Home » Forum » Wk finale herinneringen

Wk finale herinneringen........

Ben jij al begonnen met seksuele opvoeding?

Of wil je weten hoe je dit kunt aanpakken? Deel jouw ervaringen hier!

24 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
albana
Wk finale herinneringen........

Helaas zijn wij met vakantie als nederland de finale speelt....maar eigenlijk baal ik daar flink van. Niet om het voetbal an sich (we kijken toch wel) maar om het kampioensfeest...Ik heb zelf erg goede herinneringen aan de finales in 74(nou ja beetje) 78 en de e.k. overwinning in 88 was een groot feest hier.
En dat had me nu leuk geleken voor de kinderen.....dat ze dat eens meemaakten.
Niet dat wij zulke voetbalfans zijn....alleen man en jongste kijken graag voetbal en dan gewoon thuis, dus zulke feestvierders zijn we helemaal niet....Maar dat finalefeest dat had ik ze graag laten meemaken. Dus vandaar dat ik een beetje baal....
In 74 is mijn vader wezen kijken in Duitsland (ook middelmatige voetbalfan, maar omdat het zo dichtbij was...) en ik kreeg een nieuwe tas omdat ik naar de basisschool ging mét een grote afbeelding van dat w.k. Geweldig trots was ik op die tas. We mochten de finale kijken bij een vriendin van mijn moeder,wie haar man met mijn vader mee was. En zo hebben we gezamelijk gekeken...(hoe we verloren) en ik weet nog hoe vreselijk spannend ik het vond. Van 78 herinner ik me dat de vader van mijn vriendin z'n haren oranje had geverfd en omdat ze een oranje jeep hadden (met open dak) reden we elke wedstrijd ervoor en erna rondjes met hem door het centrum beladen met oranje vlaggen en al toeterend. Waar we toen de finale hebben gekeken weet ik niet eens meer...maar het was zeer dramatisch hier de volgende dag,ook omdat wij een toeristische plaats zijn die constant worden overspoeld door Duitsers die natuurlijk in eufeorische stemming waren...Het was niet écht leuk om die week erna boodschappen hier te doen...
En het E.K. van 88 dat heb ik groots gevierd hier in het centrum...maar toen was ik 22,met wat nu mijn man is en vriendinnen en vrienden...Iedereen rende na het eindsignaal naar het centrum,wie een muziekinstrument had nam dat mee en er werd spontaan feest gevierd. Dezelfde avond reed een collonne auto's met grote spandoeken Duitsland in, een rondje om al toeterd weer terug te komen (deden de Duitsers ook bij ons als ze wonnen...)Toen de spelers aankwamen togen wij naar Amsterdam voor de huldiging, wat ook een groot feest was, hoewel we de voetballers pas later op t.v. zagen, want het was veel te druk om wat te zien.
Ik vindt het zo'n appart feest...die voetbalfeesten...zo'n kollosaal 'wij'-gevoel...wat je maar zelden hebt.Ik had het de kinderen graag laten meemaken..
Nog meer mensen die speciale herinneringen aan w.k of e.k. duels hebben?
groeten albana

amk
Ja ek

het EK heb ik vooral op het water beleefd.
We hadden een scouting kamp met een bevriende watergroep. Er was 1 radio en door het ophangen van de stootkussens (of hoe die dingen ook mogen heten) gaven we de stand door aan de andere bootjes.

Sancy
Die ek-finale

van 1988, die heb ik ook aan en in het water beleefd. Tijdens de wedstrijd moesten mijn team en ik zelf ook een wedstrijd spelen, op een tweedaags waterpolotoernooi. In badpak en badjas in de kantine gekeken, toen vlug zelf het water in (geen warming up, geen inzwemmen, daar hebben we geen tijd voor scheids!) en na het eindsignaal rechtstreeks vanuit het water weer die kantine in voor de rest van de finale.

