Home » Columns » Hondje spelen is niet normaal

Hondje spelen is niet normaal

Door:

Henk Boeke

De redenen waarom ouders en leerkrachten denken dat er iets mis is met een kind, worden steeds doller. Ouders Online schetst een trend.

Van de redactie

Stel, u heeft een kind dat creatieve dingen bedenkt om zichzelf en anderen bezig te houden, en helemaal op kan gaan in zijn of haar spel. Een kind dat aan een stuk touw genoeg heeft om uren zoet te zijn, en ook nog eens zo sociaal is dat andere kinderen graag meedoen.

U zou dit vanzelfsprekend zeer zorgelijk vinden. Iets waarvan u denkt: ai, een gedragsprobleem! Waar vind ik zo snel mogelijk een therapeut?! Okee, laten we het niet overdrijven. Waarschijnlijk vindt u het al goed genoeg als dit kind zo snel mogelijk stopt met buitenspelen, en gewoon lekker voor de TV of achter de PC gaat zitten. Net als alle kinderen van zijn leeftijd.

Ja, de redactie verzint ze waar u bijstaat. Dacht u. Maar lees dan eens de onderstaande vraag, die deze week binnenkwam bij de Vraagbaak-rubriek Opvoeding en Gedrag.

Onze dochter wordt in augustus 6 jaar. Sinds enkele maanden heeft ze een nieuwe hobby gevonden op school.

Blijkbaar speelt ze op de speelplaats graag hondje met haar vriendjes. Dit houdt in dat ze op haar knieën rondkruipt.

De gevolgen hiervan zijn dat geen enkel paar schoenen of geen enkele broek langer leeft dan enkele dagen. U zal wel begrijpen dat wij hier niet gelukkig mee zijn.

We hebben haar al op allerlei manieren proberen te overtuigen hiermee te stoppen, maar niets helpt. Zo hebben we bijvoorbeeld al geprobeerd met haar te praten, haar niet te laten spelen, er niets van te zeggen, enzovoorts.

Niets helpt. Zelfs haar belonen als ze bij wonder eens niet had rondgekropen, haalt niks uit. Maar dit hebben we eigenlijk nog niet echt kunnen proberen omdat ze ons de kans hier niet toe geeft door het alle dagen te doen.

Het ergste van al zijn nog de leugens die er altijd bij komen.

Het is zo erg geworden dat we ons vertrouwen in haar bijna volledig kwijt zijn! De situatie is zo niet meer houdbaar.

Het is wel zo dat mijn dochter door omstandigheden iedere week-avond bij haar grootouders moet gaan slapen die haar dan naar school brengen. Ze weet wel dat ik (haar mama) de hele dag thuis ben.

Zou het misschien kunnen dat ze daarom op deze manier aandacht vraagt? Want voor deze misserie begon, zo'n 6 à 7 maand geleden, hebben we nooit de minste problemen met haar gehad.

Wat kunnen we het beste doen?

L. te A.

Om eindeloze discussies met de vraagstelster te vermijden, hebben we maar volstaan met een praktisch antwoord:

Beste L.

Onze ouders en grootouders hadden hier een prima oplossing voor, die om onduidelijke redenen in de vergetelheid is geraakt. Namelijk: stevige schoenen kopen die tegen een stootje kunnen (of, nog beter: houten klompen), en leren lappen op de knieën van de broeken naaien. Zo kan uw dochter lekker hondje spelen, en hoeft u niet alsmaar nieuwe kleren te kopen.

Henk Boeke [redactie Ouders Online]

Ach, wat maakt het uit, zou je zeggen. Eén rare ouder die een beetje de weg kwijt is. Waar maak je je druk over? Dat zal ik u vertellen.

Dit was geen incident, het is een trend. En dan bedoel ik nog niet eens dat moderne getut met Mexx- of Oililly-kleertjes, of het uit de gratie raken van klompen en lederen kniestukken. Nee, het is de trend dat steeds meer ouders (én leerkrachten!) denken dat er iets vreselijk mis is met een kind, als het zich gewoon als kind gedraagt. De opvoed-professionals hebben hun PR goed gedaan!

De trend dat kinderen die zich gewoon als kind gedragen, rijp zouden zijn voor professionele ondersteuning, is onmiskenbaar. We merken het dagelijks. "Mijn peuter van 3 is zo druk. Kunnen wij hem laten testen op ADHD?" Of: "Mijn zoon van 7 functioneert prima, maar in grote groepen voelt hij zich niet op zijn gemak. De juf stelde voor om een orthopedagoog in te schakelen." Of: "Help, mijn kind speelt doktertje." Hou toch op, zeg. Dit zijn gewoon gewone kinderen! Hun enige makke is dat ze zich nog niet gedragen als volwassenen.

Ook de reacties op onze boekbespreking van vorige week spraken boekdelen. We bespraken een boek over hoog sensitieve kinderen (lees: 'watjes') waarvan het gros van de ouders én het gros van de leerkrachten denkt dat dat half gestoorde gevallen zijn waar hoognodig aan gesleuteld zou moeten worden. Uit de reacties sprak een enorme opluchting, omdat men zich opeens realiseerde dat er feitelijk niets bijzonders aan de hand is en dat je dit soort kinderen gewoon moet nemen zoals het is. Een eenvoudige gebruiksaanwijzing volstaat.

Het zou ál te gemakkelijk zijn om de reclame de schuld te geven. Natuurlijk wordt ons via de reclame wel een ideaal-beeld voorgeschoteld (van jonge, snelle gezinnen, met moeders die werken, en vaders die afwassen, en kinderen die prima functioneren), maar de reclame bepaalt al lang niet meer de agenda. Reclame wordt weggezapt.

Maar waar komt dat idee van het kind dat zich als een halve volwassene zou moeten (en kunnen) gedragen dan wél vandaan? We hebben allerminst de behoefte om zondebokken aan te wijzen, maar 'de media' en de entertainment-industrie spelen natuurlijk wel degelijk een rol. Denk aan tv-programma's als 'de Mini-playback show', waarin kinderen als mini-volwassenen gepresenteerd worden, of 'Praatjesmakers', waarin eloquentie de norm is, of 'Total makeover', waarin gesuggereerd wordt dat de mens maakbaar is.

Daarnaast, we zeiden het al eerder, hebben de opvoed-professionals hun PR natuurlijk goed gedaan. Zelfs zó goed, dat we ooit in een beleidsrapport van de overheid lazen dat Ouders Online zijn bezoekers toch echt wat meer naar het RIAGG zou moeten verwijzen...

Henk Boeke

was eindredacteur van Ouders Online tot 1 september 2018.

Naschrift: 

Hieronder een selectie uit de reacties die we ontvingen:

1.

Je zult, denk ik, veel reacties krijgen op het redactionele artikel "Hondje spelen is niet normaal". Het is een artikel naar mijn hart. Complimenten dat je dit ook op de homepage van OOL zet.

Ik lees soms ook met verbazing over "afwijkend" gedrag dat kinderen zouden hebben. Ik denk dan wel eens: "Wie vertoont er nou afwijkend gedrag, het kind of de ouder?" Ik geef zelden een reactie, maar ik wilde je voor dit artikel complimenteren.

Groeten vanuit een snikheet Maleisië.

Corine

(wier kinderen geen klompen maar sandalen of slippers dragen en blote knieen hebben)

2.

Bravo!

Een stuk naar mijn hart!

Groet,

Erik

3.

Wat een heerlijk, nuchter redactioneel stuk heeft Henk Boeke hier geschreven. Ik heb genoten!

hartelijke groet, Anita

4.

