Slaapgebrek. Hoe verlies je jezelf niet? Vraag aan meer ervaren moeders
Hoi ik ben nieuw op dit forum en heb al aardig wat gelezen over wanhoop bij moeders (en vaders) als gevolg van slaapgebrek. Ik zie heel veel tips over wat je zou kunnen proberen met je kindje. Maar ik zoek iets wat de ouders kan helpen zichzelf niet te verliezen in deze zware nachten. Dus lieve meer ervaren moeders die deze fase al voorbij zijn. Wat had jij graag gehad willen hebben in die zware nachten dat het zo uitzichtloos voelt? Wat had jou, met je kennis van nu, hierbij geholpen?
"Ik zoek iets wat helpt op de momenten dat je jezelf verliest, dat je midden in de nacht mee staat te huilen met je kind of je zoveel frustratie in je op voelt komen dat je eigenlijk even een rondje moet gaan lopen, maar je je huilende kind niet alleen wilt laten....¨
Als dat gevoel zo sterk is, jezelf verliezen in frustratie, dan denk ik dat je er goed aan doet dat rondje wel te gaan lopen. Baby's huilen nu eenmaal, want een andere manier om zich te uiten hebben ze niet. Ze gaan er niet dood aan, en zolang je ze niet structureel verwaarloost, raken ze ook niet onveilig gehecht als je ze een keertje laat huilen. Er vanuitgaan dat je medische oorzaken voor het gehuil uitgesloten hebt. Sterkte
Saartjepoes schreef op 02-02-2026 om 19:43:
Slopend die tijd, ik weet het nog heel goed! Wij hebben zo'n zeven jaar niet doorgeslapen en wat hielp bij ons goed:
- acceptatie van de situatie, geen gedoe met trainingen of aanpakken. T was zo. Medische was uitgesloten en nu ze groter zijn zien we ook dat we gewoon gevoelige kinderen hebben. Accepteren hield ook in: als de kleine overdag sliep ook jezelf toestaan om niets te doen. Dus we hadden regelmatig stapels was, een vol aanrecht enz. Ik kan je zeggen: je overleeft het wel die troep, slaapgebrek is erger. En elke slaap was heilig dus we hebben best wat jaren kinderen (en nu nog de jongste) in bed gehad in de loop van de nacht. Dat koste de minste slaap en energie. Ik ging ook nog weleens om 20.00 al slapen als ik mezelf manisch begon te voelen.
Ik heb mezelf elke nacht voorgehouden dat het over zou gaan. En dat is ook, soms voel ik er eentje over me heen klimmen en dan slaap ik nu weer verder.
Koester het ergens ook, mijn oudste is 15 en de liefste puber die ik kan wensen en ik krijg zelfs nog regelmatig een knuffel maar zijn belangrijkste ga ik nooit meer zijn 💕
Maar echt hoor, ik word elke ochtend opnieuw innig dankbaar wakker bij een goede nacht. Ze komen weer die nachten, ook bij jullie!
Dank je wel, dit herken ik heel erg. Mag ik je iets vragen? Wanneer merkte jij aan jezelf dat het echt te veel werd? En op zo’n moment: wat heb je had eigenlijk nodig, los van meer slaap? Ik merk dat adviezen me dan soms juist verder weg duwen, ben iedere vrije minuut aan't zoeken/lezen/googlen om alles maar te proberen, maar ik weet niet wat wél helpt op het moment dat het teveel wordt.
Lena55 schreef op 02-02-2026 om 19:00:
Wij hebben vooral met de oudste zeer zware slapeloze jaren gehad. Het is inmiddels jaren geleden, maar ik herinner me nog als de dag van gisteren hoe zwaar het was.
Accepteren is het enige wat je kunt doen. Er is veelal geen oplossing, niks wat je niet al bedacht en uitgeprobeerd hebt. Kiezen voor de makkelijkste weg wat het meeste slaap oplevert. In ons geval samen slapen, apart slapen met oordoppen (zodat je om de nacht soort van kon doorslapen) en zo min mogelijk verwachtingen hebben van de avond (we gingen 19 uur al naar bed).
Laat je niet gek maken dat je een kind van deze leeftijd kunt verpesten.