Kaaskopje
Anonieme spagaat

Ik zit met mijn mond open als ik jouw verhaal lees. Voetbal kan veel teweeg brengen, maar dat het tot zulke heftige reacties kan leiden... Uiteraard ben ik nu nieuwsgierig genoeg om me af te vragen wat je man dan wel niet heeft moeten ondergaan in zijn jeugd om te kunnen begrijpen waarom zijn kinderen onder zijn trauma moeten lijden. Ik hoop dat het vergelijk mij niet kwalijk wordt genomen, maar het doet mij denken aan een oorlogstrauma. Ik heb er even op doorgezocht en kwam op posttraumatische stress-stoornis. Daar zijn psychiaters voor.
Rot voor jullie, ik hoop dat hij open staat voor therapie, want de kans op herhaling blijft bestaan. Al is het pas weer over 20 jaar.

joos
Ek

Een dag voor de finale vertrok ik voor 3 maanden naar Amerika als leiding op een zomerkamp (overigens: geweldige tijd gehad, echt een aanrader voor mensen die nu hun examen een leuke zomer willen hebben). Het eerste weekend zaten met een hele groep europeanen in een hotel in New York om te acclimatiseren. Ik was een van de weinige nederlanders, tussen veel Duitsers en Engelsen. Die waren niet blij, met name de Duitsers niet.
Later kreeg ik een cassette bandje toegestuurd met daarop de hoogtepunten van de finale. Leuk om te horen! Maar jammer dat ik de feesten heb gemist. Hopelijk kan ik die zondag meemaken, hoewel het in onze straat met een enkele toeter wel ophoudt.

Suzanne
1974

Het was 1974 en we waren op vakantie in Duitsland. We wilden de halve finale graag zien, Nederland-Brazilië. Op oranje geverfde klompen op naar een café met de vraag of we daar tv konden zien. Hadden ze niet in de zaak, maar we waren zeer hartelijk welkom in de woonkamer van dat Duitse gezin! Samen met de Duitsers zitten kijken, gelukkig won Nederland.
Toch besloten we de tent op te breken en naar een camping in Nederland te verkassen voor de finale. In Hardenberg in de kantine keken we naar de finale. Wat een deceptie.. kan me nog goed herinneren hoe iedereen na afloop stilletjes tentwaarts keerde.
1978 herinner ik me alleen het enorme lawaai van de Argentijnen van, verder niet zo veel. Volgens mij maakte Nederland toen nauwelijks kans.
1988 was natuurlijk super! In het begin van de halve finale begaf onze tv het. Vlakbij woonde een tv-leverancier die meteen een ander toestel gebracht heeft. We konden de 2e helft weer gewoon kijken. En toen die superfinale.. kippenvel!

Tigress
Ontluikende hormonen in '74

Of ik er nu vroeg bij was met (toen) 12 jaar weet ik niet maar ik had een "crush" voor bijvoorbeeld Ruud Krol, Johnny Rep en Johan Neeskens (vooral hij). Dat de voetbalbroeken errug kort waren toen zal ook wel mee hebben geholpen ;-) Het spel op zich deed (en doet) me niet veel maar was voor mij vooral het lessen van hormonale dorst, hahaha. Hetzelfde had ik in '78 al waren de hormonen toen niet langer ontluikend maar bloeiend. Ongegeneerd met rode konen zitten kwijlen, want niemand die op me lette...
Gek genoeg had ik in '88 op m'n 26e helemaal nergens last van wat dat betrof. Misschien omdat ik was getrouwd en m'n oudste toen net een half jaar was (dan heb je het hormonaal gezien ook even gehad, toch?) Mijn ouders hadden op de dag van die 's middags gespeelde finale 's avonds een feest gepland, dat kon dus niet meer stuk.

Brianna F
O ja

Johnny Rep (goudhaantje) en Ruud Krol. Neeskens vond ik te beetje een rauwdouwer.

Tirza G.
Pas op: spoiler

*Ze* hebben verloren. Dan hoeft die huldiging toch ook niet meer?

