Jeugdzorg?
Hallo Mede-forumers
Ik en me vriendin willen graag een kindje,
Alleen we zijn bang dat het weggeghaald wordt we wonen bij mij moeder die is destijds met jeugdzorg in aanraking geweest en wij zijn nu bang dat het kind dan ook weg wordt gehaald,
Omdat het bij OMA woont, ik weet niet waar ik de info kan vinden dus dacht ik vraag het hier maar even
Met vriendlijke Groet GBRFL5
Het verleden hoeft denk ik niet uit te maken. Het is vooral belangrijk dat zowel jullie als oma (zolang jullie daar wonen) kunnen zorgen voor een fijne, gezonde, stabiele en veilige omgeving voor jullie kindje.
Zorg eerst voor eigen woonruimte voor je aan kinderen begint dan is dat probleem opgelost
Ik weet dat bij jeugdzorg elke situatie gezien wordt als een nieuwe situatie. Dus een verleden met jeugdzorg hoeft niet perse te betekenen dat een kind uit huis geplaatst wordt of jeugdzorg opnieuw betrokken wordt. Afhankelijk van de reden waarom jeugdzorg betrokken was heb je wel kans dat je wat meer onder een vergrootglas ligt. In jullie geval was jeugdzorg betrokken bij oma, dus niet bij jullie, dat scheelt wellicht. Het is belangrijk realistisch te kijken naar jullie situatie. Hebben jullie de mogelijkheden om het kind een stabiele, liefdevolle, veilige plek te bieden?
Nee zo werkt dat niet. Want waarom zouden ze? Het is toch jullie kind en niet dat van oma. Bovendien is alleen met jeugdzorg in aanraking zijn geweest überhaupt geen reden om een kind weg te halen. Voor een kind uit huis geplaatst wordt moet er echt al heel veel zijn gebeurd, gesprekken geweest, oberservaties enz. Jeugdzorg is niet iets engs he. Daar werken mensen die ook echt willen helpen.
Maar daarnaast: Een kind is geen goudvis! Leuk dat jullie dat willen maar zorg eerst voor een stabiele huis situatie. Eigen plekje.
Een kind verdient een goede stabiele thuis situatie.
Ik heb dit gezien bij mijn broer, kansloze situatie om een kind in te krijgen en totaal niet nadenken en gewoon doen want "wij willen ook wel eens wat leuks".
Daar heeft jeugdzorg uiteindelijk wel hulp geboden en ja mijn neefje is tijdelijk om de week uit huis geplaatst. Maar daar was meer aan de hand dan wonen bij oma samen.
Hoe lang zijn jullie samen? Hoe oud zijn jullie?
Je klinkt namelijk nog heel jong.
Eerst dus maar een eigen plek vinden, heel zeker zijn van elkaar, een stabiele basis opbouwen en dan kan je eventueel voor kinderen gaan.
Jeugdzorg staat overigens echt niet zomaar voor de deur omdat er 20 jaar geleden een dossier was. Die hebben wel betere dingen te doen dan iedereen die ooit in hun database zat continu te screenen.
Wat natuurlijk wel kan is als jullie nog piepjong zouden zijn én bij je moeder inwonen dat de buurt zich sneller vragen stelt.
Gezellig.
Je vraag is wel een soort eindvraag: is er een risico dat jeugdzorg gaat ingrijpen. En dat heeft dan te maken met het gegeven dat jeugdzorg blijkbaar indertijd heeft ingegrepen, terwijl jullie nu bij haar inwonen.
Je kunt even afwegen: wat waren toen de omstandigheden dat jeugdzorg ingreep en in hoeverre zijn die omstandigheden nu ook nog aan de orde? (Bijvoorbeeld: ingegrepen omdat oma aan de drugs was en dat is ze nu nog).
Dan kun je kijken naar jullie eigen situatie: is het voldoende om een kind te krijgen; wat heb je nodig; wat kun je bieden; wat zou nog beter kunnen en wat kun je daar nu alvast aan doen? Dat kan over alles gaan, woning, financieel, emotioneel, sociaal.
een kind krijgen is op zich niet het moeilijkste deel. Dat komt daarna, als je een kind wil laten opgroeien tot een gezond, levenslustig, aardig mens.
Om aan kinderen te beginnen moet jullie basis goed op orde zijn. Dus een eigen inkomen, jullie moeten psychisch stabiel zijn en de huisvesting moet veilig zijn. Jeugdzorg komt niet zomaar in beeld. En ze halen al helemaal niet zomaar kinderen uit huis. Geloof dus niet alle spookverhalen. Dan was er bij jouw moeder dus echt wel een reden voor (psychische problemen, verwaarlozing, geen hulp accepteren, verslaving of een slechte omgeving). Ik zou daar niet zomaar aan kinderen gaan beginnen.