Hoi Lena,
Fijn om te lezen, een soort van herkenning dat er (als er niks medisch is) er ook geen oplossing kan zijn. Dat is hoe het voor ons voelt en waarom ik iets zoek dat mij/ons helpt op de zwaarste momenten. Ik probeer ook veel te regelen, maar voel me ondertussen steeds leger worden. Had jij ook momenten waarop alle trucjes even niet hielpen en je er mentaal gewoon heel even doorheen zit en wat hielp jou dan (of denk ju nu van goh, dat had mij toen goed kunnen helpen)...
Ben je al bij de huisarts geweest om te kijken of je zelf wel fit genoeg bent? Tekort aan iets waardoor het nog lastiger is allemaal?
Ik ben alleenstaand geweest tot mijn oudste kinderen zes en drie jaar oud waren. De oudste was altijd extreem vroeg wakker, nummer twee een huilbaby die pas na de derde verjaardag een beetje door ging slapen. Dus ik ben redelijk bekend met chronisch slaapgebrek...
Wat mij in die tijd erdoorheen heeft geholpen is om zo min mogelijk verwachtingen te hebben en zo kort mogelijk vooruit te kijken: Meestal was ik hooguit met het komende uur bezig en dacht vooral niet na over de komende dag of laat staan de komende week.
Ik ben jarenlang zelf elke dag rond 20 uur naar bed gegaan, had zo goed als geen sociaal leven en leefde volledig in het nu. Alle afspraken die ik maakte, maakte ik onder voorbehoud. Zo waren er naar anderen maar vooral naar mijzelf geen verwachtingen.
Juist op de momenten dat ik ging denken: ik moet morgen xx dus ik móet nu slapen want anders gaat dat niet goed, dan vloog het mij aan. Maar als ik in het nu bleef en dacht: we zien morgen wel weer verder, dan kon ik het beter 'doorstaan'.
Sterkte! Het is zwaar, dus wees lief voor jezelf. En het gaat écht over!
Marli schreef op 03-02-2026 om 11:44:
[..]
Dank je wel, dit herken ik heel erg. Mag ik je iets vragen? Wanneer merkte jij aan jezelf dat het echt te veel werd? En op zo’n moment: wat heb je had eigenlijk nodig, los van meer slaap? Ik merk dat adviezen me dan soms juist verder weg duwen, ben iedere vrije minuut aan't zoeken/lezen/googlen om alles maar te proberen, maar ik weet niet wat wél helpt op het moment dat het teveel wordt.
Wat voor adviezen zijn dat, “die je verder weg duwen”? Als je zelf niet rustig bent, is het heel moeilijk om je kindje tot rust te brengen weet ik uit ervaring. Dan zou ik toch wat tijd besteden aan jezelf eerst tot rust brengen. Is dat je vraag, hoe je dat aanpakt?
Wat heel goed helpt om je nervus vagus in te stellen op de ruststand is: hummen, zachtjes zingen. Een slaapliedje is zo gek nog niet. Ademhaling reguleren werkt doorgaans instant. Er zijn apps om je ademhaling te begeleiden, maar je kunt ook zelf tellen.
Mijn advies is om dat toe te passen als je de neiging hebt om ‘iedere vrije minuut’ probeert het probleem op te lossen: adem in, adem uit.
Tjee dat slaapgebrek is slopend. Ook ik weet het nog goed. En het is goedgekomen, gewoon zomaar, vanzelf, werd het spoken 's nachts minder en ineens was het over. Nu horen we ze nooit meer na het naar bed brengen.
Het hielp ons om de boel te verdelen (weet niet of je nog borstvoeding geeft of kolft in de nacht, bij ons was het "wisselmoment" steeds het kolfmoment want dan was ik sowieso niet beschikbaar voor baby). Dus bv tot 23h is het jouw baby, van 23h tot 01h30 is het zijn baby, daarna is het tot 04h jouw baby, daarna is het weer zijn baby tot 07h30. Ik roep maar wat hè, kijk wat er voor jullie werkt. Kan ook prima ná de borstvoedingstijd, dan wissel je gewoon op 1 vast tijdstip en kun je elk dus iets van 4 uur slapen.
