Moeilijke scheiding met advocaten
goedenavond,
Ik ben benieuwd of er mensen zijn die in een soort gelijke situatie als mij zitten.
Kort uitgelegd: ik heb zoontje van net 1 jaar. mijn ex wilde scheiden, reden blijft vaag, hij zit zo hoog in emotie dat hij geen normaal gesprek kan voeren. Mediation pakte hij niet op, maar dreigde onze zoon mee te nemen en niet te zeggen waar heen. Op politie advies toen begonnen met een advocaat. Er is al een soort van zorgregeling opgesteld dat hij di en do in mijn huis voor onze zoon komt zorgen. Ivm cannabis gebruik (deels medicinaal voor darmziekte) wil ik niet dat hij gaat rond rijden met onze zoon in een auto. Hij zegt inmiddels gestopt te zijn.
Nu heeft hij een appartement toegewezen 2 uur rijden van mijn koopwoning.. hij zegt hij niet anders kon ivm hij zich bij mij moest uitschrijven. Wat natuurlijk zijn probleem is en niet de mijne. Maar nu eist hij dat onze zoon elke week van ma tm woe bij hem is. Ik vind het veel te intensief voor zn kleintje. Daarbij door ziekte heeft hij nog nooit een nacht voor hem gezorgd en nu zou hoj ineens 2 nachten en 3 dagen voor hem kunnen zorgen inclusief zn lange rit...
Maar wat nu? Ik vind er een soort opbouw moet komen. Want voor mn zoon is die omgeving nieuw.. mja even een middagje wennen zit er niet echt in met 2 uur heen en 2 uur terug rijden. Al lijkt mij dat wel een optie want wil hem ook niet zomaar in het diepe gooien.
Zijn er mensen die in een soort gelijke situatie zitten. Hoe doen jullie dat? Ik kan er niet echt veel over vinden en instanties zeggen allemaal elke week zo heen en weer rijden is geen doen, maar komen niet echt met ideeën. En ik wil er liever met mn ex zo uit komen dan dat het allemaal in de rechtbank moet worden besproken.
Ik hoop iemand tips of ideeën heeft.
Dankjulliewel!
Liefs
'De vraag is of jullie kind echt belang gaat krijgen bij zo'n vader.' Dat vind ik een moeilijk punt. Mijn standpunt is altijd geweest dat ik als andere ouder niet degene ben die daarover iets definitiefs kan bepalen. Als dat al nodig is dan zou dat wat mij betreft via de kinderbescherming moeten gebeuren. Mijn oordeel als andere ouder zal altijd ook gekleurd worden door mijn eigen ervaringen in de relatie zelf.
Het beste lijkt mij om de kwaliteit van de vader uit te zoeken voordat je aan de conceptie begint. Daarna is dat wat er is. Ook als dingen tegenvallen, lichamelijke en psychische ziektes, hij brengt niet genoeg geld in, levert niet de zorg die je verwacht etc. Er kan een punt komen waarop de relatie niet vol te houden is. Dan kun je gaan scheiden. Maar de vader is dan altijd nog de vader van het kind. Vaak komen er heftige conflicten over elkaar wel of niet toestaan om een ouderrol op ieders eigen manier in te vullen.
Wat betreft het kind: een vader zal altijd de vader zijn van het kind. Het kind heeft het recht om die vader te leren kennen en om in de loop van zijn/haar leven zelf te bepalen hoe de relatie met die vader wordt. Ook met moeilijke vaders. Dus ja, het kind heeft altijd een bepaald belang bij 'zo'n' vader. Hoe dat concreet omgezet wordt in tijd en zorg is een andere vraag.
Ondertussen vraag ik me af hoe de zitting is verlopen en of er al dingen op die zitting zijn beslist, of dat het nu gewoon wachten is op de uitspraak.
tsjor schreef op 07-10-2026 om 09:40:
'De vraag is of jullie kind echt belang gaat krijgen bij zo'n vader.' Dat vind ik een moeilijk punt. Mijn standpunt is altijd geweest dat ik als andere ouder niet degene ben die daarover iets definitiefs kan bepalen. Als dat al nodig is dan zou dat wat mij betreft via de kinderbescherming moeten gebeuren. Mijn oordeel als andere ouder zal altijd ook gekleurd worden door mijn eigen ervaringen in de relatie zelf.
