer. Hou op met deze naïviteit. Hij wil jou niet meer. Jaag niet op iemand die jou niet meer wil. Het maakt je volledig kapot. De redenen maken ook niet zoveel uit. Ga dat niet met je omgeving uitgebreid analyseren. Mensen doen vaak lacherig over een midlifecrisis. Maar het is een verwoestende periode. Sommige stellen komen daar doorheen. Maar dan moet er inzicht en motivatie zijn. Dat is hier niet. De vraag moet ook zijn of jij überhaupt nog een man terug wil die na een jaar is uitgeraasd, het nieuwe leven hem toch niet zoveel bracht en daarom maar weer z'n oude vrouw terugneemt (want anders zit je alleen en zonder seks op de bank). Jij blijft maar hangen in hoe hij was. Een droombeeld. Maar hij is veranderd.
Ga bezig met hulp voor jezelf. De poh of een professioneel persoon om te praten. Ga zaken regelen voor de scheiding. Bouw je leven op ipv af te wachten of hij jou terugneemt. En bedenk dat hij daadwerkelijk met andere vrouwen bezig is. Dat is standaard onderdeel van een midlifecrisis. En voor heel veel mensen ook iets waar behoefte aan is na een leven met dezelfde persoon. Online zijn er makkelijk allerlei losse contacten (of betaalde contacten) op te doen.
Ga eens werken aan jezelf ipv zo af te wachten.
Wow, wat een pittige, maar duidelijke reactie. Ik ben duidelijk nog niet zover dat ik kan accepteren dat hij echt weg is. Ik kan gewoon echt niet begrijpen dat je zo'n fijn gezin zomaar de rug toekeert. Deze lieve, betrokken vader, is dat stukje dan echt helemaal weg? We hebben samen zoveel overwonnen.. we waren zo sterk samen. Heb ik me dat dan allemaal ingebeeld? Dat was echt!
Ik hoop dat wat jij zegt, ik ook echt kan gaan voelen, maar daar ben ik echt nog niet.
Deze man heeft tegen jou gezegd dat hij niet meer van je houd, geen verbinding meer voelt en al een tijd niet gelukkig is.
Let op het woordje "meer". Hij heeft van jou gehouden, hij heeft verbinding met jou gevoeld en hij is een tijd wel gelukkig met jou geweest.
Alleen nu niet meer, die boodschap heeft hij jou duidelijk gegeven.
Hoe duidelijk wil je het hebben?
Die lieve betrokken vader is hij ook niet meer want hij laat eigenlijk gewoon zijn kinderen in de steek met de opmerking " die zijn groot genoeg" ( wat mij het gevoel geeft dat hij juist gewacht heeft met deze stap tot hij vond dat ze groot genoeg waren).
Dat hij zijn telefoon zo goed bewaakt doet mij echt wel vermoeden dat er een ander is, wees daar niet naief in, hij heeft jou immers al verteld dat hij geen verbinding meer met jou voelt, emotioneel is hij al afgehaakt van jullie relatie, liegen zal hem dan ook makkelijker afgaan.
Hij heeft op een hele nare manier jullie gezin opgeblazen, dat verdienen zowel jij als jullie kinderen niet maar jullie zullen het er helaas mee moeten doen.
Je zal op een gegeven moment toch zelf knopen moeten gaan hakken hoe jij nu verder wilt. Wil jij hem terug terwijl hij niet meer van jou houd en geen verbinding met jou voelt en al langer ongelukkig was?
Lavendel76 schreef op 31-10-2026 om 18:57:
Wow, wat een pittige, maar duidelijke reactie. Ik ben duidelijk nog niet zover dat ik kan accepteren dat hij echt weg is. Ik kan gewoon echt niet begrijpen dat je zo'n fijn gezin zomaar de rug toekeert. Deze lieve, betrokken vader, is dat stukje dan echt helemaal weg? We hebben samen zoveel overwonnen.. we waren zo sterk samen. Heb ik me dat dan allemaal ingebeeld? Dat was echt!
Ik hoop dat wat jij zegt, ik ook echt kan gaan voelen, maar daar ben ik echt nog niet.
Klopt, dat WAS echt. Maar bij hem is dat gevoel weg, hij houdt niet meer van je. Dat is voor jou heel naar maar hij is wel duidelijk en eerlijk hierover: voor hem is jullie relatie klaar. Hoe moeilijk ook; ga het accepteren. Heel veel sterkte! 
Het ligt niet aan jou. Onthou dat. Ga niet aan jezelf twijfelen, dat is killing.
Hij heeft een probleem en het is een waardeloze manier hoe hij met dat probleem om gaat.
Los van alle emoties voor jou en andere zorgen die je hebt, hoe zit het financieel?
