Avondeten bijna peuter al heel lang drama
Hoi allemaal,
Graag zou ik wat advies willen rondom het (avond)eten van mijn zoontje die in februari 2 wordt.
Hij is ruim een maand te vroeg geboren maar inmiddels een gezonde bijna peuter. Het is mijn 3e zoon dus ik ben inmiddels wel wat gewend qua opvoeding , eten etc.
Helaas weet ik nu even niet meer wat te doen rondom het avondeten van hem. Hij eet al sinds ruim een jaar niks qua avondeten en dat is niet overdreven. We hebben alles al geprobeerd maar niks lijkt te werken.
Helpen, zelf doen, negeren, afleiden, pureren, knuffel eten geven, strenger zijn etc maar alles zonder enig resultaat.
We eten altijd met het hele gezin rond half 6. Mijn andere zoontjes eten prima (de oudste at als dreumes weinig maar toch wel iets) Hij raakt helemaal in paniek als je alleen het woord 'eten' zegt en blijft daar in hangen dus zelfs aan tafel zitten is een probleem. Ook qua fruit heeft ie nog nooit een stukje geprobeerd. Altijd aangeboden maar zowel thuis als op het KDV nog nooit gegeten, zelfs niet aangeraakt. Normaal ben ik vrij makkelijk en denk ik ; t komt wel goed maar dat vertrouwen wordt steeds minder. Qua gewicht was hij altijd +1 en inmiddels is dat -1...
Hij eet wel redelijk brood , rozijntjes en gepureerd fruit maar daar houdt het wel bij op.
Ik ben geneigd hier hulp bij te zoeken maar weet even niet zo goed wat , hebben jullie tips? Dankjewel alvast 
In de bijkeuken… hij is 2! Nou ja bijna dan. Dat doe je toch niet? Arm schaap. En ook niks anders te eten gekregen. Ik word er gewoon boos van.
AGvds schreef op 01-02-2026 om 20:44:
Vrijdag naar huisarts geweest. Die nam het gelukkig erg serieus en gaat met de kinderarts overleggen waar hij ons het best naar door kan sturen dus dit horen we morgen of dinsdag.
Vandaag waren mijn man en ik met 2 andere stellen een middagje op pad. Kinderen gezellig bij opa en oma. Ze kwamen rond 19 uur thuis en het was met de jongste weer drama geweest. Met eten heeft hij in de bijkeuken gezeten... hij kwam heel vermoeid thuis en viel in mn armen i slaap. Heeft sinds de middag niks meer gegeten. Het maakt mij zo ontzettend verdrietig eigenlijk. We zijn ook niet echt duidelijk geweest naar mn schoonouders maar volgens hen is het klierigheid... maar een kind dat zo moe thuis komt en daar zo verdrietig is geweest breekt mn hart... moest dit gewoon even kwijt
Herkenbaar, andere leeftijd, ander probleem. Toen onze kleuter nog een baby, raakte het soms helemaal overstuur wanneer het moest slapen. Mijn ouders waren helemaal van de overtuiging dat je baby's zichzelf gewoon in slaap kon laten huilen. (Is soms waar, maar wel echt een ander huiltje.) We hebben gezegd dat dat zo niet werkte, maar ja eerst zien dan geloven. Zo ben ik zelf ook wel een beetje.
Dus hebben ze toch de baby laten huilen, ruimschoots later, toen de baby nog steeds huilde toch maar gaan kijken. Had de baby inmiddels flink gespuugd. (Wat bij onze baby een normaal gevolg was van overstuur zijn, niet ziek ofzo.)
Toen hebben ze toch wel begrepen dat het slaapprobleem echt was. En dat het kleinkind daarin niet op de eigen kinderen leek. Sindsdien hebben ze nog vele malen zonder problemen opgepast.
Soms moeten grootouders met kleinkinderen daar gewoon even doorheen. Wat hierboven al gezegd wordt, een keer goed met ze praten is heel belangrijk.
Iedere (groot)ouder heeft ervaring met opvoeden, dus voelt zich deskundig. Maar niet ieder kind is hetzelfde.
Wat naar dat je schoonouders je dreumes in de bijkeuken zetten. Ik zou hier wel een gesprek over aangaan. Dat ze soms dingen niet begrijpen, dat kan, maar daar kan je ook in leren.
Ons meisje heeft autisme. Mijn schoonouders zeiden op een gegeven moment na een logeerpartij dat ze wel merkte dat dochter net wat meer moeite heeft om over dingen heen te stappen en te schakelen dan hun eigen kinderen en andere kleinkinderen. Maar ze wilden er wel graag dingen over leren en zijn daar ook mee bezig. En die interesse vind ik heel waardevol.
Mijn eigen ouders vinden het allemaal wel meevallen. Maar dat vinden ze ook van mij. Die doen net alsof dochter 'normaal' is en dochter vindt dat helemaal prima. Zo lang ze lief voor haar zijn is dat ook goed. Ze zien soms wel autistisch gedrag als 'normale reactie' en soms als 'overreactie', maar schuiven dat op 'aard van het beestje'/'deed jij vroeger ook' (goh, hoe zou dat komen)
Ja het is lastig idd. Ik denk vooral dat ze hoopten dat het door streng te zijn wel zou lukken en dan konden zeggen van ; zie je wel , je moet gewoon volhouden.
Ondanks dit zijn ze altijd wel heel lief en zorgzaam voor de jongens en ze kookt gerust 10 dingen om overal rekening mee te houden maar dat denken dat álles klierigheid is lijkt ook een beetje een generatie dingetje idd.