Het beste lijkt mij om de kwaliteit van de vader uit te zoeken voordat je aan de conceptie begint. Daarna is dat wat er is. Ook als dingen tegenvallen, lichamelijke en psychische ziektes, hij brengt niet genoeg geld in, levert niet de zorg die je verwacht etc. Er kan een punt komen waarop de relatie niet vol te houden is. Dan kun je gaan scheiden. Maar de vader is dan altijd nog de vader van het kind. Vaak komen er heftige conflicten over elkaar wel of niet toestaan om een ouderrol op ieders eigen manier in te vullen.
Wat betreft het kind: een vader zal altijd de vader zijn van het kind. Het kind heeft het recht om die vader te leren kennen en om in de loop van zijn/haar leven zelf te bepalen hoe de relatie met die vader wordt. Ook met moeilijke vaders. Dus ja, het kind heeft altijd een bepaald belang bij 'zo'n' vader. Hoe dat concreet omgezet wordt in tijd en zorg is een andere vraag.
Ik was het (en ben het in theorie nog steeds) eens met je. Daarom heb ik tijdens en na mijn scheiding altijd geprobeerd een omgang tussen mijn dochter en haar vader te regelen die hem de gelegenheid gaf zich klem te zuipen zonder dat het kind in de weg zat en haar de gelegenheid gaf een band op te bouwen met een min of meer nuchtere vader. Dat was hard werken. Mijn dochter is inmiddels 28 en zij heeft die hele omgang als erg onveilig ervaren. Altijd je afvragen of pa komt opdagen, altijd op je hoede zijn of hij toch gaat drinken, altijd bang zijn voor de idioten die hij in zijn huis had, de vrouwen die geen zin hadden in een kind in huis, enz. Maar ook altijd hopen dat het wél leuk is. En ik steeds maar weer de regeling proberen aan te passen aan hoe het voor dochter zo veilig mogelijk was. Uiteindelijk werd dat af en toe een middagje, of een keer een ijsje eten en dan weer snel naar huis. "De ouderrol op ieders eigen manier in te vullen" is een mooi streven, maar niet altijd in het belang van het kind.
Grappig genoeg kan ik, 26 jaar na de scheiding, allang weer prima door één deur met ex. Ik zie zijn beperkingen, zijn eigen slechte opvoeding en zijn verslavingsgevoeligheid zonder er een oordeel over te hebben, want ik hoef niks meer van hem. Het is geen klootzak, maar meer een lamlul, zeg ik altijd maar. Mijn dochter van inmiddels 28 heeft nog altijd last van zijn wispelturigheid, zijn gebrek aan belangstelling, zijn afzeggingen op het laatste moment, het altijd zijn oren laten hangen naar vrouw nr zoveel, enz. Ze hoopt nog altijd dat het een keer wél leuk wordt, dat ze wél belangrijk wordt, maar weet ook wel dat dat niet gaat gebeuren. Ik vraag me echt af of ik het in de tijd dat dochter klein was niet anders had moeten doen, juist om haar de teleurstellingen te besparen. Wat doet het met een kind als haar vader nooit haar belang op nummer 1 heeft staan, ook in de rest van haar leven? Maar dat je van je moeder er wel heen moet, omdat zij niet gaat over de manier waarop hij zijn vaderschap invult?
Wat mij betreft staat het belang van het kind altijd op een. En een ouder die zorgt voor onveiligheid, onvoorspelbaarheid of andere vormen van onrust is niet in het belang van een kind. Ik zou dan ook zeker geen moeite doen zo'n ouder actief in het leven te houden als er alleen maar teleurstelling komt (of nog erger schade). Talloze kinderen die een prima opvoeding krijgen van 1 ouder. Een band tussen de andere ouder kan op talloze manieren worden vormgegeven zonder er structureel voor te zorgen. Of kan op latere leeftijd vorm krijgen die bij het kind past. Als een ouder echt wil dan kan er veel. Maar ik zie het belang van een kind niet met een ouder die voor nare of onveilige situaties zorgt.
