Meld je hier aan voor de gratis webinars tijdens De Week van de Opvoeding
Zwangerschap en bevallen Zwangerschap en bevallen

Zwangerschap en bevallen

Lees ook op

Als iedereen om je heen zwanger wordt...

Even onder mijn 2e anonieme nick.. Wat ik met dit topic wil? Geen idee, even van me afschrijven denk ik.  Excuses alvast voor de warrigheid. En natuurlijk alvast heel erg bedankt voor het lezen! 

Morgen eindelijk een afspraak bij de gynaecoloog. En ik ben best zenuwachtig en ik weet niet waarom. 

September 2020 de knoop doorgehakt: we gaan voor een 2e kindje. We hebben al een peuter van 2 en een half. 

Inmiddels zijn we bijna een jaar verder en nog niks. Mijn klok begint te tikken, ik word bijna 36. 
En iedereen om me heen wordt zwanger. Vrienden, zusje, collega's, BNers (tsja, het staat op NU.nl, dus je leest het toch steeds weer).
Ik gun het ze allemaal van harte, maar toch een lichte vorm van jaloezie. En een beetje verdrietig. Ik gun het mezelf namelijk net ietsje meer. 
Dit gedrag/gevoel ken ik helemaal niet van mezelf.

Lang verhaal: 
Oktober 2020 afspraak gemaakt bij de huisarts om mijn spiraaltje te laten verwijderen. De huisarts kreeg de draadjes niet te pakken, dus ik werd verwezen naar de gynaecoloog. Er was een wachtlijst van ruim 3 maanden, dus toen een verwijzing gevraagd naar een verloskundige.  Daar kon ik eind december terecht. Zij had er ook moeite mee maar het lukte gelukkig. 
Toen ik in april nog niet ongesteld was geworden ging ik naar de huisarts,  ik kreeg medicatie om mijn menstruatie op te wekken. 
En gelijk een verwijzing naar de gynaecoloog. 
Sinds dien heb ik een hele wisselende cyclus. Dit had ik eerder nooit. 
En morgen is het dus zo ver: eerste afspraak bij de gynaecoloog. 

Begin 2017 heb ik een missed abortion gehad en moest toen curettage omdat er nog restweefsel zat nadat ik de miskraam moest opwekken met medicatie. Kort daarna zwanger en toen ben ik met 34.5 bevallen van ons kindje. We moesten een maand in het ziekenhuis blijven ivm couveuse en UV-lamp. Dus die start was ook al geen roze wolk. Geen verlof gehad voor die tijd, ik zou zelfs nog een paar dagen moeten werken. Mijn ouder was ernstig ziek en lag de eerste maand na de geboorte van mijn kind in het ziekenhuis en moest daarna revalideren. 

Het zou fijn zijn als het gewoon zonder gedoe lukte. En een normale kraamtijd zou ook wel fijn zijn. 

Bedankt voor het lezen. 


Afrodite05 

Saga schreef op 31-05-2022 om 22:46:

[..]

Bij sommige mensen wel, maar bij veel anderen niet. Ik heb het persoonlijk nog nooit gehoord, alleen maar dat de zus van de neef van de collega van de buurvrouw....

Ligt ook aan wat eronder ligt. Als je man geen zaadcellen heeft of een vrouw verstopte eileiders bv, kun je loslaten wat je wil, maar dan krijg je toch echt geen baby (van die man dan).


En niemand zegt ooit 'de buurvrouw, van de vriendin, van de broer van mijn collega heeft het niet losgelaten en raakte toen zwanger!'

