Home » Columns » Waar blijven de echte onderwijs klachten

Waar blijven de echte onderwijs-klachten?

Door:

Henk Boeke

Waar gaat het nu eigenlijk om bij 'onderwijs'? Dat er überhaupt onderwijs wordt gegeven, en dat je er wat leert. De rest is bijzaak.

Van de redactie

De radiospotjes van Kennisnet, met die akelige robot-stem, zijn niet alleen zeer irritant, maar ook totaal onbegrijpelijk. Wat willen die lui nou eigenlijk zeggen? Hoe ik ook mijn best doe, ik kan er geen touw aan vastknopen. En voor zover ik daar wél in slaag, kan ik de boodschap alleen maar afwijzen.

Ik heb tot nu toe twee versies gehoord. De ene robot-stem vertelt iets saais over economie, en de andere vertelt iets slaapverwekkends over het onweer. In beide gevallen is de pay-off dat er vernieuwing nodig is (onderwijs-vernieuwing, neem ik aan) om de huidige internet-generatie nog te kunnen boeien.

Wordt hier gesuggereerd dat leerkrachten van vlees en bloed zich als levenloze robots gedragen? Of dat ze monotoon praten met een blikken stem? Dat kán niet waar zijn. Het is dermate karikaturaal, onzinnig en beledigend dat ik niet kan geloven dat dat bedoeld kan zijn. Te meer omdat het zondigt tegen een basiswet van de reclame, die stelt dat je niet moet zeggen wat er fout is, maar juist wat er goed is.

Hoe zijn die spotjes dan wél bedoeld? Kennisnet maakt zich sterk voor de invoering van computers in het onderwijs, dus misschien is die computer-stem juist wat ze willen. Weg met de docenten van vlees en bloed, lang leve de computer. Vanaf nu moet er gewerkt worden met synthetische stemmen. Of zoiets. Getverderrie.

Wat nou, vernieuwing...

Die spotjes zijn dus onbegrijpelijk. Het enige wat ik wél begrijp, is dat Kennisnet pleit voor 'vernieuwing'. Maar wat bedoelen ze daar nou mee? Dat weten ze zelf ook niet. Probeer er maar eens achter te komen, op www.kennisnet.nl. Een kratje bier voor degene die mij kan vertellen wat ze onder 'vernieuwing' verstaan. En graag concreet, onder vermelding van doel en middel (plus de URL waar dat staat), want anders is dat kratje voor mij.

En zelfs áls het u al lukt om te achterhalen welke 'vernieuwing' Kennisnet voor ogen staat, dan nog interesseert het me eigenlijk geen fluit. Mijn zoon (2e klas middelbare school) heeft al maanden geen biologie gehad omdat zijn school geen leraar biologie kan vinden. Wat nou, vernieuwing... ik wil dat hij gewoon les krijgt! Oud leren of nieuw leren doet daarbij helemaal niet terzake.

Ook had ik het wel fijn gevonden als mijn dochter (groep 8 van de basisschool) gewoon wat taal en rekenen gehad geleerd. Ze is rete-slim, dus daar kan het niet aan liggen, maar in elk woord dat ze opschrijft staat een spelfout, en de tafels kent ze niet.

Onderwijs-malaise

Kortom: het gaat over de verkeerde dingen. Waarom zou je het over 'vernieuwing' hebben als niet eens voldaan kan worden aan de meest basale voorwaarden voor goed onderwijs?

Wat dat betreft zijn wij als ouders net zo schuldig aan de huidige onderwijs-malaise als Kennisnet, de overheid, en die vermaledijde onderwijskundigen met hun misplaatste vernieuwingsdrift. Ook bij ouders gaat het vaak over de verkeerde dingen.

De redactie van Ouders Online wordt suf-gemaild over side-issues als een minuutje meer of minder voor de overblijf ("Geachte kinderarts, hoe lang neemt het eten van een boterham in beslag?") de indeling van de klassen ("Mijn kind kan zijn vriendjes niet meer zien!") of het CO2-gehalte in het klaslokaal, dat vaak niet eens zo veel verschilt van het klimaat in een geïsoleerde Vinex-woning.

Maar klachten over de kwaliteit van het onderwijs krijgen we nooit, raar genoeg.

Henk Boeke

was eindredacteur van Ouders Online tot 1 september 2018.

Naschrift: 

Hieronder een selectie uit de reacties die we ontvingen:

1.

Als ik kook, drink ik graag een biertje. Maar verder ben ik niet zo'n bierdrinker. Toch zou ik in aanmerking willen komen voor dat kratje bier :-))

Het spotje ken ik niet en als vader van schoolgaande kinderen kan ik mij de frustratie levendig indenken als je kind geen les krijgt omdat er geen docent is.

Zelf ben ik eindredacteur van Kennisnet Speciaal Onderwijs en wil met enkele filmpjes het belang van ict laten zien voor deze sector van het onderwijs. Als eindredacteur heb ik vele scholen voor speciaal onderwijs bezocht en kan zeggen dat de vernieuwing door ict deze kinderen veel heeft opgeleverd. De wereld van de blinden werd door ict ontsloten, kinderen met een lichamelijke en verstandelijke beperking hebben veel meer mogelijkheden om te leren en te ontdekken.

Ik zal geen lang verhaal afsteken, maar wil je wijzen op enkele filmpjes over projecten die met steun van Kennisnet zijn verwezenlijkt.

1. Op Maat

Doelgroep: kinderen met een lichamelijke/verstandelijke beperking.

2. EduVip

Doelgroep: kinderen met een visuele beperking

3. IntellICT

Doelgroep: kinderen met een auditieve beperking

met vriendelijke groet,

Sipke Kloosterman

Reactie van de redactie

Dat kratje bier is dus voor ons. Want Meester Sipke heeft zich niet aan de spelregels gehouden. Namelijk: dat op de site van Kennisnet aangewezen moest worden wat die vernieuwing die zij voorstaan, nu precies inhoudt.

Hulpmiddelen voor het speciaal onderwijs tellen niet mee. Dat een looprek nuttig is voor kreupele mensen geloven we graag, maar dan moet nog steeds worden uitgelegd waarom gewone kinderen op gewone scholen ook een looprek nodig zouden hebben...

2.

Prachtig stuk over het onderwijs en het gebrek aan echte klachten. Je vlammende toon amuseerde me en trof me. Die scherp(zinnig)heid is wat mij betreft één van de grote kwaliteiten van Ouders Online.

Zou het kunnen dat ouders vragen stellen over kleinigheden en zwijgen over de grote kwesties, omdat die laatste zo groot zijn dat ze de indruk wekken dat je er als ouders toch niets aan kunt doen?

