Vader overleden
Onlangs ben ik plotseling mijn vader verloren. Hij was een ogenschijnlijke gezonde man van in de 70, die een hartaanval kreeg. Van de ene op de andere dag, was mijn vader er niet meer.
En zo moeilijk als die week was, zo makkelijk gaat het me sinds de uitvaart af. Ik ben een redelijk emotioneel persoon en vind dat best raar. Ik kon het heel goed met mijn vader vinden. Hij was absoluut geen prater, maar dat hoefde ook niet om zijn liefde te voelen. We begrepen elkaar.
Ik voel me schuldig richting mijn moeder en broer, dat ik vrij makkelijk het gewone leven weer oppak. Ik weet dat rouw voor iedereen anders is, en dat het grillig is, maar toch. Voor mijn moeder verandert er het meest, zij is haar hele leven samen geweest met hem en nu moet ze het wiel alleen uitvinden. Mijn broer had veel contact met mijn ouders en heeft het er heel moeilijk mee. Ik heb kinderen die me volop afleiding geven en zag mijn vader ongeveer eens in de 2 weken, mijn moeder zie ik meer omdat zij vaker met de kinderen bezig was of kwam oppassen.
Ik kan het ook nog niet helemaal bevatten dat hij er niet meer is. Soms komt het eventjes binnen, maar het trekt ook snel weer weg. Stop ik het onbewust weg? Komt die klap nog?
Toen de affaire van mijn nu ex aan het licht kwam, heb ik in zo'n diepe put gezeten. Ik heb daar enorm veel last van gehad en het heeft mijn leven veranderd. En nu... Tsja, ik weet het niet.
Mensen vragen me heel voorzichtig hoe het met me gaat, en dan voel ik me soms genoodzaakt om het erger te maken dan ik me nu voel.
Hoe hebben jullie het ervaren? Kwam de klap later?
Gecondoleerd met het verlies van je vader. Rouw is voor iedereen anders, er is hierin geen goed en verkeerd, volgens mij. De een wil zo snel mogelijk het dagelijks leven weer oppakken en heeft daar ook voldoende afleiding door maar een ander heeft daar meer tijd voor nodig.
Mijn ouders zijn beiden overleden, mijn vader al 6 jaar en mijn moeder bijna anderhalf jaar, maar het zijn vaak op onverwachte momenten dat ik hen mis.
Gecondoleerd met het verlies.
Misschien komt het inderdaad later binnen, maar het is wat het is. Mijn ouders overleden niet onverwacht en waren al oud. Dat het niet onverwacht was, daar ben ik blij mee (ook al hadden ze gelukkig beiden een kort ziekbed, je kon je er toch een beetje op voorbereiden) Ik ga er redelijk goed mee om. De eerste keer (een tijd na de uitvaart uiteraard) dat ik volschoot was toen ik op vakantie was en een foto naar mijn moeder wilde sturen en me realiseerde dat dat nooit meer kon. En een andere keer dat ik een wijntje nam en ook haar daar weer mee wilde proosten. Bij mijn vader als ik klus advies wil hebben,dan baal ik dat ie al zo lang weg is, hij was zo slim en handig. En soms ook als ik iemand zie lopen of fietsen die op mijn ouders lijken, dan schiet er ook ineens een brok in mijn keel of prikken mijn ogen. (en het is inmiddels 8 en 6 jaar geleden)
Gecondoleerd. Raar hè, om een ouder te verliezen. Mijn moeder is een paar maanden geleden overleden. Ze was zwak en we zagen het aankomen, hebben zelfs nog gewaakt bij haar. En ja, in die week tussen overlijden en uitvaart heb ik ook veel gehuild, was heel verdrietig. Maar daarna vond ik het fijn om weer aan het werk te gaan, weer mijn "gewone" dingen doen. En soms komt het gemis opzetten en ben ik verdrietig. Maar het gevoel van het is goed heeft de overhand.
Voel je niet schuldig zou ik zeggen. Je rouwt op je eigen manier en in je eigen tempo. En er is geen goed of fout in.
Ik had het andersom, maar daar hoef je ook niet blij mee te zijn. Normaal sta ik te boek als een redelijk flegmatiek onverstoorbaar type maar ik ben maanden in diepe rouw geweest na het overlijden van mijn moeder. Het heeft bijna twee jaar geduurd voor ik weer eens blij was zonder die grijze wolk op de achtergrond. Dat terwijl ik niet de deur bij haar plat liep, ik zag haar hooguit twee keer per maand. Maar ja, ze is definitief onbereikbaar en het gevoel dat het nu wel lang genoeg geduurd heeft, bekruipt me nog regelmatig.
_Anoniem_ schreef op 13-07-2026 om 16:21:
Gecondoleerd met het verlies.
Misschien komt het inderdaad later binnen, maar het is wat het is. Mijn ouders overleden niet onverwacht en waren al oud. Dat het niet onverwacht was, daar ben ik blij mee (ook al hadden ze gelukkig beiden een kort ziekbed, je kon je er toch een beetje op voorbereiden) Ik ga er redelijk goed mee om. De eerste keer (een tijd na de uitvaart uiteraard) dat ik volschoot was toen ik op vakantie was en een foto naar mijn moeder wilde sturen en me realiseerde dat dat nooit meer kon. En een andere keer dat ik een wijntje nam en ook haar daar weer mee wilde proosten. Bij mijn vader als ik klus advies wil hebben,dan baal ik dat ie al zo lang weg is, hij was zo slim en handig. En soms ook als ik iemand zie lopen of fietsen die op mijn ouders lijken, dan schiet er ook ineens een brok in mijn keel of prikken mijn ogen. (en het is inmiddels 8 en 6 jaar geleden)
Herkenbaar, soms heb ik ook nog wel momenten waarop ik graag een foto had willen sturen maar dan tot de conclusie kwam dat ze die niet meer zou zien. Of leuke momenten die niet meer met hen gedeeld kunnen worden.
Annieniem, niemand kan je voorschrijven hoe je moet rouwen. Misschien helpt het als je een kort maar krachtig zinnetje kunt maken, iets als: het was een schok, maar ik kan het accepteren, zo is het leven. Het heeft geen zin om een volgorde in ellende aan te brengen, maar je kunt wel zeggen dat je door de affaire met je (ex)man veel geleerd hebt.
bij mij kwam de klap meteen, ik huil iedere dag al 3 maanden lang, nee langer denk 5 maanden vanaf de diagnose. Afgelopen week lijkt het iets minder, maar zo gauw ik bij zijn huis kom schiet ik vol. Soms lijkt het ook net een film of dat hij op vakantie is. Ik zag hem wel iedere dag. Of dat bij jou nog komt geen idee.Het besef is denk ik ook heel moeilijk.
