Kortdurend zorgverlof
Ik heb een collega die zich vaak afmeld, vaak heel veel redenen heeft om niet te werken. Nu begreep ik dat ze in discussie is met de directie op het werk. Toen haar zoon (15 jaar 3e regulier middelbaar onderwijs) ziek werd besloot ze thuis te blijven en vond dat ze zorgverlof daarvoor kon opnemen. Nou werkt ze officieel 1 dag in de week thuis, maar ze meld steeds vaker dat ze thuiswerkt. Op die dagen is ze heel slecht bereikbaar maar ze maakt lange dagen volgens haarzelf.
Ik heb zelf een puber van 13 en toen hij laatst ziek was ging hij in bed liggen en was ziek ik ben er nog een keer langs gelopen met wat drinken en rond de lunch vroeg ik hem te komen eten maar dat was het ook wel hij is verder nooit ziek geweest en dit was dan toevallig in het weekend. Nu blijkt dat bij een ziektedag (griep) van haar zoon ze de hele dag verlof heeft opgenomen om voor hem te zorgen "kortdurend zorgverlof" ze gaat hier op de kamer er steeds maar over tekeer dat de directie dat als vakantie heeft aangemerkt. Ze heeft dit vorig jaar zeker 3 keer gedaan. Net zoals ze een hele dag calamiteitenverlof heeft opgenomen omdat ze de fiets van de jongen naar de fietsenmaker te brengen na een ongeluk.
Zeker als je de mogelijkheid hebt om thuis te werken lijkt het me dus echt niet logisch dat je voor een puber hier hele dagen verlof voor moet opnemen.
Is zorgverlof hier werkelijk voor bedoeld?
AnnaPollewop schreef op 02-03-2026 om 14:45:
[..]
Je kunt toch ook vragen om elke maand BTW aangifte te mogen doen? Dan is het niet zo'n bulk ineens. Of als je een erg kleine onderneming bent met weinig werknemers, misschien is dan per jaar handiger.
Men heeft een maand om aangifte te doen over het achterliggende kwartaal, schoolvakanties zijn niet altijd vier weken. Ik zie niet zo hoe dat elkaar steeds zou bijten. Werknemers hebben toch sowieso geen 12 weken vakantie per jaar.
En ik hoop toch niet dat je elke kwartaal een volle maand werk kwijt bent aan voorbereiden van de BTW aangifte, dat lijkt me wel heel bar.
Decembermama schrijft: "Daar heeft elk administratie en accountantskantoor laat van." Dan zou het dus zomaar kunnen zijn dat zij bij een administratie of accountantskantoor werkt, en dan gaat het dus niet om de eigen aangifte maar om de aangifte van hun klanten. Dat is dan hun core business he, dat je voor je klanten moet zorgen dat binnen de termijnen alles ingediend wordt.
AnnaPollewop schreef op 01-03-2026 om 18:42:
[..]
Ja, ik herinner me van vroeger ook een onmisbare collega, die op een gegeven moment weken van zestig uur maakte. Daar waren we wel ongerust over maar helaas maakte het management, die daar wat aan hadden kunnen doen, zich pas druk toen hij opstapte. Dus kreeg hij zijn vakantiedagen niet uitbetaald als wraak en heeft hij ze gewoon opgenomen en is in die tijd vast naar zijn andere baan gegaan. Wij collega's vonden het allemaal heel erg stom. Als je weet dat iemand aan zijn tax zit, is een klopje op de schouder van "doe zo voort" de beste manier om iemand of te zien opbranden, of te zien vertrekken. Wij waren heel blij dat het laatste het geval was.
Bij een ander bedrijf ging een collega weg en moest men 3 mensen aannemen om dat werk op te vangen. Door de groei van het bedrijf was dat ook gewoon veel meer werk geworden, maar had men eerder extra mensen aangenomen dan was deze goede kracht niet weggegaan.
Ik zie helaas vaker dat de leiding het wel prima vindt dat men onderling de schaarste verdeelt, dan dat men zich naar boven sterk maakt voor extra mensen erbij. En ja, soms zijn die mensen lastig te vinden, maar wees dan in ieder geval zuinig op de mensen die er nog wel zijn. Anders heb je al snel nog meer vacatures.