Mijn vruchtbaarheidsarts vertelde mij dat nooit bewezen is dat 'loslaten' of juist 'ermee bezig zijn' van invloed is op de succeskans. Dus dat ik me maar niks moest aantrekken van al die mensen die zouden gaan zeggen dat ik het meer los moest laten. Vond ik heerlijk advies. Want midden in zo'n traject is loslaten echt het laatste dat lukt. En dan zou je juist daar weer stress over krijgen want 'als ik het niet loslaat lukt het nooit'. Ik ben er dus gewoon 'mee bezig geweest'. Dat is voor je eigen geestelijke welzijn niet altijd top. Maar ik ben gelukkig wel zwanger geraakt. Zonder loslaten  

Ik vond dat ook altijd vreselijk. Ook mijn gynaecoloog zei dat er geen enkel bewijs was dat “loslaten” werkte en dat dat sowieso bijna niet te doen was. 
Het is lief bedoeld, dat weet ik, maar het voelde toch altijd alsof je zelf een beetje de schuld kreeg: je bent er te veel mee bezig en dus lukt het niet. Nee, het lukt niet en dus ben ik er veel mee bezig. 
Bij mij is het uiteindelijk gelukt, net op hey moment dat we besloten hadden dat dit echt de laatste poging was omdat we er aan onderdoor gingen. 

Blokje

Blokje

01-06-2022 om 09:47 Topicstarter

afrodite05 schreef op 01-06-2022 om 07:45:

Zo herkenbaar, dit verhaal en de (goedbedoelde) opmerkingen die je krijgt als je de moed en/of energie hebt verzameld om dit verhaal te delen. Even vakantie nemen, er niet mee bezig zijn, die opmerking kreeg ik gisteren van een collega toen ze me namens ons team een bos bloemen kwam brengen als troost na miskraam nr 5. Dat ik zonder ivf in hormonaal gecontroleerde cyclus (dus op specifieke tijden injecties en pillen nemen) überhaupt niet zwanger raak, kunnen mensen zich niet voorstellen.

Blokje, ik wil absoluut je topic niet kapen, maar omdat het mij soms helpt om andere verhalen te lezen waarbij het niet per se goed eindigt ( ik word soms juist verdrietiger als ik de enige lijk bij wie het niet lukt), wil ik kort mijn verhaal delen. Misschien heb je er iets aan. En als je er geen behoefte aan hebt, ook prima.

In 2018 spiraaltje laten verwijderen, ik wist toen al jaren dat ik endometriose had. In maart 2020 hadden we onze eerste afspraak met een gynaecoloog. Een controle echo voor de endometriose wilde ze niet aan (na flink doordrammen kreeg ik die echo pas in februari 2021, waar ik het ongevoelige advies kreeg om ofwel hormonale anticonceptie te nemen ofwel snel zwanger te worden... joh.). Pas in september 2020 kreeg ik toestemming voor iui. De eerste ovulatiedag gemist, dus een maand wachten. Intussen werd elke menstruatie pijnlijker en pijnlijker, letterlijk en figuurlijk. Ik heb uiteindelijk 5x iui gehad in eigen cyclus.

Intussen waren we het onbegrip zo zat en hoorden we goede verhalen over het buitenland, dat we zijn overgestapt naar België. Ik kon daar heel snel (na een paar weken al) terecht. Daar werd onze casus grondiger aangepakt, oa met mri en hysteroscopie, niet zo'n pijnlijke baarmoederfoto die ze in NL willen maken (volgens BE zwaar achterhaald, onnodig pijnlijk). Ik werd aan de anticonceptie geslingerd, want zelf ongesteld worden is funest voor mijn lijf. Intussen kwamen we erachter dat ik ook adenomyose heb. Ivf/icsi opgestart met in juni 2021 een punctie. In totaal heb ik nu 5 terugplaatsingen gehad, 1 verse en 4 cryo's. Helaas eindigden ze allemaal in een miskraam, op de eerste na allemaal in zwangerschapsweek 5. Telkens weer daarna aan de medicatie om mijn hormonen weer stil te leggen, opnieuw een mri, hysteroscopie, opnieuw opbouwen voor een volgende poging. Inmiddels heb ik ook een aantal keer tijdens zo'n hysteroscopie een behandeling gehad waarbij iets in mijn baarmoederspier geïnjecteerd werd, wat de adenomyose zou moeten beteugelen/krimpen. Bij de meeste vrouwen heeft 1 behandeling al effect, bij mij duidelijk nog niet. Ik ben die uitzondering die je niet wil zijn. Ergens tussendoor is ook de vorm van mijn baarmoeder operatief aangepast naar de optimale vorm, ik had een afwijkende vorm. Daar hebben meer vrouwen last van, maar in NL wordt daar niets aan gedaan, omdat men daar niet in gelooft. Ik ken genoeg mensen die in BE de vorm hebben laten aanpassen en daarna zelf zwanger raakten, zonder medische hulp.