Lamgeslagen door de grootheid van de problemen laten we die over aan de officiële mogendheden. Want met een vraag aan de OOL-vraagbaak heb je geen biologieleraar gevonden en je gaat er als individuele ouder vanuit dat de MR namens de ouders al doet wat'ie kan.

Dit neemt echter niet weg dat we ons wel wat actíever druk zouden mogen maken over de zaken die niet goed gaan in het onderwijs. Maar hoe? Lid worden van BON? Meer mopperen aan het schoolplein? In de MR gaan zitten?

Vriendelijke groet,

Dorothea Touwen

3.

Dat jullie geen klachten krijgen over het onderwijs, komt omdat daar geen beginnen aan is.

Als ouder ben je inderdaad al blij wanneer je kind genoeg zuurstof in de klas krijgt en is dát dus prioriteit nummer 1.

Inmiddels is onze dochter van afgekeurd noodgebouw naar normale klas met meer zuurstof verhuisd en zijn haar schoolresultaten aanmerkelijk verbeterd en hoor ik haar na jaren,niet meer over hoofdpijn. Nu haal ik diep adem en maak me op voor de klachten over het onderwijsgebeuren op zich. Nu ze eindelijk weer eens fysiek kan leren, nu beginnen mijn zorgen over hoeveel (lees : wéing) ze leert.

Als ouder heb je het maar zwaar ;)

[naam en adres bekend bij de redactie]

4.

Klachten over het onderwijs wilt u hebben? Wij hebben ze. Onze twee kinderen zaten na een paar dagen alweer thuis dit jaar. De ene overspannen de andere gepest. Probleem is dat wij kinderen hebben met een afwijkende leerstijl (beelddenken) die een hoog IQ hebben.

Hiervoor is geen speciaal onderwijs in Nederland waardoor hun ontwikkeling bij schoolgang stagneert en in gevaar komt. Met beide kinderen probeerden we verschillende scholen ( goed en vriendelijk overleg met leerkrachten etc). Overbodig te vertellen dat een kind dat niet lekker in zijn vel zit, sociaal ook niet zo goed gaat.

En dan heb je nog de middelbare school van mijn zoon die perse een etiket (PDD NOS,Asperger etc) wilde plakken zodat zij weer geld hadden om hun mentorbegleiding te betalen. Na twee maanden daar op school wisten ze het al: het kind had een sociale stoornis.

Door deze diagnose van school werd het pesten steeds erger omdat ze medeleerlingen en docenten ook op de hoogte brachten van eigenhandige diagnose. Dat zijn teruggetrokken gedrag veroorzaakt zou kunnen worden door gepest worden of niet lekker in het vel zitten vanwege een "leerhandicap"daar stonden ze niet voor open.

Als je als ouder dan meegaat in het verhaal heb je een etiket. Geld genoeg maar een ongelukkig kind wiens ontwikkeling definitief is gestoord wegens onvoldoende goede begleiding. En dan verbazen ze zich dat er zoveel schooluitval plaatsvindt! De houding van de gemiddelde school is ook erg anti-ouder.

Overigens is ons verhaal niet uniek. Ieder jaar ontmoet ik tientallen ouders in verglijkbare situaties. Ongeveer 2/3 van de "thuisonderwijzers" in Nederland liepen tegen verglijkbare problemen aan en geven daarom thuis les. Hebben niet ook kinderen met een andere leerstijl en hoog IQ recht op goed onderwijs en een omgeving met kinderen waar ze iets mee gemeenschappelijk hebben? Noodgedwongen zit onze oudste nu op een particuliere middelbare school, als ouders betalen we alles zelf.

Diana

5.

Wat ik als probleem heb ervaren over het onderwijs zélf (dus geen dingen als pesten wat niet opgelost werd e.d) gaat over RT. Als er 1 kind RT nodig heeft in een klas, dan gaat het nog wel. Hebben er meerdere nodig krijgen de kinderen te weinig aandacht en tijd (budgetprobleem).

Pas als een kind 1,5 jaar achterloopt (!!!) pas dan mag een kind uitgebreid getest worden.

Terwijl ik er als ouder thuis veel tijd voor hulp aan mijn dichter ingestoken heb. Ik heb het met liefde gedaan hoor, daar niet van. Maar ik ben er dus zelf achter moeten komen waar mijn dochter vast liep met rekenen, waar ze in de fout ging.

Ondanks RT en thuis veel tijd (niet alleen met rekenen, ook taal, topografie e.d) bleef ze achter lopen en op haar tenen lopen.

Gelukkig mocht ze eindelijk getest worden. Pas daarna was er budget voor meer RT. waarna ze opfleurde, minder moe was e.d.

Behalve dus het budget wat het probleem is, moet er dus ook per kind gekeken worden waar hij/zij de denkfouten maakt.

Voorbeeld:

17+24 mag omgedraaid worden. Dus 24+17 is hetzelfde.

De denkfout die mijn dochter maakte:

24-17 is moeilijk. Dan draai ik de 4 en de 7 om, dus deed ze 27-14.

Dus moet er niet een streep door het antwoord, maar ook gekeken worden waar de fout zit. Zeker bij veel fouten in dezelfde soort sommen. Liever 1x RT zo snel mogelijk en meteen de draad weer op kunnen pikken, dan na tig keer mislukte opgaven en helemaal een kind in de put en dan pas RT.

Wat ook erg lastig is, is als er royaal doorgestreept wordt....... Zo veel dat bijna alles rood is. Dat haalt het zelfvertrouwen enorm naar beneden. En dan ook nog uitgelachen worden door klasgenoten.

Voor sommige kinderen is het goed om meteen 2 of 3 mogelijke manieren van oplossen van sommen aan te reiken. Sommige kinderen zien dan door de bomen het bos niet meer. Halen alles door elkaar enz.

De boeken zien er mooi uit.......soms is de lay-out zo druk dat je amper ziet waar het over gaat. Ik heb licht hersenletsel en heb moeite met overzicht.

dus ook moeite om met drukke lay-out te zien waar het over gaat. Ook kinderen met leerproblemen kunnen moeite hebben met het filteren van al die info.

De "nieuwe"manier van deelsommen daar snapte ze niks van. De ouderwetse staartdelingen wel. Gelukkig mocht ze die toepassen. Dus moet er gekeken worden wat bij het kind past!

Wat mij ook opvalt is dat sommige leerkrachten onduidelijk praten, niet goed articuleren. Nee, men hoeft niet ANB of bekakt te praten, maar mijn dochter Heeft moeite met het verstaan van gesprekken,. Ze is audiologisch getest. Het geluidsniveau wat ze hoort is goed genoeg. Maar het verstaan van gesprekken is wat slechter. Dus in drukke klas of met leerkracht die meer mompelt dan praat, dan verstaat ze de helft niet of verkeerd. Bij dictee bijvoorbeeld 'efkatette' i.p.v 'estafette'.