Izza schreef op 07-10-2026 om 19:13:
Wat mij betreft staat het belang van het kind altijd op een. En een ouder die zorgt voor onveiligheid, onvoorspelbaarheid of andere vormen van onrust is niet in het belang van een kind. Ik zou dan ook zeker geen moeite doen zo'n ouder actief in het leven te houden als er alleen maar teleurstelling komt (of nog erger schade). Talloze kinderen die een prima opvoeding krijgen van 1 ouder. Een band tussen de andere ouder kan op talloze manieren worden vormgegeven zonder er structureel voor te zorgen. Of kan op latere leeftijd vorm krijgen die bij het kind past. Als een ouder echt wil dan kan er veel. Maar ik zie het belang van een kind niet met een ouder die voor nare of onveilige situaties zorgt.
Eens. Tegelijk zag mijn ex dat allemaal heel anders en vond hij mij maar een zeikwijf. En als je de theorie van Tsjor volgt, dan heb je dus niks te vertellen over hoe de vader zijn vaderrol invult. Want misschien zie je dat door een gekleurde bril en ben je wel een zeikwijf. Ik kan alleen maar achteraf constateren dat de omgangsregeling voor 95% niet in het belang van het kind was, omdat ze dat zelf zo heeft ervaren.
Gelukkig heeft ze er vooral van geleerd hoe ze het zelf niet wil en heeft ze een echtgenoot gevonden die in alles de tegenpool is van haar vader.
Al mijn kinderen hebben een periode gehad waar in zij geen contact wilden met hun vader. En dan was dat zo, dan was er geen contact. Ze waren dan wel al ouder, puberteit. Ik heb hen dan dus op geen enkele manier gedwongen om wel contact te houden. Op dat moment was de relatie vader-kind: geen relatie. Het was dan weer aan vader hoe hij daarmee om wilde gaan, niet aan mij. Als een kind vanaf een bepaalde leeftijd dus zelf aan zou geven niet meer naar vader te willen, om welke reden dan ook, zou ik dat respecteren. Maar dat is dan dus niet mijn beslissing. Ik vind het belangrijk dat zij zelf die relatie vorm kunnen geven. Ik wil niet bepalen hoe zij die relatie vorm geven. Ik heb ze wel altijd meegegeven niet de deur definitief dicht te gooien. De relatie vader-kind duurt nog heel lang, waarschijnlijk langer dan vader/moeder leven. Er kunnen altijd dingen veranderen.
'Wat doet het met een kind als haar vader nooit haar belang op nummer 1 heeft staan, ook in de rest van haar leven?' Nogmaals: dat is dan haar vader, je hebt geen andere man uitgekozen om vader te zijn. Je kunt je ook afvragen wat het met een kind doet als het omwille van moeder geen contact met vader mag hebben. Er zijn genoeg verhalen van mensen die later op zoek moeten gaan, of zich afvragen of ze zelf wel of niet contact moeten zoeken.
Disclaimer: zoals gezegd: als ik dacht dat het niet veilig was dan zou ik de raad voor kinderbescherming inschakelen, want dan zou ik echt drastische maatregelen willen nemen. Maar het oordeel daarover is niet aan mij.
Izza schreef op 07-10-2026 om 19:13:
Wat mij betreft staat het belang van het kind altijd op een. En een ouder die zorgt voor onveiligheid, onvoorspelbaarheid of andere vormen van onrust is niet in het belang van een kind. Ik zou dan ook zeker geen moeite doen zo'n ouder actief in het leven te houden als er alleen maar teleurstelling komt (of nog erger schade). Talloze kinderen die een prima opvoeding krijgen van 1 ouder. Een band tussen de andere ouder kan op talloze manieren worden vormgegeven zonder er structureel voor te zorgen. Of kan op latere leeftijd vorm krijgen die bij het kind past. Als een ouder echt wil dan kan er veel. Maar ik zie het belang van een kind niet met een ouder die voor nare of onveilige situaties zorgt.
Wat het belang van het kind is kan door verschillende mensen anders geïnterpreteerd worden. Wat maakt dat mijn visie daarop bepalend zou zijn? Als een andere ouder zorgt voor een onveilige situatie heb je mogelijkheden om instanties daarover te laten gaan. Zelf zomaar actief een vader weghouden uit het leven van een kind kan evengoed als 'niet in het belang van het kind' worden gezien.
