Home » Opinie » Is wouter bos de ideale vader

Is Wouter Bos de ideale vader?

Door:

Henk Boeke

Wouter Bos oogstte veel applaus omdat hij koos voor zijn gezin. Is dat applaus terecht? Henk Boeke, redacteur van Ouders Online, vindt van niet.

Wouter Bos moet natuurlijk zijn eigen beslissingen nemen, daar zul je mij niet over horen. Als hij het belangrijk vindt om voor zijn gezin te kiezen, dan moet hij dat vooral doen. Maar toch zijn er een paar dingen die mij dwars zitten, en hoogstwaarschijnlijk een paar andere ouders ook.

Kiezen voor jezelf

Om te beginnen kiest Bos natuurlijk vooral voor zichzelf. Dat is zijn goed recht, maar niet noodzakelijkerwijs een nobele keuze. Hij wil zijn kinderen zien opgroeien. Of zijn kinderen daar ook zo'n behoefte aan hebben, staat niet op voorhand vast.

Je kunt daar – briljante – grappen over maken, zoals Kamagurka afgelopen week in NRC Handelsblad deed. Onder het kopje "Gezinnen in paniek", zie je een bang kind door de gordijnen kijken, en roepen "Oh nee! Daar komt papa!" Waarna de moeder hem aanraadt: "Ga maar gauw naar bed, jongen."

Maar ook zonder er grappen over te maken valt er wel wat over te zeggen.

Opgroeien zonder vader

Ikzelf ben opgegroeid zonder vader, en dat was maar goed ook. De man was verslaafd aan alles wat los en vast zit, wat niet handig is voor een vader. Mijn moeder kon er in ieder geval niet tegen, en beëindigde het huwelijk toen ik 3 jaar oud was. Een verstandige beslissing, lijkt me, die zowel haar als mij veel onnodig leed bespaard heeft.

Waarmee ik maar wil zeggen dat een vader in het gezin niet per se nodig is, en soms zelfs gemist kan worden als kiespijn. Ikzelf heb er in ieder geval niet onder geleden dat ik geen vader had, en ik leid op dit moment een stabiel en gelukkig leven.

Waarmee ik vooral ook alle alleenstaande moeders (én alle moeders met hardwerkende vaders) een hart onder de riem wil steken, dat kinderen echt niet getraumatiseerd of voor het leven getekend hoeven te raken, als ze opgroeien zonder vader. Zo belangrijk zijn 'wij vaders' nu ook weer niet.

Het is maar hoe de moeder ermee omgaat. Zolang die de situatie presenteert als volkomen vanzelfsprekend, en haar kinderen niet opzadelt met het gevoel dat ze iets missen, hoeft er weinig mis te gaan. (Een alternatieve vaderfiguur, zoals een buurman of een opa, helpt wel natuurlijk.)

Moed, beleid en trouw

Wat mij ook stoort aan al dat applaus voor Bos, is het gemak waarmee deugden als 'opofferingsgezindheid', 'verantwoordelijkheidsgevoel', en 'hart voor de publieke zaak' terzijde worden geschoven. En dan bedoel ik niet het offer dat Bos gebracht heeft voor zijn partij, door terug te treden en Cohen naar voren te schuiven, maar het offer dat hij voor zichzelf en zijn gezin had kunnen brengen door te blijven.

Om het maar weer even heel dicht bij mijzelf te houden: ik ben opgevoed met hulp van mijn grootvader, die Marine-officier was tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij kreeg de Militaire Willems-Orde (de hoogste ridderorde, vanwege 'moed, beleid en trouw') omdat hij bereid was zijn persoonlijke belangen ondergeschikt te maken aan die van ons land. Hij werkte mee aan onze bevrijding, door zijn eigen leven in de waagschaal te stellen, en zijn eigen gezinsleven opzij te zetten. Hoe moeilijk dat ook voor hem geweest moet zijn.

Begrijp me goed: ouderavonden bijwonen en slingers ophangen voor je kinderen is allemaal reuze belangrijk (en leuk!) maar je hebt ook mensen nodig die het land leiden. En je moet er toch niet aan denken dat dat alleen maar kinderloze heren als Mark Rutte en Geert Wilders zouden zijn. Juist omdat je hoopt dat een leider ook een beetje handelt in het belang van zijn eigen (en dus ook ons) nageslacht.