Mijn laatste miskraam (nr 5) was afgelopen maandag, dus best recent. In 10 maanden tijd ben ik 5x zwanger geweest, zowel fysiek als mentaal nogal heftig. We hebben nu nog 2 cryo's in België. Maar omdat we graag een ander naar onze casus willen laten kijken, hebben we een kennismakingsafspraak in Duitsland staan. Daar was wel een langere wachttijd, dus in de tussentijd gaan we door in BE. Benieuwd wat ze ons in BE dit keer adviseren. Overigens geen onvrede ten opzichte van BE, want de belofte die de arts maakte (ik krijg jou wel zwanger), heeft ze waargemaakt. Ok, ik heb nog steeds geen kindje in mn armen, maar zo ver is NL nooit gekomen. We hopen dat DE ons kan helpen uitzoeken waarom het telkens mis gaat en wat we daaraan kunnen doen, zodat we niet zomaar onze embryo's voor niets hebben verspeeld, want zo voelt het soms.

Mijn punt is eigenlijk: NL loopt qua gynaecologische kennis en kunde blijkbaar nogal achter op andere landen. Ik lees veel verhalen van vrouwen die in het buitenland veel grondiger worden onderzocht en behandeld en uiteindelijk succes hebben. Ik gun jou (ok, en mezelf natuurlijk) ook dat succes.

Hoe dan ook: ik wens je heel veel succes, geluk en veerkracht, want het is gewoon ontzettend K.

Je eerste alinea is zó waar! 

En je kaapt het topic niet hoor! Ik wil juist ervaringen en gevoelens van anderen lezen, hoe zij er mee om gaan. Want in mijn omgeving kan ik mijn ei niet kwijt. Pun intended

Bij mij moeten alle onderzoeken nog gebeuren, er is vorig jaar september alleen bloed geprikt. Toen ik een inwendige echo zou hebben (oktober volgens mij) was ik net zwanger. Helaas een miskraam. 

Ik ben 3x op een normale manier zwanger geworden, eerste keer miskraam. De 2e keer gaat nu naar de basisschool en afgelopen najaar. 

De gynaecoloog zei toen: als je na een half jaar nog niet zwanger bent dan moet (mag) je weer een afspraak maken. Ik dacht dat ik een nieuwe verwijzing nodig had en voordat je hiervoor bij de huisarts terecht kan ben je ook anderhalve week verder. 

Voor artsen is dit geen spoed natuurlijk, maar voor mij voelt elke week al te lang. Al met al zijn we sinds oktober 2020 bezig. En als het aan vriend lag waren we een jaar eerder al begonnen alleen ik twijfelde. En nu baal ik ervan. 

Ik prijs me gelukkig met onze kleuter, ik sta niet helemaal met lege handen.


En soms denk ik, ik vind dat echt heel moeilijk om te zeggen, laat ook maar. Ik ga wel weer aan de spiraal. Het is goed zo, geen gepruts. Of dat ik denk 'wil ik nog wel een baby?' Het eerste jaar vond ik zo zwaar.

en ik heb momenteel geen baan, mijn uitkering loopt tot oktober en ik ben vorig jaar aan een nieuwe opleiding begonnen.... Moet ik het nog wel willen allemaal? 

maar ik gun het mijn partner zo erg, en een broertje of zusje voor onze peuter. En 2 kinderen lijkt me leuk. En ik wil graag nog een keer zwanger zijn, en dan wel gewoon 40 weken en niet weer een maand ziekenhuis met prematuurtje. Gewoon een normale kraamtijd... 

