Thuiszorg en signalering
Stel thuiszorg komt bij iemand langs om dagelijks te helpen met aankleden en uitkleden. Op een avond constateert thuiszorg dat de patiënt erg in de war is. Moet thuiszorg dan handelen, bijvoorbeeld bellen naar de huisarts of iets dergelijks?
Of het moet weet ik niet, maar ik weet wel dat het thuiszorgteam van mijn vader een heel kort lijntje met de huisarts heeft en al regelmatig dingen gesignaleerd heeft.
Ik weet ook niet of het moet, maar mijn ervaring is dat ze dat wel doen. Bij mijn ouders namen ze vaak eerst contact met mij op om te overleggen. Maar ik zie ook wel (ben huishoudelijke hulp in de zorg) dat ze bv foto's van wondjes doorsturen naar de huisarts.
Ik heb zelf ook wel eens contact opgenomen met de huisarts ivm de gezondheid van een cliënt, daar kwam de thuiszorg niet dagelijks.
Een cliënt kan het ook niet willen hebben en ik weet niet hoe ze dan moeten handelen.
Wij hadden wel de verwachting dat Thuiszorg bij signaleren van acute problemen zou reageren. Ik bedoel ik dacht dat iedereen bij wet verplicht is te helpen bij een noodsituatie. Toen ik mijn moeder zaterdagavond belde was ze compleet in de war, ze is met spoed naar het ziekenhuis afgevoerd waar bleek dat ze een delier had als gevolg van een blaasontsteking met hoge koorts. Het bleek dat al 2 uur eerder door thuiszorg was geconstateerd dat ze niet lekker was maar ook heel erg in de war. Dit is in een rapportje geschreven wat een paar uur later online kwam maar er is verder geen actie ondernomen.
Wat naar! Los van wat er nu precies wel en niet van thuiszorg verwacht mag worden, ik zou met thuiszorg een gesprek aanvragen en proberen afspraken te maken dat in het vervolg bij dergelijke situaties contact met jou of met de huisarts wordt opgenomen.
Met een beetje pech komt de combinatie blaasontsteking => koorts=> delier in de toekomst nog vaker voor (ik ken zo'n verhaal uit mijn kennissenkring) en dan wil je niet dat je moeder nodeloos lang in die verwarring blijft zitten.
Temet schreef op 27-01-2026 om 10:07:
Wat naar! Los van wat er nu precies wel en niet van thuiszorg verwacht mag worden, ik zou met thuiszorg een gesprek aanvragen en proberen afspraken te maken dat in het vervolg bij dergelijke situaties contact met jou of met de huisarts wordt opgenomen.
Met een beetje pech komt de combinatie blaasontsteking => koorts=> delier in de toekomst nog vaker voor (ik ken zo'n verhaal uit mijn kennissenkring) en dan wil je niet dat je moeder nodeloos lang in die verwarring blijft zitten.
Tja meer de kans dat het permanente schade oplevert en we nog verder van huis zijn is natuurlijk best aanwezig. We gaan vandaag het gesprek aan met de thuiszorg, want als ze thuis komt uit het ziekenhuis moet dat weer gaan lopen en moeten we erop kunnen vertrouwen. Ik bel al nagenoeg elke dag en dat is wat mij betreft al veel te veel maar ik moet erop kunnen vertrouwen dat het goed opgepakt wordt. Het rare is dat ze het type is van "scheet dwars--> dokter bellen" en dit heeft ze lopen verwaarlozen.
Waarvoor komt de thuiszorg bij je moeder? Wat is afgesproken dat ze doen?
Het is goed om in overleg te gaan inderdaad.
Ik lees dat je 'op dingen wil vertrouwen'. Het slechte nieuws is ben ik bang dat je moeder achteruit gaat en dat je in de toekomst steeds minder kan 'vertrouwen op...'.
Bij mijn moeder kwam er op enig moment een WLZ-indicatie, waardoor men in elk geval 2 keer per dag kwam. Maar op een gegeven moment is het budget niet meer toereikend. Vooral de nachten waren moeilijk. Ze woont nu in een verpleeghuis. Daarmee is de actute zorg in elk geval geregeld.
Bereid je voor op slechtere tijden wil ik je meegeven. Hoe klote dat ook is.
Oja, en het is kenmerkend bij ouderen dat ze juist dingen als een blaasontsteking zelf niet (meer) goed voelen. Een delier is heel naar inderdaad. Voor zover ik weet leidt dat meestal niet tot blijvende schade. De achteruitgang bij ouderen komt in stapjes, dit kan er (gewoon) één zijn.
Fuchsia67 schreef op 27-01-2026 om 11:27:
Oja, en het is kenmerkend bij ouderen dat ze juist dingen als een blaasontsteking zelf niet (meer) goed voelen. Een delier is heel naar inderdaad. Voor zover ik weet leidt dat meestal niet tot blijvende schade. De achteruitgang bij ouderen komt in stapjes, dit kan er (gewoon) één zijn.
