Leeftijdsverschil ervaring
Hallo,
Ik ben opzoek naar ervaringen van andere forummers.
Momenteel hebben wij een zoon van 8 jaar. Ik heb het moederschap in het begin als best intens ervaren dus de wens voor een twee stond niet bovenaan mijn lijstje.
Nu sinds een jaar of 2 toch weer die kriebels gekregen. Maar ook nog veel beren die we zien. Want we hebben het nu ook goed met zijn drieën. En oa het leeftijdsverschil die er zal zijn. Ik ben dan ook nieuwschierig hoe andere dit ervaren.
Waar ik aan denk is bijvoorbeeld het doen van activiteiten. Zoon is dan al een stuk ouder en vind de peuter dingen niet leuk om te doen en andersom. Met vakantie activiteiten lijkt mij dit ook lastig, avondje bios zullen we dan alweer gescheiden moeten doen bijvoorbeeld. Terwijl we nu veel ondernemen met zijn 3e.
Hoe ervaren jullie dit zelf? Loopt het allemaal wel los in de praktijk of is dit toch wel een lastig punt?
Tussen mijn kinderen zit bijna 6 jaar, jongste is nu bijna 6. Toen de jongste werd geboren was de oudste super trots en zorgzaam voor haar broertje. Nu hebben ze soms ruzie maar het is ook snel weer goed.
Ze hebben gedeelde interesses qua hobby en sport. Qua uitjes kiezen wij het liefst voor pretpark, zwembad of bos. Museum ook regelmatig. We splitsen ook regelmatig op. Toen de jongste baby/peuter was, regelden we weleens oppas om er met de oudste op uit te gaan.
Izza schreef op 28-01-2026 om 15:59:
Je hebt alles al eens doorlopen. Waarom weer opnieuw beginnen op een hogere leeftijd?
Hogere leeftijd? TO is niet 60plus als de tweede baby komt.
MamaE schreef op 28-01-2026 om 15:41:
Als ze volwassen worden, maakt een leeftijdsverschil minder uit. Maar de basis leg je vaak wel in de jeugd. Ik had op de middelbare school een meisje in de klas waar moeder met de nieuwe partner nog een baby maakte toen de andere kinderen al 18, 16, 14 en 12 waren. De oudste twee gingen al op kamers wonen toen de baby amper een jaar oud was. De vraag is dan of er echt nog een band opgebouwd wordt tussen de kinderen.
Ik denk niet dat tegenwoordig de meeste vrouwen zo jong met kinderen beginnen dat ze een 18 jaar verschil hebben tussen de oudste en jongste.
Een fijne relaxte sfeer en gezin waarbij je ruim voldoende daadkracht en veerkracht voelt is heel veel waard.
Leeftijdsverschil hoeft niet bepalend te zijn. Mijn zus en ik verschillen 3 jaar en hadden totaal geen klik, zus vond tutten enzo heel leuk terwijl ik meer van het ruwere gedoe was. Zat zus met barbies te spelen speelde ik met autootjes en vooral lego. Gevolg was wel dat zowel zus als moeder mij probeerde te overtuigen dat ik met barbies hoorde te spelen en dat ik een dagje kleding winkelen leuk moest vinden. Gelukkig snapte pa mij wel en gingen wij samen op zolder klussen.
Ervaringen van anderen zeggen niet zoveel. Op zich vind ik een groot leeftijdsverschil geen reden om een tweede af te raden als er sprake is van medische complicaties, of een nieuwe relatie met een kinderwens. Maar jou valt het ouderschap zo zwaar dat je er zes jaar niet aan moest denken, en nog allerlei op de beren weg ziet. Nu hebben jullie het fijn, ondernemen veel met zijn drieeen. Dan is het misschien niet zo verstandig om dat evenwicht te verstoren. Jouw zoon is nu als enig kind veel aandacht gewend,hoe gaat dat uitpakken met een nieuw gezinslid dat veel aandacht vraagt.
Een groot leeftijdsverschil tussen nummer 1 en nummer 3 is anders dan tussen kind 1 en kind 2 (zonder dat er ooit een 3 of 4 bijkomt). En het is nog weer anders als er sprake is van een "2e leg" waarbij de oudste (kinderen) nog naar de andere ouder gaat/gaan, al dan niet regelmatig.
Wat als er iets mis gaat? Of de oorlog breekt uit?
Iets wat nu lekker loopt, jullie gezin van 3, zou ik niet op de kop zetten voor een tweede kindje. Jullie oudste heeft er niet om gevraagd. Jij hebt na 6 jaar nog steeds niet een keiharde drang.
dubbel.
Een vriendin van mij heeft in de dezelfde situatie (ook dezelfde redenatie) wel een tweede kindje gekregen, leeftijdsverschil volgens mij zes jaar. Volgens mij splitsen ze inderdaad weleens op, maar de oudste is nu 13 dus die begint ook al behoorlijk z’n eigen dingetjes te doen. Dus daarmee is een deel van het probleem ook weer opgelost. Bij mijn vriendin heb ik het idee dat ze kind 2 als veel beter te doen ervaart dan kind 1. Je hebt het toch allemaal al ns gedaan
Het gaat natuurlijk niet alleen om het leeftijdsverschil tussen de kinderen. Maar ook to is ruim 9 jaar ouder. Zwangerschap en herstel zijn dan anders. Je lichaam is geen 20 meer he. En ze doen nu veel als gezin. Straks continu opsplitsen is wel heel wat anders. Dat moet je ook maar willen. Dit kind is al 8 en misschien wel (bijna) 10 bij de komst van de volgende.