[naam en adres bekend bij de redactie]

6.

Waar blijven de echte onderwijs-klachten? Nou, ik ben bereid om met al onze klachten naar buiten te komen. Helaas vrezen wij wel voor de kansen van onze oudste zoon op de school waar deze klachten over gaan. De directrice stelt het niet op prijs als mensen kritiek leveren op haar school en laat dit ook duidelijk blijken, maar hierover later meer.

Waar gaat het over? Onze oudste zoon zit op een openbare montessorischool in 's-Hertogenbosch, in onze wijk. Onze jongste zoon heeft daar ook gezeten. Aan het begin van dit nieuwe schooljaar is hij naar een andere basisschool in de wijk gegaan. Hij is de afgelopen 2 jaar op zijn oude school "door een hel gegaan, kapot gemaakt, sociaal emotioneel gekrompen i.p.v. gegroeid". Hij is gepest, gepest en uiteindelijk gedwongen tot het laten zakken van zijn broek en onderbroek in de gang. En dit alles door klasgenootjes.

Wij hebben gevochten voor het kind, maar helaas niks bereikt. Want zo was de stelling van de leerkrachten "het is zijn eigen schuld" en "hij moet maar sterker worden". Laten wij nou altijd gedacht hebben dat je juist jezelf mag zijn op school, vooral binnen het montessori onderwijs. Dat onze knul wat kleiner dan gemiddeld is (komt doordat hij een darmafwijking heeft) en een hockeyer is i.p.v. een voetballer was de reden dat hij niet werd geaccepteerd. Zijn schoolprestaties renden achteruit, hij kon en deed niks meer. Heel vreemd want juist thuis liet hij wel alles zien.

Wij zagen voor hem geen andere oplossing meer dan een andere school zoeken. Na hele goede, prettige gesprekken met de directie van een andere school in de wijk hebben wij de inschrijving in orde gemaakt. De oude school hebben wij ingelicht dat onze jongste na de zomervakantie op een nieuwe school ging starten. De directrice was furieus, ze heeft nog gedreigd om de nieuwe school te bellen en daar even uit de doeken te doen wat voor een kind onze zoon wel niet was. De juffen waren woest, wij hadden ze geen kansen gegeven om gemaakte fouten te herstellen en dat was niet fair. Deze gesprekken hebben wij zo kort mogelijk gehouden. Wij hebben de reakties van de directrice en de juffen wel doorgegeven aan de nieuwe school.

De grote klap kwam toen wij het "verhuisrapport" van onze zoon in de laatste week van de schoolvakantie kregen. In eerste instantie wilde de school deze niet aan ons geven, maar rechtstreeks naar de nieuwe school opsturen. Wij waren geschokt, echt diep geschokt. Wij hebben veel gesprekken gevoerd met school, veel verslagen en toetsuitslagen gezien, maar dit nog nooit. Volgens de juffen kon onze zoon helemaal niks, maar dan ook echt niet. Alle uitslagen waren slecht, slechter dan slecht. Wij weten wat wij eerder hebben gezien, wat ze ons eerder aan uitslagen hebben laten zien dat waren zeker niet deze resultaten.

Maar goed, de juffen op de nieuwe school hebben het verhuisrapport wel van ons gekregen, samen met kopieën van zijn "oude" rapporten. Zij hebben hem eerst de kans gegeven om tot rust te komen in de groep, om een plekje te veroveren in de klas en daarna zijn ze aan de slag gegaan. Het resultaat is verbluffend. We zijn nu 7 weken onderweg en bijna iedere dag speelt onze zoon na school met vriendjes. Met lezen is hij 2 niveau's omhoog gegaan en hij durft weerwoord te geven. Het is heerlijk om te zien hoe ons kind aan het genieten is en vooral hoe hij aan het groeien is.

De kinderarts van onze jongste is al die tijd zeer nauw betrokken geweest bij de situatie. Wij hebben aan hem heel veel steun gehad. Daarvoor zijn wij hem heel dankbaar. Mede dankzij zijn steun en adviezen is ons gezin niet "kopje onder gegaan" in de ellende.

Zoals al eerder gezegd zit onze oudste zoon nog wel op de montessorischool. Hij zit nu in groep 8, het was geen optie vonden wij om hem van deze school af te halen. Het is zijn laatste jaar, maar als wij hadden geweten dat er zoveel ging veranderen na de zomervakantie hadden wij het wel gedaan. Wat is er aan de hand? Ik zal eerst een korte uitleg over oudste geven.

Onze oudste heeft moeite met spelling en een paar rekenonderdelen. Op jonge leeftijd was hij op cognitiefgebied al ver voor op leeftijdgenootjes. Hij was zo ver dat er is besloten om hem van groep 1 naar groep 3 te laten gaan, en hij was al een jonge leerling (hij is van eind maart). Dit is steeds goed gegaan totdat hij in groep 7 kwam, toen werd hij ziek. Door het ziek zijn heeft hij veel gemist, vooral op sociaal emotioneelvlak.

Wij zagen dat het zo niet ging en hebben, een paar weken voor het einde van het schooljaar, besloten dat het beter was als hij groep 7 nog een keertje deed. Oudste was dolgelukkig met dit besluit, hij was moe van het "sociaal op zijn tenen lopen". School was het in eerste instantie niet met ons eens, maar na lang aandringen zijn ze toch akkoord gegaan. Voor het schoolwerk werd afgesproken dat Victor gewoon verder kon gaan waar hij was gebleven en dat hij extra aandacht voor spelling en een paar rekenonderdelen zou krijgen.

Na een paar weken school werd duidelijk dat de nieuwe leerkracht niks wist van de afspraken, dat er geen handelingsplan was (terwijl ze dit wel zouden maken) en dat de juf absoluut niet van plan was om Victor ander werk te geven. Hij moest eerst laten zien wat hij kon en dan was het bespreekbaar.

Helaas was het met onze zoon al zo erg dat hij het niet meer liet zien, sterker nog hij liet helemaal niks meer zien, zo erg baalde hij er van. Heel veel gesprekken zijn er geweest tussen de leerkracht en ons en met oudste. Uiteindelijk is hij wel gaan werken, maar nog steeds kreeg hij niet het andere beloofde werk. Wij kunnen wel zeggen dat het hij sociaal emotioneel is gegroeid, nog een keer groep 7 heeft hem op dat gebied goed gedaan!

Tot het einde van vorig schooljaar werd er gewerkt met weektaken. Als kinderen dit niet aankonden kregen ze eventueel een dagtaak Ook werd er op toegezien dat kinderen meteen na de instructie het werk gingen doen dat bij die instructie hoort. Dit was ook één van de belangrijkste redenen waarom wij voor deze school hebben gekozen. Nu kregen wij tijdens de eerste ouderavond van dit schooljaar te horen dat de weektaken niet meer bestaan.