Dit soort dingen zie ik ook bij ons, we lopen al maanden met personeel tekort door langdurig zieken en er zijn destijds een paar collega's overgeplaatst naar een andere locatie, nog een paar zijn gestopt ivm vervroegd pensioen of een andere functie. Naast het werk dat we al hebben, komt er alleen nog werk bij maar uiteraard geen mensen erbij. Dit zorgt ervoor dat een collega waarmee ik een goede band heb, erover denkt om op te stappen en ik kijk ook regelmatig bij de vacatures hier en daar, zo is de lol er wel af op den duur. Hard werken is het probleem niet bij mij maar er zijn grenzen. Die collega en ik zijn overal inzetbaar, dat is niet bij iedereen het geval.
Ginevra schreef op 02-03-2026 om 14:50:
[..]
Decembermama schrijft: "Daar heeft elk administratie en accountantskantoor laat van." Dan zou het dus zomaar kunnen zijn dat zij bij een administratie of accountantskantoor werkt, en dan gaat het dus niet om de eigen aangifte maar om de aangifte van hun klanten. Dat is dan hun core business he, dat je voor je klanten moet zorgen dat binnen de termijnen alles ingediend wordt.
Exact! En weet je wat het mooie is, hoe hard je als administrateur/accountant ook werkt, er zijn altijd cliënten die het zo plannen dat je op de laatste dagen nog even flink wat overuren maakt om die aangifte te doen want de cliënten gaan soms wel op vakantie. Soms krijg je bijvoorbeeld 1 juli alles aangeleverd met de mededeling kun je het voor de 4e regelen want dan gaan we op vakantie, maar als je vervolgens bij de andere klant het opvraagt dan zeggen ze doodleuk, we zijn nu op vakantie en zullen het de 27e aanleveren. Zo gaat dat dus altijd!
AnnaPollewop schreef op 02-03-2026 om 14:45:
[..]
Je kunt toch ook vragen om elke maand BTW aangifte te mogen doen? Dan is het niet zo'n bulk ineens. Of als je een erg kleine onderneming bent met weinig werknemers, misschien is dan per jaar handiger.
Men heeft een maand om aangifte te doen over het achterliggende kwartaal, schoolvakanties zijn niet altijd vier weken. Ik zie niet zo hoe dat elkaar steeds zou bijten. Werknemers hebben toch sowieso geen 12 weken vakantie per jaar.
En ik hoop toch niet dat je elke kwartaal een volle maand werk kwijt bent aan voorbereiden van de BTW aangifte, dat lijkt me wel heel bar.
Als het er om 1 zou gaan zou het makkelijk lukken en dan had ik van de pak hem beet 4 weken in de maand er 3,5 de mogelijkheid gehad om vakantie op te nemen. Dit jaar hebben we mazzel en valt de zomervakantie gunstig voor ons, maar 2 weken in juli en de overige 4 in augustus. Maar er zijn ook weleens jaren geweest dat we maar keuze hadden uit 2 weken in de Zomervakantie. Dan zijn in die 2 weken letterlijk alle collega's met schoolgaande kinderen op vakantie. Dat kan dan vaak ook wel want de druk van de aangiftes is er dan af en de meeste ondernemers zijn dan ook wel vrij.
Decembermamma schreef op 02-03-2026 om 16:10:
[..]
Als het er om 1 zou gaan zou het makkelijk lukken en dan had ik van de pak hem beet 4 weken in de maand er 3,5 de mogelijkheid gehad om vakantie op te nemen. Dit jaar hebben we mazzel en valt de zomervakantie gunstig voor ons, maar 2 weken in juli en de overige 4 in augustus. Maar er zijn ook weleens jaren geweest dat we maar keuze hadden uit 2 weken in de Zomervakantie. Dan zijn in die 2 weken letterlijk alle collega's met schoolgaande kinderen op vakantie. Dat kan dan vaak ook wel want de druk van de aangiftes is er dan af en de meeste ondernemers zijn dan ook wel vrij.
Tja, blijkbaar dus branchegebonden, ook een keuze toch?
Kersje schreef op 02-03-2026 om 16:31:
[..]
Tja, blijkbaar dus branchegebonden, ook een keuze toch?
Klopt maar dan is het dus echt heel vervelend als er collega's zijn die zich juist in de drukke maanden altijd ziekmelden of zoals mijn collega ook doet aangeven dat ze niet komen om te zorgen voor het zogenaamd doodzieke puberkind.
Decembermamma schreef op 02-03-2026 om 17:13:
[..]
Klopt maar dan is het dus echt heel vervelend als er collega's zijn die zich juist in de drukke maanden altijd ziekmelden of zoals mijn collega ook doet aangeven dat ze niet komen om te zorgen voor het zogenaamd doodzieke puberkind.
