Twijfel over scheiden

Hebben jullie relatie therapie overwogen?
Het lijkt mij dat hij zoiets echt wel kan. Zeker gezien hij niet ‘compleet’ vast zit. Maar eerder prikkelgevoelig is.
Je vertelde dat hij op feestjes de gangmaker is.
Daar heb je een boel energie en extraverte energie voor nodig

Ik adviseer ook relatietherapie. Kijk eens naar RET. Je gaat daarbij echt in op wat jullie van elkaar nodig hebben om je veilig te voelen in de relatie, en je zoekt uit wat daarin realistisch is en wat bij jou ligt om aan te pakken. Is ook een hele fijne therapie om met elkaar te blijven communiceren en begrip voor elkaar te hebben en krijgen tijdens een eventuele scheiding.

linn19 schreef op 01-09-2026 om 23:27:

[..]

Het is niet liefde die jullie bind, het is angst wat jullie bind.

In die rustige momenten zo samen met het gezin hoeven jullie beiden geen angst te voelen. Hij niet bang voor afwijzing ( en de rest van zijn rugzak) en jij niet bang voor een leven na scheiding ( en de rest van jouw rugzak)

Jij verward liefde met geruststelling. Jullie voelen je beiden gerustgesteld door elkaar in jullie eigen angsten op zulke momenten. ( hij heeft controle over de situatie als jij er bent en jij hebt het ideaalplaatje van het gezin wat je in je hoofd hebt).

Maar zulke momenten hebben niets met liefde of een liefdevol gezin te maken. Jullie hebben geen gezamenlijk doel. Jullie zijn los van elkaar even happy op zulke momenten.

Jullie worstelen beiden met jullie eigen demonen. En jullie versterken elkaar daar steeds in. Daarom komt er elke wel weer iets van jullie eigen demonen naar boven en is er weer eenzelfde strijd. Jullie kunnen op deze manier nooit een team worden. Ga dit voor jezelf onderzoeken want wat jij goed noemt is niet goed en wat jij liefde noemt is geen liefde.

Linn19, ik vind dit een scherpe analyse van je, alleen denk ik dat het wel heel vaak voorkomt dat mensen in een relatie op zoek zijn naar geruststelling en bescherming tegen angsten. Er is ook wel een gemeenschappelijk doel: het gelukkige gezin. Maar beiden denken dat daar andere dingen voor nodig zijn: hij controle over de situatie zoals die is, zij dingen die anders zijn, meer etc. Vakantie moet het hoogtepunt van het gelukkige gezin zijn en juist dat is een lastige plek, omdat je in een andere omgeving met andere rollen en andere problemen een ander antwoord moet vinden op de vraag: hoe zijn wij een gelukkig gezin. Dan komen de tegenstellingen waarschijnlijk het meeste naar voren. 

Misschien is niet meer op vakantie gaan wel een goede stap. Voor veel relaties, want na de vakantie zijn er veel scheidingen en die scheidingen duren langer dan die twee weken vakantie. 

Tsjor:"Misschien is niet meer op vakantie gaan wel een goede stap. Voor veel relaties, want na de vakantie zijn er veel scheidingen en die scheidingen duren langer dan die twee weken vakantie."

Dan ga je ervan uit dat die scheidingen bevliegingen zijn. Ik ga er juist van uit dat je tijdens de vakantie meeer tijd voor elkaar hebt en dat bestaande problemen dan zichtbaarder worden. Ik zou juist wel op vakantie gaan!

In het verhaal waar ik op reageer staat dat het eigenlijk bijna altijd wel goed gaat in het dagelijkse leven. 
Hoewel ik zelf gescheiden ben vind ik het niet iets nastrevenswaardig, dus ik zou ook geen adviezen geven die als effect kunnen hebben dat er juist meer scheidingen komen. Misschien geldt ook hier wat meer, wat in de opvoeding ook geldt: goed is wellicht al goed genoeg. Als het dagelijkse leven 'goed' is is het afzien van vakantie wellicht niet het grootste offer, als je daarmee stress voorkomt die leidt tot scheidingen. 

Als gezin zijn jullie superhappy schrijf je, alleen de vakantie was niet fijn. Dat was een vakantie als gezin neem ik aan? 
Wat maakte dat het op vakantie niet superhappy was? Als het door het andere weer kwam of iets anders gerelateerd aan de vakantie zelf is het iets anders dan wanneer je bijvoorbeeld niet goed samen eruit kwam wat je elke dag ging doen of andere zaken die je ook in het gewone leven tegenkomt. 
Zijn behoefte ok jou te controleren is niet oké en moet hij verantwoordelijkheid voor nemen, niet jij. Het is heel verdrietig dat hij het vroeger heel moeilijk heeft gehad maar daar kun jij niets aan doen, alleen hij kan daarmee aan de slag zodat hij een gezonde, gelijkwaardige en evenwichtige relatie aan kan met jou en zijn kind(eren), de laatste zeker als ze ouder worden en meer een eigen ik laten zien. 
Als jij hem daar niet op wijst en jezelf in bochten gaat wringen om hem tegemoet te komen doe je uiteindelijk hem daar (ook) geen dienst mee, hij heeft het van jou nodig dat je gezonde grenzen aan geeft, dat is jouw rol. En die is heel moeilijk, dat weet ik maar ik denk echt dat dat de enige weg is. 
Vervlecht jezelf niet met zijn gedrag, hou gezonde grenzen aan, met empathie maar ga er niet in mee. 
Blijkbaar heeft hij nooit op een gezonde manier geleerd samen te leven en wordt de grond onder zijn voeten nu snel onvast als hij niet weet waar hij aan toe is. Wees dan de muur waar hij tegen aan kan leunen, niet een meebewegend iets wat zacht lijkt maar eigenlijk nog minder steun geeft

Ps: er zijn voorbeelden van mensen die gescheiden zijn waar het (uiteindelijk ) goed heeft uitgepakt. Ik weet dat je het niet vaak hoort maar het kán wel. Mijn zusje is gescheiden toen haar kind 1 was, dat is nu een toffe volwassene met goede relaties met beide ouders. Het zal moeilijk zijn maar het kan wel