De kinderen krijgen nu een takenlijst voor ong. 8 weken (van vakantie tot vakantie). Zij moeten dan zelf een weekplanning maken en uiteindelijk moet alles af zijn. Het kind is nu vrij om te kiezen wanneer het wat doet. Dus heb je na de rekeninstructie geen zin om te gaan rekenen dan stel te je dat gewoon uit.

Wij hadden al vrij snel door dat onze oudste hierdoor in de problemen zou komen. Een kijkje in de klas, een blik op zijn takenlijst gaf al snel de bevestiging. In 4 weken tijd had hij nog geen enkel taalwerkje gedaan, rekenen ging nog wel en de rest was bijna af. Oudste gaf zelf ook aan dat hij het niet meer wist, hij kreeg het niet voor elkaar om een goede planning te maken.

De alarmbellen gingen bij ons rinkelen en we hebben meteen contact opgenomen met zijn juf. Die was helder en duidelijk. De school heeft voor deze nieuwe methode gekozen, het geeft de leerkracht meer rust en tijd en de kinderen worden er zelfstandiger van. Wij hebben altijd gedacht dat de leerkracht er is om kinderen te leren leren. Om ze uitleg/instructie te geven en ze te helpen groeien.

Wij kwamen er nu in één klap achter dat dit niet meer van deze tijd is. De kinderen krijgen wel de instructie en daarna is het aan het kind om te beslissen wat daar mee te doen. Nou wij vinden dat wel erg veel gevraagd voor 10-, 11- en 12 jarigen. Een belangrijke uitspraak van Maria Montessori is "help mij het zelf te doen". Door het huidige systeem komt er niks van terecht. Leerkrachten zijn veel te veel tijd kwijt met andere zaken dan het "lesgeven".

Op de school van mijn oudste is erg geen concierge of assistent meer. Dat wil zeggen dat leerlingen uit de bovenbouw de telefoon moeten aannemen, dat ze de bel moeten doen en bijv. helpen bij het vouwen van de was. Als een kind op een bepaald gebied extra uitleg nodig heeft kan dat niet. Wel als het kind een rugzakje heeft, daar zijn wel medewerkers voor. En de leerkracht heeft geen tijd voor deze extra uitleg.

De juf heeft toegegeven dat er meer kinderen zijn die problemen hebben met deze nieuwe manier van werken, maar toch gaan ze het systeem niet veranderen. Op ons aandringen wil ze er nu wel op toezien dat Oudste meteen aan het werk begint dat bij de betreffende instructie hoort. Wij hebben met Oudste afgesproken dat hij zijn takenlijst iedere vrijdag mee naar huis neemt zodat wij samen met hem een weekplanning kunnen maken. Hij is hier erg blij mee, het geeft hem meer rust, meer helderheid.

De juf is er uiteindelijk mee akkoord gegaan. Ze blijft wel zeggen dat ze het erg vervelend vind dat Oudste niet naar haar is toegekomen met zijn probleem. Wij vinden het al erg knap van hem dat hij het aan ons heeft verteld. Wij weten dat hij weinig vertrouwen heeft in zijn juf, hij heeft teveel negatieve ervaringen daarmee. Daarom vinden wij het prima als hij het tegen ons zegt zodat we gezamelijk een oplossing kunnen zoeken.

Mijn inziens zou de beste oplossing zijn als leerkrachten zich weer gaan toeleggen op het lesgeven, als ze onze kinderen weer leren rekenen en spellen. Dat ze weer controle krijgen over de klas, ipv dat de kinderen de baas zijn. Dat er weer respect is voor de leerkracht. Waarom de leerkracht tutoyeren, begin weer bij de basis.

Juist in de ze tijden waarop kinderen al zoveel moeten, waarin ze al zoveel vrijheid krijgen, is het goed om ze de hand te reiken i.p.v. ze in het diepe te gooien en ze te laten spartelen. Natuurlijk zijn er kinderen die dit wel aankunnen, maar het merendeel zal spartelen en uiteindelijk vermoeid ten onder gaan.

Claudia Domen

7.

Eén aspect heb ik bij de commissie Dijselbloem niet kunnen terugvinden. Vermoedelijk heeft dat te maken met het feit dat ze zelf ook in het "systeem" zitten.

Met het "systeem" bedoel ik het beleid / "visie" waardoor bepaalde geldstromen, de laatste decennia in onze samenleving een heel andere richting genomen hebben.

Het zou een openbaring zijn van een ongekende orde als de commissie eens de geldstromen zou blootleggen in het onderwijs, 40 jaar geleden en nu.

Waar gingen toen de miljarden naar toe en waar gaan ze nu naar toe? Toen ik op de HBS ( 2000 leerlingen) zat was er één directeur, 2 conrectors, onderwijzend personeel (120) en Ondersteunend personeel, zoals de conciërge, amanuensis en administratie.

En natuurlijk werd er geld uitgegeven aan nieuwbouw en onderhoud.

Hoe de verhoudingen nu liggen kan ik niet vertellen, maar als ik van het onderwijzend personeel hoor (en dan heb ik het over de oudere garde), waar die nú mee te maken heeft, aan lagen van (ont)regelende managers, met belachelijke salarisschalen, dan gaan de ogen misschien open of niet.

We leven nu eenmaal in een samenleving, waar de verpakking vele malen belangrijker is geworden, dan de inhoud.

(De snelste weg naar de deur is voor dié ambtenaar die inhoudelijke kritiek levert) Ik verwacht niet dat er langs geleidelijke weg nog veranderingen ten positieve plaats zullen hebben, wat deze aspecten betreft.

Het cruciale kernpunt is VERTROUWEN en als je dat een paar generaties niet meegeeft heb je het niet zo maar terug.

Wat overblijft is een zichzelf ontregelende samenleving, door een overkill aan regelgeving.

Kortom er is alleen een oplossing mogelijk, door niet alleen de twijgjes bij te knippen, maar de zieke boom te verwijderen met alle wortels.

Met vriendelijke groet,

Ben Goossens

8.

Dit kun je toch niet menen dat de meeste klachten over side-issues gaan zoals aantal overblijfminuten ed.

Ik heb wel een klacht over het basisonderwijs in het geval van onze zoon, en naarmate de tijd verstrijkt hoor ik meer van dit soort verhalen.

Nee niet bij de kinderen die op alle vlakken mee kunnen komen, maar wel bij kinderen waarbij er iets is, al of niet bekend waarbij er problemen ontstaan en ze in ons geval graag door onze school worden doorgeschoven naar een cluster-4 school welke in het onderwijssamenwerkingsverband zit zodat dat minder schrijfwerk betekend voor de leerkrachten ed.......

