Home » Artikelen » Uithuisplaatsing missie mislukt

Uithuisplaatsing - missie mislukt

Door:

Redactie Ouders Online

Hoe het ons niet lukte om twee uit huis geplaatste kinderen te redden. Tegen de William Schrikker Groep konden we niet op.

Er was eens een jong gezin met twee kinderen; een dreumes van 2 jaar en een baby van 2 weken. Op die leeftijd werden ze uit huis geplaatst. Daarna liep alles fout. Er werd nog een derde kindje geboren. Ook dat moest weg, vond jeugdzorg. Maar dat ging gelukkig niet door; de ouders mochten haar houden.

Met dat derde kindje gaat het goed. Met de oudste twee niet. Die hebben nooit begrepen waarom ze niet naar hun eigen ouders mochten. De ouders ook niet. En wij niet. Niemand begreep het. Zowel die kinderen, als de ouders, zijn beschadigd voor het leven.

De ouders mochten hun uit huis geplaatste kinderen nooit alleen zien; alleen met een (gezins)voogd erbij. De oudste is nu 15, de jongste 13. Ze willen allebei zo graag terug naar hun ouders, maar dat mag niet. Er was geen grond voor de uithuisplaatsing, er was geen sprake van misbruik of verwaarlozing, maar achteraf wil niemand dat echt toegeven.

We hebben geprobeerd deze ouders en hun kinderen te helpen, maar dat is niet gelukt. Hieronder het verhaal.

Het begon in 2004

Op 17 november 2004 werden twee kinderen zonder aankondiging uit huis gehaald. We noemen ze hier 'A' (een jongen van toen bijna 2 jaar) en 'B' (een pas geboren baby van toen 2 weken oud). De William Schrikker Stichting Jeugdbescherming, onderdeel van de William Schrikker Groep (vanaf nu: WSG) voerde in opdracht van het toenmalige Bureau Jeugdzorg de voorlopige ondertoezichtstelling uit, die later overging in een ondertoezichtstelling (OTS) en uiteindelijk voogdij.

Wat was er gebeurd? Iedereen was perplex. Het gezin stond goed bekend, en er was niets aan de hand. Hoe kan dat dan? In het kort: er was een kraamverzorgster – van de baby – die 'iets' had gezien en dat had gemeld. Als ze wist waar dat toe zou leiden, had ze het vast niet gedaan.

Dat 'iets' bestond overigens uit dingen die ons allemaal wel eens overkomen, zoals niet opgeruimde spullen, en de afwas die nog niet gedaan was. Van die afwas dacht de moeder dat de kraamverzorgster dat zou doen, omdat de kraamverzorgster van haar eerste kind dat ooit deed. Verder bleken er achteraf dingen in het 'rapport' van de kraamverzorgster te staan die ze nooit gezegd heeft, constateerde ze later, tot haar grote ontsteltenis (toen wij haar ermee confronteerden).

Je kunt je zorgen maken om een gezin. Maar dat zou in ieder geval moeten leiden tot een zorgvuldig onderzoek, en een serieuze afweging of er hulp nodig is (en zo ja, welke hulp). Maar zo ging het niet; de Raad voor de Kinderbescherming heeft bijvoorbeeld geen onderzoek gedaan. En van hoor-en-wederhoor met de ouders was ook verder geen sprake.

De vader was onder behandeling bij de GGZ, maar functioneerde prima met zijn medicijnen. Maar dat gegeven, plus de migranten-achtergrond van de ouders, en het signaal van de kraamverzorgster die 'iets' zag wat ze niet gewend was, leidde tot een 'machtiging uithuisplaatsing' (MUP).

Het was de tijd waarin de treurige Savannah-zaak iedereen op scherp had gezet; in die periode is het aantal uithuisplaatsingen gestegen. Er ontstond een cultuur van 'je indekken'. Er werd toen letterlijk gezegd: "beter te vroeg dan te laat ingrijpen." De kinderen A en B zijn hier slachtoffer van geworden, en ze zullen niet de enigen zijn.