Tirza

Kaaskopje
Tirza

Je hebt geen voetbalhart, dat is duidelijk! In het echt had ik je nu hoofdschuddend aangekeken:-)
Ze hebben het toch goed gedaan? Waarom alleen toejuichen als ze de finale gewonnen hadden? Ze hebben nu zilver. Bij de Olympische Spelen mogen winnaars van brons en zilver ook naar de koningin, ze worden gehuldigd in hun woonplaats, etc.
Ik denk trouwens wel dat er heel wat minder mensen op afkomen dan als ze gewonnen hadden. Mijn dochter hoeft nu ook niet meer zo nodig terwijl ze anders beslist gegaan zou zijn.

Tirza G.
Huldigen

O, ik zou er geen bezwaar tegen hebben als ze gewoon met een bus naar de koningin gaan, medaille, bordes-foto en dan lekker naar hun eigen woonplaats. In een koetsje geflankeerd door de burgemeester rondgereden worden langs het dorpsplein en kláár.
Deze massale gekte vind ik absurd. En ik vind het ook maf dat de boottocht tóch gewoon doorgaat. Tjongejonge zeg, mogen de miljonairtjes niet teleurgesteld worden?
En: ze hébben geen zilver. Er is maar één beker en die hebben ze niet gewonnen. Het is een goeie prestatie, zondermeer, maar ik vind dat deze massale idioterie niet rechtvaardigen.
Ik heb inderdaad geen voetbalhart. Ik kan je echter wel van allerlei andere sporten vertellen wie er (wereld)kampioen zijn.