De delier an sich niet, maar een verwaarloosde blaasontsteking helaas wel en die kan leiden tot de dood. ( blaasontsteking, stijgende infectie, nierbekkenontsteking, urosepsis en overlijden)
Max88 schreef op 27-01-2026 om 11:31:
[..]
De delier an sich niet, maar een verwaarloosde blaasontsteking helaas wel en die kan leiden tot de dood. ( blaasontsteking, stijgende infectie, nierbekkenontsteking, urosepsis en overlijden)
Klopt.
Bij mijn moeder is dat heel moeilijk te signaleren. Vanaf dat ik klein was mankeert ze van alles tot de artsen alles wat de symptomen verklaren kunnen hebben uitgesloten en dan is het vaak ook binnen een paar dagen weer weg. Een paar dagen daarna heeft ze weer iets anders, familie weet dat ze nooit over eigen ziekten moeten praten want ze absorbeert de informatie en weet zo bij de arts precies op te lepelen wat de symptomen zijn. Helaas heeft ze op de een of andere manier een makkelijke manier om vrienden te maken, (vasthouden niet hoor) en die mensen weten dat nog niet. Dan heb ik haar weer aan de telefoon en begint ze te vertellen over een vriendin die reuma heeft en een week later komen de verhalen over hoe ze bepaalde klachten heeft net zoals vriendin.
Verwardheid zoals zij het had kun je niet spelen. Toen ik gisteren in het ziekenhuis kwam zag ze er veel beter uit (zo gedroeg ze zich ook) als zaterdag en dat zei ik ook "je ziet er een stuk beter uit" van de een op andere moment zat ze daar als "dood vogeltje".
Ach Decembermama, wat een misère. Ik herken je verhaal deels, maar hier een moeder die ook daadwerkelijk van alles mankeert (maar dat dus ook gebruikt om de aandacht mee te krijgen). Moeilijk hè?
Een delier is inderdaad onmiskenbaar. Dat kan je (haast) niet faken. Ik zag ook duidelijk het verschil met de 'normale' verwardheid en de hallucinaties die ze toch al had.
Maar wat is de afspraak met Thuiszorg? Waarvoor komen ze langs bij je moeder? Is dat meer zorg, of meer huishouden, of wat? Want kennelijk heeft je moeder daadwerkelijk zorg nodig, los van wat ze zelf denkt dat ze heeft.
Fuchsia67 schreef op 27-01-2026 om 12:51:
Ach Decembermama, wat een misère. Ik herken je verhaal deels, maar hier een moeder die ook daadwerkelijk van alles mankeert (maar dat dus ook gebruikt om de aandacht mee te krijgen). Moeilijk hè?
Een delier is inderdaad onmiskenbaar. Dat kan je (haast) niet faken. Ik zag ook duidelijk het verschil met de 'normale' verwardheid en de hallucinaties die ze toch al had.
Maar wat is de afspraak met Thuiszorg? Waarvoor komen ze langs bij je moeder? Is dat meer zorg, of meer huishouden, of wat? Want kennelijk heeft je moeder daadwerkelijk zorg nodig, los van wat ze zelf denkt dat ze heeft.
Ze heeft hulp bij het aantrekken van de steunkousen, ze zegt dit niet zelf (met de hulpmiddelen) te kunnen, maar als je haar een beetje in de gaten houd maakt ze dezelfde bewegingen met kracht gewoon. Net zoals de huishoudelijke hulp, die krijgt ze ook want dat zou ze niet kunnen en zou te zwaar zijn. Ze is heel goed in roepen dat ze iets niet kan, maar soms als ze vergeet dat we het zien dan zie je heel goed dat ze dingen wel kan heel lastig allemaal.
Mijn ervaring met thuiszorg (en mijn moeder) is dat je van alles af kunt spreken, maar in de praktijk voortdurend met steeds weer andere mensen te maken hebt en je maar moet hopen dat er iets van de afgesproken punten terecht komt.
Er zitten absoluut geweldige mensen tussen hoor, dus je kunt het ook treffen. Maar het blijft toch wel zaak om als er echt zorg nodig is, zelf de vinger stevig aan de pols te houden.
En zoals iemand al zei: grote kans dat dit de komende jaren alleen maar steeds meer wordt, tot het punt dat ze een indicatie krijgt voor een verzorgingshuis
Destijds deed de Buurtzorg dit wel bij een van mijn ouders als ze dit noodzakelijk achtten, ook contact opnemen met ons.
Mugs schreef op 27-01-2026 om 13:23:
Mijn ervaring met thuiszorg (en mijn moeder) is dat je van alles af kunt spreken, maar in de praktijk voortdurend met steeds weer andere mensen te maken hebt en je maar moet hopen dat er iets van de afgesproken punten terecht komt.
Mijn ervaring met Buurtzorg is gelukkig veel beter. Vast team, vaste mensen en goede afspraken.