Ik snap de frustratie, maar dan nog is dit aan werkgever!
Kersje schreef op 02-03-2026 om 16:31:
[..]
Tja, blijkbaar dus branchegebonden, ook een keuze toch?
En dus ook een keuze voor die collega’s die toch op bepaalde momenten verlof willen. Waarom zou decembermama moeten accepteren dat haar collega’s met de kinderen vrij willen zijn, want ze heeft nou eenmaal zelf voor die branche gekozen, terwijl die collega’s óók zelf voor die branche hebben gekozen?
Ik vind dat MamaE en anderen wel erg makkelijk zeggen dat er “zat banen” zijn waarin je flexibel vrij kunt nemen, terwijl we ondertussen ook willen dat de scholen en KDVs open zijn, dat de ziekenhuizen blijven draaien, dat de winkels rond Sinterklaas onze bestellingen af kunnen handelen, dat de belstingaangiftes gedaan worden, dat de treinen rijden, dat de bussen rijden, dat de huisarts en de tandarts beschikbaar zijn, dat de thuiszorg komt, dat er stroom uit het stopcontact en water uit de kraan komt, enzovoort enzovoort.
De banen die onze maatschappij draaiende houden, die zijn helemaal niet “zat flexibel”. Daar is gewoon bezetting nodig. Ja, de marketing voor weer een nieuwe wasverzachter kan misschien wel een weekje wachten, maar genoeg mensen hebben gewoon noodzakelijk werk en dan veroorzaakt het wel degelijk gedoe als iemand uitvalt. En dat een collega dan tot 23 uur bezig is om dat gedoe op te vangen doet hij graag als je onder een bus gelopen bent, maar niet voor onnodige dingen.
Ginevra schreef op 02-03-2026 om 18:23:
[..]
En dus ook een keuze voor die collega’s die toch op bepaalde momenten verlof willen. Waarom zou decembermama moeten accepteren dat haar collega’s met de kinderen vrij willen zijn, want ze heeft nou eenmaal zelf voor die branche gekozen, terwijl die collega’s óók zelf voor die branche hebben gekozen?
Ik vind dat MamaE en anderen wel erg makkelijk zeggen dat er “zat banen” zijn waarin je flexibel vrij kunt nemen, terwijl we ondertussen ook willen dat de scholen en KDVs open zijn, dat de ziekenhuizen blijven draaien, dat de winkels rond Sinterklaas onze bestellingen af kunnen handelen, dat de belstingaangiftes gedaan worden, dat de treinen rijden, dat de bussen rijden, dat de huisarts en de tandarts beschikbaar zijn, dat de thuiszorg komt, dat er stroom uit het stopcontact en water uit de kraan komt, enzovoort enzovoort.
De banen die onze maatschappij draaiende houden, die zijn helemaal niet “zat flexibel”. Daar is gewoon bezetting nodig. Ja, de marketing voor weer een nieuwe wasverzachter kan misschien wel een weekje wachten, maar genoeg mensen hebben gewoon noodzakelijk werk en dan veroorzaakt het wel degelijk gedoe als iemand uitvalt. En dat een collega dan tot 23 uur bezig is om dat gedoe op te vangen doet hij graag als je onder een bus gelopen bent, maar niet voor onnodige dingen.
Vwb vetgedrukte heb je helemaal gelijk hoor, maar de praktijk blijkt duidelijk toch anders. Dan kun je 2 dingen doen als medewerker zijnde…….of accepteren of elders werk zoeken!
Wat zou jouw oplossing dan zijn Ginevra?
Kersje schreef op 02-03-2026 om 20:50:
[..]
Vwb vetgedrukte heb je helemaal gelijk hoor, maar de praktijk blijkt duidelijk toch anders. Dan kun je 2 dingen doen als medewerker zijnde…….of accepteren of elders werk zoeken!
Wat zou jouw oplossing dan zijn Ginevra?
Dit is natuurlijk niet iets waar één individu even een kant-en-klare oplossing voor heeft.
Er is op macroniveau van alles dat wel een beetje bijgestuurd zou moeten worden, maar ik heb niet de tijd om daar nu heel diep op in te gaan en niet de kennis om even heel concreet drie werkende plannen voor op tafel te leggen. Maar in het kort denk ik wel aan het bewustzijn dat zorgverlof niet bedoeld is om een verkouden 15-jarige een kopje thee te brengen. Ik vind dat op dit forum toch een hoop mensen lijken uit te dragen dat elke pech in het leven doorberekend moet worden aan de werkgever en de collega's. Terwijl je je ook zou kunnen afvragen of het verlof echt nodig is, of je het verlof ook zou nemen als het van je vrije dagen af gaat, of je partner ook verlof kan nemen, en of je het werk op een ander moment kan inhalen zodat je collega er niet mee opgezadeld wordt. Ik zeg niet dat vrij nemen onmogelijk moet zijn, maar wel dat de rekening wel erg vaak bij een ander gelegd wordt.