Wat is jullie situatie?
- Hebben jullie een baan en eigen inkomen?
- Hebben jullie zelf hulpverlening?
- hebben jullie schulden, een beperking of verslaving?
- Waarom niet wachten op eigen woonruimte?
willen jij en je vriendin een kindje, omdat ze eigenlijk al zwanger is?
Iedere situatie is uniek, dus het zou raar zijn hier een kant en klaar antwoord op te vinden online.
Hierboven worden al hele goede vragen gesteld. Naast wat jeugdzorg eventueel vindt, wat vind je zelf? Kan oma goed voor kinderen zorgen? Kunnen jij en je vriendin goed voor kinderen zorgen?
Ook dieren bouwen gewoonlijk eerst een nestje voordat de eerste komt.
Niet een gammel nest omdat ze zo dolgraag jongen wilden en niet konden wachten, maar eerst zorgen ze dat ze vaste beschikking hebben over een opbrengstrijk leefgebied. Pas daarna komen er instincten op gang die zorgen dat ze de stappen nemen dat er een nieuwe generatie komt.
Zolang dat niet komt, blijven ze bezig met vechten voor hun eigen onderhoud. Het begin van een reeks tests. Totdat ze slagen en doorkunnen naar stap twee.
Het is dus een keten van ontwikkelingen die bij het begin begint en dat heeft een logisch doel.
Als je een ongelukkige jeugd hebt gehad dan moet je juist alles op alles zetten om herhalingen voor de eventuele volgende generaties te vermijden. Want jij weet wat dat is.
Begrijpelijk dat je in de de jou vijandig lijkende wereld snakt naar iets wat alleen van jou is en waar je al je liefde en genegenheid in kwijt kan, maar een kind redeneert niet zo. Die moet volledig op zijn geboorteomgeving kunnen vertrouwen, zodat hij zich vrijelijk en spontaan kan ontwikkelen. En hij dus maximale kansen krijgt.
En dat is niet dat de ouders emotioneel volledig van het kind afhankelijk zijn. Dat is een veel te zware last.
Sterkte! Het leven zal moeilijk voor je zijn.
Jeugdzorg is er niet om kinderen bij hun ouders weg te halen. Jeugdzorg is er om de belangen van kinderen goed in het oog te houden. Wonen bij de eigen ouders heeft eerste prioriteit, indien nodig met ondersteuning. Laatste redmiddel is uithuisplaatsing. Dit gebeurt echter niet zomaar. Gaat meestal heel veel aan vooraf.
Als dit je angst is, zou ik eerst hier maar eens wat aan gaan doen. Zorg dat je beter om kunt gaan met deze angst of als je denkt dat de angst gegrond is, zorg dan dat alles op orde is voordat er iemand zwanger wordt.
Denk niet na over wat een kind jullie zal bieden, denk vooral na over wat jullie een kind te bieden hebben. Denk daarbij aan liefde, zorg, opvoeding, ondersteuning. En baby is niet alleen maar lief en schattig, er komen veel zorgen bij kijken, en het kost ongelooflijk veel tijd en energie. Jij volgt vanaf dan het ritme van het kind.
Het gaat niet altijd om geld. In een derdehands kinderwagen rijdt een baby net zo fijn als in een nieuwe, maar zonder liefde gaat het mis.
Izza schreef op 26-06-2026 om 21:43:
Om aan kinderen te beginnen moet jullie basis goed op orde zijn. Dus een eigen inkomen, jullie moeten psychisch stabiel zijn en de huisvesting moet veilig zijn. Jeugdzorg komt niet zomaar in beeld. En ze halen al helemaal niet zomaar kinderen uit huis. Geloof dus niet alle spookverhalen. Dan was er bij jouw moeder dus echt wel een reden voor (psychische problemen, verwaarlozing, geen hulp accepteren, verslaving of een slechte omgeving). Ik zou daar niet zomaar aan kinderen gaan beginnen.
Wat is jullie situatie?
- Hebben jullie een baan en eigen inkomen?
- Hebben jullie zelf hulpverlening?
- hebben jullie schulden, een beperking of verslaving?
- Waarom niet wachten op eigen woonruimte?
Izza, je formuleert het nu als eisen, maar dat is niet realistisch en niet eerlijk. Er zijn genoeg mensen die een uitkering hebben, soms wajong, die geen eigen woning hebben, die zelfs schulden hebben en toch een kind willen en ook krijgen. Gelukkig maar. Het is niet de bedoeling dat jeugdzorg daar gaat ingrijpen. Tenzij jeugdzorg dan gaat zorgen voor een woning, schuldhulpverlening en werk. Dat zou mooi zijn!