Einde borstvoeding

De moeder gaf nog borstvoeding toen baby B bij haar werd weggehaald. Hoe gaat zoiets? Heel simpel: einde borstvoeding. Het aanbod van de moeder om haar melk af te kolven, werd geweigerd. De kinderen werden op een geheime plek geplaatst in een pleeggezin dat voor crisisopvang zorgt (een 'crisisgezin'). Later werd dit gezin ook het pleeggezin van de kinderen. Niets werd meer met de ouders besproken.

Je vraagt je af waarom de WSG voor deze aanpak koos. De ouders zagen de kinderen één keer in de twee weken, bij een oom van de kinderen. En nog steeds wisten de ouders niet waar hun kinderen verbleven. Noch waarom ze eigenlijk uit huis waren geplaatst.

Na een jaar zoeken zagen de ouders opeens een vreemde mevrouw, met hun dochtertje (voorop) en hun zoon (achterop) de fiets. Stel je even voor hoe dat moet voelen.

De baby is zelfs nog geopereerd, tijdens de OTS. Zonder dat de ouders het wisten, laat staan dat ze er toestemming voor hadden geven. Zo hoort het niet, maar zo ging het wel.

Wie komt er voor de kinderen en de ouders op in zo'n geval? Niemand. Gek eigenlijk.

Leeg huis

Er gebeurde wel meer wat niet hoorde. De eerste gezinsvoogd wilde nog wel werken aan terugplaatsing, zoals het hoort. Maar er kwam een tweede, die een hekel leek te hebben aan moslims. De kinderen mochten niet naar huis om religieuze feesten te vieren, die voor dit gezin belangrijk zijn. Met het Suikerfeest zaten de ouders dus in een leeg huis. Na klachten van de ouders over deze gezinsvoogd, kregen ze een derde. Die zei al bij het begin van haar werkzaamheden dat de kinderen nooit meer thuis zouden komen wonen en verder in een pleeggezin zouden opgroeien.

Er zijn rechtszaken geweest, natuurlijk. De ouders hebben geprobeerd om de kinderen terug te krijgen. Maar op 15 juni 2011 besloot de Rechtbank, op basis van informatie van de WSG, dat de OTS werd omgezet in voogdij, uit te voeren door de WSG. Zoals bekend doen rechters zelf geen feitenonderzoek ('waarheidsvinding'); ze baseren zich op rapporten, in dit geval van de WSG. En voor de ouders en de kinderen is er niemand die tegengas kan geven; er komt geen onafhankelijk onderzoeker aan te pas.

Onderzoek telt niet

Op dat moment wordt dit verhaal ook ons verhaal. In het voorjaar van 2012 belt de moeder naar Ouders Online. Ze is radeloos. We zijn geen hulporganisatie, maar het verhaal raakte ons diep. We koppelden het gezin aan de orthopedagoog/GZ-psycholoog Piet Wentzel. Hij was bereid om onderzoek te doen, en te kijken hoe dit gezin geholpen kon worden.

Het verhaal is geen sprookje: ze leefden niet 'lang en gelukkig'. Hoewel er wel veel monsters en heksen voorbij zijn gekomen. Het verhaal moet verteld, want nu, nadat Piet Wentzel 5 jaar lang met dit gezin heeft opgetrokken, in hun strijd om de kinderen weer terug te krijgen, kunnen we niets anders meer doen.

Orthopedagoog/GZ-psycholoog Wentzel rapporteert aan ons. Hij kon gebruik maken van het dossier dat de moeder van de kinderen had opgebouwd. De WSG werkt niet mee: zij willen geen vragen beantwoorden. Maar Wentzel concludeert:

  • de diagnostiek is niet valide en daardoor niet betrouwbaar. De ouders hebben ten onrechte het etiket 'licht verstandelijk beperkt' gekregen;
  • de plaatsing van de kinderen van liberaal-Islamitische ouders in een orthodox-Christelijk gezin (de jongen moet naar bijbelvakantieweken), is strijdig met de rechten van deze kinderen om niet van hun ouders vervreemd te worden.