Tirza

Monique D*
Wk finale herineringen van 1994 en 2010

..toen Nederland in de VS speelde. Een van de wedstrijden vond op een tijdstip plaats dat het hier midden in de nacht was. Mijn partner was toen pas in Nederland en verwonderde zich enorm over de voetbalgekte en de hossende mensen die eruit zagen als oranje clowns. Wat zijn die Hollanders toch maffe mensen? Ik was zelf ook geen fan van voetbal en we gingen die avond gewoon naar bed. Wij deden geen oog dicht omdat wij de score konden bijhouden aan de hand van het lawaai van de buren. Toen kwam het moment dat Nederland had gewonnen! De hel brak los! Wij hadden het idee dat wij aan een stadion woonden. Zoveel herrie om een sport terwijl wij de volgende dag gewoon naar ons werk moesten!
Ik was toen zwanger van, ware het niet, een zoon die zelf helemaal idolaat is van voetbal. Vanaf hij kon lopen vond hij het leuk om tgen een bal trappen. Wie had ooit gedacht dat wij als ouders die helemaal niets moeten hebben van voetbal moesten kleumen langs de lijn, jouw kind en de anderen moesten aanmoedigen om die bal vooral in het andere net te trappen? Jaren hebben we dat gedaan, totdat hij zelf groot genoeg was om zelf naar de trainingen en wedstrijden te rijden. Door mijn zoon ben ik de spelregels van het voetbal gaan begrijpen. Termen als buitenspel, corner, counteren, doeltrap, etc. hebben geen geheimen meer voor mij. Tijdens de vorige wedstrijden (Denemarken en Tsjechie) bleef ik, samen met nog 2 andere voetbalhaters, achter op het werk, terwijl de rest van mijn collega's zich haasten om de wedstrijden te volgen. Toen kwam de wedstrijd Nederland-Brazilie! Hoe zal Oranje dit doen tegenover de voetbalgrootmacht Brazlie? Door nieuwsgierigheid gedreven ben ik toch met mijn enthousiaste collega's meegegaan naar een gezellig cafe en heb daar de wedstrijd gevolgd. Dat was een leuke en gezellige ervaring! Eerst het teneergeslagen gevoel tijdens de eerste helft toen Brazilie scoorde en dan die totale euforie die heerste toen Nederland scoorde en won! Bij elke doelpunt werd er flink gejuicht, en er werd even muziek opgezet! En na elke doelpunt haaste ik mij naar buiten, waarbij mijn zoon en ik elkaar telefonisch verslag deed van de wedstrijd! Daarna naar huis en overal waar je liep zag je hossende oranjegeklede fans, toeterende auto's. Ik vond het leuk, terwijl ik mij voorheen daar enorm aan kon ergeren. En toen werd ik wel erg nieuwsgierig. Zal Oranje Uruguay kunnen verslaan? Dat was inderdaad gelukt. Was een heel spannende wedstrijd! En... gisteren de beslissende wedstrijd. Ik was vandaag even op het Centraal Station om naar de bibliotheek te gaan. Het station spuwde alleen maar oranje mensen uit. Het vuvuzelagetoeter kwam niet van de lucht. De een had een oranje kroon op, de andere was ook versierd met oranje vlaggetjes... De oranjekoorts was voelbaar. Na de bieb ging ik naar huis. De stad kleurde steeds meer Oranje. Zal dit goed gaan, ook als Nederland zou verliezen, zoals die Duitse octopus had voorspeld? Volgens mijn zoon moest dat beest afgschoten worden... HIj wilde heel graag samen met mij de finale bekijken. Zo gezegd, zo gedaan. Spanje was erg goed. Nederland was in de tweede helft beter. Veel overtredingen, het regende gele kaarten. Daarna kreeg Heitinga de rode kaart..Het doel werd aan beide kanten heel vaak gemist. De wedstrijd werd verlengd. Uiteindelijk had Spanje gescoord. Mijn zoon laaiend, want in de eerste plaats had er een corner moeten komen nadat het schot van Snijders(?) tegen een Spaanse speler ketste die deel uitmaakte van de muur. Dus Spanje had nog een kans gekregen... en de speler die de bal schoot naar diegene die uiteindelijk het bal in het doel scoorde stond buitenspel en dat werd genegeerd.. terwijl alleen gekeken werd naar diegene die scoorde die niet buitenspel stond... waarom werd die doelpunt niet afgekeurd? Zoonlief was boos, boos en nog eens boos op de scheids! Tsja, als het in ons voordeel was dan hadden we dit niet gezien en dan waren we alleen maar blij... zoon ging boos naar zijn bed.
En mijn dochter? Die is naar een vriendin gevlucht die net zo'n voetbalhater is als zijzelf. Zij ging daar logeren en is blij dat die familie ook niets van voetbal moeten weten. Zij is nu al blij dat het afgelopen is met het getoeter van de vuvuzela's èn de auto's! Ik wacht maar af totdat zij een zoon krijgt die ook een liefhebber is van voetbal!
Zelf geef ik nog steeds niet zoveel om (net zoals andere sporten), maar ik kon er niets aan doen dat ik zo werd meegesleept door de spanning en nieuwsgierigheid! Maar verder doet het mij niets.
De volgende dag op mijn werd waren wel een aantal collega's bedrukt en het gesprek werd nog voortgezet over dat buitenspel staan van die Spanjaard. Ach... het is maar een spelletje... en over een paar jaar komt er weer een nieuwe kans!

Kaaskopje
Tirza

Ze hebben de tweede plaats, of dat nou zilver heet of niet. Ze hebben een medaille die de rest niet gekregen heeft. Van álle landen die meegedaan hebben is Nederland tweede geworden. Dat is een hele gróte prestatie. En omdat er héél veel mensen nogal gek zijn op voetbal is de aandacht ervoor ook groot.
Ik wist overigens niet dat we een wedstrijd hielden wie het meest van alle sporten weet.
Ik heb trouwens ook geen voetbalhart in de zin van dat ik het wekelijks precies volg. Ik ben de vrouw van een voetballiefhebber die zich ook inzet bij zijn voetbalvereniging en de moeder van een voetbalspeelster. Ik ontkom er dus niet aan, maar ook zonder dat ik een ware fan ben begrijp ik volledig dat een WK alles even op zijn kop kan zetten. Een EK ook trouwens... over twee jaar is het weer zover.