En op micro-niveau, er is nog wel iets meer mogelijk dan accepteren of ontslag nemen. In mijn werk gebeurt het best vaak dat mensen afwezig zijn voor mantelzorg, ziekte, doktersafspraken etc. maar het gebeurt alleen in echte noodgevallen dat de collega's dat moeten opvangen. Vrijwel iedereen probeert het zelf op te vangen met thuiswerken, ander moment inhalen, weekenden en 's avonds doorwerken, etc. En zo'n cultuur is niet vanzelf gekomen, dat zijn keuzes die mensen als team maken, waar het management invloed op heeft maar waar je ook als team over praat.
Ginevra schreef op 03-03-2026 om 11:39:
[..]
Dit is natuurlijk niet iets waar één individu even een kant-en-klare oplossing voor heeft.
Er is op macroniveau van alles dat wel een beetje bijgestuurd zou moeten worden, maar ik heb niet de tijd om daar nu heel diep op in te gaan en niet de kennis om even heel concreet drie werkende plannen voor op tafel te leggen. Maar in het kort denk ik wel aan het bewustzijn dat zorgverlof niet bedoeld is om een verkouden 15-jarige een kopje thee te brengen. Ik vind dat op dit forum toch een hoop mensen lijken uit te dragen dat elke pech in het leven doorberekend moet worden aan de werkgever en de collega's. Terwijl je je ook zou kunnen afvragen of het verlof echt nodig is, of je het verlof ook zou nemen als het van je vrije dagen af gaat, of je partner ook verlof kan nemen, en of je het werk op een ander moment kan inhalen zodat je collega er niet mee opgezadeld wordt. Ik zeg niet dat vrij nemen onmogelijk moet zijn, maar wel dat de rekening wel erg vaak bij een ander gelegd wordt.
En op micro-niveau, er is nog wel iets meer mogelijk dan accepteren of ontslag nemen. In mijn werk gebeurt het best vaak dat mensen afwezig zijn voor mantelzorg, ziekte, doktersafspraken etc. maar het gebeurt alleen in echte noodgevallen dat de collega's dat moeten opvangen. Vrijwel iedereen probeert het zelf op te vangen met thuiswerken, ander moment inhalen, weekenden en 's avonds doorwerken, etc. En zo'n cultuur is niet vanzelf gekomen, dat zijn keuzes die mensen als team maken, waar het management invloed op heeft maar waar je ook als team over praat.
Ben het helemaal met je eens hoor, maar het is gewoon altijd zo geweest, en het zal altijd zo zijn, dat mensen verschillen in draagkracht, in plichtsbesef, in arbeidsethos, etcetera. Daar valt niet een one-size-fits-all oplossing voor te bedenken. Als je het treft kom je inderdaad in een team terecht zoals het jouwe (en het mijne trouwens). Daar speel je zelf natuurlijk ook een rol in. En openheid is daarin ook belangrijk. Iemand (vriendelijk) aanspreken op gedrag waar een ander last van heeft kan prima als de sfeer goed is. In ons team vandaag nog op het overleg besproken dat we allemaal ook verantwoordelijk zijn voor de niet-populaire klussen. Nu hebben we dus een schema gemaakt. Dan is het inzichtelijk dat iedereen evenveel doet. Beetje kinderachtig, maar het werkt beter dan dat het 'op gevoel' gebeurt.
Sowieso vind ik de collega's en de sfeer op het werk (bijna) net zo belangrijk als het werk dat je doet. Als je samen lol hebt en het onderling goed kan vinden kun je samen bergen verzetten.
Ginevra schreef op 03-03-2026 om 11:39:
[..]
Dit is natuurlijk niet iets waar één individu even een kant-en-klare oplossing voor heeft.
