28 december 2025 door Tessa
Linda (46): 'Maandenlang heb ik eten gestolen uit de supermarkt, niet voor mezelf maar voor mijn kinderen'
Ik zag geen oplossing meer
Mijn hand trilde toen ik het pak melk in het winkelmandje legde. En nog een pak rijst, een blik bonen. Dat was het. Meer kon ik niet meenemen zonder op te vallen. Ik haalde diep adem, keek om me heen. Geen medewerkers in de buurt. Mijn hart bonkte in mijn keel terwijl ik mijn jaszak opende.
Eén handeling, één seconde en het verdween in mijn mouw.
Ik voelde mijn wangen gloeien. Dit was niet de eerste keer en waarschijnlijk ook niet de laatste.
Waarom dacht ik dat dit een oplossing was?
Ik weet nog wanneer het begon. De eerste keer was een ongelukje. Dat hield ik mezelf tenminste voor. Ik had haast, mijn hoofd zat vol zorgen en ik lette niet goed op toen ik een pot pindakaas in de kinderwagen legde in plaats van op de kassaband. Pas thuis besefte ik dat ik de pot pindakaas nooit had afgerekend.
Ik wilde teruggaan. Echt. Maar toen keek ik naar mijn zoon die op dat moment zijn laatste boterham at en ik wist: we hadden die pot pindakaas nodig.
De keren daarna ging het wel bewust. Een zak appels. Ik kocht één brood en liet de appels onder in de buggy liggen. De caissière keek me niet eens aan terwijl ze mijn tas inpakte.
Dat was het moment waarop ik besefte: dat gaat gemakkelijk.
Ik had geen keuze want mijn kinderen hadden honger
Ik had altijd gedacht dat armoede iets was dat je zag aankomen. Maar dat was niet zo. Eerst is het gewoon krap bij kas, daarna wordt het vervelend. Dan sta je daar, je bankpas wordt geweigerd bij de kassa en weet je niet meer hoe je de dag moet doorkomen.
Ik wist niet hoe ik het moest uitleggen aan mijn kinderen. Dus dat deed ik ook niet.
Ik lachte als ze vroegen waarom we geen vlees meer aten. Ik vertelde mijn kinderen dat chips ongezond was, maar in werkelijkheid kon ik dat ook niet meer kopen. Ik brak mijn eigen boterham doormidden en zei dat ik geen trek had.
En als het écht niet anders kon, ging ik stelen in de supermarkt. Nooit voor mezelf, alleen voor mijn kinderen.
Elke keer voelde ik mijn hart in mijn keel
Telkens wanneer ik de winkel uitliep, voelde ik me alsof ik elk moment kon worden gepakt. Mijn nek verstijfde bij elke beveiliger, mijn adem stokte als er iets over de intercom klonk.
Toen ik thuis de boodschappen op tafel legde, kwam de schaamte.
Ik wist dat het fout was. Maar wat was erger? Mijn kinderen honger laten lijden of mezelf in de spiegel aankijken en weten dat ik had gestolen?
Het moment dat alles veranderde
Op een dag stond ik weer in de supermarkt. Mijn mandje was bijna leeg, maar mijn jaszak voelde zwaar.
Toen hoorde ik achter me: "Mevrouw?.."
Mijn maag draaide om. Dit was het. Dit was de dag dat ik betrapt werd. Ik wist het zeker. Ik kon wel janken.
Ik draaide me langzaam om. Maar het was geen beveiliger. Geen winkelmedewerker.
Het was een vrouw. Een moeder, net als ik.
"Ik zag wat je deed" zei ze zacht "En ik weet waarom je het doet."
Mijn keel werd droog. Ik wilde weglopen maar ze pakte mijn hand vast. En toen gebeurde er iets wat ik niet had verwacht.
Ze stopte geld in mijn hand.
Niet veel, genoeg voor een brood. Voor melk. Voor iets extra’s.
Ik barstte in tranen uit.
En nu?
Ik ben gestopt met stelen. Niet omdat ik opeens een oplossing had, maar omdat ik niet langer in deze situatie wilde verkeren. Ik vond een manier. Hulp van anderen, gratis eten ophalen, dingen verkopen die ik nog had. Het is nog steeds moeilijk.
Mijn kinderen weten niets van dit alles. En dat is maar goed ook.
Maar soms, als ik in de supermarkt loop, voel ik het nog steeds. De paniek. De schaamte. De angst.
En de opluchting dat ik er niet meer sta zoals toen.
GwZIyGGMszjANLmqYWNeUYQd
09-01-2026 01:19