De WSG houdt vast aan haar beleid met deze kinderen. Het onderzoeksrapport van een zelfstandige professional wordt door de rechtbank terzijde geschoven. Wentzel wordt ook niet gehoord; hij mag zelfs niet aanwezig zijn bij de zitting.

WSG zegt nee

Op 10 april 2013 zeggen de ouders definitief het vertrouwen op in de WSG. Waarom zouden ze nog langer meewerken, als de WSG hen nooit serieus neemt? Er zijn onoverbrugbare verschillen tussen de ouders en de WSG over wat het belang van de kinderen is. De ouders en de professionele onderzoeker die zij via ons hebben ingeschakeld, krijgen geen kans om het rapport toe te lichten in het zogeheten 'expertise-team' van de WSG.

Dat 'expertise-team' kent overigens geen externe toetsing. Anders gezegd: de medewerkers van de WSG kunnen gewoon doen wat ze willen. De rechter toetst hun verslagen en conclusies niet, en ze zijn ook niet bereid om in gesprek te gaan met een collega die van buiten komt om de ouders professioneel te ondersteunen.

Er zijn dan inmiddels plannen om zoon A te verplaatsen naar 's Heeren Loo, een inrichting voor mensen met een verstandelijke beperking (die hen "helpt met het maken van eigen keuzes"). A kreeg gedragsproblemen, en het pleeggezin vond dat te zwaar worden. Het wordt de ouders verboden om hierover met hun zoon te praten. Laat dat even tot je doordringen... Overigens is zoon A gewoon intelligent, zo blijkt uit de rapporten. (Inmiddels zit hij, sinds januari 2014, nog steeds 's Heeren Loo. Hij is nu bijna 15.)

Een Eigen Kracht Conferentie mislukt, omdat de WSG niet wil meewerken aan het verruimen van het aantal bezoeken aan de ouders, of aan de mogelijkheid om een nachtje te logeren, laat staan aan terugplaatsing. De WSG zegt nee. Punt uit.

In een nieuwe rechtszitting van het Hof wordt een nieuw onderzoeksrapport ingebracht, dat aantoont dat de Rechtbank ten onrechte nieuwe onderzoeksfeiten terzijde heeft geschoven. Maar de professionele expertise van orthopedagoog/GZ-psycholoog Wentzel wordt weer niet geaccepteerd, en de voogdij van de WSG over de kinderen wordt gecontinueerd.

Derde kindje mocht thuis blijven

Wij, gewone burgers, en de onafhankelijke deskundige Wentzel, begrijpen er niets van. Het derde kindje dat ondertussen is geboren, is na een onderzoek van de Raad voor de Kinderbescherming gewoon thuis gebleven. De WSG probeerde ook dit kind bij de ouders weg te halen, maar dat ging dus niet door. De rechtbank zag in het Raads-onderzoek niets dat zou kunnen wijzen op incapabele ouders, of slechte omstandigheden voor het kind.

Maar ook dat maakt voor de oudste twee niets uit: voor deze twee kinderen zijn de ouders blijkbaar niet goed genoeg, en zullen ze dat ook nooit zijn, ook al was er nooit sprake van misbruik of verwaarlozing. Wie het begrijpt, mag het zeggen.

De twee oudste kinderen hebben de pech dat ze weggehaald zijn, en dat er niemand was die werkte vanuit de gedachte dat het beter is om kinderen weer zo snel mogelijk terug te plaatsen bij hun eigen ouders. De enige WSG-medewerker die dat wel wilde, werd tegengewerkt.

Achteraf is de reden van de uithuisplaatsing ongegrond gebleken, maar inmiddels zijn ze al zo lang weg, "dat ze niet meer verplaatst kunnen worden," is nu het argument. Best wel gek, want bij de verplaatsing van zoon A naar 's Heeren Loo telde dat blijkbaar niet.

