Leeftijdsverschil ervaring

Mijn neefjes ( nou ja, flinke neven inmiddels, zonen van mijn broer) schelen 9 jaar en dat is eigenlijk altijd prima gegaan.  Grote neef was gek op zijn babybroertje, toen babybroertje wat ouder was adoreerde hij grote broer want hoe stoer was die wel niet. Uitjes waren wat meer gescheiden hoewel grote broer goedmoedig regelmatig meeging met kleine broer.  Soms was grote broer wat teveel op de opvoederige tour, maar daar kun je als ouder wat aan doen.  Soms was kleine broer irritant aanwezig als grote broer grote jongensdingen wilde doen maar die dynamiek was in mijn gezin tussen grote en kleine zus precies hetzelfde terwijl die 2 jaar en 10 maanden schelen.  

Eigenlijk zie ik best voordelen.  Soms heb je een beetje het gevoel van 2 enig kinderen binnen een gezin en dat is niet altijd even leuk, maar daardoor heb je wel veel me-time met elk kind,  wat er bij ons weleens inschoot. Mijn broer ging met oudste naar concerten en met jongste maar speelparadijzen. Inmiddels zijn ze volwassen en op-een-haar-na-volwassen een ze hebben een leuke band. Er is bij hen weinig tot geen concurrentie,  dat was bij ons thuis wat meer omdat alles wat dichter bij elkaar lag misschien. Of misschien was dat ook wel het verschil tussen twee jongens en twee meiden,  meidenvenijn is een ding 😅. Mijn meiden zijn inmiddels ook volwassen en hebben het leuk samen,  kunnen goed met elkaar overweg. Dus wat dat betreft zie ik geen verschil tussen een groot en een klein leeftijdsverschil.

Ik zie in mijn omgeving dat het inderdaad lastig kan zijn. Beste vriendje van mijn kind van 10 heeft 1 zusje van 7 en 1 van 2 en die moeder gaf inderdaad aan dat het in bepaalde fases en bij bepaalde activiteiten lastig te combineren is.  Nu kun je met een 2e binnen het gezin evt ook nog opsplitsen. Zij heeft nu vaak oma als oppas voor de kleinste. 

Maar ik denk dat je het nooit helemaal kunt voorspellen want bijv met 2 kinderen dichter op elkaar die elkaar de tent uitvechten, heb je mss ook weinig leuke gezamenlijke activiteiten 

mijn kinderen schelen 11 jaar en hoewel ze als kinderen niet echt een goede band hadden gaat dat nu (20 en 31 jaar) prima.
Oudste is heel lang enig kind geweest, en jongste ook toen oudste op kamers ging wonen. Ik zie weinig nadelen.

Bakblik schreef op 28-01-2026 om 08:00:

...

Anekdote:
Ik was 12 jaar geleden op een kennismakingsdag voor een middelbare school voor onze oudste toen 11 jaar oud. Vader was thuis met broertje van net geen 9.
Een heel programma met proeflessen, stukjes voor kinderen, stukjes voor ouders. Er was toen 1 moeder met een ginaf puber EN een baby aan de borst. Na de 2e wissel stond die bijna puber stampvoetend in de gang, te schreeuwen dat ze hier voor haar waren en dat moeder niet steeds met Baby in de weer moest zijn.
Probeer dat in ieder geval te voorkomen dat de oudste altijd het gevoel heeft dat de baby voor gaat.

Zoiets heb ik ook gezien bij ons op school. 

Maar eerlijk: dit speelt/speelde ook bij mijn sibling en mij, terwijl het leeftijdsverschil niet het punt lijkt te zijn. Moeder is dusdanig trots op sibling dat ze alleen maar over sibling spreekt op "mijn" bijzondere dagen (bijv op onze trouwdag en bij het trouwjurken passen sprak ze alleen over de trouwdag van sibling en rondom de geboorte van ons kind: ze maakte meermaals de vergelijking tussen ons kind en de hond van sibling). Het valt ook andere mensen op. Maar dat is misschien een kwestie van het lievelingetje zijn ofzo.

Het is natuurlijk nooit helemaal te voorspellen. Ook als kinderen dichter op elkaar zitten kan het gebeuren dat 1 kind meer zorg nodig heeft. 
Ik heb eens naast een stel gekampeerd met een meisje van 11 en een broertje van 1. Dat broertje kreeg wel echt alle aandacht en hoe goed haar ouders het ook probeerden voor het meisje zag het er niet echt leuk uit.
Ik denk echter dat de ouders wel overtuigd waren dat ze het goed deden.

In mijn dochters klas zit ook een jongentje die opgehaald wordt door zijn oudere zus (hij is 7 en zij 16/17). Ik zie haar meer dan haar moeder op het schoolplein. En ze komt ook vaak met hem op zo'n thema avond van school. Toen iemand vroeg of zijn moeder ook kwam zei het jochie dat zijn moeder bij haar vriend was. Ik vind het best zielig voor zowel die jongen als zijn zus dat zij zo de moederrol op haar neemt. Dus zolang jij niet verwacht van je oudste dat die je co-ouder wordt zou ik het gewoon doen. En die moeder staat er alleen voor dus ik snap heus wel dat je dan sneller je oudere kinderen inschakeld voor kleine dingen. Maar nu lijkt het net of de zus het grootste deel van de zorg op haar neemt. 

