Wennen op school
Zo, mijn bijna vier jarige is voor de tweede keer wezen wennen op school. Leuk meegedaan zei de juf, maar geen woord gezegd. Duim stijf in de mond en knuffel stijf in de arm, maar wel kijken en mee kleuren en (liedjes die ze kent) meezingen (even duim er uit
.
Ze is ook niet onrustig ofzo als we haar ophalen, maar ik herken dat stille stugge meisje dat ik door het raampje zie (voor het ophalen, stiekem) bijna niet. Herkenbaar?
Herkenbaar hoor! Mijn stoere zoon, type haantje-de-voorste, eigenzinnig en koppig, heeft in eider gevakl de eerste dag he-le-maal niets gezegd. Zodra we de klas binnekwamen, trok hij spierwit weg, en zei niets meer. Ook niet toen ik wegging, ook geen kusje, niks. Hij duwde me ook niet weg, maar was bijna geparalyseerd leek het wel. Na een paar dagen veranderde dat en uiteindelijk werd hij ook daar helemaal zichzelf. Geef het wat tijd, komt goed!
(oja, mijn zoon wilde ook niets vertellen thuis, ik moest me ook echt bedwingen om hem niet te overladen met vragen als hij thuis kwam).
Herkenbaar
je kan dan een hele piet zijn, maar als je opeens in een grote groep onbekenden terecht komt, die elkaar allemaal kennen. Wat doe je dan? Dan ga je eens rustig bekijken wat er allemaal gebeurd en hoe de zaken er aan toe gaan.
Ik vergelijk het altijd met 'de apenrots'. Groep apen, er heersen bepaalde regels en codes...als nieuw kleutertje sta je onderaan de ladder en moet je je plekje veroveren.
Komt allemaal vast wel goed. Ik vind het volkomen normaal gedrag. Hoe ben je zelf in grote groep onbekenden en je kent de regels en gebruiken niet? Ik denk dat bijna alle volwassenen dan ook maar eens de kat uit de boom kijken en zich dus afwachtend opstellen.
groetjes van Purk
Purk
Inderdaad, de eerst dagen op nieuw werk trek ik mijn (best grote) mond ook bijna niet open