Geweldig stuk geschreven over Hondje spelen is normaal. Ik heb er niets meer aan toe te voegen. Hopelijk gaan er mensen echt nu anders over denken.

Mijn complimenten.

Met vriendelijke groet,

Madelein

(getrouwd, moeder van zoontje 3jr en 1 opkomst.)

5.

Zo vaak reageer ik nog niet op jullie opinies, maar nu wil ik me niet onbetuigd laten.

Grappig en triest vind ik het verhaal van het 'hondje'. Ik heb meer het gevoel dat sommige ouders zich enorm opwinden door hun fantasie over excessen van het gedrag van hun kind. Tenslotte zou het pas echt vervelend worden als het kind nooit meer wil opstaan en alleen nog hondenbrokken eet, nietwaar.

Ouders die ongerust zijn en daar geen rem op kunnen zetten verbeelden zich vaak dat het hun eigen schuld is dat hun kind zo doet: ik werk, dus... of: ik ben er wel eens niet, zou ze me daarom willen straffen?

Dus het 'grote-mensengedrag' wordt kinderen ook aangemeten in denken over anderen. Een kind denkt überhaupt niet na over de gevolgen van gedrag - dat kan een kind onder de 14 jaar niet zelf en daarboven ken ik veel volwassenen die dat nog steeds niet kunnen!

Misschien is deze moeder (mamma) meer geholpen met steun in haar eigen onzekerheden. Een stevige moeder met gebruikmaking van gezond verstand is een zegen voor een kind.

Het tweede item in je stuk gaat over de PR van de opvoedprofessionals. Ik voel me niet echt aangesproken, want ik heb dezelfde mening over 'duiden van opvallend gedrag'. Toch valt me op dat veel 'opvoedprofessionals' elkaar tegenspreken in analyses of erger, betichten van onjuiste diagnoses. Ik merk enorme jalouzie onder elkaar en daarmee enorme 'onzin-concurrentie'.

Enkele jaren geleden heb ik in Rotterdam een platform willen oprichten voor pedagogen. Niet gelukt, want iedereen vliegt elkaar constant in de haren. De pedagoog van het consultatiebureau vindt dat zij het veel beter kunnen dan...??? De pedagogen van het RIAGG vinden zich bij uitstek de enige deskundigen, die een andere mening niet nodig hebben. Daar hebben ouders enorme last van. Zij horen van verschillende kanten verschillende berichten en vaak ook verschillende adviezen die elkaar behoorlijk kunnen tegenspreken.

Die PR gaat dus vaak over de hoofden van ouders - en dus kinderen - en voert niet één lijn. Die PR gaat ook via ouders van mond tot mond. Er is geen goeie beroepsgroep waar pedagogen zich bij kunnen aansluiten en er is ook geen grensbepaling voor 'opvoedprofessionals'.

Mij heeft nog nooit iemand naar mijn papieren gevraagd en volgens mij kan iedereen, die zelfstandig wil werken zo'n bordje op de deur plaatsen. Het gedrag van de gesubsidieerde instellingen (de -gogen daarin) werkt in de hand dat er weinig vertrouwen is in hun oordeel als ouders daar een ander idee over hadden.

Vervolgens gaan ouders naar alternatieve -gogen en begint de spraakverwarring, met alle gevolgen vandien.

Ik heb de oplossing nog niet, maar ik zoek wel.

Elsie, opvoedkundige (ik durf het bijna niet meer te zeggen!)

6.

Als je niet beter zou weten zou je denken dat het een 1 april grap is.

Succes,

Virgil

7.

Je artikel verdient en krijgt wellicht (nu even te weinig tijd) een uitgebreide reactie, maar voor nu wil ik volstaan met een driewerf: Hoera, hoera, hoera.

Wij (echtgenote en ik) verbazen ons al jaren over de wijze waarop het beoordelen van kindergedrag doorgeslagen is.

Loop op een willekeurige dag door een dierentuin, speeltuin, winkel, etc en huiver.

Nogmaals hoera (3x). Hoogste tijd dat we ook op dit vlak stoppen met politiek correct denken en de gekte aan de kaak stellen.

Vriendelijke groet,

Ronald

8.

Heel erg bedankt voor je duidelijke uiteenzetting dat kinderen vooral de kans moeten krijgen kind te zijn. Het is uit mijn hart gegrepen. Onze dochter van bijna 11 doet niets liever dan met Playmobil spelen. Ze verzint de meest fantastische avonturen en speelt ook situaties uit haar eigen belevenissen na. Heerlijk om te zien en aan te horen. Maar wat is het geval?

Ze durft bijna geen vriendinnen te vragen of ze bij haar komen spelen, want die vinden met Playmobil spelen kinderachtig. Haar beste vriendin doet het dan nog wel, maar na een halfuurtje stelt die ook voor om nu iets anders te gaan doen. Een andere vriendin wil alleen nog maar op de eigen kamer naar muziek luisteren...

Wij zijn blij dat onze dochter nog zo heerlijk spelen kan, maar zijn ook blij dat het lenteweer aanbreekt. Voor haar sociale contacten welteverstaan.

Nu kan ze lekker gaan skaten buiten, iets dat haar vriendinnen gelukkig nog wel doen.

Gelukkig ook dat ze een jaartje over heeft gedaan op school, zodat ze nog een jaartje extra kind mag zijn (in de ogen van anderen). Laat ze spelen!

Groeten,

Marja

9.

Ik reageer op het stukje over "normaal" spelen en dan met name op het stukje over de media.

Ik kan er zowiezo niet goed tegen dat de media de "normale" wereld schetst, maar daarnaast ook niet zo goed dat veel mensen eromheen het mooier vertellen dan het in werkelijkhied is bij hun thuis.

Laten we normaal doen met z'n allen en elkaar gewoon accepteren en niet alles mooier voorstellen dan het is!

Tot zover even kort mijn reactie die ik graag nader zal toelichten, want ik kan hier erg boos om worden daar mijn ouders al dachten dat het normaal toeging bij de cosby show en dat soort familie programma's, oh bah, wat kan ik boos worden hierom! (Gelukkig weten zij inmiddels beter.)

Ooit een normaal mens gezien? die opmerking gebruik ik vaak als men het over normaal heeft, cynisch maar waar!

De media schetst de wereld op z'n rose zodat wij allemaal maar denken dat het inderdaad allemaal rozeguer en maneschijn is en je in een diepe depressie terecht gekomen als we erachter zijn dat het niet zo is en inmiddels de nodige hulpbronnen aangesproken hebben als je denkt net na de bevalling dat je gek staat te worden omdat je je kind helemaal niet zo lief vind als zo horen volgens buitenstaanders.

Ik denk dat je moet voldoen aan je eigen normen en daarmee normaal kunt zijn binnen je eigen grensen die je hebt meegekregen van ouders en/of verzorgenden, ook al was waarschijnlijk niet alles volgens jou eigen normen goed bij jullie thuis, maarja bij wie is dat wel zo?

Ieder mens is toch anders leerden wij op school (MDGO) dus waarom zou je iedereen dan hetzelfde beoordelen, waarom zou je mensen überhaubt beoordelen, tenzij iemand er om vraagt danwel woordelijk in dit geval met een soortgelijke vraag als "wat vind jij er nou van"?.

Leef je eigen leven en laat anderen in hun waarde! Laat anderen hun kids opvoeden zoals zij denken dat goed voor ze is en vertel eerlijk de waarheid als ze vragen wat je ervan vind ook al is dat niet altijd lief en vriendelijk, maar soms hard maar wel eerlijk!

Denk niet bij ieder gedrag van zowel kinds als van ouders dat ze het totaal fout doen en dat er nodig een hulpverlener aan te pas moet komen om eea te redden wat er nog te redden valt.