Blokje

Blokje

01-06-2022 om 09:48 Topicstarter

AlisonH schreef op 01-06-2022 om 09:45:

Ik vond dat ook altijd vreselijk. Ook mijn gynaecoloog zei dat er geen enkel bewijs was dat “loslaten” werkte en dat dat sowieso bijna niet te doen was.
Het is lief bedoeld, dat weet ik, maar het voelde toch altijd alsof je zelf een beetje de schuld kreeg: je bent er te veel mee bezig en dus lukt het niet. Nee, het lukt niet en dus ben ik er veel mee bezig.
Bij mij is het uiteindelijk gelukt, net op hey moment dat we besloten hadden dat dit echt de laatste poging was omdat we er aan onderdoor gingen.

Precies, alsof je 'er teveel mee bezig' bent jouw schuld is waardoor je niet zwanger raakt... 

Tegen die mensen zeg ik altijd dat ik zwanger ben geraakt na icsi, terwijl ik met een dikke vette overstimulatie een maand in het ziekenhuis lag aan de zuurstof, op randje ic omdat mijn nieren en longen bijna niet meer functioneerden. In één zin inderdaad
Ik denk niet dat mijn lijf ooit meer stress heeft gehad dan toen. 
En bij de 2e was het onze laatste poging, ook niet echt stressvrij.

Dus in mijn geval zou ik zeggen, hoe meer stress, hoe beter ik zwanger wordt haha.

Blokje

Blokje

04-06-2022 om 07:57 Topicstarter

bleh, ik ben weer ongesteld geworden

Blokje

Blokje

04-06-2022 om 07:59 Topicstarter

Saga schreef op 01-06-2022 om 19:58:

Tegen die mensen zeg ik altijd dat ik zwanger ben geraakt na icsi, terwijl ik met een dikke vette overstimulatie een maand in het ziekenhuis lag aan de zuurstof, op randje ic omdat mijn nieren en longen bijna niet meer functioneerden. In één zin inderdaad
Ik denk niet dat mijn lijf ooit meer stress heeft gehad dan toen.
En bij de 2e was het onze laatste poging, ook niet echt stressvrij.

Dus in mijn geval zou ik zeggen, hoe meer stress, hoe beter ik zwanger wordt haha.

Heftig hoor! Ben je wel goed hersteld?

afrodite05 schreef op 01-06-2022 om 07:45:

Zo herkenbaar, dit verhaal en de (goedbedoelde) opmerkingen die je krijgt als je de moed en/of energie hebt verzameld om dit verhaal te delen. Even vakantie nemen, er niet mee bezig zijn, die opmerking kreeg ik gisteren van een collega toen ze me namens ons team een bos bloemen kwam brengen als troost na miskraam nr 5. Dat ik zonder ivf in hormonaal gecontroleerde cyclus (dus op specifieke tijden injecties en pillen nemen) überhaupt niet zwanger raak, kunnen mensen zich niet voorstellen.

Blokje, ik wil absoluut je topic niet kapen, maar omdat het mij soms helpt om andere verhalen te lezen waarbij het niet per se goed eindigt ( ik word soms juist verdrietiger als ik de enige lijk bij wie het niet lukt), wil ik kort mijn verhaal delen. Misschien heb je er iets aan. En als je er geen behoefte aan hebt, ook prima.