Wij hebben een zoon die in juli 10 is geworden. Hij is geboren in 1998, alles is goed gegaan. Hij deed alles qua ontwikkeling goed op tempo. Was overdag zindelijk met ruim 2,5 en 's nachts met precies 4,5. Hij leerde fietsen zonder zijwieltjes ik meen voor dat hij vier werd. En thuis waren er geen problemen. Wel als ik hem soms wel eens bij mijn moeder bracht als we een feestjes van het werk van mijn man hadden oid dan zwaaide hij ons gewoon uit, geen probleem. Dat was fijn en makkelijk, maar we vonden het wel opmerkelijk.

Verder ging het goed tot dat hij naar school ging. Toen zat ik vaak even op school, over zijn motoriek, zijn aandacht ed noem het maar op. Maar de dingen die op school speelden speelden thuis niet. Hij was destijds nog enig kind en bleef gewoon met eten op zijn stoel zitten ed maar op school waren er ook andere kinderen waardoor hij door afgeleid werd. Het enige waar hij wat op achterliep is het praten.

Maar elk kind is natuurlijk anders. Verder had ik geen vergelijking, hij was mijn eerste en lang enige kind. Verder was hij een makkelijk en lief kind. Heeft 's nachts nooit gehuild behalve af en toe een keer als hij groeipijnen in zijn benen had, heeft altijd goed gedronken en gegeten en sliep vanaf de eerste dag na de geboorte de hele nacht door en is nog een goede slaper.

We sudderden door, deden hem op gym, wat later een speciale gymgroep werd DDD (denkendurvendoen) voor acht kids max. en peperduur (drie keer zoveel als gewone gym, maar je doet alles voor je kind dus ook dit). Ook ging hij op een gegeven moment naar kinderfysio, wat hem ook ten goede kwam. Intussen was hij ook heel erg lang voor zijn leeftijd en had grote voeten zodat het leek alsof er een klein jochie in een te groot lichaam zat.

Op een gegeven moment naar groep 3. Daar leerde hij niet lezen en schrijven, maar mijn man heeft dyslexie dus wij dachten dat hij daar misschien ook last van zou kunnen hebben. Maar de school wilde daar niet aan. Ondertussen is hij op school getest en beviel ik in mei 2005 van zijn zusje, ons tweede kindje.

In mijn kraamtijd kreeg ik zonder belletje oid het verslag van de test. De test zat gewoon in een envelop in onze zoon zijn schooltas en is zo bij mij beland, de kraamhulp sprak er schande van, ze zei ook ze hadden het aan mij moeten geven met een begeleidend schrijven zodat mijn man het met mij kon bekijken oid Het bleek om een intelligentietest te gaan, en die viel voor onze zoon als volgt uit: benedengemiddelde intelligentie en zwak leervermogen. Daar herkende ik mijn zoon in het geheel niet in....... en mijn hormonen speelden flink op.

Als ik eraan denk, kan ik nog een potje janken. We hadden in die week een afspraak onder voorbehoud van de op hande zijnde bevalling een gesprek gepland met een aantal van school en een duur kopstuk van de schoolbegeleidingsdienst. Dat ging niet door natuurlijk zo anderhalve dag na de bevalling, en dat is me door de leerkracht van onze zoon toch kwalijk genomen..... het was zo'n belangrijke afspraak, hoe we het toch konden doen om hem niet door te laten gaan.

Ieder weldenkend mens snapt dat een vrouw die net is bevallen, dit soort dingen niet kan doen. Maar zij niet, de afspraak was belangrijk, "iedereen" zou er zijn. Maar goed, op school ging het niet en er is besloten door ons dat hij groep drie nog een keer zou doen, de school stond er niet achter, maar de schoolbeg.dnst gaf later aan dat dat een goede keuze was. In het begin van tweede keer groep drie ging het goed, naar na de kerst zakte het weer af en toen moesten we zo snel mogelijk naar de kinderarts want hij zou wel adhd hebben.

Nou dacht ik, een tikje misschien , maar ik vond het geen echt adhd kind, met alle respect voor adhd-ers trouwens. Op school kreeg hij een halfuurtje RT voor lezen en voor de rest moesten we thuis dagelijks veel oefenen daarvoor en ook extra boekjes lezen. Van dyslexie wilden ze nog steeds niets horen. Rekenen en andere dingen gingen nog steeds goed, al waren de resultaten wisselend en vonden ze hem op school vaak lastig. Tja vind je het gek, zo'n jongen wil er ook bij horen en als het op bepaalde vlakken niet lukt en je wordt niet begrepen lokt dat gedrag uit. Dit speelde thuis allemaal helemaal niet zo erg.

Maar goed, wij naar een kinderarts. Daar kon ik binnen een week terecht omdat ik aangegeven had dat ik thuismoeder was en dat ze me altijd konden bellen wanneer er iemand was uitgevallen. Bij zo'n eerste gesprek is er alleen maar naar lengte, gewicht ed gekeken en een algemeen praatje wat erg gehaast ging. Ik moest hem op de wachtlijst van psychologie zetten, maar het duurde in Gouda destijds zo'n klein jaar voordat je aan de beurt was. En hij had al een schooljaar verspeeld zeg maar. Dus ik heb balans (inmiddels was ik daar lid van geworden omdat ik zelf ervan overtuigd was dat hij dyslexie had) gebeld voor alternatieven, die kreeg ik en bij de eerste die ik belde (Ikazia ziekenhuis in R'dam) kon ik op redelijk korte termijn terecht.

Toen is het balletje gaan rollen. Eerst een gesprek en toen voor onderzoeken met onze zoon. Ik heb gezegd, neem de tijd, al moet ik tig keer terugkomen. Ik wil nu eindelijk weten wat er precies aan de hand is. Alleen dan kunnen we hem goed helpen en begeleiden. We zijn vier keer met hem voor onderzoek geweest naar Rotterdam. Uiteindelijk een gesprek hierover gehad. Met Samuëls intelligentie bleek niets mis, dat wist ik gevoelsmatig al.

Hij heeft een bovengemiddelde intelligentie, maar heeft pdd-nos (een aan autisme verwante stoornis), de impulsiviteit van de adhd. Hij heeft een ander informatieverwerkingsproces dan normaal en door zijn dyslexie (die naar wij al wisten later ook bleek en is erkend op zijn andere school) en zijn adhd-nos deed daar geen goed aan natuurlijk. En op taalgebied viel hij uit zeg maar. De uitleg van de psycholoog was ons verhaal zeg maar, alleen wisten wij de medische termen er niet van.

Nu viel alles op zijn plek, zijn goede intelligentie, het alleen op taalgebied uitvallen, zijn houterige motoriek, noem maar op. Ze adviseerde ander onderwijs voor hem. De school waar hij op zat wilde hem graag na de kerst 2006 al kwijt (de uitslag hadden we in oktober 2006), een rugzak wilden ze niet en wilden hem doorschuiven naar speciaal basisonderwijs en dan de school die bij hun in het samenwerkingsverband zat.