Bah wat een gedoe om niks!

Een verontwaardige lezeres van het stukje over normaal spelen!

Marie-Louise

10.

Beste Henk Boeke,

Je reaktie is mij uit het hart gegrepen!

Wija

11.

Geweldig stuk!

Jammer dat het kind niet in het schema van de ouders past. Gelukkig zijn de grootouders de opvoeders en niet de ochtend-tot-avond-overblijf.

Geniet van je kind en laat het inderdaad lekker kind zijn.

Groet, Mark

12.

Uit mijn hart gegrepen!

Hierbij een mail-hug!

Evelien

13.

Ik wil hier toch even op reageren, want ik denk dat hier veel méér aan de hand is dan een ouder die wil dat zijn kind geen kind meer is. Want het gedrag van dit meisje is niet normaal. Ze speelt al 6 of 7 maanden voortdurend hond op het schoolplein. Natuurlijk is er niets mis als dit meisje af en toe hond speelt, omdat ze dit leuk vindt. Maar dit 6 of 7 maanden constant volhouden, terwijl je weet dat je straf krijgt? Dat is niet leuk meer, niet voor het kind, en niet voor de ouders.

Normaal gesproken kun je een kind best hier mee laten ophouden, of het in elk geval wat te minderen.

Ik heb zelf een dochter met pdd-nos, dus misschien ben ik bevooroordeeld, maar in het gedrag van dit meisje herken ik toch iets wat aan een obsessie doet denken. Met bepaald gedrag niet meer kunnen stoppen, ondanks prikkels uit de omgeving.

Misschien zou u er eens op die manier naar willen kijken?

Dat neemt niet weg dat de trend die u signaleert, er ook is, dat kinderen niet echt kind meer mogen zijn, niet meer vies mogen worden, niet meer druk mogen zijn. Maar ik denk toch dat er bij dit meisje meer aan de hand is.

Met vriendelijke groet,

Jolanda (moeder van 4 dochters)

14.

Met mijn twee kinderen kwam ik 's ochtends vrolijk natgeregend aan op de crèche. Natte kuiven, rode wangen, jasjes aan de kapstok, op naar de 'ochtendkring' met de rituele legpuzzel voor de kleinen en een kopje koffie voor vader. Hoe Babylonisch de maatschappij in elkaar komt te steken, bleek wel toen een moeder me aansprak: "Soms is het wel erg als je geen auto hebt, zeg", waarop ik antwoordde dat wij er twee hadden. "Wat gevaarlijk voor de kinderen dan, dat je komt fietsen."

Dan sta je zo verschillend in het leven, dat ik mijn mond maar hou. Nu, jaren later, breng ik de jongsten naar een andere crèche. Twee weken geleden deed ik de voordeur open en de wind waaide naar binnen, de gang in, waar twee andere kindertjes naast elkaar op de onderste trede van de trap zaten. "Koud, hé, koud." "Ja, koud, koud", papegaaiden ze.

Onze kinderen wéten niet eens wat koud is, ze kennen alleen heet, omdat we ze waarschuwen voor de kraan en ovendeur.

Buiten spelen gebeurt maar weinig op die crèche: óf er zijn te weinig leiders, óf het is te 'koud'. Ook gaan ze nooit buiten het terrein omdat er in ons dorp (!) geen 'beveiligde ruimte' is waar ze met de bolderkar naar toe kunnen wandelen.

Op de school van de oudsten (die zijn inmiddels 8 en 10) hangt wel het reclamebiljet van een fysiotherapeut die kinderen begeleidt die motorisch achter blijven. Op het korfbalveld zijgen kinderen met de ene 'blessure' na de andere ineen, als profvoetballers die uit zijn op een strafschop, om met een slepend been kermend moeder langs het veld op te zoeken - in de héle dikke rij (groot-)ouders: 'Komt dat zien, Sterre beweegt!'

Grappig wat je schrijft over die kniestukken en klompen. Een vriendinnetje van mijn dochter dat regelmatig in sloten duikt - met haar Mexx-jasje -, krijgt nu een overalletje en klompen van haar vader. Hij bedoelde het als dreigement, maar zij vindt het prachtig. Het komt vast allemaal ooit weer goed, al zie ik ook niet altijd hoe.

Succes met 'Ouders Online'.

Piet

15.

Wat een topper!

Eindelijk nuchterheid. Dit moest men eigenlijk verplicht bij zwangerschap in de leerstof opnemen. Wie licht de verloskundigen in?

Ga zo door en schud Nederland wakker.

Groetjes, Lucie

16.

Laat ik beginnen te zeggen dat ik OOL een warm hart toedraag en dat ik sinds een jaar of vijf bijna elke dag de site bezoek.

Het volgende moet me echt van het hart. Al eerder heb ik op het punt ngestaan in de pen te klimmen over dit onderwerp. Het redactioneel stuk over het hondje spelen brengt me ertoe om het nu ook echt te doen.

Ik heb begrepen dat jullie veel vragen krijgen van allerlei mensen over allerlei onderwerpen en dat jullie die laten beantwoorden door verschillende specialisten, maar dat jullie die voor een groot deel ook zelf beantwoorden.

Ik heb hierbij grote vraagtekens. Bij mijn weten zijn jullie niet opgeleid op dat gebied, maar als ouder alleen ervaringsdeskundig en jullie hebben ongetwijfeld boekenkennis. Ik vind het kwalijk om op grond hiervan vragen te beantwoorden aan mensen, die niet altijd allemaal zo slim zijn om zich te realiseren van wie ze eigenlijk een antwoord krijgen of het antwoord te kunnen relativeren.

Ik bedoel: de antwoorden die jullie geven, kunnen best heel bruikbaar of waar zijn, maar niet meer bruikbaar of meer waar dan die van een andere ouder die nadenkt en leest. De OOL vlag die erbij hangt, kan volgens mij zeker doen vermoeden dat dat wel zo is.

Als illustratie de vraag over het hondje-spelen. Jullie nemen de briefschrijfster niet erg serieus, vind ik. Haar kind speelt elke dag, elke pauze, sinds 6 of 7 maanden hondje en ze heeft een lieg-probleem, dat de schrijfster groter vindt, maar alleen niet nader preciseert.

Ik vind dat al met al wel een reden om aan de bel te trekken.

De reden dat ik dit schrijf, is dat ik kennelijk een heel andere mening heb, die misschien niet klopt, maar die evenveel waarde heeft dan die van jullie. Die van jullie kan volgens mij voor veel mensen echter belangrijker of meer waar lijken en dat lijkt me echt een kwalijke zaak.

Bovendien wekt het feit dat jullie vragen beantwoorden volgens mij verwarring. Jullie zijn toch redacteuren, geen hulpverleners? Het maakt volgens mij jullie geloofwaardigheid niet groter. Waarom houden jullie het niet bij het verwijzen naar andere instanties?

Wat dat betreft slaat volgens mij die zin in het overheidsbeleidsstuk over het verwijzen naar het Riagg de spijker op zijn kop. Ander verhaal is dat ik - en ik merk vele anderen met mij - niet zo'n hoge pet op hebben van hulpverleners en van de Riagg in het bijzonder, maar dat is een volkomen ander kwestie, en geen reden om zelf dan maar voor hulpverlener te gaan spelen.

Volgens mij zouden jullie er goed aan doen de betekenis van dat overheids-zinnetje wel serieus te nemen.