Kaaskopje
Drommels

Als het geen grote prestatie was om op de eerste drie plaatsen te komen, zou iedere club, ieder land dat kunnen en dat blijkt niet het geval te zijn.
De huldiging en rondvaart is inmiddels achter de rug en ik kan niet anders dan concluderen dat ze er goed aangedaan hebben het door te laten gaan. Het was een groot feest, met een zilveren randje in plaats van een gouden randje eromheen.

Tirza G.
Professionals

Het is die mensen hun wérk. Voetballers zijn duurbetaalde professionals. Bij de Olympische Spelen mogen deze mensen niet meedoen. Daar doen namelijk alleen amateurs mee. De echte liefhebbers. Toch?
Er deden 32 landen mee. Nou, tjongejonge. Wat vooral meespeelt, is of je het géld hebt om mee te kunnen doen.

Tirza

Kaaskopje
Tirza

Als jouw dochter in haar sport de kans zou krijgen professional te worden, vind je haar inzet en haar talent dan opeens minder waard?
Aan de eindronde doen 32 landen mee. Die zijn overgebleven van 205 landen die zich aangemeld hebben voor dit wk (zie ook http://nl.wikipedia.org/wiki/Wereldkampioenschap_voetbal_2010_kwalificatie.
Voor deelname aan het WK moet een land, althans de nationale voetbalbond, lid zijn van de Fifa. Dat gegeven en of het land zich kwalificeert voor deelname is genoeg om naar de eindronde van het WK te mogen. Het verblijf wordt betaald door de Fifa. Als de reis voor een arme Nationale voetbalbond te duur is, kan het zomaar zijn dat de Fifa een laadje opentrekt en te hulp schiet.
Wat de Olympische Spelen betreft het volgende: Bij de OS wordt ook gevoetbald. Deelnemende spelers zijn mogen bij de OS niet ouder zijn dan 23 jaar, maar spelen vaak wel als duurbetaalde prof bij een club. Ook op gebied van hardlopen en bijvoorbeeld schaatsen zijn de kandidaten allang niet meer vanzelfsprekend amateurs. Het bobsleeteam uit Jamaica bijvoorbeeld waren amateurs. Sven Kramer, die ken je vast, is een professional. Kijk naar tennis, basketbal, etc... professionals.

Kaaskopje
Pelle

Ik had aan Roefel gevraagd hoe dat precies zat, ik zal hem op zijn falie geven:-) Feit blijft dat de deelnemers bij OS vaak professionele sporters zijn.

Tirza G.
Nee

Haar inzet en talent zijn niet minder waard als ze professional wordt. Het is dan alleen haar beróep en dus is het niet zo wonderlijk dat ze het goed kan.
De bakker hier ter plaatse heeft ook dagelijks inzet en talent, zijn specialiteit is regionaal beroemd, zijn brood is fantastisch. Maar dat is niet zo gek: het is zijn wérk.
Ik vind het niet zo raar als mensen goed zijn in hun werk. En ja, bij sport zit dan altijd dat stukje winnen enzo, net zoals bijvoorbeeld bij artiesten het optreden/applaus hoort. Maar voor mij rechtvaardigt dat nog niet de idioterie.

Tirza

Tirza G.
Precies pelle

Ik doe altijd iets anders dan mensen verwachten, het is een gave, het is een gave.
Het is net zo'n gave om ironische opmerkingen te maken die niemand snapt. En die bedoelde ik met amateurs zijn echte liefhebbers. Want, immers, als je professional wilt worden in een sport moet je wel behoorlijk van je padje zijn - maar goed, dat is mijn mening. Maar dan krijg je er in elk geval voor betaald. Amateurs beulen zich net zo af - en dat allemaal voor niets. En in vervolg daarop: als mijn dochter in haar sport professional zou kunnen worden, zou ik de ogen uit mijn kop janken. Ik vind topsport namelijk ongezond en zeer beperkend (van zeer korte duur). Als ik haar blessures op dit niveau zie, moet ik er niet aan denken dat dat lijffie nog meer belast gaat worden.
Wat ik het mooie vind aan de OS is de evenwichtigheid - alles komt aan bod. Vier weken voetbal op alle zenders is me teveel.