We zijn er wezen kijken maar zagen het er niet zitten, er waren div. faciliteiten niet die hij nodig had waaronder kinderfysio. En ik ben van mening dat als een kind zulke lange dagen maakt hij klaar moet zijn als hij thuis komt, hij is ook een kind en wil ook spelen en dat is ook heel belangrijk voor de ontwikkeling, en ook de feeling met de buurtkids houden vond ik heel belangrijk, en dat kan niet als je na schooltijd nog steeds van alles moet.

Dus bij een andere school (een zelfde soort alleen met veel meer faciliteiten) gaan kijken, die wilde hem in principe aannemen totdat de uitslag kwam. Zijn intelligentie is te hoog en van pdd-nos hadden ze niet genoeg kennis in huis. Ze zeiden dan wordt hij ondergestimuleerd met alle gevolgen van dien en doen we hem erg tekort. Want op speciaal basisonderwijs schijnt het niveau lager te liggen dan in het gewone basisonderwijs. Ze adviseerden cluster 4 onderwijs en hielp ons met het hele traject.

De school waar Samuël op zat deed niets in dit traject aan advies geven, helpen ed. Nee ze pakten ook zijn RT nog af, terwijl ze beloofd hadden hem optimaal te begeleiden zolang hij daar zou zitten dus ik heb netjes en vriendelijk gebeld hierover en niet gevraagd maar gezegd dat ik verwachte dat hij gewoon nog RT zou krijgen zolang hij hier op school zou zitten, wachtrij was het excuus. Daar had ik geen boodschap aan. Uiteindelijk zou hij het gewoon krijgen totdat hij van school daar zou gaan. Nu verder zoeken naar een passende cluster 4 school terwijl zijn aanvraag bij commissie voor ind.stelling in behandeling was.

Toen bleek dat er twee stromingen waren, een voor zeer moeilijk opvoedbare kinderen, wat Samuël niet was en een voor langdurig zieke kinderen. Nu was Samuël niet ziek maar pdd-nos verdwijnt ook niet, het is een aandoening die blijft, waar je je weg in moet weten te vinden.

Toen zijn we uiteindelijk beland bij de school waar hij nu voor het tweede leerjaar zit. En hij is enorm vooruit gegaan. Wij zien het en merken het ook thuis, mijn ouders en broer en schoonzus merken het. En hij zit beter in zijn vel. Op de vorige school oogde hij vaak ongelukkig en niet blij en had vaak een doffe blik en was erg onzeker.

Langzaam krijgen we weer een beetje de echte Samuël te zien, maar het spontane en onbevangene lijkt vooralsnog verdwenen. Hij is wel weer spontaner en onbevangen, maar toch lijkt er iets onherstelbaars te zijn beschadigt.

Als je het leest lijkt het misschien mee te vallen, maar het was echt niet leuk het contact met de basisschool destijds, ze wilden niets van ons als ouders aannemen terwijl wij eerst het volste vertrouwen in de school hadden.

Ze vonden ons lastig, maar ik heb geen spijt van wat ik er allemaal voor heb moeten doen. Alleen het had zo anders gekund, we hebben eigenlijk alles zelf moeten doen. Ze hebben achteraf meer gekeken wat een en ander kost dan naar het belang van een kind en dat is iets wat ik ze erg kwalijk neem.

Hoewel we positief zijn ingesteld en er helemaal voor gaan en dankbaar zijn dat het nu zo goed loopt, komt het vervelende gevoel best wel eens naar boven, dat is iets wat moet slijten.

Onze dochter gaat straks naar een andere school, een wat kleinschaligere. Ik weet dat het overal wel eens wat is, maar zij blijft altijd zusje van..... ben ik bang voor en bovendien heb ik in een aantal mensen geen vertrouwen meer daar.

Met vriendelijke groet,

Christa Veldhuizen

9.

Je hebt helemaal gelijk! Met het middelbare onderwijs hebben wij nog geen ervaring, onze kinderen zitten in groep 5 en 7. Maar onze zoon, gr.5, heeft een juf die zelfs in haar praten vol taalfouten zit. Hoe kan zij dan goed lesgeven? Maar het is wel een lieve juf, met hart voor "haar" kinderen dat wel. En onze dochter zit in gr7. Naar verluidt de moeilijkste groep qua lesstof van alle.

Ze hebben het nodig gevonden de 2 groepen 6 van verleden jaar samen te voegen en daar 1 groep 7 van te maken. Gevolg: een zéér luidruchtige klas met 31 kinderen waarvan er een aantal niet de gemakkelijkste zijn. Hun juf heeft wat problemen met haar stem, ze loopt met een microfoontje voor om zichzelf verstaanbaar te kunnen maken. Zij màg haar stem niet verheffen. Ga er maar aan staan...

Gelukkig krijgt ze hulp van een meester die behoorlijk strak is. Maar het beleid van een school wordt toch vooral bepaald door de directeur.. En die vindt het wel goed zo.

Er is 1 meester die wél corrigeert als een leerling een taalfout maakt. Zelfs onder het rekenen is hij soms nog met de taal bezig, als een leerling een taalfout maakt. En hij leert hun de tafels wel. Hij geeft les aan de andere groep 5 dan die waar onze zoon inzit. Onze dochter heeft hem 2 jaar geleden gehad en zij was heel gek met hem.

Op ons verzoek of onze zoon niet bij hem in de klas mocht vanwege zijn taalfouten, onze zoon is 8 en zit nog vol taalfouten, werd ons door de directeur medegedeeld dat niet de ouders het beleid van de school bepalen. En onze zoon kwam niet bij hem in de klas. Gevolg: onze zoon praat nog met veel fouten en hij wordt niet veel gecorrigeerd in zijn klas waardoor hij dat blijft doen.

Wij hebben er thuis behoorlijk veel werk mee om dat bij te spijkeren. Maar, de directeur vind dat hij prima personeel in dienst heeft en hij wil zijn mensen niet af vallen. Op zich wel begrijpelijk maar toch.. Afijn, ze moeten nog een paar jaar hier en dan zien we het wel weer. Ik ga stoppen, ik heb ons verhaal verteld. Hartelijk dan k voor het lezen hiervan en vriendelijke groeten,

[naam en adres bekend bij de redactie]

10.

Tja, onderwijs is niet anders dan de rest van de wereld - soms tref je een goede vakman/vakvrouw, en soms niet. Heb je van doen met de medische wereld dan doe je er goed aan jezelf in alles verdiepen en elke hulpverlener kritisch te volgen, zodat je in kan grijpen als het niet zo'n kanjer blijkt. Je tuin uitbesteden aan de tuinman kan ook tot slecht onderhoud leiden, als je een verkeerde treft. Een werkster stofzuigt niet altijd onder de banken.