En verder - op het gevaar af dat ik nu voor een bemoeial wordt uitgemaakt - lijkt het me ook voor OOL niet zinvol dat jullie zoveel tijd en energie stoppen in iets dat in feite buiten de site staat. Ik weet dat jullie het moeilijk hebben/hadden de zaak gaande te houden. Waarom dan niet meer uitbuiten van dat waar jullie goed in zijn: redactiewerk, columns, de site verbeteren qua opmaak, research-werk, polls, discussies, etc.

Jullie hebben wel eens aangegeven dat jullie het jammer vinden dat zo weinigen het Magazine lezen en zovelen meteen naar het forum klikken. Volgens mij valt daar echt nog veel aan te veranderen.

Hartelijke groet,

Mariëtte

17.

Is dit beschreven probleem een 1 april grap? Het is nog wel geen 1 april maar je weet maar nooit!

Anneke

18.

Een pak van mijn hart, dit stukje over een gowoon kind zijn. Heb zelf een zoon die een beetje buiten de boot valt met zijn gedrag en heeft daardoor ook gelijk een stempel op zijn hooft. Lees hij is 3,5 jaar. Dus ik kan me wel vinden in je verhaal.

Bedankt!

Stephanie

19.

Geweldig!

Mijn oudste dochter (aankomend pedagoge) vond het trouwens minder geslaagd. De zinsnede dat "de opvoed-professionals hun PR natuurlijk goed gedaan hebben" kon ze niet helemaal waarderen. Maar dat is beroepsdeformatie denk ik.

Bert

20.

Las net het verhaal van het meisje dat als een hond speelt. Dit is namelijk precies hetzelfde als mijn dochter doet (5 jaar).

Zij doet het al 2 jaar dat hondje spelen en kruipt ook rond op haar knieën. In het begin maakte ik me zorgen omdat ze zelfs als een hond ging drinken (uit de drinkbak die gewoon in de keuken staat). Na verloop van tijd zakte het weg en nu doet ze het kruipen nog wel maar in mindere mate... ze groeit er wel overheen...

Groeten, Roos

21.

Lachen zeg, dat stuk. Maar het trieste is dat kinderen die echt vet in de problemen zitten, ouders hebben die al rokend hun Jasmijn-boekje door blijven lezen.

Vrijdag heb ik weer 2 (!) van die gevalletjes in mijn stage-klas. Van 1 heeft het hoofd der school al het JAT/speciaal onderwijs doosje open getrokken.

Nergens voor nodig, naar mijn smaak. Als de moderne juf of meester dat soort varkentjes zelf niet meer kan wassen... Hopelijk biedt de moeder wat weerwerk.

Groetjes, Tijl

22.

Hartelijk dank voor de heerlijk normale reactie op het "hondje spelen".

Ik ben blij te merken dat er zo over gedacht wordt. Als ouders van 2 kinderen, nu 13 en 16 jaar hebben we natuurlijk ook de nodige (ongevraagde) meningen en adviezen over ons heen gekregen.

We hebben ook gemerkt dat je soms heel sterk in je schoenen moet staan om er niet in mee te gaan, zeker als je kind zich anders ontwikkeld dan het gemiddelde kind.

Met een flinke dosis nuchterheid zijn we ondertussen toch een heel eind gekomen.

Nogmaals: een zeer prettige reactie om te lezen.

Met vriendelijke groeten,

Mevr. T.v.L.

23.

Beste Henk Boeke,

Ik ben het hartgrondig met je eens dat het nogal gestoord is dat ouders zich druk maken over het voorbeeld in kwestie (hondje spelen).

Maar ligt er niet een andere vraag die de briefschrijfster ook stelt, namelijk: heeft mijn kind last van het feit dat ze sinds kort de hele week bij opa en oma moet logeren?

Het lijkt mij zo klaar als een klontje dat dit kind op effectieve wijze wraak neemt op haar ouders door onverdroten hondje te spelen.

Vriendelijk groet,

Moniek

24.

Fantastisch, uw reactie op hondje spelen; ben ik het helemaal mee eens. Er wordt inderdaad vergeten dat een kind kind is, met eigen interessen, op het ene gebied sneller dan op het andere. Leuk juist, die verschillen.

Natuurlijk fijn dat er deskundigen zijn om te helpen bij grote problemen of achterstand. Maar kinderen hoeven niet in een mal.

Ga zo door!

Vriendelijke groet,

Jacqueline

25.

Hallo, ik moest toen ik jullie artikel las over het hondje spelen even reageren. En dan wel over het stukje over de drukke peuter.

Zelf ben ik moeder van een zeer drukke peuter van net twee jaar en ik voelde me erg aangesproken in dit artikel. Want net als zovele ouders weet ik dat peuters heel druk kunnen zijn. (Heb namelijk 2 kinderen).

Maar ook heb ik het gevoel dat mijn kind niet normaal druk is en dat er meer aan de hand is. Wat dat is, laat ik uitzoeken door jeugdzorg maar dat terzijde. Ik beschouw mijn kind helemaal niet als een volwassene maar zijn gedrag is wel dermate afwijkend dat ik mij zorgen maak en met mij misschien heel veel meer ouders!

Esther

26.

Ik ben het er volkomen mee eens! Ieder kind is uniek, zichzelf. Sommige kinderen hebben wel degelijk problemen. Je kunt ze dan ook niet alle gevallen over een kam strijken. Blijf ik erbij dat een kind met een aandachtspunt nog steeds een gewoon kind is wat opgevoed moet worden, alleen dan met wat meer aandacht.

Ik heb 2 dochters die beide vastliepen op school. Mijn jongste is gediagnostiseerd als aanverwant autistisch, mijn oudse liep vast in groep 5 omdat ze zich niet kon concentreren, wat ze of wij ook probeerden. Thuis merktte we dit concentratieprobleem ook, met opstaan, eten, aankleden etc. Maar wij stonden gewoon wat eerder op, problem solved! Maar op school moest ze tenslotte een bepaald gemiddelde (liefst nog erboven) halen. Maar nee, het lag duidelijk aan haar.

Dat de leraren wellicht tekortschoten, kwam niet in ze op. Nu heeft ze een lerarenteam dat haar draagt, samen met ons oplossingen bedenkt, ze kijken naar wat ze wel goed doet en daarmee gaat ze aan de slag.

Resultaat? Een heel ander, gelukkiger, gewoon kind! En geen extra getuttel, ze is een gewoon kind die even wat extra aandacht nodig had. Met de jongste gingen we naar jeugdzorg.

Wat mij daar opvalt, is dat veel ouders hun kind komen brengen, hier lossen jullie het maar op. Nou, ik voel me nog steeds verantwoordelijk voor mijn eigen kind. Hulp vragen is ook een verantwoordelijkheid, maar uiteindelijk ben ik nog altijd zelf verantwoordelijk. Hierdoor heb ik goede relaties met hulpverleners en functioneert mijn gezin, ondanks dalen die we allemaal kennen.

Ik wil maar zeggen, het is goed dat zaken zoals autisme, ADHD, etc. onderkend worden. Deze kids mogen we niet aan hun lot overlaten. Maar opvoeden en aandacht geven aan je kinderen, blijft de belangrijkste basis voor een gezond en gelukkig kind!

Marijke

27.

Met uw verhaal dat kinderen gewoon kinderen moeten kunnen zijn, met alle gekke en mooie dingen daarbij, daar ben ik het helemaal mee eens. Maar regelmatig als ik vragen of voorbeelden lees, denk ik van: goh, zou iemand gewoon een 'leuke' situatie hebben bedacht en dat als grap naar jullie hebben gestuurd om een reactie uit te lokken. Ik krijg namelijk soms het gevoel dat mensen de simpelste dingen niet meer zelf kunnen oplossen. Naar mijn idee is het voorbeeld in jullie tekst er ook zo een.

