Home » Forum » Verlies en verdriet » Ik mis mijn moeder

Ik mis mijn moeder....

21 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
Ginny Twijfelvuur
Ik mis mijn moeder....

Ik zit te kijken naar een reclamestukje op tv voor : Oh wat een jaar!
En opeens knalt het binnen: Wat had ik dit programma graag samen met mijn moeder bekeken en wat zou ze dat een leuk programma gevonden hebben. Ik als kind uit de jaren '70 heb die periode heel anders meegemaakt dan zij, en ze kon er ook heel smakelijk over vertellen.
Maar helaas, ze is er al een aantal maanden niet meer. En daarvoor was ze ook al een aantal jaren er niet meer helemaal bij. Je denkt dat je er aan went, en zomaar opeens word weer omver gezwiept.

Wat ik met dit stukje wil?
Eigenlijk helemaal niets. Ik had mijn zus kunnen appen, of een vriendin of mijn man, maar voor nu voelt het gewoon goed om dit hier neer te pennen.

Aagje Helderder
Herkenbaar Ginny

Mijn moeder is er ook niet meer. Net als mijn vader. Hij al langer geleden overleden dan zij. En ik had vrede met hun dood. Maar soms overvalt me nog steeds het gemis. Zo graag even nog wat vragen of vertellen. Zo graag nog even terug naar vroeger. Nog even kind zijn. Maar dat is er niet meer......

Sterkte met dat gevoel.

Aagje

Ginny Twijfelvuur
Dankje!

Ja, dat is het. Nog even wat vragen of vertellen.
Ik heb er vrede mee dat ze er niet meer is. Er is haar veel bespaard gebleven, want ze leed aan een nare ziekte en heeft deze gelukkig niet helemaal tot het nare zinloze eind hoeven door maken. Dat gaf lang troost.
Maar dat gemis. Ja dat blijft denk ik wel.

Emmawee
Ja, dat gemis

Het kan zo onverwacht zo hard toeslaan. Pijnlijk, maar ook mooi hoe je je haar herinnert. En ja, het went wel, maar tegen dit soort onverwachte momenten kun je je slecht wapenen, vind ik.

Sterkte.

Kaaskopje
Ginny

Het is nog zo kort geleden, logisch dat het nog hard binnenkomt. Het is een goed teken dat je haar zo mist. Heel veel sterkte.

Dorry1
Och meisje toch

T geeft niet dat je haar mist. Je bent nog aan t rouwen. Laat t binnenkomen. Misschien kun je n gedenkplekje in huis voor haar maken? Een foto van haar wat kleine spulletjes die van haar zijn geweest, een bloemetje. Maak er n onderdeel van je leven van. Niet wegstoppen. Of schrijf wat herinneringen op. Voor later. Voor jouw kinderen. Sterkte.

Dorry1
Kijk t programma

Wat een leuk programma en ook ik haal veel herinneringen op. Kan t me zo goed voorstellen...

Herfstblad
Ook

Oh wat herken ik dat.. mijn vader is al lang geleden overleden maar ik had altijd mijn moeder nog.. en ik heb haar gelukkig ook lang mogen hebben. Tot een paar weken geleden. Net als bij jou Ginny, een nare ziekte en een toch nog onverwachts einde waardoor haar langer lijden bespaard is gebleven. Waar ik uiteraard ook vrede mee heb. Zij zelf vond ook dat ze 'klaar' was en had vrede met haar naderend einde.

Samen met mijn brussen heb ik die laatste ziekte-periode voor haar gedaan wat ik kon. We hadden hele schema's, zodat ze bijna niet alleen was (naast de thuiszorg). En als dat zo plotseling afgelopen is, val je in een gat. Naast het missen natuurlijk.. Nu, een paar weken later, begint t pas op te vallen. Tenslotte zag ik haar wel vaker een paar weken niet, tijdens vakanties en zo, maar nu vind ik het eigenlijk wel mooi geweest.. ik zou alleen al zo graag weer eens bellen en vragen hoe het met haar gaat! Over het algemeen kan ik er wel mee om gaan. Maar af en toe komt er zo'n verdriet-golf langs.. laatst bv door een kleine kledingreparatie waarvoor ik haar naaidoos (die ik heb geerfd) uit de kast pakte.. Dan laat ik de tranen maar even stromen. Daarna mijn neus snuiten en even op de fiets voor een boodschapje, mijn hoofd door waaien.