Izza schreef op 30-01-2026 om 03:40:
Het gaat natuurlijk niet alleen om het leeftijdsverschil tussen de kinderen. Maar ook to is ruim 9 jaar ouder. Zwangerschap en herstel zijn dan anders. Je lichaam is geen 20 meer he. En ze doen nu veel als gezin. Straks continu opsplitsen is wel heel wat anders. Dat moet je ook maar willen. Dit kind is al 8 en misschien wel (bijna) 10 bij de komst van de volgende.
De zwangerschap zou mijn minste zorg zijn. Er zijn zat vrouwen in de 20 die een horrorbevalling hebben meegemaakt en ook zat vrouwen eind 30 die binnen een uur of 2 een kind gebaard hebben. Dus leeftijd zegt niet alles.
FruitMoeder schreef op 29-01-2026 om 06:58:
[..]
Ik denk niet dat tegenwoordig de meeste vrouwen zo jong met kinderen beginnen dat ze een 18 jaar verschil hebben tussen de oudste en jongste.
De meeste niet inderdaad (tegenwoordig wordt nog maar 2-3% van de vrouwen onder de 25 voor het eerst moeder, dat is tegenwoordig zo'n 1500-2000 per jaar in Nederland). De gemiddelde leeftijd van moeders bij het eerste kind ligt hoog in Nederland, maar dat is maar een gemiddelde hè. En er zijn ook nog best veel moeders die na hun 40e kinderen krijgen.
FruitMoeder schreef op 30-01-2026 om 07:00:
[..]
De zwangerschap zou mijn minste zorg zijn. Er zijn zat vrouwen in de 20 die een horrorbevalling hebben meegemaakt en ook zat vrouwen eind 30 die binnen een uur of 2 een kind gebaard hebben. Dus leeftijd zegt niet alles.
Niet altijd, maar vaak wel. Ik zou daar toch niet te licht over denken.
Verder hier ervaring in de omgeving met een onverwachte maar zeer gewenste 2e. Oudste was toen 10. Dit kind heeft ADHD en dat ging als enig kind best goed. Maar toen de 2e kwam ging er toch wel heel veel aandacht naar de baby. Met als gevolg dat oudste behoorlijk ontspoord is. Is uiteindelijk wel weer goed gekomen, maar de relatie met de ouders is nooit meer geworden wat het was. Relatie met sibling is overigens wel heel erg goed, dat heb ik altijd wel bijzonder gevonden om te zien.
Alles bij elkaar optellend zou ik als ik jullie was het laten zoals het is. Weer de luierfase in is toch best heftig. Mijn kinderen zijn nu allebei al volwassen, maar wonen nog thuis. Mijn voorraad zorgenergie is we zo'n beetje op, man en ik hebben behoefte aan ons huis voor onszelf maar gezien de woningsituatie in Nederland zie ik er niet snel verandering in komen. Jullie zitten straks ook nog minstens 18 jaar (en wellicht (veel) langer) vast aan een kind in huis. Dat moet je maar willen...
En je moet je ook realiseren dat er een grotere kans is op een kind met een afwijking. Is dat ook welkom? Zou ik zeker meenemen in de overwegingen.
Engeltje schreef op 30-01-2026 om 11:44:
[..]
Jullie zitten straks ook nog minstens 18 jaar (en wellicht (veel) langer) vast aan een kind in huis. Dat moet je maar willen...
Dit vind ik wel kwalijk. Vast aan een kind zitten is niet de mindset een ouder moet hebben. Als TO er zo over denkt moet ze zeker geen kinderen namen. Kinderen moeten een verrijking zijn en geen last. Ik zou het ontzettend lastig in de toekomst vinden als mijn kinderen uit huis zouden gaan. En ik zou hun zeker ook nooit pushen. Je bouwt een leven samen op en je kinderen worden er onderdeel van.
FruitMoeder schreef op 30-01-2026 om 12:50:
[..]
Dit vind ik wel kwalijk. Vast aan een kind zitten is niet de mindset een ouder moet hebben. Als TO er zo over denkt moet ze zeker geen kinderen namen. Kinderen moeten een verrijking zijn en geen last. Ik zou het ontzettend lastig in de toekomst vinden als mijn kinderen uit huis zouden gaan. En ik zou hun zeker ook nooit pushen. Je bouwt een leven samen op en je kinderen worden er onderdeel van.
Hoe oud zijn je kinderen?
Ik heb ze (21&24) nog graag thuis maar nu de jongste onregelmatige werktijden heeft en man ook beginnen de eerste barstjes in de schilderij van het gelukkige gezin wel te verschijnen.
Op een bepaald moment moeten ze er gewoon uit en ben je als ouders toe aan weer samen. Een 21 jarige die om 04.00 thuis komt van een klus en een man die om 5.00 op moet voor een dag Groningen kost mij gewoon mijn nachtrust.