In 2018 spiraaltje laten verwijderen, ik wist toen al jaren dat ik endometriose had. In maart 2020 hadden we onze eerste afspraak met een gynaecoloog. Een controle echo voor de endometriose wilde ze niet aan (na flink doordrammen kreeg ik die echo pas in februari 2021, waar ik het ongevoelige advies kreeg om ofwel hormonale anticonceptie te nemen ofwel snel zwanger te worden... joh.). Pas in september 2020 kreeg ik toestemming voor iui. De eerste ovulatiedag gemist, dus een maand wachten. Intussen werd elke menstruatie pijnlijker en pijnlijker, letterlijk en figuurlijk. Ik heb uiteindelijk 5x iui gehad in eigen cyclus.

Intussen waren we het onbegrip zo zat en hoorden we goede verhalen over het buitenland, dat we zijn overgestapt naar België. Ik kon daar heel snel (na een paar weken al) terecht. Daar werd onze casus grondiger aangepakt, oa met mri en hysteroscopie, niet zo'n pijnlijke baarmoederfoto die ze in NL willen maken (volgens BE zwaar achterhaald, onnodig pijnlijk). Ik werd aan de anticonceptie geslingerd, want zelf ongesteld worden is funest voor mijn lijf. Intussen kwamen we erachter dat ik ook adenomyose heb. Ivf/icsi opgestart met in juni 2021 een punctie. In totaal heb ik nu 5 terugplaatsingen gehad, 1 verse en 4 cryo's. Helaas eindigden ze allemaal in een miskraam, op de eerste na allemaal in zwangerschapsweek 5. Telkens weer daarna aan de medicatie om mijn hormonen weer stil te leggen, opnieuw een mri, hysteroscopie, opnieuw opbouwen voor een volgende poging. Inmiddels heb ik ook een aantal keer tijdens zo'n hysteroscopie een behandeling gehad waarbij iets in mijn baarmoederspier geïnjecteerd werd, wat de adenomyose zou moeten beteugelen/krimpen. Bij de meeste vrouwen heeft 1 behandeling al effect, bij mij duidelijk nog niet. Ik ben die uitzondering die je niet wil zijn. Ergens tussendoor is ook de vorm van mijn baarmoeder operatief aangepast naar de optimale vorm, ik had een afwijkende vorm. Daar hebben meer vrouwen last van, maar in NL wordt daar niets aan gedaan, omdat men daar niet in gelooft. Ik ken genoeg mensen die in BE de vorm hebben laten aanpassen en daarna zelf zwanger raakten, zonder medische hulp.

Mijn laatste miskraam (nr 5) was afgelopen maandag, dus best recent. In 10 maanden tijd ben ik 5x zwanger geweest, zowel fysiek als mentaal nogal heftig. We hebben nu nog 2 cryo's in België. Maar omdat we graag een ander naar onze casus willen laten kijken, hebben we een kennismakingsafspraak in Duitsland staan. Daar was wel een langere wachttijd, dus in de tussentijd gaan we door in BE. Benieuwd wat ze ons in BE dit keer adviseren. Overigens geen onvrede ten opzichte van BE, want de belofte die de arts maakte (ik krijg jou wel zwanger), heeft ze waargemaakt. Ok, ik heb nog steeds geen kindje in mn armen, maar zo ver is NL nooit gekomen. We hopen dat DE ons kan helpen uitzoeken waarom het telkens mis gaat en wat we daaraan kunnen doen, zodat we niet zomaar onze embryo's voor niets hebben verspeeld, want zo voelt het soms.

Mijn punt is eigenlijk: NL loopt qua gynaecologische kennis en kunde blijkbaar nogal achter op andere landen. Ik lees veel verhalen van vrouwen die in het buitenland veel grondiger worden onderzocht en behandeld en uiteindelijk succes hebben. Ik gun jou (ok, en mezelf natuurlijk) ook dat succes. 