Er is op macroniveau van alles dat wel een beetje bijgestuurd zou moeten worden, maar ik heb niet de tijd om daar nu heel diep op in te gaan en niet de kennis om even heel concreet drie werkende plannen voor op tafel te leggen. Maar in het kort denk ik wel aan het bewustzijn dat zorgverlof niet bedoeld is om een verkouden 15-jarige een kopje thee te brengen. Ik vind dat op dit forum toch een hoop mensen lijken uit te dragen dat elke pech in het leven doorberekend moet worden aan de werkgever en de collega's. Terwijl je je ook zou kunnen afvragen of het verlof echt nodig is, of je het verlof ook zou nemen als het van je vrije dagen af gaat, of je partner ook verlof kan nemen, en of je het werk op een ander moment kan inhalen zodat je collega er niet mee opgezadeld wordt. Ik zeg niet dat vrij nemen onmogelijk moet zijn, maar wel dat de rekening wel erg vaak bij een ander gelegd wordt.
En op micro-niveau, er is nog wel iets meer mogelijk dan accepteren of ontslag nemen. In mijn werk gebeurt het best vaak dat mensen afwezig zijn voor mantelzorg, ziekte, doktersafspraken etc. maar het gebeurt alleen in echte noodgevallen dat de collega's dat moeten opvangen. Vrijwel iedereen probeert het zelf op te vangen met thuiswerken, ander moment inhalen, weekenden en 's avonds doorwerken, etc. En zo'n cultuur is niet vanzelf gekomen, dat zijn keuzes die mensen als team maken, waar het management invloed op heeft maar waar je ook als team over praat.
Hier ben ik het wel mee eens. We zien niet alles van elkaars leven en kunnen nooit helemaal invullen wat een ander nodig heeft. Maar een hele dag zorgverlof voor je grieperige puber terwijl je thuis kunt werken is waarschijnlijk wat overdreven.
Persoonlijk probeer ik de zorgafspraken van dochter te plannen op momenten dat ik niet werk of mijn man vrij heeft. Of te schuiven met mijn uren (bij man lastig in het onderwijs). Ook als het ongepland is. Zorgverlof heb ik tot nu toe alleen gebruik van gemaakt bij ongeplande ziekenhuisopnames van dochter. Toen stond mijn werkgever er ook op dat ik dat gebruikte, want daar was het voor uitgevonden.
Decembermamma schreef op 02-03-2026 om 17:13:
[..]
Klopt maar dan is het dus echt heel vervelend als er collega's zijn die zich juist in de drukke maanden altijd ziekmelden of zoals mijn collega ook doet aangeven dat ze niet komen om te zorgen voor het zogenaamd doodzieke puberkind.
Kortdurend zorgverlof is maximaal 80 uur per jaar en dat is als collega 40 uur per week werkt..
Ziekte van elke huisgenoot is een geldige reden om het op te nemen.
Ipv je te focussen op je collega's of ze het wel gebruiken zoals het hoort in jouw ogen' zou ik je aanraden er zelf meer gebruik van te maken. Een beetje minder stress zou je goed kunnen doen.
Ik zou mijn zieke puber/partner ook niet alleen laten. Ook als het maar op een griep lijkt. De eerste corona golf staat nog op mijn netvlies gebrand.
Jonagold schreef op 03-03-2026 om 20:20:
[..]
Ben het helemaal met je eens hoor, maar het is gewoon altijd zo geweest, en het zal altijd zo zijn, dat mensen verschillen in draagkracht, in plichtsbesef, in arbeidsethos, etcetera. Daar valt niet een one-size-fits-all oplossing voor te bedenken. Als je het treft kom je inderdaad in een team terecht zoals het jouwe (en het mijne trouwens). Daar speel je zelf natuurlijk ook een rol in. En openheid is daarin ook belangrijk. Iemand (vriendelijk) aanspreken op gedrag waar een ander last van heeft kan prima als de sfeer goed is. In ons team vandaag nog op het overleg besproken dat we allemaal ook verantwoordelijk zijn voor de niet-populaire klussen. Nu hebben we dus een schema gemaakt. Dan is het inzichtelijk dat iedereen evenveel doet. Beetje kinderachtig, maar het werkt beter dan dat het 'op gevoel' gebeurt.
Sowieso vind ik de collega's en de sfeer op het werk (bijna) net zo belangrijk als het werk dat je doet. Als je samen lol hebt en het onderling goed kan vinden kun je samen bergen verzetten.
Helemaal mee eens.
Wij hebben weeklijsten, het werk wat ieder altijd doet staat daar niet op maar wel het werk wat extra is door ziekte of vrije dag(en) van een van ons. Helaas is het hier wel zo dat veel van dit soort klussen bij mij of 1 andere collega terecht komen als het niet op de weeklijst geschreven wordt. Uit zichzelf zullen ze niet snel aanbieden iets over te nemen.