Als je zelf al bijna huilend aan het bedje staat, is het denk ik al te veel opgelopen qua stress en wanhoop. Probeer overdag dus goed voor jezelf te zorgen, bij te slapen, idd iets van warm bad / ander moment voor jezelf wanneer kind slaapt of elders is. Het gaat echt echt echt over. En bij ons hielp het bij beide kinderen om ze tussen ons in in bed te leggen, op hun eigen matrasje toen ze nog klein waren. Toen ze groter werden 'gewoon' tussen ons in. Vinger in het knuistje en de rust was weergekeerd. Niet ideaal, heb kind liever in eigen bed en meer ruimte voor mezelf in m'n eigen bed, maar hé: we sliepen. Ik deed het ervoor.
Het is oke om als de baby huilt eventueel een koptelefoon of oordopjes in te doen om het geluid iets te dempen.
Ik merkte pas toen mijn jongste geboren werd dat al het huilen van de oudste een behoorlijke stressreactie had opgeroepen. Nr 2 huilde amper maar zodra die huilde voelde ik meteen iets van paniek. Dat werd gelukkig uiteindelijk wel beter.
Ons kind sliep twee jaar helemaal niet door, en daarna nog heel lang heel wisselend, vaker niet dan wel. Wat mij hielp was: slaap is prio. Dus als kind op onze kamer wel kon slapen, dan mocht het op onze kamer slapen, etc.
Eerlijk gezegd vond ik het een kwestie van dom doorzetten. 'Gewoon' door-buffelen. Ik was gewoon heel lang heel erg moe, tot ik het niet meer was. Maar daar heb je niks aan nu je er middenin zit.
Due-scimmie schreef op 03-02-2026 om 12:54:
Ik merkte pas toen mijn jongste geboren werd dat al het huilen van de oudste een behoorlijke stressreactie had opgeroepen. Nr 2 huilde amper maar zodra die huilde voelde ik meteen iets van paniek. Dat werd gelukkig uiteindelijk wel beter.
Ik herken dit wel. Ik paste laatst op iemand's baby. Eén huiltje en ik stond meteen weer op scherp. Maar ook als de baby gewoon sliep was ik de hele tijd alert. Ik dacht dat ik dat wel kwijt was na 8 jaar maar dat viel tegen.
Oh ja, ik heb wél een tip. Ga eens goed bij jezelf en elkaar na wat je/jullie visie is op opvoeden, slapen, etc. en doe alleen nog maar dingen die daarmee overeenkomen. Dan is het nog steeds zwaar, maar weet je wel waarom je het doet.
Ik geloof bijvoorbeeld niet in je kind in z'n eentje laten huilen, ik vind dat te stressvol voor een klein kind en wilde dat absoluut niet. Betekent dus ook dat daar nadelen aan zitten want dan ben je dus steeds met je kind bezig. Zo wilde ik ook borstvoeding op verzoek aanbieden, dus ja, dat betekent ook dat ik dan voedde. Zo maakt iedereen zijn eigen keuzes. Het hielp mij echt dat ik wist waarom ik om 3 uur 's nachts mijn bed uit ging, ook al vond ik het nog steeds retezwaar.
Marli schreef op 03-02-2026 om 11:49:
[..]
Hoi Lena,
Fijn om te lezen, een soort van herkenning dat er (als er niks medisch is) er ook geen oplossing kan zijn. Dat is hoe het voor ons voelt en waarom ik iets zoek dat mij/ons helpt op de zwaarste momenten. Ik probeer ook veel te regelen, maar voel me ondertussen steeds leger worden. Had jij ook momenten waarop alle trucjes even niet hielpen en je er mentaal gewoon heel even doorheen zit en wat hielp jou dan (of denk ju nu van goh, dat had mij toen goed kunnen helpen)...
Oh ja wat mij ook hielp: alle ballast eruit gooien. Alles wat niet noodzakelijk was ook niet proberen. Dus het huis was niet spic en span, er ontbraken wel eens boodschappen, ik vergat wel eens een afspraak, ik/man/kind droeg wel eens een kledingstuk met een vlek erin, etc. Ook (juist) alle mentale ballast, verwachtingen van andere mensen en vergelijkingen zo veel mogelijk naast me neerleggen.