Ouderschap

Ouderschap is een groot goed, en het is alleen maar fijn als vaders hun best daarvoor willen doen. Maar om van Wouter Bos een role model te maken, gaat in meerdere opzichten te ver.

Het doet onvoldoende recht aan alleenstaande moeders die óók succesvol kinderen kunnen grootbrengen, en het gaat voorbij aan het feit dat er soms hogere belangen kunnen zijn dan het eigen gezinsleven. Iemand als de dochter van Balkenende zal dat laatste bijvoorbeeld best kunnen begrijpen, en er zelfs trots op kunnen zijn.

Henk Boeke

was redacteur van Ouders Online tot 1 september 2018, en is vader van twee kinderen (destijds 12 en 15).

Naschrift: 

Op de bovenstaande opinie kwamen diverse reacties:

1.

Leuk persoonlijk stuk over Wouters 'nobele keuze'! Wat ik alleen nog miste, is het feit dat de man zo meteen wachtgeld krijgt voor de duur dat hij minister is geweest, met een maximum van 6 jaar. Zo kan hij eerst 80 procent en na een jaar 70 procent van zijn toch al niet lage loon (ca. 140.000 euro) opstrijken als beloning voor zijn keuze voor het gezin. Zo wil ik ook wel een sabbatical nemen om mijn kinderen te zien opgroeien. Gisteren nog.

En het is natuurlijk tergend jammer dat hij in zijn periode als bewindsman geen klap heeft gedaan om werkende ouders tegemoet te komen. Geen verlengd geboorteverlof voor vaders, geen betaald ouderschapsverlof voor iedereen, geen hulde voor de gastouderopvang - vaak de enige opvang voor kinderen van de ouder die onregelmatig werkt: hij en zijn partij hebben het allemaal laten lopen omwille van economische motieven.

Dus: leuk voor zijn gezin dat hij nu vaker thuis is, maar om hem nu de hemel in te prijzen voor deze stap?

Martine Borgdorff


2.

'k Moet even reageren op Henk Boeke z'n stukje. 'k Vind het een stom stuk. Heb niet eens zin om dat uit te leggen maar wat ik wel wil zeggen is dat Barbara Bos een leuke man heeft uitgekozen om een relatie mee te hebben en samen kinderen mee op te voeden, hij is waarschijnlijk wel 'ietwat' workaholic, dat neemt ze op de koop toe, maar het is geen rare maniak zoals de vader van dhr. Boeke zodat zij hem liever kwijt dan rijk was. Natuurlijk zijn er veel alleenstaande moeders die het hartstikke goed doen, maar wat heeft dat hiermee te maken??!!

Annet Wessels


3.

Geweldig artikel!

Ik begrijp dat het geschreven is vanuit de "Wouter Bos" optiek en daarom uitgaat van een vader die voor z'n gezin kiest - of juist niet in het kader van het publieke belang. Het zou echter nog mooier geweest zijn als u ook even gezegd had dat het andersom ook geldt: alleenstaande vaders kunnen ook uitstekend kinderen opvoeden tot stabiele en gelukkige mensen, en moeders kunnen ook heel goed kiezen voor publieke belangen boven het gezin als er een vader thuis zit.

Het komt weinig voor, maar juist die weinige moeders die in die situatie zitten, zouden een hart onder de riem goed kunnen gebruiken.

Annemieke van Willigenburg


4.

Los van de precieze beweegredenen van Wouter Bos (laat die man zijn keuzes maken), ik vind dat in de column van H. Boeke de belangrijke rol van vaders enorm te kort wordt gedaan.

Ik ben zo'n alleenstaande moeder omdat mijn man dood ging toen de kinderen 3, 6 en 7 waren. Ik heb een deeltijd baan moeten nemen om alles verder te kunnen blijven combineren: gezin, baan en vrijwilligerswerk. Ik werk me dagelijks 3 slagen in de rondte, ik kan heel veel opvangen wat mijn man eerst deed, maar ik kan uiteindelijk de vader van mijn kinderen nooit vervangen. Toevallig heb ik nog 3 jongens ook. En ik ben voor hen op zoek gegaan naar rolmodellen, surrogaatvaders en vertrouwelingen. Het lukt gewoon niet. Want iedereen heeft zijn eigen drukke leven, en kinderen van een ander staan nooit bovenaan het lijstje van iemand anders. En dan komen jongens in het onderwijs en de opvang ook nog eens allemaal vrouwen tegen. Dat is niet goed.