Li
ja

soms die gedachte: schei nou maar eens uit met dat dood zijn, ik ben er klaar mee. Kom gewoon koffie drinken, dan kletsen we bij. Ik heb ook wel eens gedroomd dat ze opeens voor mijn neus stond en dat ik verbaasd zei: maar jij was toch dood? Toen moest ze hartelijk lachen en zei: welnee joh, dat doodgaan, dat is toch niks voor mij!

Of dat ik advies zxou willen vragen als er iets heftigs gebeurt, of juist willen delen dat het nu zo goed gaat.

Het wordt nu wel minder, want ze heeft al 4 jaar van ons leven niet meer meegemakt, dus dan glijdt ze er toch langzaam uit weg. Maar heel lang hou je dat gevoel van: dit hoort niet.

M Lavell
Een zoen uit het verleden

Toch komt er een dag dat je dit soort onverwachte visite in je hoofd, gaat omarmen en niet meer als verlies maar als winst gaat zien. Zomaar uit het niets een bericht, een zwaai, een kus uit het verleden.
Alsof iemand die je verloren bent even aan jou denkt in plaats van andersom.

Emmawee
Mirjam

Ja dat is helemaal waar en dat zeg je mooi. Inmiddels koester ik die momenten ook en betekenen ze meer voor me dan bijvoorbeeld foto's.

En correctie van mijn eerdere bericht: Je hoeft jezelf er ook helemaal niet tegen te wapenen, al noemde ik het wel zo. Het komt misschien niet altijd goed uit om plotseling geheel in tranen te zijn, maar het verdriet en het gemis is nu eenmaal verweven met je hele leven. Het laat zich niet beperken tot verjaardagen en gedenkdagen.

Ginny Twijfelvuur
Och lieverds toch

Ik zit hier met tranen in mijn ogen op de bank. Inderdaad dat gevoel Herfstblad: dit hoort niet!

En nee het laat zich inderdaad niet beperken tot verjaardagen en feestdagen. Die moeten nog komen,en daar sta ik ook wat gemengd tegenover.
Ik denk ook dat het de tijd van het jaar is. Vorig jaar maakte ik met mijn vader ongeveer hetzelfde door, die was toen net een paar maanden overleden. Ik weet dat dat tegen het voorjaar opeens weer beter ging. Het zal dus ook wel iets zijn dat in golven en in fases komt en gaat.
Ik zoek denk ik naar een vorm om dit een plekje in mijn leven te geven. Of dat het programma gaat zijn weet ik nog niet, ik ben bang dat dat te confronterend is.

Het zou fijn zijn om het te zien zoals Mirjam omschrijft. Voor teer ik toch vooral op de herinneringen en de foto's.

Herfstblad
Leeg ruimen

Gisteren zijn we bezig geweest met het leeg ruimen van haar huis. Dat moet, logisch, de huur is opgezegd. En dan hebben we nog de mazzel dat ze niet in een verpleeghuis zat, dan moet alles binnen een week na het overlijden leeg zijn..

Maar Jezus, wat doet dat zeer.. iedere la of deur die open gaat bevat herinneringen en 'aaah' momenten... Maar je kunt toch niet alles bewaren? Pannenlappen die ze in de verkering nog heeft geborduurd, huurcontract van hun eerste huis in de jaren '50.. brussen en ik hebben alles weg gehaald dat we wilden hebben en de rest moest toch echt worden ingepakt voor de boedelruimer.. En dus sta je een heel huishouden, een heel leven, in te pakken. Hoe moeilijk ook. Verstand op nul en gaan. Al snijdt het door je hart..

Wilgenkatje
Herfstblad...

...het is zo lastig... Een heel leven gaat door je handen.

Ik heb destijds wat dingetjes bewaard en in de logeerkamer een ' weggeefwinkel' ingericht waar haar kleinkinderen het een en ander konden uitzoeken. Ook heb ik van veel spulletjes foto's gemaakt en er een digitaal boek van gemaakt, met verhaaltjes bij de diverse voorwerpen. Boek staat in de kast en de meeste spullen zijn nu weg.lang niet alles kreeg binnen de familie een nieuwe bestemming, en ging naar de kringloop. Of in de container.

