2 november 2026 door Redactie
Niels (31): 'Ik voelde me vooral overbodig, niet alleen bij de baby, maar ook in onze relatie'
Niels (31) is vader van een zoon van vier maanden, samen met zijn partner Sanne. Hij merkte dat zijn zoon bij hem maar moeizaam tot rust kwam, terwijl hij bij Sanne bijna meteen ophield met huilen, tot een opmerking van haar hem confronteerde met wat daar eigenlijk achter zat. Dit is zijn verhaal, in zijn eigen woorden.
Mijn zoon is nu vier maanden oud en ik heb de afgelopen tijd een patroon ontdekt dat me meer raakt dan ik had verwacht. Hij huilt, ik til hem op, ik loop met hem door de kamer, ik probeer alles wat ik ooit heb gelezen of gehoord, en niets werkt. Dan geef ik hem aan Sanne, en binnen een paar tellen is hij stil.
Het werd voor het eerst heel zichtbaar tijdens een verjaardag bij mijn schoonouders. Mijn zoon werd onrustig, ik nam hem mee naar een rustige hoek, wiegde hem, praatte zachtjes, niets hielp. Mijn schoonmoeder keek naar me met die blik die mensen soms hebben, half meelevend, half geamuseerd, bijna triomfantelijk, en ze zei: "Geef hem maar snel aan Sanne, hoor." Ik voelde mijn gezicht warm worden terwijl ik hem overdroeg, en inderdaad: binnen een minuut was het stil.
Ik voelde me vooral overbodig, niet alleen bij de baby, maar ook in onze relatie
Op dat soort momenten voelde ik vooral onhandigheid, en een beetje jaloezie, hoewel ik dat woord toen nog niet hardop zou hebben gebruikt. Ik voelde me eigenlijk overbodig, niet alleen bij de baby, maar ook in onze relatie. Alsof er een rol was weggelegd die al bezet was voordat ik er goed en wel aan kon beginnen.
Ik zocht er van alles bij om het te verklaren. Sanne had hem negen maanden gedragen en gaf borstvoeding, dus die band was natuurlijk anders dan die van mij. Het zou wel bijtrekken, hielden we elkaar onbewust voor zonder dat we het ooit zo uitspraken. Maar ik merkte dat ik er bij Sanne niet goed over durfde te beginnen. Stel dat het klonk als klagen, of als een bevestiging dat ik het inderdaad minder goed kon. Dus bleef ik het voor mezelf houden, en groeide het gevoel ondertussen verder door.
Geef hem maar aan mij, jij kan dit duidelijk niet
Het kwam eruit op een avond dat Sanne al dagen nauwelijks had geslapen. Onze zoon huilde, ik probeerde hem te troosten, en na een paar minuten liep Sanne, moe en kortaf, de kamer in. "Geef hem maar aan mij, jij kan dit duidelijk niet," zei ze, terwijl ze hem uit mijn armen nam.
Het raakte me harder dan ik had gewild. Ik voelde me boos, een beetje beschaamd, en vooral: betrapt. Alsof iemand hardop had gezegd wat ik allang had gedacht. Ik liep de kamer uit zonder iets te zeggen, meer uit onmacht dan uit principe.
Wie de nachtvoedingen deed, wie de dagen plande, wie de complimentjes kreeg als het kind er verzorgd uitzag
Pas de dag erna hadden we het er echt over. Niet meteen rustig in alle eerlijkheid, maar het werd uiteindelijk wel een gesprek in plaats van een welles-nietes. Daarin kwam naar boven wie de nachtvoedingen deed, wie de dagen plande, wie de complimentjes kreeg als onze baby er verzorgd en mooi uitzag. Steeds Sanne, bijna automatisch, zonder dat we dat ooit zo hadden afgesproken.
Ik zag ineens dat mijn onhandigheid bij onze zoon misschien niet alleen onervarenheid was. Het was ook het gevolg van een patroon waarin ik, soms door drukte op werk, soms gewoon uit gewoonte, minder ruimte had genomen om het zelf te leren. Het was er gewoon ingeslopen, stap voor stap, tot het een vanzelfsprekendheid leek die het nooit had hoeven worden.
We zijn er nog niet. Het gesprek loste niet meteen iets op, maar het was wel een begin. Sinds een paar weken neem ik vaste momenten over, alleen met onze zoon, zonder dat Sanne er meteen bijkomt als hij begint te huilen. Het went nog niet echt, en soms moet ik mezelf er bewust toe zetten om niet meteen hulp te vragen. Maar laatst, op een doordeweekse avond, viel hij bij mij in slaap, op mijn arm, zonder dat iemand hielp. Dat voelde als een enorme overwinning, en een bevestiging dat ik op de goede weg zit.