Het landsbelang dat dien ik ook, alleen in deeltijd. Ik geloof niet eens dat iemand 80 uur per week met aandacht het landsbelang kan dienen. Er zijn er ook die dat belang nooit dienen, al werken ze 100 uur per week voor het land.

Werk delen en herverdelen, de macht los laten en prioriteiten stellen (de gewone burger krijgt regelmatig plaatsvervangend schaamtegevoel als we zien hoeveel uur er in de Tweede Kamer over net niks gedebatteerd wordt in een volslagen idiote sfeer). Bos had er gewoonweg ook voor kunnen kiezen om niet 3 banen tegelijk te hebben (partijleider, minister en vicepremier), dan had hij geen 80 maar 50 uur per week kunnen gaan werken.

Neen, de column van Boeke gaat alle nuances voorbij (dat heb je vaker in columns, maar deze raakt mij), en doet echt afbreuk aan de rol van mannen in gezinnen, de jongens dingen, hoe gaan mannen (dus ook vaders en zonen) met elkaar om, de identificatiemogelijkheid voor jongens met hun vaders. Ik zie het bij mijn eigen kinderen en ik heb het bij mezelf gezien toen bij mijn moeder dood ging toen ik 10 was. Kinderen waarvan 1 of 2 ouders dood zijn, zijn sowieso een vergeten groep in deze maatschappij waarvoor in de media en politiek geen aandacht hebben. Gezegend de kinderen met gezonde vaders die tijd aan hun besteden.

[naam en adres bekend bij de redactie]


5.

Tja Henk, nou snap ik wat meer van jouw vooringenomenheden overigens in dezelfde lijn zijn moeders niet nodig hetgeen natuurlijk ook van geen kanten klopt. je lijdt aan stockholm en parental alienation ook al klinkt het allemaal logisch&redelijk.

Mijn thema ontvadering staat als een huis en alles&iedereen laat kinderen&vaders stikken maken hun vaderschap&gezinsleven onmogelijk alsof het niets is, niet normaal zo meedogenloos.

AdVader


6.

Met veel plezier heb ik het stuk gelezen over de keuze van Wouter Bos. Toen ik het hoorde vroeg ik mij af hoe Femke Halsema daarover zou denken als hardwerkende politica met kleine kinderen. Persoonlijk denk ik dat de heer Bos zich heeft teruggetrokken omdat het niet meer zo lekker liep allemaal.

Verder heeft u mij zeker een hart onder de riem gestoken als alleenstaande moeder met een zoon die op 12 maart (de datum van het stukje!) acht geworden is.

Ik kan mij zo af en toe toch wel ietwat zorgen maken. Ik heb weinig tot geen mannelijk vrienden. Mijn broer heeft hem 8 x gezien, bij zijn verjaardagen. Heel jammer want ik had gehoopt dat hij zich zou opwerpen als leuke oom, maar helaas... Opa's dood, buurmannen ongeschikt... En dan denk ik wel eens dat hij wel erg weinig mannelijke invloeden om zich heen heeft.

Maar goed, het is zoals het is en ik maak er inderdaad geen punt van dat zijn vader niet aanwezig is. Nooit geweest overigens dus hij weet niet beter.

Dank voor de opbeurende woorden en succes met de geweldige site!

[naam en adres bekend bij de redactie]


7.

Ja er valt veel over te zeggen, Wouter Bos... vaderschap.... Wat ik er nog aan alle reacties en de column wil toevoegen is het feit dat wanneer een vrouw gaat stoppen met een baan om meer tijd voor haar gezin te hebben, zij de wind van voren krijgt. Men vindt haar dan ''niet geëmancipeerd''.... Terwijl Wouter Bos als held gezien wordt vanwege deze beslissing.