Tirza

Kaaskopje
Tirza

als mijn dochter in haar sport professional zou kunnen worden, zou ik de ogen uit mijn kop janken===

Ook als dat de grootste wens van je dochter zou zijn? Het gaat toch niet om jou, maar om wat zij wil?
Mensen die aan topsport doen vinden hun weg na de sport vaak wel in iets anders, al dan niet binnen de sportwereld. De eerste baan is voor een jongere vaak niet voor het leven, waarom zou het dan een groot nadeel zijn als hij of zij eerst een sportcarrière heeft en daarna iets anders gaat doen? Een achterneef van mijn man heeft op hoog professioneel niveau gesport en hij heeft daar meer profijt dan nadeel van bij zijn carrière.
Mijn dochter sport bepaald niet op topniveau, maar traint wel een of twee keer per week en speelt iedere zaterdag een wedstrijd. Ze heeft al meerdere weken last van een blessure aan haar enkel. Dat is vervelend, maar voetbal is wat ze wil. Dus bel ik de fysiotherapeut om haar op te laten lappen.
Mij is als kind, puber en jong volwassene altijd erg voorgehouden wat ik niet kan door mijn ouders. Mijn ouders lieten zich leiden door hun angst dat ik meer slechtziend of blind zou kunnen worden. Op zich heel begrijpelijk en menselijk. Als ze zich echter beter hadden laten informeren hadden ze geweten dat ik ondanks mijn oogkwaal meer had gekund dan zij dachten. Ik kies er daarom voor om mijn dochters aan te moedigen in wat ze wél kunnen en willen en grotendeels hun eigen grenzen daarin te trekken. Zelfs als daar risico's aan kleven.
Dat je na vier weken voetbal blij bent dat het over is begrijp ik overigens best hoor. Als het niet 'je ding' is duren vier weken lang, dat is gewoon zo.

Tirza G.
Ja

ook als het haar grootste wens is. Ook dán zou ik mijn ogen uit mijn kop janken. Niet alles wat de grootste wens van mijn kinderen is, vervult mij automatisch met euforie.
Dat de enkel van je dochter opgelapt kan worden bij de fysio is heel fijn voor haar en voor jou. Maar wat als dat nou niet kan? Als "de enkel" een zwakke plek blijft? En je daar nog 70 jaar mee moet doen? Zou je willen ruilen met de knieen en enkels van de meeste topsporters? Of, zoals de blessure van mijn dochter, de heup? In haar sport lopen meisjes van 15-25 jaar met de meest enge braces rond in het dagelijks leven (vooral knieen en enkels) om voorál op de wedstrijd maar te kunnen presteren. Nee, dat wil ik niet voor mijn kind. Een bijkomende factor is "het wereldje", maar goed, dat is een ander verhaal :-)

Tirza

Kaaskopje
Tirza

Het is natuurlijk een gewetensvraag, maar als mijn dochter zou doen waar ze goed in is en zich daar gelukkig bij voelt ben ik daar trots op. Als mensen met talent, of zelfs met weinig talent niet de kans zouden krijgen te doen waar ze zich goed bij voelen en goed in zijn omdat hun ouders het niet kunnen aanzien gaat er toch ook iets fout? Dus ja, als het de droom is van mijn dochter om de top te bereiken in een bepaalde sport, zou ik het risico van blijvende problemen aanvaarden. Dat is wel iets anders dan dat ik daar blij van wordt, maar ik accepteer dat.
Ik denk om eerlijk te zijn dat de meeste topsporters ook niet willen ruilen met mijn knieën, polsen, rug, voeten, enz.. En ik heb vanaf mijn tiende nooit meer iets sportiefs gedaan. Sport/topsport vermijden uit angst voor ongelukken betekent dus niet dat een mens geen zere knieën krijgt.
"Wereldjes" heb je overal. Ook hier geldt dat het niet om jou gaat, maar of je dochter zich thuisvoelt in zo'n wereldje. Mijn zus is helemaal in haar element in het rashondenwereldje. Ik ben na één rashondenkeuring al afgehaakt. Niet mijn wereld.
Jouw dochter is toch in leeftijd volwassen? Het wordt dan toch ook tijd om over te schakelen van 'dat wil ik niet voor mijn kind' naar 'mijn kind wil het dus het is niet aan mij'?