En bij onderwijs is het net zo. Achterover leunen is er gewoon niet bij, al heb je je kinderen verhuisd naar een hele goede school, met een geweldige directeur - want ook dan is de ene juf de andere niet, moet de school maar zien de vacatures te vullen, groeit een school al snel uit zijn voegen, etc.

Wij zien onze zoon opbloeien bij zijn huidige juf, de vorige was beter in grote lijnen dan in orde houden en een rustig kind ook eens aandacht geven. Onze dochter had een hele goede juf (die ook spelfouten maakte, maar die haalden we er dan samen thuis uit ;-) onder het motto: jij bent wel beter in taal dan je juf, maar jouw juf werkt heel hard en dat is ook wat waard!) maar dit jaar moeten we het weer even afwachten. Kritisch volgen dus, of de docent uit de voeten kan met het kind, of de juiste stof wordt aangeboden, of we wat bij moeten/kunnen sturen.

Al die grote lijnen zeggen mij niet zoveel, beleid en circulaires etc. Een goede directeur vangt dat af voor zijn school, buigt mee zonder te breken en biedt zijn mensen de ruimte om gewoon goed les te blijven geven en regelmatig te evalueren. Goed onderwijs begint bij de basis, waar het elke dag gebeurt. En dus volgen wij het elke dag.

Dat kun je oneerlijk vinden - waarom is het niet goed geregeld, waarom moet ik moeite doen, waarom leven we niet in een ideale wereld? maar zelf zijn we ook maar mensen, met alle beperkingen die daarbij horen, en onderwijspersoneel dus evenzo.

[naam en adres bekend bij de redactie]

11.

Ook mijn man en ik maken ons grote zorgen over de kwaliteit van het onderwijs in Nederland. Onze kinderen volgen basisonderwijs (groep 4 en groep 6) maar met name de spelling laat volgens ons veel te wensen over.

Zo maakt onze zoon (groep 6) nog zeer regelmatig fouten als 'larzen' in plaats van 'laarzen', 'zwemen' in plaats van 'zwemmen', en 'fliegtuig' in plaats van 'vliegtuig'.

Een groot deel van de schriften wordt niet nagekeken, dus hij denkt dat hij het goed heeft opgeschreven. Reactie van de directie: "Spelling wordt volgens een bepaald systeem aangeleerd en moet volgens bepaalde regels worden toegepast door de leerlingen. De regel dat een woord als 'zwemmen' met dubbel M geschreven wordt, hoeft pas in groep 8 foutloos toegepast te worden." Rijkelijk laat lijkt ons, één jaar voor het middelbaar onderwijs!

Maar wat ons het meeste stoort, is dat fouten niet aangestreept worden. Vanaf dat onze zoon in groep 3 zat, pleitte ik daar al voor bij de desbetreffende leerkracht. En elke keer kreeg ik te horen dat je een kind niet moet demotiveren door woorden die hij nog niet goed hoeft te schrijven, als fout aan te strepen. (Huh??)

Overigens hebben onze kinderen het erg naar hun zin en doen de leerkrachten echt hun best, maar volgens mij zijn de methoden van tegenwoordig niet meer van de kwaliteit van weleer. Misschien tijd om op een hoger niveau aan de bel te trekken?

[naam en adres bekend bij de redactie]

12.

Ik heb vier kinderen: twee zonen en twee dochters, in de leeftijd van 16 ­ 25. Mijn kinderen zijn allemaal in Cyprus geboren en zijn daar naar de basisschool geweest. Eerst op een Engelstalige privé-school, daarna naar het regulier Griekstalige onderwijs. In 1994 zijn we naar Nederland gegaan en zijn mijn kinderen naar een Montessori school voor basisonderwijs gegaan. Ik heb wat het onderwijs betreft, ervaringen gehad met vier basisscholen en vier middelbare scholen. Ik heb kennis gemaakt en gesproken met ontelbare leerkrachten. Ik ben ook lid geweest van een medezeggenschapsraad.

Wat scholen met elkaar gemeen hebben is, dat zij om de een of andere reden de illusie hebben, het beter te weten dan de ouders. Ouders hebben vaak het gevoel dat zij als kinderen worden betutteld en op de vingers worden getikt als de kinderen niet presteren. Ouders en kinderen aanspreken op hun onvolmaaktheden is ongepast, tenzij ouders en kinderen dezelfde vrijheid naar de leerkracht hierin hebben.

Wat mij op valt in het onderwijs, is dat leerkrachten (scholen) steeds meer worden getrokken in taken die niets te maken hebben met de functie van een school. Bijvoorbeeld het verschaffen van buitenschoolse opvang, aanstellen van mentoren en vertrouwenspersonen, overblijven, wat kinderen wel of niet moeten eten of moeten dragen (hoofddoekjes bijvoorbeeld) en andere dingen, die niet bij de school horen.

De overheid denkt betere scholen te kunnen creëren door scholen te laten concurreren en vergelijkingsonderzoeken te doen naar hoe "goed" of hoe "slecht" een school presteert. Het gevolg hiervan is, dat een school zich commercieel gaat gedragen. Onzin. Scholen moeten zich alleen bezighouden met waar ze voor bedoeld zijn: kennis overdragen en de continuïteit ervan waarborgen.

Het aanstellen van mentoren en vertrouwenspersonen binnen een school vraagt om problemen. Een leerkracht kan een dubbele functie binnen een school niet naar eer en geweten uitvoeren, vanwege verstrengelde belangen. Veel leerkrachten krijgen dan ook last van een burn-out, omdat zij met taken worden belast die niet bij hun thuis horen, en in loyaliteitsproblemen komen. De hoofdtaak van scholen is kennis overdragen. Alle energie moet gaan naar: "Hoe kunnen we op de beste manier kennis overdragen?" en "Hoe kunnen wij de leeromgeving inrichten, zodat leerlingen in vertrouwen en veiligheid kunnen leren?".

Zo kunnen leerkrachten zich concentreren op hun taken. Een cursus persoonlijke ontwikkeling moet worden opgenomen in de opleiding voor het basisonderwijs en middelbare onderwijs, omdat leerkrachten ongewild persoonlijke onvolmaaktheden meenemen in hun klas en onbewust overbrengen op hun leerlingen.

Ik heb ervaren dat leerkrachten persoonlijke problemen meenemen in hun klas, of dingen vertellen die niet in een klas thuishoren. Ik geloof dat een leerkracht onbelast in de klas of voor de groep moet kunnen staan. Leerlingen (klein en groot) zijn geneigd om lasten van volwassenen op zich te nemen en zullen een leerkracht niet snel in verlegenheid brengen, wat omgekeerd niet het geval is.