Vanmorgen werd mn zoontje wakker met 39,5 graden koorts en echt wel ziek. Wss was hij gisteravond al ziek wat voor nu ook deels verklaard waarom hij niet wilde eten. Hij heeft vanmorgen wel een beetje brood gegeten wat altijd wel goed gaat. Ben benieuwd hoe het is als hij straks wakker wordt.
Wij hebben ook vaak commentaar gehad op hoe wij met dochter haar eetproblemen omgingen. Inderdaad ook opa en oma die het zagen als klieren. Ook de andere kant dat mensen dan op een verjaardag zagen dat dochter wel een tomaatje in haar mond stopte en dan zeiden kijk hier eet ze wel gewoon. En dan kwamen met adviezen om overal wat neer te zetten en zien eten doet eten etc.
Ik voelde me best vaak onbegrepen. Want dochter wilde wel eten, maar kon het niet. Dat tomaatje sabbelde ze op en het vruchtvlees spuugde ze uit. Dan had ze dus vooral vocht binnen gekregen en nauwelijks voedingsstoffen.
Ook in het ziekenhuis was het moeilijk om de vinger er achter te krijgen. Want afspraak te kort, op het verkeerde moment (is ze niet gewoon moe) of te veel andere prikkels (afgeleid). Uiteindelijk hebben we gezinshulp gehad aan huis die geregeld kwam waardoor ze aan haar gewend was en die een aantal keer savonds is komen mee eten zodat ze echt de normale situatie kon observeren.
Jillz schreef op 02-02-2026 om 16:16:
Wij hebben ook vaak commentaar gehad op hoe wij met dochter haar eetproblemen omgingen. Inderdaad ook opa en oma die het zagen als klieren. Ook de andere kant dat mensen dan op een verjaardag zagen dat dochter wel een tomaatje in haar mond stopte en dan zeiden kijk hier eet ze wel gewoon. En dan kwamen met adviezen om overal wat neer te zetten en zien eten doet eten etc.
Ik voelde me best vaak onbegrepen. Want dochter wilde wel eten, maar kon het niet. Dat tomaatje sabbelde ze op en het vruchtvlees spuugde ze uit. Dan had ze dus vooral vocht binnen gekregen en nauwelijks voedingsstoffen.
Ook in het ziekenhuis was het moeilijk om de vinger er achter te krijgen. Want afspraak te kort, op het verkeerde moment (is ze niet gewoon moe) of te veel andere prikkels (afgeleid). Uiteindelijk hebben we gezinshulp gehad aan huis die geregeld kwam waardoor ze aan haar gewend was en die een aantal keer savonds is komen mee eten zodat ze echt de normale situatie kon observeren.
Vervelend dat jullie je ook vaak onbegrepen voelden. Ik kan me inderdaar goed voorstellen dat thuis het fijnst is. Gewoon in de situatie zoals het normaal. Ergens anders gaat het toch vaak 'anders' dan thuis.
Heeft de hulp bij haar goed geholpen?
Moest van de huisarts iig ook even wegen. Ik had gewicht ingevuld en dit is de curve. (Je kan hier geen foto's uploaden?? ) dus miss beetje gek maar heb hem even als PF gedaan. Valt dit bijvoorbeeld wel echt onder afbuigende curve of is dit normaal? Hij zei namelijk dat het wel belangrijk was om dat te weten. Vraag dit uiteraard ook nog na bij de huisarts als hij belt hoor
AGvds schreef op 02-02-2026 om 19:48:
Moest van de huisarts iig ook even wegen. Ik had gewicht ingevuld en dit is de curve. (Je kan hier geen foto's uploaden?? ) dus miss beetje gek maar heb hem even als PF gedaan. Valt dit bijvoorbeeld wel echt onder afbuigende curve of is dit normaal? Hij zei namelijk dat het wel belangrijk was om dat te weten. Vraag dit uiteraard ook nog na bij de huisarts als hij belt hoor
Dat wijkt wel van de eigen lijn behoorlijk af ja. Maar voorzover ik weet wordt het pas alarmerend onder de onderste lijn. (Dit is geen professionele beoordeling, maar gebaseerd op mijn eigen ervaring met een kind dat altijd onderaan de curves bungelt.)
Ik heb ergens in mijn achterhoofd dat 1 lijntje zakken of stijgen geen kwaad kan, maar daar heb ik even geen bewijs voor.
Ten opzichte van de start is het 'maar' 1 lijntje omlaag. Maar dit is zo te zien cm. Hoe is de curve van het gewicht? Of staat dat op de as rechts die we niet zien?
Ik denk dat dit gewicht afgezet is tegen lengte. De kilo’s zullen inderdaad rechts staan. Betekent dat hij tussen 78 en 89 cm lengte, 2 lijntjes gezakt is, van gemiddeld naar -2 als ik het goed zie. Dat vind ik ook wel zorgelijk. Hoeveel tijd zit er tussen de eennalaatste en de laatste weging?
Netherfield schreef op 03-02-2026 om 07:22:
Ik denk dat dit gewicht afgezet is tegen lengte. De kilo’s zullen inderdaad rechts staan. Betekent dat hij tussen 78 en 89 cm lengte, 2 lijntjes gezakt is, van gemiddeld naar -2 als ik het goed zie. Dat vind ik ook wel zorgelijk. Hoeveel tijd zit er tussen de eennalaatste en de laatste weging?
Hij is 89 cm idd. En 11,5 kilo. Laatste weging was begin april vorig jaar en toen was het 9,93 kilo