Gelukkig behandelen jullie dit met enig cinisme. Hoe weten jullie of een vraag werkelijkheid is of kul?

Met vriendelijke groet, Astrid

28.

Ik zie graag die fantasie bij mijn kinderen... Wij kopen geen merkkleding voor ze. Maar op al te veel slijtage te voorkomen, hebben er afgesproken om op handen en voeten te 'lopen'. Geen te snel versleten kleding meer, en het kind kan heerlijk hondje spelen.

Heerlijk als een kind zich kan vermaken zonder speelgoed... gewoon met fantasie!

Met vriendelijk groet,

Esther

29.

Wat een geweldig stuk! Maar helaas heeft u helemaal gelijk. Je moet als ouder erg sterk in je schoenen staan wil je niet bezwijken onder deze trend, wat vooral wordt aangepraat door leerkrachten.

Groeten,

Karin

30.

Bedankt voor het redactionele stuk!

Wat heerlijk, frisse wind!

Er zijn dus meer (ouderwetse?) gezond verstand ouders.

Marina

31.

Eindelijk eens iemand die zijn gezonde verstand gebruikt.

Met vriendelijke groet,

Arno

32.

Geweldig goed geschreven!

Angela

33.

Ik ben moeder van twee zoons en werkzaam in de jeugdhulpverlening (ben ik nu een "opvoedprofessional"?). Ik heb sterk de indruk dat "de maakbaarheid" van het leven een grote rol speelt. De generatie opvoeders van nu hebben (door de welvaart, de opvoedingsmethode die wij genoten hebben?) geleerd dat alles haalbaar/maakbaar is, als je maar wilt.

Als je iets wilt dan krijg je het. Waar men vroeger spaarde, sluit men nu een lening af. Waar men vroeger spaarde, gaat men "nu kopen en in 2005 betalen".

En inderdaad: alles kan tegenwoordig met de juiste kleding, een assertiviteitstraining, plastisch chirurgie, vele tests in de vrouwenbladen over hoe je de ideale relatie/partner, vriendschap/etc. kunt testen...

Als je iets wilt, dan is er een manier om het te krijgen. Dus als je een leuk kind wilt dan maak je dat. En je vormt het zoals jij het wilt door "juist" te reageren en de juiste indrukken te geven en op de juiste manier te stimuleren (mag een kind zo ook nog eens vervelen? Moet hij per se al letters kennen voordat hij überhaupt naar de basisschool gaat?)

Persoonlijk vind ik het vreselijk dat een kind in een hokje geplaatst moet worden, inderdaad het voorbeeld van het drukke kind dat dus ADHD zal hebben... (waarschijnlijk gewoon een jongetje).

Zo ken ik een voorbeeld van een kind op een kinderdagverblijf dat therapie krijgt omdat hij gebeten heeft (vaker dan 1 x). Volgens mij grote waanzin, maar het gebeurt dus echt!

Hoe dan ook, goed item!

vriendelijke groeten, Minka

34.

Bravo... geweldig antwoord!

Ik vind ook dat ouders veel te veel van de kinderen verwachten : ze moeten tegenwoordig al zoveel!

Als kinderen tussen de middag een boterham eten bij iemand anders en hij wil niet 3 kwartier aan tafel zitten totdat zuslief óók eindelijk de boterham opgegeten heeft wordt het kind al gauw ongemanierd genoemd.

En als een groep 1 kind op school op een bepaalde leeftijd nog geen puzzeltje maakt van 20 stukjes, wordt daar toch wel aandacht aan besteed.

Laat kinderen kinderen zijn en zoals onze school als onderschrift heeft: samen werken aan je talenten.

En dat ligt bij ieder kind anders. De één bij het leren, de andere bij creativiteit, weer een andere bij het sportieve.

Ik heb zelf drie jongens (6, 4 en 1) en en de middelste is inderdaad ook een heel actief kind en de jongste overtreft hem daarin (goed voorbeeld doet goed volgen helaas :-) ) en dan wordt er inderdaad al gauw gevraagd of hij misschien al getest is op ADHD.

Ik denk dat een hoop kinderen het etiket ADHD opgeplakt krijgen terwijl het "gewoon" een druk kind is of waar de ouders tekortschieten in de opvoeding.

Ik denk dat kinderen meer een statussymbool zijn geworden (het ideale plaatje vanuit de media geschetst ).

En met een statussymbool wil je voor de dag kunnen komen natuurlijk, zo één met een Oilily jurkje aan en netjes op een kleedje van 60 bij 60 cm blijft spelen met haar poppen , dan wil je zeker geen kind dat voor hond speelt :-)

Gelukkig trekken kinderen zich daar niets van aan. We hebben het afgelopen zomer gezien hoor, op een camping: een kindje van ik denk 2 jaar, moest elke avond buiten aan tafel haar eten opeten, met haar blik alleen op haar bord gericht : zeker niet naar de spelende kinderen kijken. Als ze dat deed, kreeg ze een grote mond en werd haar gezichtje weer op het bord gericht.En elke dag eindigde ze krijsend in de caravan. Zielig!

Laten we voor iedere zwangere vrouw buiten de puf-cursus ook een cursus "mijn kind mag kind zijn, ik begeleid hem daarbij" in het ziekenfondspakket stoppen, waarbij we weer leren om nuchter met kinderen om te gaan.

Jullie zijn daar een heel goed voorbeeld van. Enorm nuchter, relativerend, ondersteunend en daar waar inderdaad iets niet goed dreigt te gaan, verwijzend.

Ga zo door!

Groetjes van Sylvia

(een elke avond afgepeigerde, maar gelukkige moeder).

35.

Ik heb niet snel de neiging om te reageren op een onderwerp dat op de site van Ouders Online besproken wordt. Over het al gemeen vind ik de antwoorden zeer helder, duidelijk en vol respect. Ik heb afgelopen week bij een bezoek aan de kinderpoli in het AMC Lissy de Ridder nog gecomplimenteerd hiervoor.

Maar naar aanleiding van uw reactie op "Hondje spelen" voel ik toch de behoefte om te schrijven. Vooral omdat ik uw reactie nogal ongepast (zoniet onbeschoft) vind.

Ik kan me voorstellen dat er bij u op de redactie met regelmaat vragen binnenkomen waarbij u uw wenkbrauwen optrekt en die u enigszins belachelijk overkomen, maar om daar zo op deze manier op te reageren en een ouder die blijkbaar met een probleem zit te kakken te zetten vind ik niet erg netjes.

Ik ben het geheel met u eens dat kinderen tegenwoordig vaak geen kind meer mogen zijn en dat er al snel geroepen wordt dat een kind niet "spoort".

Tevens vind ik de oplossing die u gegeven heeft wat betreft de kleding geen slechte. Inderdaad, ook ik (35 jaar) kan me de lappen op knieën en ellebogen herinneren en bij het schoenen kopen werd niet alleen naar de pasvorm en uiterlijk gekeken maar ook of ze tegen een stootje konden.

Maar om dan gelijk een ouder die daar anders over denkt als "raar" en "de weg kwijt" te bestempelen en nogal betuttelend aan te spreken als een klein kind vind ik wel erg ver gaan. (Het lijkt haast wel de omgekeerde wereld: als we dan de kinderen niet meer als kinderen mogen zien, dan doen we het maar met hun ouders).

Zeker in dit geval waarin, mijns inziens, meer aan de hand is dan het omschreven probleem. Ik heb niet de indruk dat deze mensen zitten te wachten op een (gefrustreerde?) redacteur die hun probleem niet serieus neemt en publiekelijk belachelijk maakt. Ik vind uw reactie dan ook niet van respect getuigen naar deze mensen.