De beschadiging die de kinderen hebben opgelopen, maakt hen inmiddels tot zorgenkinderen, waardoor het onmogelijk is geworden, vindt de WSG, om ze nog terug naar huis te laten gaan. De WSG vindt dat de kinderen nooit meer terug mogen naar hun eigen ouders. Hoe dan ook, wat er ook gebeurt. Je vraagt je af of dit allemaal nog gaat over het belang van die kinderen.

Mediation

Vorig jaar heeft de Kinderrechter in Amsterdam mediation ingesteld, maar door toedoen van de WSG is die mislukt. Zoon A is inmiddels bijna 15. Hij heeft nadrukkelijk tegen de groepsleiding gezegd dat hij – via bezoeken en logeren – weer bij zijn ouders en zijn nieuwe zusje wil wonen. De kinderen willen allebei nog steeds heel graag naar huis. Dat hebben ze niet van hun ouders ingeprent gekregen, want die mogen daar al jaren niet meer over praten.

Inmiddels is gebleken dat een drietal onbegeleide bezoeken van de kinderen aan de ouders uitstekend zijn verlopen. Maar de ouders zijn getraumatiseerd door het gemis van hun kinderen en de onvolledigheid van hun gezin. De kinderen vertonen moeilijk gedrag – met etiketten als verstandelijk beperkt, gedragsgestoord en PDD-NOS – maar volgens orthopedagoog/GZ-psycholoog Piet Wentzel is er met de kinderen zelf helemaal niets mis, behalve dat ze getraumatiseerd zijn door hun jeugdzorg-ervaringen.

Redactie Ouders Online

 

Naschrift

De personen in dit verhaal zijn geanonimiseerd en onze beweringen zijn oncontroleerbaar, omdat we de bijbehorende documenten uit privacy-overwegingen niet openbaar wilden maken. U moet ons maar op ons woord geloven.

Voor personen of instanties die er – na ons – alsnog werk van willen maken, zoals media-redacties of ngo's, zijn alle dossiers en rapporten beschikbaar ter inzage. De ouders hebben daarvoor toestemming gegeven. Ook zijn zij, evenals Piet Wentzel, beschikbaar voor interviews. U kunt daartoe contact opnemen met de hoofdredactie van Ouders Online.

Redactie Ouders Online

Reacties

M Lavell

Vreselijk.
Had ik maar het kleinste begin van een idee waar je kunt beginnen om deze narigheid te ontwarren.

Lynna

Wat een afschuwelijk verhaal!

Lente

Mochten er ideeën komen waar wij bij kunnen helpen, laat het weten! Mijn steun heb je.

Narcis

Dit is je reinste horror. Ik hoop zo dat er spoedig een doorbraak komt. Dit kan dus in Nederland. Een tijd geleden heeft iemand uit rancune gedreigd een zorgmelding over mij te doen en sindsdien weet ik dat je leven van het ene op het andere moment geheel onterecht kan veranderen in een nachtmerrie waarin kinderen zwaar beschadigd raken. Ik heb veel hierover gelezen maar ik kan werkelijk niet begrijpen waarom hulpverleners zo vast stelling kunnen nemen en ronduit weigeren naar het totaalplaatje te kijken en niet meer openstaan voor feiten en of de waarheid, ze bepalen ergens in het verhaal wat er moet gebeuren en wijken daar niet meer van af. Heel angstaanjagend.

AnneJ

http://svensnijer-essays.blogspot.nl/2017/08/peter-prinsen-over-jeugdzor...

Nederland is voor kinderen en ouders geen rechtstaat. Dit besef zal eerst nog veel breder moeten doordringen.

"Oud-advocaat Peter Prinsen van het Nederlands Advocaten Comité, ....... stelt dat het huidige systeem van jeugdbescherming met haar lage kwaliteit hulpverlening, schending van de ouderschapsintegriteit en angstig preventiebeleid zo niet langer kan doorgaan."