Dymo: 'En als je de theorie van Tsjor volgt, dan heb je dus niks te vertellen over hoe de vader zijn vaderrol invult.' Dat klopt. Als je gescheiden bent moet je je niet gedragen alsof je nog getrouwd bent. Heel vaak is de invulling van die rol een twistpunt tijdens een relatie. Maar als de relatie voorbij is ben je dus ook dat twistgebied kwijt. Dat maakt het deels makkelijker, maar het betekent ook dat je invloed kwijt bent.
Je moet het je ook even andersom voorstellen: stel dat vader kan bepalen hoe jij je moederrol moet invullen. Dat zou je toch niet willen.
tsjor schreef op 08-10-2026 om 14:01:
Dymo: 'En als je de theorie van Tsjor volgt, dan heb je dus niks te vertellen over hoe de vader zijn vaderrol invult.' Dat klopt. Als je gescheiden bent moet je je niet gedragen alsof je nog getrouwd bent. Heel vaak is de invulling van die rol een twistpunt tijdens een relatie. Maar als de relatie voorbij is ben je dus ook dat twistgebied kwijt. Dat maakt het deels makkelijker, maar het betekent ook dat je invloed kwijt bent.
Je moet het je ook even andersom voorstellen: stel dat vader kan bepalen hoe jij je moederrol moet invullen. Dat zou je toch niet willen.
Als een moeder niet in het belang van het kind handelt, zou de vader er wat mij betreft wel iets van mogen vinden. Een groter kind kan zelf bepalen (mijn kind vanaf 12 jaar, maar toen waren we al 10 jaar gescheiden).
" Als een kind vanaf een bepaalde leeftijd dus zelf aan zou geven niet meer naar vader te willen, om welke reden dan ook, zou ik dat respecteren. Maar dat is dan dus niet mijn beslissing"
Mooi gezegd. In de praktijk zie je dat als een moeder aangeeft dat haar kind niet naar vader wil en zij dit wil respecteren, al snel de verdenking opkomt dat het kind de moeder naar de mond praat en daarom niet naar vader wil. En dat is niet alleen bij kinderen in de basisschoolleeftijd, dat is soms ook het geval bij kinderen van 12 jaar en ouder.
En het akelige is: dat is niet eens altijd onzin. Er zijn daadwerkelijk zaken waarin het er toch wel verschrikkelijk veel op lijkt dat het niet-willen van de kinderen bij moeder vandaan komt, zonder dat daar nou echt een heel goede reden voor is. En soms is het ook niet duidelijk. En de laatste tijd komt er meer aandacht voor de impact van huiselijk geweld en dwingende controle en moet het jeugdbeschermingsveld en de rechtspraak met schaamrood op de kaken toegeven dat er in het verleden misschien wat al te veel nadruk op de noodzaak van omgang is gelegd, en dat er kinderen tot omgang zijn gedwongen die daar meer last dan profijt van hebben gehad.
Dus "het is niet mijn beslissing, het is aan het kind, en dat respecteer ik" - was het maar zo simpel.
Wat ondertussen ook een irritant puntje is: in veel van dit soort situaties draagt de moeder het leeuwendeel van de zorg. Dat was tijdens de relatie zo, dat is na het verbreken van de relatie zo. Als zij zorgen uit over de manier waarop vader de zorg vormgeeft tijdens de omgang dan krijgt ze te horen dat ze daar niet over gaat en dat vader de ruimte moet krijgen om zijn vaderrol in te vullen.
Maar als het gaat om zaken als het kind veel te laat naar bed laten gaan, onvoldoende/niet passende kleding geven, ongezond voedsel geven, foute films laten zien of foute spelletjes laten spelen etc, dan ligt het er dik bovenop dat als moeder dat allemaal op eenzelfde manier zou doen zij stevig zou worden veroordeeld door de buitenwereld, dat zij mogelijk zou worden aangesproken door goedwillende bemoeizorgers vanuit school, wijkteam of wat al niet, en dat de zaak dan niet zomaar klaar zou zijn met "moeder moet de ruimte krijgen om haar moederrol in te vullen".