Ik begrijp uw probleem / frustratie, maar had het meer kunnen waarderen als u dat op een andere manier, met meer respect naar de ouder, had duidelijk gemaakt.

Laten we niet alleen de kinderen accepteren zoals ze zijn maar ook hun ouders.

Vriendelijke groeten,

Monique

36.

Na het lezen van "Hondje spelen is niet normaal" moet ik toch even reageren.

Wat ben ik blij dat ik jullie ooit op een van mijn surf-avonden gevonden heb! Ik lees jullie Online Magazine altijd graag maar vandaag dacht ik: nu moet ik toch weer iets doen en zeggen.

Vandaar dat ik (hoewel erg krap bij kas zittend) toch nu een donatie ga maken en bedankt wil zeggen voor het goede werk.

BEDANKT.

Met vriendelijke groeten,

Gada

37.

Precies! Naast de ouderwetse kniestukken hebben we tegenwoordig gelukkig ook nog een wasmachine.

Bedankt voor het stuk. Er komen zo vaak kinderen over de vloer die thuis alleen maar TV mogen kijken zodat ze geen rotzooi maken, ik zou bijna denken dat het zo hoorde...

Groeten, Dianne

38.

Hartelijk, heel hartelijk dank voor jullie artikel. Het is mij, als moeder van 5 kinderen, uit het hart gegrepen.

Misschien dat het toch eens tijd wordt voor een verplichte opvoedcursus?

Kan die afschuwelijke kindermode niet eens verboden worden? En mag de spelletjescomputer het raam uit? Kunnen ze fijn weer een overalletje aan met klompen. En buiten hutten bouwen, in bomen klimmen en er op gezette tijden uitsodemieteren zonder dat er rubberen tegels onder liggen. Ja, ik ben een jongensmoeder.

Met vriendelijke groet,

Ineke

39.

Elke week lees is de stukken van de redactie. En deze week wil ik jullie complimenteren met het stuk.

Inderdaad een trend, en ik ben blij om te lezen dat jullie dit dus ook opvalt. Doe maar lekker normaal en laat je kinderen lekker spelen.

Mijn dochter van 5 is ook dol op hondje spelen, heerlijk toch? Lekker gek doen en ze is eindeloos creatief in haar vertolkingen.

Hoe vaak ik ouders wel niet hoor op het schoolplein over of er iets mis is met hun kinderen. Ik heb zelf 4 kinderen, en gelukkig word je daar ontzettend relaxed van. Bedankt Henk Boeke, dat je dit eens opschrijft in een medium wat veel gelezen word door ouders.

Mvg, Karin

40.

Ook ik sluit mij bij al de reacties aan: geweldig goed stuk. Laat het kind lekker kind zijn en genieten van haar spel vol fantasie.

Voor die schoenen zijn laarzen ook een prima alternatief eventueel. En oma kan vast nog wel wat stevige kniestukken op de broeken maken als moeder dat niet kan. En anders kan oma wellicht moeder hierin bijscholen.

Heerlijk om te lezen dat kinderen nog zoveel fantasie hebben. Gelukkig merk ik aan mijn kinderen dat zij dit ook kunnen. Geef ze een paar oude kleren en ze verzinnen complete verhalen. Heerlijk om te zien en af en toe om in mee te spelen. Dan moet je ze eens horen.

Jammer dat dit stuk geen uitzondering schetst. Wellicht worden nu wel een aantal ouders wakker en zien ze in dat kinderen gewoon alles moeten doen, bedenken, etc.

Gr. Marianne

moeder van 3 dochters van 7, 4 en 1

41.

Een uitstekend statement. Ik ben het hartgrondig met u eens.

Ik kan ook het zinnetje 'ik heb alles geprobeerd' (praten, negeren, belonen, straffen - altijd dezelfde riedel) en dan de afmaker: 'niets helpt', niet meer leeeeeezen. Hoe kan een kind het nou begrijpen dat er op één en dezelfde actie eerst praten volgt, dan stilzwijgen, vervolgens ergens in de rit een tractatie, dan gillen en tot slot een mep?

Ik zou als kind denken: 'val dood'.

Groeten,

Bernadette

42.

Ik vermoed toch echt dat dit verhaal door jou verzonnen is...? Graag reactie. Zo ja: dan vind ik het een goed artikel met een goede onderliggende boodschap!

Indien het wel echt zou zijn; dan ga je iemands serieus verhaal belachelijk maken door dit te publiceren en daar houd ik niet van.

Groet, Lisette

Reactie van de redactie

De brief was niet verzonnen maar letterlijk overgenomen. We hebben alleen de naam van de vraagstelster vervangen door initialen en de naam van het kind verwijderd. Er wordt niemand belachelijk gemaakt; we hebben slechts een specifiek voorbeeld van een algemeen verschijnsel gegeven.

43.

Het erge is dat mijn dochter – bijna 6½ – zoonlief van 2½ hond laat zijn. Dat hij op zijn knieën wordt aangespoord door zuslief: "pak hond, eet hond" rondkruipt. Zoonlief apporteert braaf de spullen die zij dan her en der in het rond gooit.

Soms zijn we het een beetje beu. Niet omdat de kleren kapot gaan, maar meer omdat onze zoon geen hond is en ook niet de hele dag zo genoemd wil worden.

Gelukkig heeft hij daar een oplossing voor. Hij roept heel hard: "NEE! IK BEN THEIS!"

Over het stuk van Henk Boeke niets dan lof. Heerlijke nuchterheid waarvan je zou willen dat er veel meer ouders zo tegen de zaken aankeken. Er zouden heel wat minder etiketten op kinderen geplakt worden.

Karen

44.

Alweer slaat u de spijker op de kop. Wat een heerlijke nuchtere en verstandige kijk op kinderen heeft u toch.

Nooit was het in me opgekomen dat mijn dochter iets vreemds deed als ze voor poes, baby en zo meer speelde. Ik heb medelijden met dat meisje, maar ook een beetje met de vraagsteller(stelster), nu haar vraag zo openlijk wordt bediscussieerd en algemeen veroordeeld.

Groeten van Hedwig

45.

Super!

Mijn zusje heeft jarenlang met haar vriendinnetje "paardje" gespeeld, hetzelfde schoenen en broeken-sparende spel. Wat een mazzel hadden mijn ouders.

Groetjes, Akka

46.

Het is voor mij als ouder heerlijk om uw reactie te lezen op de trend om kinderen steeds sneller als niet normaal te bestempelen. Ik merk zelf dat het lang niet altijd makkelijk is om een goede middenweg te bewandelen tussen mijn kinderen de kans geven zichzelf en vooral ook kind te laten zijn en meegaan in de eisen die er van alle kanten aan hen gesteld worden. Op een of andere manier vind ik het moeilijker weerstand te bieden aan de neiging om meer eisen te stellen dan om minder van ze te verwachten.

Het stuk van Henk Boeke ervaar ik als een steun in de rug om niet te kritisch te zijn en elk kind te nemen zoals het is: als ze maar gelukkig zijn!

Bedankt en vriendelijke groeten,

Ghislaine

47.

Ik vind het vervelend dat ouders zo op deze manier de moeder afkraken. Ik snap best dat een kind een kind mag zijn maar dit is een probleem waar een moeder mee zit. Daar moet je niet zo lelijk mee omgaan. Hoe zouden jullie het vinden als jou dit aangedaan wordt? De moeder ziet dit als een probleem en moedergevoelens zijn toch vaak de juiste gevoelens? Probeer haar liever op haar gemak te stellen in plaats van haar nog onzekerder maken en haar evt. het gevoel te geven dat zij misschien een "gekke" moeder is. Denk daar maar eens even over na...