Tirza G.
Dan zijn we het eens

Ik zou trots zijn op het feit dat ze bereikt wat ze wil bereiken en ik zou de ogen uit mijn kop janken omdat ze wil bereiken wat ze wil bereiken. Natuurlijk accepteer ik dat, maar dat wil toch niet zeggen dat ik er blíj van moet worden? Het vergelijken van blijvende sportblessures van jonge mensen met krakkemikkige ledematen van oudere dames vind ik niet kloppen. Ja, ik weet ook wel dat er veel mensen zijn met lichamelijke klachten (ik ben er zelf een van). Maar daar heb je niet voor gekozen, die zijn niet veroorzaakt door een of andere suffe sport.
Ik denk dat je zelfs met volwassen kinderen niet ontkomt aan "dat wil ik niet voor mijn kind". Echtscheiding, ellende, het verlies van een kind, een verslavingsprobleem - dat wil je ook niet als jij 80 bent en je kind 50. Lijkt mij.
Mijn dochter voelt zich niet thuis in dat wereldje. Het hoort er bij, so be it. Het gaat niet over hondjes, het gaat over afgunst, jaloezie, elkaar niks gunnen, valsigheid, manipulatie en bedrog. Allemaal dingen die iedereen in zijn leven tegenkomt en moet leren hanteren maar in dat wereldje zit er wel een behoorlijke overdosis.

Tirza

Kaaskopje
Erg oneens zijn we niet nee:-)

Afgezien van wat details. Hoe onsportief ik zelf ook ben (het krakkemikkige is niet alleen door leeftijd, ik mocht vanwege mijn ogen vanaf mijn tiende nergens meer op van mijn ouders. Pas toen ik zelf besloot navraag te doen bij de oogarts bleek ik iets meer gemogen te hebben dan mijn ouders zeiden/wisten. Daarnaast heb ik voeten waar ik niet erg sportief mee uit de voeten kan.) vind ik sport niet snel suf en heb ik er alleen maar bewondering voor als iemand daar goed in is, of volhoudt door het plezier erin. Van sommige sporten begrijp ik de lol niet, laat ik wel eerlijk blijven:-) Maar neem nu Anni Friesinger. Die stopt een klein jaar eerder met sport vanwege aanhoudende knieproblemen. Ze is jong en heeft waarschijnlijk door het schaatsen knieproblemen. Ze kan wel terugkijken op fantastische jaren. Ze heeft haar man erdoor ontmoet en ik stel me zo voor dat ze ook zonder zelf te schaatsen en met zere knie wel weer werk vindt. Jammer van die knieën, maar dat is dan de prijs die je ervoor over moet hebben. Ik heb liever door fantastische prestaties een krakkemikkige knie dan een belabberde knie waarvoor ik niks heb hoeven doen. Ik denk op dit punt dus wel anders dan jij.
Je hebt gelijk in dat je je kinderen bepaalde narigheid wilt besparen, maar ook als het eigen keus is, kun je niet anders doen dan toekijken en hopen dat het goed gaat en niet bij voorbaat stressen bij het idéé dat er van alles verkeerd kan gaan.
Het hondenwereldje staat trouwens ook bol van afgunst en wat je nog meer noemde. Mijn hemel!:-)

Onderwerp gesloten

Wat leert je kind in groep 1?

En dit is wat je kind al moet kunnen voor hij naar groep 1 gaat: lees het hier.