Home » Columns » Nieuwe traditie

Nieuwe traditie

Door:

Paul Morsch

Astrid en Paul zijn de ouders van drie kinderen Bram (4), Anne (10), Lot (11). Astrid werkt sinds kort fulltime. Paul is sindsdien huisman.

Paul Morsch

Bij het oplopen van het schoolplein komt Bert naar me toe. Hij houdt een stapel flyers vast. ‘Waar sta jij?’ Bert is van de efficiënte communicatie. Hij heeft een hekel aan al dat gelul, altijd en overal. ‘Voor of tegen?’ Ik zoek naar aanknopingspunten betreffende het onderwerp. Bert zijn ogen rollen omhoog. ‘ZWAR-TE PIET! Het moet gewoon afgelopen zijn met alle discussie. Ze pakken onze tradities af. Je mag verdomme ook al niet meer roken. En allemaal over de rug van onze kinderen. Schandalig gewoon.’

Op zijn flyers staat een knipogende Zwarte Piet met grote rode lippen en oorringen. Bij zijn mond een tekstwolkje: ‘Ik klus al eeuwen zwart bij de Lindeboom.’
‘Geintje,’ zegt Bert, ‘houdt het luchtig.’ Ik weer zijn stapeltje flyers af.

‘Ik dacht al wel dat jij in ons kamp zou zitten,’ zegt Marjan. Ik begrijp niet wat ze bedoelt. ‘Je neemt de flyers van Bert toch niet aan. Dan ben je bij ons. Het wordt tijd dat we de discussie beslechten. Tradities kun je aanpassen. We denken ook niet meer dat de wereld plat is. Hier pak aan, dan doe jij de onderbouw.’ Ik trek ook bij haar mijn hand terug.

‘Nou,….’ zeg ik, ‘ik denk dat ik in kamp drie zit. Ik heb alleen geen flyers. Maar eerlijk gezegd vind ik het Sinterklaasfeest behoorlijk verbeterd door alle discussie. Sylvana op de buis. Prem. Matthijs. En dan al die boze verdedigers van ons erfgoed aan de andere kant. Johan Derksen over de normen in Grolloo. Batterijen aan drogredenen vullen de ether. Heer-lijk!’ Bert en Marjan kijken me met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘En dan die relletjes,’ vervolg ik, ‘politie met traangas. Vroeger hadden we dat bij belangrijke voetbalwedstrijden. Die traditie is ons keihard afgepakt. Dus als iedereen nu roept dat Sinterklaas een kinderfeest is en moet blijven, denk ik bij mezelf, mooi niet. Sinterklaas is nu eindelijk echt van ons allemaal. Niks geen doorzichtig kindergeneuzel over het grote boek dat kwijt is en Navigatie Piet die de verkeerde route heeft berekend. Kan de boot aanmeren tussen alle demonstraties? Kunnen de hulpdiensten straks terecht? Heeft onze stad de primeur van de eerste Sinterklaasdode?’

Bert doet een stap richting Marjan. ‘Idiote mafkees,’ zegt hij. Marjan knikt instemmend.
‘Lafaard,’ oordeelt ze over mij. De verbroedering is van korte duur. Als een verliefd stelletje dat voor het eerst gezoend heeft, schrikken beiden terug van hun korte eensgezindheid. Haastig wenden ze zich van elkaar af en hervatten hun strijd bij een andere ouder. Het nieuwe Sinterklaasfeest is voor weer een jaar gered op de Lindeboom.

Paul Morsch

Beschrijft op rake en herkenbare wijze alledaagse situaties waarbij hij de spot drijft met het gedrag van ons mensen. Daarbij spaart Paul zichzelf niet.
Won reeds verschillende schrijfprijzen en volgt momenteel een opleiding aan de schrijversvakschool.

Reacties

Ik snap je wel Paul, in vind

Ik snap je wel Paul, in vind de hele discussie rond Sinterklaas zo naar. Wat is het nut om de traditie aan te passen, het is iets wat wij al jaren het zo vieren en er was er geen sprake van deze discussie. Ik vind het jammer voor de nieuwe generatie kinderen die hier de dupe van worden!

Ach, zoals wij hier thuis

Ach, zoals wij hier thuis zeggen, ze hadden gewoon stilzwijgend het een en ander moeten veranderen. Niet over praten, gewoon doen. Ieder jaar een beetje. Jammer dat we er nooit achter zullen komen of er dan zo'n ophef over was ontstaan. Ik hoor bijvoorbeeld niemand klagen over de zak van Sint die weer leeg mee terug naar Spanje gaat. En stel... stel hè!... als Sint met een elekrische auto het schoolplein nog net niet oprijdt... goh jeetje, stoer man, maar voortaan even toeteren hoor, zodat we weten dat we kunnen gaan zingen, ik hoorde je niet eens aankomen!
En de roe dan? Hoeveel kindertjes zijn er niet in het gareel gedreigd met de roe in het vooruitzicht?

Ach ja, tradities... Ik ben van de tijd waarin je voor het huis kon schaatsen. Dat je lopend naar huis moest van school, omdat de banden van je fiets wegglibberden op de sneeuw. Dat is ons afgenomen! Het wordt verdikke steeds warmer, straks zitten we op 5 december aan de sangria met tapas, in plaats van warme chocomel met banketstaaf. Wat wordt het volgende?

Tja, zo gaat dat. Als je

Tja, zo gaat dat. Als je beleefd en voorkomend uitlegt en protesteert, Gerda Havertong, neemt men je voor kennisgeving aan.
Het moet blijkbaar met licht en geluid anders verandert er niets.

Alle columns in de serie Paul Morsch