Gerjan

48.

Prima stuk! Laat ouders zelf eens nagaan wat een normaal kind kan/moet doen voordat ze naar therapeuten grijpen. Verder niets aan toe te voegen.

Groeten,

Monique

49.

Ja, ook ik wil best reageren. Mijn zoontje van net 5 speelt ook altijd alles na: na het zien van een video film , computer spel oid,speelt hij Knorretje, moet ik roze oren maken en die zet hij met een elastiekje vast aan zijn hoofd, dan is hij weer Rayman 2, dus konijn, dus dan moet ik weer slappe konijnenoren maken voor hem, dan is hij weer 1 van de 101 dalmatiers, dus weer gestipte oren maken etc. Heerlijk vind ik dat en zijn kleine broertje van 3 moet vaak meedoen, dan spelen ze samen hondje of konijntje.

Alleen ik heb schijnbaar mazzel, want ze lopen dan altijd gewoon rond, niet op hun knieen dus. Maar dan nog, ook al was dat wel zo, geen probleem. Ik koop vaak 2e hands kleding en dat kost weinig, dus gat in de broek, hup weg ermee.

Ook als ze een keer een nieuwe broek aanhebben , heb ik wel de neiging gehad om te zeggen " he ga eens gewoon lopen" maar kon mezelf bedwingen, want wat maakt het ook uit, dan maar kale knieen.

Gisteren waren we in de speeltuin en lagen ze samen te rollen in het grind. Het leken wel zwarte pietjes toen we naar huis gingen.

Thuis heb ik ze de handen laten wassen en hun gezichten nog lekker even vuil gelaten om het vaders en oma te laten zien, heerlijk toch.

Hun schoenen zagen er niet meer uit, nog steeds niet trouwens, maar dadelijk krijgen ze toch weer sandalen, dus who cares? Laat ze kind zijn, doen en laten wat ze willen.

Maar ik moet erbij zeggen dat uw reaktie wel een beetje grof overkwam, denk ik. Maar misschien wel goed verwoord, en kort en krachtig.

Groetjes

José

50.

Blijkbaar werkt het hondje spelen erg goed, want ze krijgt veel aandacht van moeders (negatieve aandacht is ook aandacht). Heeft u eraan gedacht om haar te vragen waarom dochter bij de grootouders verblijft als moeder thuis is?

Waarschijnlijk is er veel meer aan de hand in dit gezin, jammer dat u dat er niet uit gepikt heeft. Want zoals u stelt, op zich is dit gewoon kindergedrag. Sommige ouders vragen via de kinderen aandacht voor hun eigen problemen.

Graag uw reaktie.

Met vriendelijke groet,

Mieke

51.

De reacties op uw stuk naar aanleiding van "Hondje spelen" zijn overwegend zeer positief. Ik verbaas me daarover en sluit mij echter aan bij degenen met kritiek.

Ten eerste was het volstrekt niet nodig om datgene wat u aan de orde wilde stellen (gedrag niet te snel zien als probleem-gedrag) te koppelen aan een specifieke brief van één ouder. De kans dat deze ouder uw reactie als zéér onaangenaam heeft ervaren, lijkt mij meer dan levensgroot. Wat bereikt u daarmee?

Uit de brief van de betreffende moeder komt naar voren, dat het kind veel tijd bij de grootouders doorbrengt, tewijl de moeder gewoon thuis is. Een reden daarvoor wordt niet gegeven, maar het is niet ondenkbeeldig dat de betreffende moeder in de problemen zit en om die reden niet steeds voor haar kind kan zorgen. Waarom een ouder die wellicht in de problemen zit zó afblaffen (om in de sfeer te blijven). Inderdaad, zeer onrespectvol.

Daarnaast vind ik dat twee dingen uit elkaar gehouden moeten worden, hetgeen u in uw brief niet doet.

Ieder kind vertoont (door de ouder) ongewenst gedrag en zal daarin door de ouders gecorrigeerd moeten worden. Dit maakt een kind niet tot probleemkind. In zoverre heeft u (waarschijnlijk) gelijk dat het "hondje-spelen" waarschijnlijk geen kwestie is voor een pedagoog. Maar dat je een ontaarde ouder zou zijn als je niet accepteert dat je kind maandenlang iedere pauze als een hondje over het schoolplein kruipt, gaat me veel en veel te ver.

Tegen dergelijk gedrag is geen knielap opgewassen. Hondje spelen is prima, maar maandenlang elke pauze over de stoeptegels (waaruit 99% van de schoolpleinen toch wel bestaat) en zo al je kleren en schoenen verslijten, dat zou mij ook veel te ver voeren.

Waarom mag je een kind niet leren dat kleding (ook als het niet van Oilily is) geld kost en dat je er dus een beetje zuinig op moet zijn? En waarom mag je niet van een kind vragen het al kruipend hondje-spelen uit te stellen totdat eventueel na schooltijd een stevige, oude speelbroek is aangetrokken.

De suggestie een kind op klompen naar school te sturen vind ik nogal vergezocht; de meeste kinderen die niet van jongs af aan aan klompen gewend zijn, kunnen er niet eens normaal op lopen. Ouders kunnen binnen zekere grenzen zelf bepalen wat hun kinderen wel of niet mogen.

Het niet toestaan van het elke pauze rondkruipen valt binnen normale grenzen. En als je kind in het geheel niet reageert op hetgeen de ouder hem of haar verbiedt, dan heb je inderdaad een probleem.

Ik ben het helemaal met u eens dat niet ieder kind dat een beetje anders lijkt meteen rijp is voor hulpverlening. Over dat aspect van uw stuk niets dan lof. Maar wat heeft dat te maken met het al dan niet verbieden om kleding te ruïneren?

Daarnaast heb ik ook weinig op met de "vroeger-was-alles-beter" teneur. Inderdaad, vroeger waren knielappen algemener dan ze nu zijn. Maar in mijn herinnering had dat hoegenaamd niets te maken met het feit dat het ons vrijstond onze kleren te verslijten door over asfalt of tegels te kruipen.

In tegendeel, dit had ermee te maken dat er minder geld was om door normaal gebruik of vallen versleten kleren te vervangen. Op zich prima om de knielap weer in te voeren omdat het onetisch is om een versleten broek meteen in de prullenbak te gooien, maar om je kinderen alles toe te staan, waaronder het min of meer moedwillig verslijten van kleding, nee.

Vroeger werden kinderen over het algemeen veel sterker gedisciplineerd dan nu. Veel van onze ouders droegen elke zondag een matrozenpakje of jurkje en mochten dat absoluut niet viesmaken. Op school over het schoolplein rondkruipen? Was uiteraard absoluut niet aan de orde. Dus zo gezellig was het vroeger ook niet. Overigens zijn ook deze kinderen van toen grotendeels opgegroeid tot alleszins normale mensen.

Overigens: alle lof voor uw site in het algemeen.

Daphne

52.

Ik kan mij voorstellen dat u als redactie regelmatig vreemde verhalen tegenkomt!

Maar is het niet uw taak om de ouder een geruststellend antwoord te geven, in plaats van de ouder als 'raar' te bestempelen. Ook u bent nl niet degene om te bepalen wat normaal is. En wat dus een normale vraag is! Ik heb altijd geleerd er zijn geen rare vragen!

Zelf maak ik me als ouder ook overal zorgen om! En vaak over dingen waarvan ik achteraf kan zeggen: "Waar maak ik me druk over". Gelukkig ben ik nuchter genoeg om me niet te laten beïnvloeden door alle meningen van des- en ondeskundigen.

Ik zal in ieder geval geen vragen aan u voorleggen, in de angst afgestempeld te worden als "rare ouder".