Nou kan het best zijn dat mensen gewoon geen zin hebben om naar een moeders klachten over vader te luisteren, of denken dat ze het allemaal verzint, maar dat wordt niet gezegd. Er wordt gedaan of vader, ook al zou hij zo handelen als moeder zegt, op een adequate manier zijn vaderrol vervult, maar de lat ligt een heel stuk hoger als het om zorg door moeder of door twee ouders gezamenlijk gaat.
Sterker nog, mijn ex en ik hadden op een gegeven moment de afspraak dat hij onze dochter op woensdagmiddag van school zou halen en haar bij zich zou hebben tot en met het avondeten. Het kind zat in groep 4. Soms kwam hij gewoon niet opdagen bij school en werd ik op mijn werk gebeld. Meestal reden mijn ouders dan halsoverkop naar school. En wie kreeg de schuld van school? IK! Want het was mijn taak 'om de communicatie met vader vlot te laten verlopen'. Hij wist precies wat hij moest doen, dus aan die communicatie lag het niet. Hij had gewoon geen zin/tijd en hij dacht dat iemand anders het wel zou oplossen. Wat ook gebeurde, want het kind was pas 7 en kon niet alleen naar huis.
hoi allemaal,
Afgelopen maandag was de zitting. Het was een lange zit 1,5 uur. Er werd vooral veel aan mijn ex gevraagd omdat ik een uitgebreid verweerschrift had. Mijn ex wuifde alles wat in mijn verweerschrift stond af. Hij zou nu ineens bijna klachten vrij zijn omdat onze verschrikkelijke relatie nu over is.. deze verschrikkelijke relatie deel ik niet dus ook bijzonder. Als netwerk beschrijft hij zijn buren waar hij nu 2 maanden naast woont. Drugs gebruik benoemd hij als medicinaal gebruik en zegt te zijn gestopt. En dat moeten we dan allemaal zo geloven? De raad van de kinderbescherming gaf ook terug dat alles wel wordt weggeschreven als is niet zo, maar er weinig duidelijkheid komt hoe het wel zit. Zegt bijvoorbeeld te gaan werken en daarom zijn kind niet doordeweeks te willen zien want dat zou belemmeren, maar zegt later dat hij de zorg in wil en ook in t weekend kan werken.
De raad kon helaas niet een duidelijk advies geven. Wat ik erg jammer vond. Ze vonden zijn eis om onze zoon 2x in de week op en neer te rijden 2 uur verder op te heftig, maar ze vinden het ook niet wenselijk mijn ex 2 dagen in mijn huis te laten. Ze gaven aan dat je moet denken aan direct een overnachting maar dat vonden ze eigenlijk ook niet wenselijk voor deze leeftijd. Ik heb wel geopperd dat ik open sta voor een regeling van 1 overnachting per 2 weken. Maar wel tegenover bepaalde voorwaardes. Zoals duidelijkheid over zijn medische toestand denk aan medicatie gebruik / cannabis gebruik. En een openere communicatie. Hij doet nu van alles stiekem en wilt niks delen. Terwijl ik het wel fijn zou vinden om gewoon te kunnen vertellen wat je hebt gedaan met je kind. Zonder dat ik bijvoorbeeld direct wordt afgestraft.
Op het einde vroeg de raad nog hoe mn ex co ouderschap voor zich ziet als hij 2 uur verder op woont en een huis wil zoeken minimaal 1 uur verder op. (Zodat hij nu daar werk kan gaan zoeken en opleiding wil gaan volgen) de raad gaf aan dit te ver is. Hier ging hij volle bak tegenin. Hij vond het wel haalbaar en ging dan gewoon een uur voor schooltijd rijden. De raad gaf aan dit echt niet wenselijk is.
Tijdens de zitting kwam naar voren we hulp kunnen gaan opstarten via het Uniforme Hulpaanbod. Ik sta hier zeker voor open omdat je dan stok achter de deur hebt. Mijn ex was nergens over geinformeerd en heeft wel ja gezegd dus fijn. Ook werd mediation geadviseerd deze zat ook bij de zitting.