Hoe dan ook: ik wens je heel veel succes, geluk en veerkracht, want het is gewoon ontzettend K.

dikke

dit geloof ik meteen, eigenlijk echt idioot als je erover nadenkt 



Blokje

Blokje

04-07-2022 om 13:02 Topicstarter

Nou, vanmorgen (ein-de-lijk) bij een gynaecoloog geweest. Wat een hork. 
Omdat mijn cyclus regelmatig is, en ik vandaag 1 dag (volgens de gemiddelde) overtijd ben moet ik, als ik ongesteld wordt een afspraak maken en dan krijg ik rond de eisprong een (of meerdere) echo's. 
Omdat ik 3x spontaan zwanger ben geworden word ik voor nu niet verder onderzocht. En man ook niet. 
Ja, ik moet afvallen, maarja dat gaat niet in een paar weken, en ok op een gezond gewicht te komen heb ik wel maanden nodig om dat op een gezonde manier te doen. 
 

"Omdat mijn cyclus regelmatig is, en ik vandaag 1 dag (volgens de gemiddelde) overtijd ben moet ik, als ik ongesteld wordt een afspraak maken en dan krijg ik rond de eisprong een (of meerdere) echo's.
Omdat ik 3x spontaan zwanger ben geworden word ik voor nu niet verder onderzocht. En man ook niet."

Wat was er horkerig, zijn houding of zijn conclusie vind je niet fijn?
Je krijgt echo's binnenkort, dus er wordt wel íets gedaan. Door het feit dat je zwanger kúnt raken is voor nú onderzoek niet direct nodig, na de echo's zien ze verder. Ik begrijp dat dat voor jou misschien niet is waar je op hoopte.

Blokje

Blokje

04-07-2022 om 15:14 Topicstarter

Max88 schreef op 04-07-2022 om 14:31:

"Omdat mijn cyclus regelmatig is, en ik vandaag 1 dag (volgens de gemiddelde) overtijd ben moet ik, als ik ongesteld wordt een afspraak maken en dan krijg ik rond de eisprong een (of meerdere) echo's.
Omdat ik 3x spontaan zwanger ben geworden word ik voor nu niet verder onderzocht. En man ook niet."

Wat was er horkerig, zijn houding of zijn conclusie vind je niet fijn?
Je krijgt echo's binnenkort, dus er wordt wel íets gedaan. Door het feit dat je zwanger kúnt raken is voor nú onderzoek niet direct nodig, na de echo's zien ze verder. Ik begrijp dat dat voor jou misschien niet is waar je op hoopte.

Zijn houding, hij was erg kortaf. Ik moet maar geduld hebben. 

Dat we al ruim anderhalf jaar bezig zijn en ik eind 30 ben helpt niet echt mee voor mijn gevoel... 

Dat is vervelend, soms denk je wel eens  waar hersens zitten zit geen tact of empathie . Maar het kan samen. Vraag desnoods om een ander, bij dit soort situaties is een beetje een klik wel fijn.
Maak er volgende keer een beetje zijn probleem van asl in: wat gaan WE den, wat kan ik doen en wij willen graag dat u .....enz

Blokje schreef op 04-07-2022 om 13:02:

Nou, vanmorgen (ein-de-lijk) bij een gynaecoloog geweest. Wat een hork.
Omdat mijn cyclus regelmatig is, en ik vandaag 1 dag (volgens de gemiddelde) overtijd ben moet ik, als ik ongesteld wordt een afspraak maken en dan krijg ik rond de eisprong een (of meerdere) echo's.
Omdat ik 3x spontaan zwanger ben geworden word ik voor nu niet verder onderzocht. En man ook niet.
Ja, ik moet afvallen, maarja dat gaat niet in een paar weken, en ok op een gezond gewicht te komen heb ik wel maanden nodig om dat op een gezonde manier te doen.

Is het straks gewoon raak. Dat zou fijn zijn. 

Blokje

Blokje

05-07-2022 om 07:14 Topicstarter

Net een test gedaan: een héél licht streepje! 
Maar vanuit angst om toch weer teleurgesteld te worden durf ik nog niet echt blij te zijn... 

Reageer op dit bericht

Je moet je bericht bevestigen voor publicatie, je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.