Hopelijk kan de inzet van een onderzoeksrechter hier iets meer rechtsbescherming betekenen.

Tegen de kindermishandelingslobby is verder nog steeds geen kruid gewassen.

Het is een (internationale) ziekte die blijkbaar eerst moet uitwoeden.

Hester62

Wat een maffia zeg deze WSG, het is echt doodeng,dat bepaalde figuren in zo'n machtsstrijd zitten en niet willen toegeven dat hier zoveel fouten zijn gemaakt. Ook doodeng dat een kraamverzorgende dit bewerkstelligt heeft! Hallo wij wonen in Nederland 2017 en niet in Argentinië 1977 !!Maak dit verhaal openbaar en herenig subiet deze dappere ouders met hun twee oudste kinderen .

M Lavell

Speel het niet op de man maar op de wet.
Het familierecht zit zo in elkaar dat de rechter af _moet_ gaan op het rapport van de instelling, dat is diezelfde instelling die het kind ook als client heeft. Een dubbele pet dus.
Het is niet alleen de slager die zijn eigen vlees keurt, maar ook nog eens de subsidie-ontvanger die zijn eigen aanvraag beoordeelt.
Ook in de zaak rond Remzi Cavdar (de verloren jeugd) stelde Wsg zich op dezelfde manier op. Er is geen wet die dit soort instellingen dwingt om mee te werken met ouders of onafhankelijk onderzoek, dus doet men dat niet. Voor Remzi Cavdar heeft advocaat Korver geprobeerd schadevergoeding te claimen. Volgens mij loopt dit nog in hoger beroep. Ik denk dat die weg, de civielrechtelijke weg, de enige weg is.
Hoewel er toch ook nog wel iets zou moeten kunnen zijn als een klacht richting de staat die kinderen op deze manier overlevert. Eigenlijk is het onbegrijpelijk dat dat kan en dat men dat al zo lang toestaat.

tsjor

Mijn advies zou zijn: ogen richten op toekomst.
Daarvoor is nodig: ouders goede band opbouwen met huidige begeleider van kind; ouders advies inwinnen over mogelijkheden begeleiding thuis, bijvoorbeeld bij expertisecentrum advisium van 's Heerenloo. Straks komen de kinderen thuis of gaan ze zelfstandig wonen, ouders zouden dan goed moeten weten wat voor hulp kinderen nodig hebben.
Kinderen kunnen ook zelf naar de rechter, met een eigen advocaat, om terugplaatsing te vragen.
Publieke aandacht (media,ombudsman, Defence for Children etc.) met name voor het feit dat een islamitisch kind in een christelijk gezin wordt geplaatst en opgevoed.

Tsjor

Kiki

Bij een vriendin van me zijn pas de kinderen uit huis gehaald, niemand snapt er iets van en het hoger beroep komt er aan. De jeugdzorg vertrouwt haar nieuwe vriend niet. Omdat hij een keer boos was geworden omdat haar ex een melding had gemaakt. Haar ex gunt haar de kinderen niet en verzint vanalles. De kinderen zouden eerst 6 weken het huis uit zijn maar ondertussen is het al verlengt tot een half jaar en jeugdzorg heeft al 6 weken vakantie en heeft nergens tijd voor. Ze kan bellen wat ze wil, maar krijgt nergens antwoord op.

Boer

Die William Schrikkers Stichting Jeugdbescherming zou zich heel diep moeten schamen. Met name de bescherming van het kind is in deze ver te zoeken. Er moet een wet komen die dit soort instellingen dwingt om mee te werken met de ouders. Het nalaten van een zorgvuldig onderzoek door de WSG heeft onherstelbare schade toegebracht voor dit gezin. Dat dit in het Nederland van nu! nog mogelijk is! Ik hoop dat er een snelle hereniging van het gezin mogelijk is. Het leed wat deze mensen is aangedaan is echt heel erg.