We hebben gisteren een gesprek gehad. Enige wat hij deed was modder gooien. En ikke ikke ikkee. Gehad over eventuele voorlopige zorgregeling. Hij wilt 1 overnachting per week of 2 overnachtingen per 2 weken. Ik gaf aan 1 overnachting per 2 weken en de andere week een contact moment met zoon. Eerst heb ik gezegd kom dan weer een dag in mijn huis maar door gesprekken met andere ben ik hier vanaf gestapt. Ik wil dit eigenlijk alleen zodat mn zoon zn vader kan zien maar zn vader wilt niet in mijn huis en geen moeite doen om nog een ander moment naast dat weekend hem tezien dus waarom zou ik dat faciliteren?
Maar dan is de vraag ga ik mijn voorstel doorzetten of ga ik de uitspraak afwachten? Omdat mijn advocaat ook niet duidelijk durft te zeggen welke kant het gaat oprollen vind ik het zeer lastig. Stichting kind in scheiding waar ik regelmatig mee spar denkt dat de raad zal zeggen dat het zo blijft (di en do mn ex voor zoon zorgt in mijn huis). Ik vind het zo moeilijk wat wijsheid is. Wel hebben we het in mediation erover gehad dat ik eerst een keer met zoon naar zn appartement kom kijken en als hij voor het eerst gaat logeren daar ik hem breng. Mediator gaf aan dit vaak gebeurd omdat ik nu het meeste zorg voor onze zoon. En vind ik ook prima. Mn ex vroeg wel meteen in het gesprek wat de opbouw zou worden en mediator gaf aan dat ik hier over na moest denken. Maar stichting kind in scheiding gaf aan. Geef alleen je voorstel voor nu door en benoem dat als hulpverlenjng is opgestart je dan samen met hun gaat kijken hoe verder. En dat vond ik wel een goede. Maar ik dacht even dat ik alles al moest uitstippelen.
Al met al heb ik er een dubbel gevoel over. Ook tijdens gesprek met mediator vervalt hij in veel blabla verhalen en je ziet gewoon gebeuren ze er in mee gaan. Dat ze om de tuin wordt geleid en er vervolgens een gesprek is over een heel ander onderwerp.. frustrerend. En ik wil niet net als hem gaan overschreeuwen in zn gesprek om alles te kunnen zeggen. Maar soms voelt het als ik dit ook moet doen. Omdat anders niemand mij hoort begrijpen jullie wat ik bedoel?
Jullie reacties zijn welkom!
A.s. maandag hebben we een 2e en laatste gesprek komen we er dan niet uit dan zal de uitspraak 27 oktober zijn.
Veel liefs
Ik denk dat jullie zitting wel aangeeft wat er mis is met het systeem bij complexere scheidingen.
Geen slagkracht van de raad voor kinderbescherming. Ze vinden van alles, zijn het eigenlijk nergens mee eens met wat vader inbrengt, vinden leeftijd kind eigenlijk te jong voor overnachting maar kunnen geen duidelijk advies geven. Wat een slap gedoe.
Mediation die gericht is op praktisch resultaat maar nergens iets over de oorzaak van zijn vage gedrag.
Het is duidelijk dat jullie jullie relatie niet emotioneel hebben afgesloten. Hoe komt het dat hij jullie relatie zo verschrikkelijk vond en jij dat niet vond? Daar ligt in mijn ideale wereld de oplossing voor jullie, verplichte relatietherapie om tot een emotionele afsluiting van jullie relatie te komen. Ik vraag me eerlijk gezegd ook af of jullie kindje door hem wel gewenst was. Uit niets blijkt dat hij zich inleeft in beleving van kind.
Goed van jou dat jij voorwaarden stelt bij omgang voor meer openheid van zaken en betere communicatie maar ben jij de enige geweest in die zitting die dat naar voren heeft gebracht? Ik denk dat je daaraan vast zou moeten houden.
Temet: 'Dus "het is niet mijn beslissing, het is aan het kind, en dat respecteer ik" - was het maar zo simpel.' Je laat weg: als het echt over de grens gaat (en dat vind ik laat naar bed gaan etc. niet echt een grens, geweld wel) dan schakel ik (NB de moeder dus) de raad voor kinderbescherming in. Dus de beslissing tot geen omgang moet dan van een andere instantie komen.
Ik deel wel met je dat er veel te weinig echt stelling genomen wordt over wangedrag van vader en soms ook van moeder.