20 november 2026

Hanneke(37): 'Mijn zoon (7) zei iets over hoe het gaat bij zijn vader. ik schaam me om toe te geven wat ik op dat moment voelde'

Hanneke (37) is sinds twee jaar co-ouder van haar zoon Thijs (7). Toen hij op een avond zei dat hij liever bij zijn vader slaapt omdat het daar "minder streng" gaat, voelde dat als een klap in haar gezicht. Haar verhaal kan herkenbaar zijn voor gescheiden ouders die zichzelf weleens vergelijken met de andere ouder.

Van alle dingen die ik belangrijk vond in de opvoeding van Thijs, stond de bedtijdroutine met stip op nummer één. Half acht tanden poetsen, een boekje, het licht uit, welterusten zeggen en de deur op een kiertje. Altijd hetzelfde ritueel, iedere avond. Niet omdat ik zo nodig de baas wilde spelen over zijn slaap, maar omdat ik geloofde, en nog steeds geloof, dat kinderen baat hebben bij voorspelbaarheid. Sinds de scheiding voelde dat nog belangrijker. Thijs' wereld was al zo veranderd: twee huizen, twee kamers, om de week wisselen van bed. Die vaste routine was het enige wat in beide huizen hetzelfde zou blijven, dacht ik. Een stukje grond onder zijn voeten.

Het wisselen zelf ging eigenlijk prima. Zondagavond breng ik hem naar Mark, zijn vader, en de week erna haalt Mark hem weer bij mij op. We hebben nooit grote ruzies gehad over regels, we spraken in het begin af dat we "ongeveer hetzelfde" zouden doen qua bedtijden en schermtijd. Ongeveer. Dat woord zou me nog achtervolgen.

"Bij papa hoef ik niet alleen in het donker te liggen."

Het was een doodgewone donderdagavond. Ik had net het licht uitgedaan en liep de trap af, toen Thijs me riep. Ik ging terug naar boven, verwachtte een vraag over een spin op het plafond of een vergeten knuffel. In plaats daarvan zei hij, heel nuchter, alsof hij het al een tijdje had willen zeggen: "Bij papa hoef ik niet alleen in het donker te liggen."

Ik weet nog dat ik even niets zei. Er ging van alles door me heen tegelijk: schrik, een vlaag van onzekerheid, en, ik zeg het niet graag hardop, het gevoel dat ik vergeleken werd en verloor. Is Mark dan de leuke ouder? Ben ik te streng? Ik voelde de neiging om mezelf meteen te verdedigen, uit te leggen waarom licht uit en op tijd slapen zo belangrijk is. Maar iets hield me tegen. Ik ging naast zijn bed zitten en vroeg wat hij bedoelde.

Moeder luistert aandachtig naast het bed terwijl haar zoon iets uitlegt in een schemerige slaapkamer.

Hij haalde zijn schouders op, zoals kinderen van zeven doen als ze iets voelen maar het nog niet helemaal kunnen uitleggen. "Gewoon. Bij papa blijft het lampje soms aan." Ik liet het die avond daarbij, maar het bleef knagen. Had ik hem tekortgedaan met mijn vasthoudendheid aan regels? Of speelde er iets anders, iets wat niet met licht of donker te maken had, maar met iets dat ik nog niet zag?

"Ik laat het licht gewoon aan, Hanneke. Meer is het niet."

Een paar dagen later belde ik Mark. Niet om ruzie te maken, maar omdat ik het gewoon wilde weten. Ik had me al voorbereid op een gesprek waarin hij zou zeggen dat hij het nu eenmaal relaxter aanpakt, dat hij niet zo'n moeite heeft met structuur als ik. In plaats daarvan klonk hij juist onzeker. "Ik laat het licht gewoon aan, Hanneke. Meer is het niet. Hij vraagt er zelf om, bij mij thuis, en ik dacht eerlijk gezegd dat hij dat bij jou ook deed."

Dat gesprek verraste me. Geen verdediging, geen strijd om wie de betere ouder is, maar gewoon twee ouders die allebei iets niet helemaal wisten van hun kind. Mark vertelde dat Thijs de laatste tijd ook bij hem weleens vroeg of hij "nog even kon blijven", dat hij soms wat onrustiger leek rond het slapengaan. Niet dramatisch, maar wel iets.

Het ging niet om wie de leukste ouder was

Die avond, terug bij mij, ging ik weer naast zijn bed zitten. Niet om te vragen of hij het licht aan wilde, dat deed ik niet, nog niet, maar om gewoon even te blijven. Ik vroeg hoe het was bij papa, hoe het met hem ging. Op een gegeven moment, heel zacht, zei hij: "Ik mis je soms ook als ik bij papa ben." Dat trof me meer dan het eerste zinnetje over het licht. Het ging niet om wie de leukste ouder was, besefte ik toen, of wie de strengste regels had. Het ging om iets veel kwetsbaarders: heimwee, onzekerheid over twee plekken die allebei thuis moeten voelen, en de behoefte aan nabijheid die niet past in een vast schema.

Moeder houdt de hand van haar zoon vast tijdens een teder moment voor het slapengaan.

Sindsdien ben ik niet per se losser geworden met regels, ik geloof nog steeds in bedtijdroutines en rust. Maar ik luister anders. Als hij zegt dat hij het eng vindt, vraag ik door in plaats van meteen te verklaren waarom het licht uit moet. Soms blijft het nu wat langer aan, soms zit ik langer naast zijn bed. Niet omdat ik faal als ik dat niet doe, en niet omdat Mark het beter doet, maar omdat ik denk dat Thijs op dit moment vooral dat nodig heeft. Wat dat voor morgen betekent, weet ik niet.

Ik vraag me soms nog af of ik te veel waarde hechtte aan die ene vaste routine, en te weinig oog had voor wat er onder lag. Hoe voorkom je dat zoiets als "streng zijn" het laatste woord krijgt, terwijl het eigenlijk over iets heel anders gaat?

Reacties

Plaats een reactie

Vul een reactie in.
Vul a.u.b. je naam in.
Vul a.u.b. je e-mailadres in.