Verrast kom ik nu en dan bij m'n kinderen een stukje oma tegen. Een koektrommel, haar naaidoos, een kettinkje, de boodschappentas.

Veel sterkte!!

tsjor
De lamp

Elke avond maak ik haar lamp aan en het warme licht in mijn kamer doet me goed. Ze is nu een jaar geleden overleden. Een intensieve tijd. In de laatste fase was ze in het hospice waar ze elke dag naar buiten kon in een zomer, waar geen einde aan leek te komen. De gouden gloed van de ondergaande zon op haar gezicht zal ik niet meer vergeten. Ja, ik mis haar intens.
En nu, na een jaar, merk ik dat er veel meer verloren is met haar overlijden. Ik woon te ver om het graf van mijn ouders regelmatig te bezoeken. Het kontakt met ooms en tantes is ingewikkelder geworden, familienieuwtjes worden niet meer vanzelf uitgewisseld etc. En ik ben nu zelf de oma, maar geestelijk heb ik dat stadium nog lang niet bereikt. Ik was juist zo blij dat ik nog dochter kon zijn.

Tsjor

Ginny Twijfelvuur
Ja Herfstblad

Wij maken nu hetzelfde door. Ik heb hier dozen vol met ditjes en datjes staan. En nog moet er veel te veel weg naar mijn zin. Binnenkort gaat het huis in de verkoop. Het huis waar ik geboren ben en dat mijn vader eigenhandig en vol trots gebouwd heeft. Het snijdt echt in mijn hart, maar het kan niet anders. Ik vind dit echt een mega-les loslaten. Dat was al niet mijn hobby...

Ginny Twijfelvuur
En ja Tsjor

Ook dat ja. Dat je verder weg staat van de rest van de familie. En dat je nooit meer iemands kind bent. De beschermende schil om ons heen is weg.

Herfstblad
Aan de beurt

Erger nog; nu de generatie voor ons is weg gevallen (mijn moeder was ook nog eens de laatste van haar generatie broers/zussen die overleed) zijn wij aan de beurt.. Je schuift een plek op..

Wilgenkatje
Opgeschoven

Ja, dat ben ik ook. Mijn moeder was de laatste van haar gezin die nog leefde. Mijn man maakte dit al tien jaar geleden mee, maar voelt dat anders doordat hij zelf de jongste van een gezin van zeven is. Ik ben de oudste van twee.
Ooms en tantes heb ik niet meer.

Ik zou graag nog eens ,et mijn moeder praten. Niet zoals ze de laatste jaren was, maar een jaar of tien, vijftien geleden. Ik droom geregeld van haar en dan is ze levensecht aanwezig.

Herfstblad
Fysieke klachten

Wat mij zo opvalt.. sinds mijn moeder's ziekbed ernstig werd, heb ik last van pijntjes en kwaaltjes. Ik word geplaagd door het een na het ander. Van een ontstoken kies naar een huidinfectie en een blaasontsteking, binnen een aantal weken. Daarnaast heb ik erg last van een pijnlijke kaak.. elke ochtend volgend op mijn 'mantelzorg-dag' was het raak. Blijkbaar reageer ik mijn verdriet af door snachts met mijn kaak te klemmen.

Nu, een aantal weken na haar overlijden, ben ik nog steeds aan het kwakkelen. Een verkoudheid die niet over wil, een verrekte spier in mijn rug. Ik had nooit gedacht dat mijn lijf zo zou af reageren.. komt dat jullie bekend voor..?

karin hoek
Oh wat herkenbaar

Herfstblad ik herken het helemaal. Wij zijn nu ruim twee jaar bezig met intensieve mantelzorg. En ik heb legio kwalen en kwaaltjes gehad en ik voel nu ook de spanning in mijn lijf na een dagje bij mijn moeder. Ik probeer de dag nu, in de buurt van mijn moeders huis af te uiten. Bewust afscheid en afstand nemen. Dat helpt wel wat. Maar de stress is zeker niet helemaal weg en ik voel het fysiek. Mijn knieeen zijn mijn zwakke punt en stress voel ik daar ook terug, ze gaan pijn doen en worden dik. Daaraan merk ik het eerst dat ik rustiger aan moet doen en mijn en aandacht moet schenken aan bijvoorbeeld verdriet.