En! Een 50/50 verdeling met partner juist ook met de rest van de taken. Dus koken, de was doen, inkopen etc., de gehele belasting was 50/50. Partner maakte bijvoorbeeld na werk mijn kolfspullen schoon, deed alle boodschappen en kookte altijd.
yasmijn27 schreef op 03-02-2026 om 11:58:
Ben je al bij de huisarts geweest om te kijken of je zelf wel fit genoeg bent? Tekort aan iets waardoor het nog lastiger is allemaal?
Dit is ook een hele goede tip. Als je niet gezond bent, is het bijna niet te doen.
Marli schreef op 03-02-2026 om 11:44:
[..]
Dank je wel, dit herken ik heel erg. Mag ik je iets vragen? Wanneer merkte jij aan jezelf dat het echt te veel werd? En op zo’n moment: wat heb je had eigenlijk nodig, los van meer slaap? Ik merk dat adviezen me dan soms juist verder weg duwen, ben iedere vrije minuut aan't zoeken/lezen/googlen om alles maar te proberen, maar ik weet niet wat wél helpt op het moment dat het teveel wordt.
Er helpt ook gewoon niet zo idioot veel, hoe ruk dat ook is. Jij bent op zoek naar een oplossing en dat snap ik maar die is er niet altijd. Dat accepteren is heel moeilijk maar helpt soms wel.
Waar gaat het concreet over, hoe oud is je kindje nu? Is het je eerste/enige? Heb je medische zorgen, nu of gehad, met je kind of jezelf? Heb je zorgen gehad om bijvoorbeeld groei of voeding? Hoe is de relatie met je partner, is/voelt die gelijkwaardig?
Marli schreef op 03-02-2026 om 11:49:
[..]
Hoi Lena,
Fijn om te lezen, een soort van herkenning dat er (als er niks medisch is) er ook geen oplossing kan zijn. Dat is hoe het voor ons voelt en waarom ik iets zoek dat mij/ons helpt op de zwaarste momenten. Ik probeer ook veel te regelen, maar voel me ondertussen steeds leger worden. Had jij ook momenten waarop alle trucjes even niet hielpen en je er mentaal gewoon heel even doorheen zit en wat hielp jou dan (of denk ju nu van goh, dat had mij toen goed kunnen helpen)...
Ja natuurlijk. Ik heb er in de nacht paniekaanvallen van gehad of huilbuien overdag dat ik het allemaal echt niet meer zag zitten. Het is ook makkelijk gezegd 'accepteren', maar als je er midden in zit is het heel lastig om vertrouwen te houden dat het ooit beter gaat worden.
Wat mij sowieso hielp was geen verwachtingen hebben van de avond. Dus heel vroeg naar bed en eventueel op mijn ipad series kijken naast kind. Als ik weg liep, begon het gehuil toch weer na 15 minuten. Dat frustreerde veel meer.
Ik ging in die tijd ook regelmatig naar de sauna. Een dagje helemaal niks, stilte en slapen. Ik heb ook weleens een nacht bij mijn ouders geslapen in die tijd als ik er echt doorheen zat. Gewoon even afstand en dan kon ik het de dag erna weer oppakken.
En van je af praten. Even huilen lucht ook enorm op. Dat gevoel gaat ook weer over en dan zet je je schouders er weer onder.
Sterkte!
even specifiek op jouw vraag als je het écht even niet meer ziet:
Ik heb mijn babietje wel eens veilig in haar bedje gelegd al huilend en ben onder de douche gaan staan met de radio aan. Ik was zo wanhopig dat ik bang was dat ik haar pijn zou doen. Dan maar liever huilen.
onder de douche keihard gehuild, kalm geworden en toen babietje weer opgepakt.
Overdag baby bij man en zelf noisecanceling op.
Accepteren is ook mogen toegeven dat het ruk is, je je incompetent voelt en dat je soms echt even een hekel aan je kind of nouja de situatie hebt.
Sterkte lieverd en je kunt echt bij de huisarts om raad vragen als het niet goed met jou gaat.
Oja, Ik heb uiteindelijk emdr gehad op het huilen omdat het 8 jaar later nog triggerde. Met de kennis van nu had ik dat 7 jaar eerder mezelf (en kind) dit gegund.