Daarom formuleerde ik het wat anders: mensen mogen zelf kunnen bepalen hoe zij hun leven met kind inrichten. Er zijn wel vragen waar je over kunt nadenken, die heb ik geformuleerd. Dan is het uiteindelijk toch je eigen verantwoordelijkheid: denk je dat het beste wat je kunt leveren goed genoeg is om een kind op te laten groeien. Dat kan best zijn dat een liefdevolle relatie tussen de ouders en een veilig huis bij oma al voldoende stabiliteit biedt. Gelukkig biedt de overheid heel wat financiële tegemoetkomingen, zoals kinderbijslag, kindgebonden budget, extra belastingkortingen als je werkt en kinderopvangtoeslag als dat nodig is.
tsjor schreef op 27-06-2026 om 11:23:
[..]
Izza, je formuleert het nu als eisen, maar dat is niet realistisch en niet eerlijk. Er zijn genoeg mensen die een uitkering hebben, soms wajong, die geen eigen woning hebben, die zelfs schulden hebben en toch een kind willen en ook krijgen. Gelukkig maar. Het is niet de bedoeling dat jeugdzorg daar gaat ingrijpen. Tenzij jeugdzorg dan gaat zorgen voor een woning, schuldhulpverlening en werk. Dat zou mooi zijn!
Daarom formuleerde ik het wat anders: mensen mogen zelf kunnen bepalen hoe zij hun leven met kind inrichten. Er zijn wel vragen waar je over kunt nadenken, die heb ik geformuleerd. Dan is het uiteindelijk toch je eigen verantwoordelijkheid: denk je dat het beste wat je kunt leveren goed genoeg is om een kind op te laten groeien. Dat kan best zijn dat een liefdevolle relatie tussen de ouders en een veilig huis bij oma al voldoende stabiliteit biedt. Gelukkig biedt de overheid heel wat financiële tegemoetkomingen, zoals kinderbijslag, kindgebonden budget, extra belastingkortingen als je werkt en kinderopvangtoeslag als dat nodig is.
Kinderen krijgen terwijl er geen inkomen is en je schulden hebt is gewoon onverantwoord. Wat doe je zo'n kind aan? Ieder kind heeft recht op een veilige stabiele omgeving. En niet op ouders die continu afhankelijk zijn van toeslagen en potjes voor armoede. Opgroeien in armoede brengt schade toe. De overheid is er niet om verantwoordelijk te zijn voor jouw kinderen. Dat ben je zelf. Ze kunnen wel helpen en dat doen ze naast toeslagen ook met jeugdzorg.
tsjor schreef op 27-06-2026 om 11:23:
[..]
Izza, je formuleert het nu als eisen, maar dat is niet realistisch en niet eerlijk. Er zijn genoeg mensen die een uitkering hebben, soms wajong, die geen eigen woning hebben, die zelfs schulden hebben en toch een kind willen en ook krijgen. Gelukkig maar. Het is niet de bedoeling dat jeugdzorg daar gaat ingrijpen. Tenzij jeugdzorg dan gaat zorgen voor een woning, schuldhulpverlening en werk. Dat zou mooi zijn!
Daarom formuleerde ik het wat anders: mensen mogen zelf kunnen bepalen hoe zij hun leven met kind inrichten. Er zijn wel vragen waar je over kunt nadenken, die heb ik geformuleerd. Dan is het uiteindelijk toch je eigen verantwoordelijkheid: denk je dat het beste wat je kunt leveren goed genoeg is om een kind op te laten groeien. Dat kan best zijn dat een liefdevolle relatie tussen de ouders en een veilig huis bij oma al voldoende stabiliteit biedt. Gelukkig biedt de overheid heel wat financiële tegemoetkomingen, zoals kinderbijslag, kindgebonden budget, extra belastingkortingen als je werkt en kinderopvangtoeslag als dat nodig is.
Schulden kunnen een hoop stres geven. Wat uiteindelijk wel invloed heeft op de kinderen.
Zeespiegel schreef op 27-06-2026 om 20:00:
[..]
Schulden kunnen een hoop stres geven. Wat uiteindelijk wel invloed heeft op de kinderen.
Schulden of langdurig structureel precies uitkomen geeft stress en dat is niet goed voor kinderen. Echter opgroeien in een gezin dat met een minimum inkomen (en dus een minimum uitgavenpatroon) precies rondkomt is verder prima natuurlijk. Met drie spijkerbroeken ben je net zo gelukkig als met tien tegen elkaar, zolang een kapotte of te kleine broek wel gewoon vervangen kan worden. Een tweedehands fiets rijdt meestal net zo prima als een nieuwe. Etc etc