En dat over hobbies en activiteiten zou ik niet zo'n hard hoofd in hebben. Er zijn ook tweelingen die op jonge leeftijd totaal andere dingen leuk vinden. En het Nijntje museum kan zowel leuk zijn als voor een kleuter als een 12 jarige. Het is maar net hoe je er zelf ook in staat.  

Tussen mijn zoon en dochter zit vijf jaar. Wij vonden het niet lastig maar deden wel regelmatig één op één iets met een kind. Op die leeftijd vinden kinderen nu eenmaal andere dingen leuk en hebben ze andere behoeftes maar sommige dingen vonden ze allebei leuk bv naar de dierentuin, strand of bos. Gingen we naar een pretpark dan splitsten we ook een deel van de dag op. Ze konden wel altijd goed met elkaar opschieten. Ze zaten niet in elkaars vaarwater.
Ze zijn nu volwassen en zijn zijn er best veel dingen waar ze beide van houden en belangrijk vinden en hebben ze een goed contact met elkaar.

Wij hebben er drie, verschil tussen de oudste en de jongste is 3,5 jaar en we splitsen alsnog vaak op. Niet elk kind vindt hetzelfde leuk rond dezelfde leeftijd.

Wij hebben er drie. Oudste en jongste schelen bijna zes jaar. Waar ik vond dat ik bewust voor moest waken was dat oudste nooit iets zou moeten of juist niet zou mogen vanwege de jongste. 

Dat ik nooit zou zeggen dat zij op jongste moest passen etc. 

Hier ook een groter verschil tussen de oudsten en de jongste. 
Het is af en toe inderdaad even creatief zijn en schipperen. Anderzijds vinden mijn pubers kleine broer ook een geweldig excuus om nog te spelen in een speeltuin ,of die eigenlijk kinderachtige film te kijken. 
Er zijn verrassend veel dingen voor iedereen wel leuk hoor. Wij splitsen zelden.

 De eerste jaren hobbelt de kleine vooral lekker mee in de wagen, en kun je "peuteractiviteiten" onder  schooltijd doen.
Bij ons op school zie ik veel oudere kinderen met een babybroertje of zusje, en die zijn er stuk voor stuk helemaal weg van. Ze maken het natuurlijk heel bewust mee als ze ouder zijn. Dat zijn dan weer de voordelen.

hier 6 jaar leeftijdsverschil en soms was dat wel eens onhandig. Maar dat los je dan op.
Bij kinderen die kort na elkaar worden geboren kan er ook eentje meer aandacht nodig hebben om wat voor reden dan ook. En dan beweeg je ook mee.
Oudste heeft ook wel eens op jongste gepast, prima. Het enige wat ik als lastig heb ervaren is dat als oudste iemand te spelen had jongste perse mee wilde doen. Dan was hij echt wel dat kleine irritante broertje zeg maar.
Inmiddels is oudste het huis al een poosje uit en is jongste 'enig kind'. En hun contact is verrassend goed.

Wij hebben één kind en ik mag niet meer zwanger worden, dus die keuze was er niet, maar ik merkte wel toen dochter een jaar of zes was, dat de wens/verlangen wel verdween en ik helemaal vrede kon sluiten met het idee dat ons niet meer gegeven was.
Ook omdat dochter zelfstandiger werd.

Ik ken wel mensen met een groot leeftijdsverschil. Deels is dat gekomen door een tweede leg en deels door andere omstandigheden. Bij een tweede leg kun je ook typische peuter/kleuterdingen doen als de oudere kinderen bij de andere ouder zijn, dan leef je sowieso vaak al meer gesplitst omdat niet alle kinderen tegelijkertijd er zijn.
Soms doe je inderdaad dingen apart, maar dat doe je ook als de interesses uit elkaar liggen. 

Als ze volwassen worden, maakt een leeftijdsverschil minder uit. Maar de basis leg je vaak wel in de jeugd. Ik had op de middelbare school een meisje in de klas waar moeder met de nieuwe partner nog een baby maakte toen de andere kinderen al 18, 16, 14 en 12 waren. De oudste twee gingen al op kamers wonen toen de baby amper een jaar oud was. De vraag is dan of er echt nog een band opgebouwd wordt tussen de kinderen. 

Ik denk dat je goed moet nadenken of jullie jezelf niet tekort doen. Je bent nu gewend aan het leven met een ouder en zelfstandig kind. Straks ga je weer volledig terug naar het begin. Je kunt weinig samen ondernemen want je moet altijd een oppas regelen. Of rekening houden met slaapjes, verschonen en activiteiten die altijd voor een van beiden ongeschikt is. Ik denk dat je behoorlijk aan vrijheid gaat inleveren de jaren daarna (want ook een dreumes en kleuter heeft continu aandacht en toezicht nodig). Als jullie nu een ondernemende familie zijn zou ik er niet vanuit gaan dat alles wel losloopt. En dan heb ik het nog niet over de gevolgen van een huilbaby, beperkt kind of kindje met andere problemen. Je hebt alles al eens doorlopen. Waarom weer opnieuw beginnen op een hogere leeftijd?