Opvoedingsproblemen zijn problemen voor ouders van niemand anders. Als ouders daar hulp bij nodig hebben, zijn er talloze mogelijkheden om die problemen bespreekbaar te maken. Scholen zijn hier niet voor. Ze kunnen het waarnemen en moeten de ouders verwijzen, meer niet. Ouders hebben hun kinderen op de wereld gebracht en hebben daarom de verantwoordelijkheid voor het welzijn van hun kind. Die verantwoordelijkheid kan nooit worden weggegeven of weggehaald. Zij kunnen zich het beste bezighouden met de vraag "Hoe kunnen wij de thuisomgeving inrichten, zodat onze kinderen, onbezorgd en onbelast kunnen opgroeien." Ouders hebben ook baat bij een persoonlijke ontwikkeling cursus, omdat de ontwikkeling van hun kinderen nauw verweven is met de persoonlijke ontwikkeling van de ouders zelf.

Wat ik vaak bij ouders en leerkrachten bespeur, is de afwezigheid van oprechte achting voor elkaar. De afwezigheid hiervan komt naar voren in een medezeggenschapsraad en in de huiselijke kring. Deze achting is nodig, zodat kinderen onbekommerd kunnen leren. Het gebrek aan achting, wat altijd woordeloos is, wordt opgepikt door de kinderen, die hier in hun gedrag op reageren. Als kinderen voelen dat leerkracht en ouders elkaar achten en elkaar als gelijkwaardige gesprekspartners benaderen, kunnen zij onbezorgd leren. Ze hoeven dan niet te manoeuvreren tussen de waarden van ouders en leerkrachten en kunnen kind blijven.

De overheid weerspiegelt de maatschappij die ze vertegenwoordigt, dus als de overheid verantwoordelijkheid neerlegt waar die niet hoort, wat zegt dat dan over de leden van de maatschappij? Het is gemakkelijk om de overheid van alles en nog wat te beschuldigen. De realiteit is dat zolang, wij als deelnemers van de maatschappij waarin we leven, de hand niet in eigen boezen steken en geen verantwoordelijkheid nemen, de overheid dit ook niet zal doen.

Wat kinderen nodig hebben is onverdeelde aandacht en een fijngevoeligheid voor hun behoeftes van de volwassenen in hun omgeving. Het is duidelijk dat dit veel gevraagd is, vanwege de agenda's die volwassenen er op na houden. Leermiddelen hebben alleen effect als ze aansluiten op de ontwikkelingsfase van het kind. Om te weten in welke ontwikkelingsfase een kind is, hoef je alleen maar zorgvuldig te observeren, waar je geen tijd voor hebt als je gedachten ergens anders zijn dan bij het kind. Dingen vervangen de menselijke overdracht van kennis niet. Voor leren heb je de menselijke verbinding nodig. Als die verbinding gelegd is, kan het kind verder op eigen kracht. We willen te snel dat een kind verantwoordelijkheid neemt, keuzes maken en zelfstandig is. Hoe lang hebben wij er zelf over gedaan? En doen wij, wat wij van onze kinderen verwachten?

Marleny Sparos-Renon

13.

Henk, ik ben het met je eens. Een kind dient aan de Nederlands Norm (welke dat ook mogen zijn)te gaan voldoen. Ik zie kinderen alleen maar stoeien met het sociale aspect. Pestprotocollen enz. om de misdragingen in het oog van de gemeenschap in de hand te houden.

Kinderen worden opgesloten binnen de kaders van een systeem die uitsluitend haalbaar is voor kinderen die zelfsturend zijn. Er is geen tijd om kinderen te begeleiden naar zelfsturing met als gevolg dat er momenteel een onzekere generatie is ontstaan. Het gaat hier niet over zelf de deur op slot doen, eten maken en dagelijkse klusjes. Het gaat over de begeleiding van een kind naar zekerheid en onafhankelijkheid.

Een kind behoeft alleen maar te gillen en de middelen worden aangereikt. Creativiteit wordt minder aangeleerd. Gedrag in het belang van zichzelf wordt minder tijd in gestoken. Het onderwijs kan hier niets aan doen en heeft last van de gevolgen van een generatie die nergens de best behoeven te doen om iets voor elkaar te krijgen. Zonder te generaliseren kan ik zeggen dat daar ieder kind in het onderwijs last van heeft.

De overheid heeft een economisch belang. Deze wordt gediend middels het zo vlot en hoog mogelijk opgeleiden mensen. Hoger opgeleid brengt meer geld in beweging. De opwaartse beweging van een economie die niet zonder groei kan. Vernieuwingen zijn te vinden in woorden op papier. Bewegingen worden in gang gezet die uitsluitend onrust brengen. Mensen in de war zijn altijd weer te redden. Ook een belang voor de economie. De hulpverlening dient op gang te blijven. Het loopt vol met allerlei geneeskundige specialisten, sociaal werkers, psychiaters, sociologen enz. De hoger opgeleiden die we denken nodig te hebbem. De maatschappij kent de eigen ziekte niet.

Ikzelf ben ouder van 2 dochters. Het resultaat van school was voor ons niet van belang. Remedial teaching voor het rekenen zorgde nog voor een ongewenst resultaat. Het gekke is dat de overstap naar voortgezet onderwijs negens en tienen laat zien, wiskunde heel goed gaat en engels gaat weer slechter. Een ouder beleeft de dingen anders dan de jeugd. De dochter blijft lachen, is gelukkig en zit zeker in haar vel. Dat is ons eigen aandeel geweest.

We vertrouwen de dochter in alles wat ze besluit en doet. Nooit is het kind verboden iets te doen. Geen restrictie op internet, geen restrictie op beltegoed. Dat is een wijze om achter een kind te staan. Vertrouwen in alle facetten. Niet mopperen op dat wat is en sterk maken in dat wat komen gaat. Een overheid of waar het kind ook tegenaan gaat lopen heeft geen invloed in dat wat een kind geleerd kan worden over leven. Daar staat een ouder, begeleider voor aan het roer.

Het kind meegegeven voor later dat het anders kan. Steek daar de energie en tijd in. De volgende generatie doet het dan vanzelf weer keren.

Schuldigen aanwijzen kan, oordelen kan. Wat wordt ermee opgeschoten. Aan de slag met het begeleiden van kinderen. Een business case wordt momenteel geschreven om een opzet van pasgeborene en alles wat daarna komt te plaatsen in een lerende omgeving. Ik heb daar hulp bij nodig van een ieder die de filosofie van zelfsturing nastreeft en krijg de hulp vanuit alle hoeken. Het is werken aan dat wat komen gaat. Het wordt aangereikt.

Dank je wel voor het herkenbare stuk.

Met vriendelijke groet,

Jos Immers

Alle columns in de serie Van de redactie