Hebben jullie nog steeds gemeenschappelijke financiën? Weet dat als hij een vriendin heeft (ook ik vermoed al toen hij het je vertelde, alles wijst daarop en bovendien: veel vrouwen gaan weg omdat ze klaar zijn met hun man, maar veel mannen gaan pas weg als er een andere vrouw is), hij mogelijk veel geld aan haar uitgeeft. Als het jullie gemeenschappelijke geld is, is dat misschien niet wat je wilt.
Zelfs als je afspraken gemaakt hebt (mondeling) dat jullie financiën scheiden vanaf datum X, heb je daar niets aan als hij dat later ontkent. Ook een schriftelijke afspraak kan nog problemen geven als hij dat later liever wil ontkennen en schuldeisers kunnen sowieso ook hun geld bij jou houden zolang jullie nog in gemeenschap van goederen getrouwd zijn. De enige manier om dat risico te stoppen is een echtscheidingsverzoek in te dienen. Daarvoor heb je wel een advocaat nodig. Dat betekent niet dat je alles bij de rechter moet uitvechten, maar dat er een ijkdatum is. Vanaf het indienen loop jij geen financieel risico meer op leningen en allerlei grote uitgaven die hij doet.
Je kunt vervolgens met de advocaat in overleg met zijn advocaat allerlei afspraken maken (convenant/ouderschapsplan) en dan door de rechter laten bekrachtigen. Dus als je een verzoek indient kan je ook aangeven dat je alleen een ijkdatum wil, maar verder alles in goed overleg onderling (m.b.v. je advocaat) wilt afspreken. Is natuurlijk niet zo leuk om te doen, maar het geeft financieel wel rust. En zeker bij een man die zo veranderd is, zou dat wel eens heel verstandig kunnen zijn.
Sowieso handig om van alle rekeningen die jullie hebben print screens te maken, evt. handtekeningen eronder, zodat dat allemaal vastligt, maar kan waarschijnlijk via de banken ook achteraf wel allemaal achterhaald worden, dus hoeft niet per se.
Vraag je ook af of goed en redelijk scheiden m.b.v. een mediator gaat lukken met een vent die zo egocentrisch is dat hij zelfs zijn kinderen laat stikken. Ik vrees van niet.
Waardeloos zo'n vent. Helaas, je bent niet de enige. Er zijn er velen jou voorgegaan en er zullen er vast nog heel veel volgen Heel veel sterkte ermee.
Izza schreef op 31-10-2026 om 18:47:
Heel
Ga eens werken aan jezelf ipv zo af te wachten.
Geheel met Izza eens. Laat zien dat je krachtig bent. Heb wel een aanvulling hierop Het huwelijk is een lange rit en daar zijn diepe dalen in te verwachten. Dat vergeten mensen wel eens. Laat hem maar eens voelen en het zijn aannames dat er andere zijn. Het kan maar hoeft niet. Waren jullie nog een stel of was het een Gezin BV?
Juist grotendeels oneens met Izza (en Renate), wat een vervelend bericht aan een vrouw die pas 3 maanden geleden als donderslag bij heldere hemel van haar man hoorde dat hij haar niet meer wilde, waarna hij vervelend en egocentrisch gedrag liet zien (en er is vrijwel zeker een ander).
En nu moet zij 'werken aan zichzelf'??
Ze mag toch extreem verdrietig zijn, haar wonden likken, in de put zijn, hopelijk steun mogen ontvangen?
Ongelooflijk zeg, werken aan jezelf omdat de man je niet meer wil.
Heeeel veel sterkte Lavendel!! Wat een nachtmerrie. Ja, het komt vaker voor, maar dit overkomt jou nu.
Je hebt praktische tips nodig en heel veel steun en liefde van je omgeving. En tijd. Maar het zal wel een wond blijven.
Knuffel
Dank voor jullie reacties. Ik snap dat jullie me naïef vinden en wakker willen schudden, maar vind het wel fijn dat er reacties zijn zoals die van Egel. We zijn ons halve leven samen en ik weet dit pas 3 maanden. Vlak voor ‘de bom’ zijn we een week samen op vakantie geweest, dat was echt een fijne vakantie. Daarna nog een week met vrienden en kids. Die vrienden hebben dit, net als ik, ervaren als een warme en liefdevolle en bovendien heel gezellige vakantie. Niemand in onze omgeving heeft dit zien aankomen, dus dat ik nog niet helemaal uit de naïeve hoop ben dat dit een nachtmerrie is die niet echt is, dat neem ik mezelf niet kwalijk.
Gisterenavond hadden we een feestje met onze gezamenlijke vriendengroep. Uiteraard was hij er niet. Ik had me voorgenomen om niet over hem te gaan praten als mensen zouden vragen hoe het is, maar over mezelf. Ik heb het zwaar, ik snap er nog steeds niks van, maar ik zorg goed voor mezelf en voor mijn meiden. En dat de spanning in huis weg is, doet ons wel goed. De mannen waren minder genuanceerd dan ik, vinden het een eikel. Vrijdag was hun maandelijkse borrel, daar is hij ook niet geweest. Hij snijdt ook de verbinding met hun door. Het lijkt wel alsof hij gewoon alle mensen uit zijn huidige leven de rug toekeert. De vrouwen zijn superlief en steunen me enorm, dat voelt heel warm.