Verder heb ik bij Wouter Bos toch een onderliggend en ik geef toe, zeer subjectief, gevoel dat het hier om een smoesje gaat.

De ideale situatie waarbij zowel man al vrouw in een gezin aanwezig blijven (geen scheiding en geen sterven) en ieder een deel van de betaalde arbeid verricht is helaas niet altijd mogelijk. Dat is en blijft triest.

Irene Easton


8.

Ik begrijp eigenlijk niet zo goed waarom iedereen ineens bovenop Wouter Bos springt. Ik vind het positief dat er nu ook mannen zijn die hun gezin niet vanzelfsprekend opofferen voor hun carriere.

En "rolmodel"... Als mijn buurman stopt met zijn zware baan dan kan de buurt er misschien over roddelen maar het betekent veel minder voor de beeldvorming dan wanneer een prominent politicus dat doet. Zo werkt dat nou eenmaal. Nu wordt het voor mijn vriend bijvoorbeeld misschien de volgende keer makkelijker om een parttime baan te vinden, want dat was het een aantal jaren geleden voor mij wel maar voor hem niet bepaald. En ik denk dat het voor kinderen toch ook fijn kan zijn als ze voor papa ook een plaats hebben naast zijn werk.

Tineke Franssen`


9.

Wat me opvalt in veel reacties over het besluit van Wouter Bos, is dat mensen niet hun eigen (onverwerkte) pijn kunnen scheiden van een beslissing die een ander neemt. Waarom de persoonlijke situatie van deze redacteur tegenover die van Wouter Bos zetten? Natuurlijk kunnen kinderen heel gezond opgroeien in een 1-oudergezin of in een gezin dat andere keuzes maakt, nou en?

Het zijn dieptepunten in wijsheid, feminisme en ieder het zijne gunnen in deze wereld. Zoals ook Ciska Dresselhuis zo'n pijnlijk kijkje in haar eigen wantrouwen tegenover mannen gaf, verleden week in het programma van Pauw en Witteman.

Ik wens iedereen minder oordelen toe.

M. Koop


10.

Ik heb met plezier de column gelezen over de 'nobele keuze' van Wouter Bos. Ik loop me ook al de hele week te ergeren aan de berichtgeving over Bos.

Ten eerste omdat ik zeer betwijfel of er uberhaupt iets opgeofferd wordt. Het is leuk thuis zitten met een vette pot wachtgeld, de meeste mensen moeten gewoon werken voor het brood op de plank.

Als er dus al iets wordt opgeofferd dan is het 'ons' geld. Of gaat mevrouw Bos nu de kost voor haar gezin verdienen? De hele move ruikt naar oppurtunisme.Ik zie Bos tzt echt wel weer in een 'vette' baan in het bedrijfsleven verdwijnen (waar je overigens ook veel uren kan maken). Sterker nog, volgens mij heeft ie die baan al lang in zijn zak en kon hij daarom stoppen (wedden dat ie bij een bank terecht komt?). Paar maandjes sabattical, gezichtsverlies vermeden, nog een duit in het 'gezin-als-hoeksteen-van-de-samenleving'-zakje en dan verder met je carriere. Heel slim.

Bij Eurlings geloof ik er nóg minder van. Wat gaat die man hele dagen doen? Het parket boenen? Hij heeft nog niet eens een gezin om tijd aan te besteden. En bij het tijd nemen om een gezin te stichten denk ik toch aan lekker veel sex hebben. Op wachtgeld. Wat een leven....

Ten tweede vind ik het contra-emancipatorisch. In het Algemeen Dagblad leidt Bos' besluit tot het stellen aan vragen aan de vrouwelijke kamerleden hoe die gezin en werk combineren (gaap .... zijn we daar nou nóg niet mee klaar mensen?). Er wordt weer eens aangetoond dat een carriere niet samen kan met een gezinsleven. Ja als zelfs Wouter Bos het niet kan... dan kan een vrouw het zéker niet.

En ten laatste, ik voel me ook in de steek gelaten door Wouter Bos. Als je al iets van een politicus mag verwachten dan is het toch wel toewijding aan waar hij/zij voor staat. Bos is dan misschien wel vader, maar zeker geen Vader des Vaderlands gebleken.

Marjolein van der Wekken