Vriendelijke groet

Bianca

53.

Toen mijn zoon (groot voor zijn leeftijd en wordt dus altijd ouder geschat) voor het eerst naar school ging, heeft hij het eerste halve jaar grote aanpassingsproblemen gehad. Het was zo erg dat hij depressief gedrag ging vertonen. Hij is nogal een binnenvetter dus door hem werd ik niet veel wijzer. Ik merkte wel dat wanneer zijn juf gemopperd had, (hoorde ik via via), hij daar blijkbaar een hele middag van onder de indruk kon zijn (huilen, nukkig, teruggetrokken).

Ik heb op een gegeven moment een gesprek aangevraagd met haar, niet om "verhaal te halen" maar om wat meer te weten te komen over het reilen en zeilen van mijn zoon in de klas.

Ze zei toen dat hij zo slecht luisterde (hij zat twee maanden op school): als ze wat zei, deed hij 5 minuten later weer precies hetzelfde. Ik vertelde haar dat hij net 4 was en pas 2 maanden op school zat en dat dat volgens mij bij zijn leeftijd hoorde.

Ik had niet echt een happy gevoel na dat gesprek maar het toppunt was die keer dat hij voor de 3e (!) keer in 2 weken tijd tussen de middag van straat werd geplukt door mijn overbuurvrouw, terwijl hij moest overblijven.

Ik ben direct naar school gegaan (in tegenstelling tot de voorgaande keren; een foutje maakt iedereen tenslotte) om te vragen hoe het nu mogelijk was dat dit gebeurde en zijn juf vertelde me dat mijn zoon had verteld dat hij thuis ging eten en dat ze hem dus zonder meer had laten gaan, ondanks dat duidelijk was afgesproken dat zij het via ons, zijn ouders, zou horen wanneer er afgeweken zou worden van zijn overblijfdag.

Dus ik vroeg haar waarom zij een 4-jarig kind zonder meer geloofde. Ze antwoordde toen dat hij inmiddels 4 maanden op school zat en dat hij nu moest weten wanneer hij overbleef en dat het de verantwoording van het kind was!!! Ik kan u vertellen dat ik op dat moment onzettend boos werd: een kleuterjuf met zo weinig kennis en inzicht had ik van mijn leven nog niet meegemaakt. Ik vertelde haar dat we 's morgens altijd de dag met hem doorspraken: hoe die eruit ging zien maar dat hij dat dus evengoed aan het einde van de ochtend niet meer wist. Ze was zeer verbaasd.

Voordat dit gebeurde, hadden een aantal ouders waarvan hun kind ook voor het eerst naar school ging, bij dezelfde juf, ook al een aantal verontrustende informatie gehad: het ene kind zou bezig zijn faalangst te ontwikkelen (na 2 maanden school, jawel) en zou naar de remedial teacher moeten en de ander had dringend behoefte aan logopedische hulp, terwijl er volgens ons toch niet echt iets aan zijn spraak te merken was. Hij was stil in de klas en kon niet goed uit zijn woorden komen in de kring. Dat het kind zich misschien niet veilig voelde kwam niet in haar op.

Nu moet ik zeggen dat deze juf voor het eerst met zulke jonge kinderen werkte (ze is het jaar erna op een oudere groep geplaatst) en ze was nog wel erg jong, maar als ouders word je wel erg ongerust gemaakt wat achteraf nergens voor nodig bleek te zijn.

Ik weet niet of het ermee te maken heeft maar ik ben er helemaal geen voorstander van dat de oude kleuterkweek afgeschaft is en dat mensen die de PABO hebben gedaan, aan kleuters mogen lesgeven: kleuteronderwijs is een vak apart en vraagt om een andere benadering dan dat van oudere kinderen. Bovendien was het voorheen een bewuste keuze die werd gemaakt, voordat aan de opleiding werd begonnen.

Gelukkig heeft mijn zoon nu een "oude rot in het vak" en gaat alles gesmeerd, maar het is erg jammer dat zijn kennismaking met school zo vervelend was, zowel voor hem als voor ons.

Nog even terugkomend op die faalangst: deze wordt door de politiek hier zelf in de hand gewerkt door alle toetsen die deze kinderen al moeten maken: ze worden in rijtjes achter en naast elkaar gezet want je mag niet afkijken en dan maar toetsenbladen maken. De school wordt op het resultaat afgerekend. Veel kinderen worden al zenuwachtig als ze die bladen zien. Er zijn er slechts weinigen die er lol in hebben ook al beweren de scholen anders.

Mag een kind nog kind zijn tegenwoordig? Het wordt steeds gekker en ik vraag me soms echt af waar het naar toe gaat.

Ik ben blij te lezen en bij collega-ouders te horen dat ik niet de enige ben die er zo over denkt.

Met vriendelijke groeten,

Els Hofstede

54.

Onze zoon is bijna 10 jaar en heeft op de Cresh 2,5 jaar de kinderen vermaakt als hond. Wij zelf wisten van niets af, die info kregen we wat aan de late kant. Maar toch, 2,5 jaar lang hond spelen maakte ons ook wel een beetje angstig.

Afijn, hij groeide er overheen maar speelt graag de clown, trekt gekke bekken en vindt het leuk om iedereen te vermaken.

Onze zoon speelt heel soms nog wel eens hond of tijger voor ons kleine nichtje en dat vindt ze prachtig. Heel aandoenlijk om te zien.

Later, toen onze zoon naar een spraak-taal school ging, kwam ik een moeder te spreken waarvan haar zoon hetzelfde deed. Ik vertelde aan haar mijn verhaal over zijn creche-periode. En zij vertelde me het hare.

Deze jongen was licht autistisch, dacht ik, en een jaar of 9, en hield al vele jaren conseqent vol om de hond te spelen. Hij had geen echte vriendjes in de buurt, vertelde ze.

De kinderen speelden op het schoolplein en ik keek een beetje naar hem. Een meisje zei tegen die 9-jarige jongen: "Nee, jij mag niet op mijn verjaardag komen." Waarop zijn antwoord was: "Nou, dan ben ik ook niet meer jouw hond."

Ik schrok een beetje, hij was heel serieus in zijn hond-zijn. Deze moeder was best flink radeloos. Hoe lang houdt zo'n kind dit vol? Ik vroeg haar wat hij leuk vond om thuis te doen en of hij vriendjes had en ik zei dat toneelspelen misschien iets was om te doen.

Nu ik het verhaal heb gelezen over hond zijn, moest ik meteen aan hem en aan mijn eigen kind terugdenken. En volgens mijn idee is er een groot verschil tussen een kleuter of iemand die al richting midden-bouw zit.

Mijn kind vindt het leuk om te laten zien hoe goed hij kan judo-en en kan breakdancen en de clown uithangen. Maar oordelen over iemand anders' kind kan ik niet.

Ik vond het fijn om met haar gesproken te hebben en was blij dat mijn zoon de hond op de creche had achtergelaten. Toch begreep ik wel haar onmacht omdat je als moeder ervaart dat als een kind dit gedrag heel lang volhoudt, het niet meer als normaal gedrag wordt gezien.

Wie weet heeft zijn autisme ermee te maken, of was het een manier om toch te communiceren met anderen.

Misschien draagt mijn verhaal bij aan de rest en kan diegene zijn eigen conclusies trekken.

Mijn raad is: kijk goed naar je kind. Wat vindt het echt leuk om te doen en probeer het positief te bekijken. Misschien wil het je wat vertellen. Vraag anders advies van een echte arts. Doe wat je voelt en schaam je niet tegenover anderen.

Marie-Louse

Alle columns in de serie Van de redactie