Hij sport echt extreem veel, 5 x in de week, daar krijgt hij natuurlijk bevestiging. Op zijn leeftijd nog zo’n lijf en zo sterk zijn, dat is voor hem heel belangrijk. Hij doet dit nu zo extreem sinds anderhalf jaar. Wij noemden deze crossfit-box voor de grap altijd ‘de sekte’, maar ik vind dat nu helemaal niet zo grappig meer. Ik hoor nu dat het erom bekend staat dat er veel wordt vreemdgegaan. Ik ben overigens niet naïef daarin en ben er totaal op voorbereid dat er een ander is, past helemaal in het plaatje.
Nog een gekke situatie: ik weet dat hij tot aanstaande woensdag in zijn tijdelijke huis kan blijven. Ik weet dat hij bij een huurhuis heeft gekeken. Hij zegt er echter helemaal niets over… ik heb geen idee wat hij woensdag gaat doen. Oudste dochter zit in het buitenland en die sluit zich behoorlijk af voor dit gedoe, maar jongste dochter is hier en die weet ook niks. Ik heb besloten ook niks te vragen, want ik maak het hem weer comfortabel als ik dat ga doen. We hebben nu geen enkel contact, maar hij zal toch een keer over de brug moeten komen. Het is gewoon zo raar dat hij na zo’n lange en goede relatie, mij zo in het ongewisse laat over alles. Ik weet één ding wel zeker: hij kan hier woensdag niet terugkomen. Dat gaat gewoon niet, hij is zo verwoestend bezig geweest. Hij moet echt ergens anders heen. Hij heeft bijvoorbeeld ook tegen de meiden gezegd dat hij me niet meer aantrekkelijk vindt en wel openstaat voor een andere vrouw. Onder het mom van ‘ik ben gewoon eerlijk’. Ik vind die informatie helemaal niet relevant voor onze kinderen. Maar dat is zijn mantra: ‘ik ben gewoon eerlijk, ik kan er ook niks aan doen dat het gevoel weg is, ik wil vrijheid, avontuur, elke dag een 10.. en ik ben superdapper dat ik deze stap durf te zetten.’ Hij vindt zichzelf echt dapper. Als hij dapper zou zijn, zou hij met zichzelf aan de slag gaan om te ontdekken waarom hij in godsnaam alles verwoest.
Ik heb me goed voorbereid, weet waar ik recht op heb, en wat er allemaal mogelijk is. Ik heb een goed salaris en kan onze maandlasten in mijn eentje betalen. Voorlopig ben ik hier met mijn meiden. Dat geeft een hoop rust.
Ik word echt elke dag een beetje sterker, al is het maar 1 procent. En ik zal ook weer terugvallen in verdriet en paniek. Maar ik hou mezelf voor: ik kom hier doorheen, ik kan dit….
En stiekem hoop ik dat hij heel snel crasht en tot inzicht komt en met zichzelf aan de slag gaat. Laat me nog maar een klein beetje hoop hebben..
Renate46 schreef op 31-10-2026 om 22:00:
[..]
Geheel met Izza eens. Laat zien dat je krachtig bent. Heb wel een aanvulling hierop Het huwelijk is een lange rit en daar zijn diepe dalen in te verwachten. Dat vergeten mensen wel eens. Laat hem maar eens voelen en het zijn aannames dat er andere zijn. Het kan maar hoeft niet. Waren jullie nog een stel of was het een Gezin BV?
Dit is natuurlijk een heel goede vraag. In mijn ogen zeker wel, steeds weer meer juist. Maar hij heeft dat blijkbaar anders ervaren.
Begrijp ik hieruit dat jij gaat zitten afwachten tot hij over de brug komt? Met wat? Of een scheiding of samen met jou verder?
Is dat ten eerste juridisch niet heel risicovol voor jou? Ik bedoel ik zou mezelf niet prettig voelen dat hij nu ook financieel alle bloemetjes buiten zet terwijl jullie nog getrouwd zijn? of samenlevingscontract hebben? Je weet ook niet of hij schulden aan het maken is.
Ten 2e zou ik zoiets hebben als hij zo graag op eigen benen wil staan dan maar beter gelijk alles juridisch en financieel regelen ( er is bij jullie ook nog sprake van kinderalimentatie voor de jongste).
Gebeurt vaker dat mannen zonder enige verantwoordelijkheid vluchten en de vrouw dan de scheiding in gang moet gaan zetten.
phoe, ik vind dit ook naar je meiden echt niet kunnen waar hij mee bezig is. Ik herken het helaas van mijn broer, hetzelfde verhaal, wat een ellende is dat geweest. Zo uit het niets, niks samen praten en kijken of je ef nog uit komt. Voor hem is het echt een trauma geweest, dus ik kan je gevoel heel goed indenken.