Werknemer

Even een reactie uit een andere hoek. Ik werk zelf voor een jeugdzorginstantie. Zo'n verhaal zoals hier wordt beschreven is erg, maar heeft natuurlijk 2 kanten. De andere partij krijgt hierin geen kans dit toe te lichten, daar er geen namen bekend zijn van de ouders, kinderen en jeugdzorgwerker. En natuurlijk gaan er ook dingen fout bij dit soort instanties. Er gebeuren daarnaast ook goede dingen, waar dan weer bijna nooit aandacht voor is.

Li

Nou...volgens dit verhaal heeft de andere kant die kans wel gekregen, maar niet genomen. Omdat ze zich schaamden, of omdat ze bang waren hun melkkoetjes kwijt te raken?

Dat is wel wat meer dan "dat er dingen fout gaan". Een fout hoor je te herstellen, of er althans aan mee te werken dat die hersteld wordt.

tsjor

Mijn ervaring is dat mensen op de werkvloer het verhaal voorgeschoteld krijgen zoals dat in het dossier van jeugdzorg staat: dit is een verwaarloosd kind; en vervolgens laten zij het kind opbloeien. Dat geeft dan een goed gevoel.
Mensen op de werkvloer krijgen zelden het verhaal te horen wat ouders te vertellen hebben. Ik heb mijn verhaal de jeugdzorg binnengesmokkeld en dat had een positief effect; toen begreep men beter de problemen van het kind, waarom de ouders niet aan de kant geschoven moesten worden en waarom er samengewerkt moet worden. Maar lange tijd daarvoor was men alleen maar aan het wachten tot er een gezinsvoogd was en absoluut niet ge-interesseerd in mijn verhaal.
Voor 1/3 van de kinderen die je onder je hoede hebt doe je iets goeds. 1/3 maakt niet uit, die hadden ook thuis kunnen blijven. En voor 1/3 van de kinderen pakt het slechter uit. Kijk naar je kinderen, probeer eens te achterhalen welke 1/3 echt baat heeft bij je hulp en kijk of je de andere 2/3 niet beter naar huis kunt laten gaan. Dan doe je het goed.

Tsjor

Paperclip

Werknemer, ik snap je frustratie, dat je nooit wat hoort over wat er wel goed gaat. Maar dat is hetzelfde als dat je wel de medische missers voorbij ziet komen in het journaal, maar niet al die keren dat het wel goed gaat.
Kijk, net als in de gezondheidszorg, werk je met 'kwetsbaar materiaal'. Als er in de jeugdzorg iets mis gaat, dan raken kinderen en ouders (blijvend) beschadigd. Lees het stukje van Tsjor, en wees je bij iedere cliënt ervan bewust dat de situatie anders kan zijn dan hij lijkt, dat elk kind ook ouders heeft die het zeer waarschijnlijk toch wel goed bedoelen maar die het niet lukt om hun kind te helpen. En kijk van daaruit hoe je kind EN ouders kunt helpen.

Vilain dOirendraey

Juf uit de klas zei: pas op voor jeugdzorg. Toch eens bemiddeling gaan vragen. Een hbo'er die opgeleid was om niet partijdig te zijn, zo werd gezegd. Maar dat was ze wel, in hoge mate. Tot in de details van gespreksvoering werd met 2 maten gemeten - ten 'gunste' van de moeder. Dit heb ik uitgebreid gedocumenteerd, en daarmee naar de directrice. Die verdedigde alleen maar haar werknemer en veegde alles van tafel zonder er op in te gaan. En het CJG Zeist heeft geen klachtencommissie, zoals wel verplicht is. "Ga maar naar de gemeente, dan zal (bekende van haar) het wel behandelen". Die bemiddelaarster was dom, maar de directrice was intelligent, en evil. Ik zou graag eens iets lezen over wat er wél goed gaat in de jeugdzorg. Vooral iets met vaders.