Controleren gedrag mbt eigen spullen
Hallo,
Ik ben nieuw hier en heb dit account speciaal aangemaakt omdat ik even niet goed weet hoe ik met het gedrag van mijn 4 jarige dochter om moet gaan en daarnaast zoek ik ook herkenning en hoop ik dat dit een fase is!!
Mijn dochter is een erg gevoelig meisje met een sterke eigen wil. De laatste tijd valt het me op dat ze erg controlerend is op haar spullen en dan vooral of ze alles wel vanuit school of een andere plek heeft meegenomen. Voorbeelden zijn:
- Bij het ophalen op school wil ze nog even checken of er toch niets meer in haar luizenzak zit.
- Sloffen voor school altijd weer mee naar huis willen nemen.
- Savonds vragen of ik clipjes in haar haar had gedaan omdat ze voelde dat ze geen clipjes in haar haar toen ze haar staart los maakte
- Extreme paniek bij het vergeten van een tandenborstel bij opa. En ook extreme paniek toen er nog een puzzelstukje bij oma lag.
- Tijdens het eten moeten checken of haar handschoenen in haar tas zitten. Toen ik zei dat we dit pas na het eten gingen doen zag ik echt paniek in haar ogen en moest ze huilen. Ik heb toen alsnog haar tas gepakt en uiteraard zaten de handschoenen erin.
Die paniek uit zich in huilen en er snachts onrustig van slapen. Overigens zijn dit spullen waar ze niet echt waarde aan hecht. Die puzzel ligt nu nog steeds in de auto en ze zou het liefst iedere week een nieuwe tandenborstel kopen.
Vandaag kwam er voor het eerst een vriendinnetje spelen. Dit ging heel goed! Haar vriedinnetje had een hoedje van ons op gedaan die ze uiteraard weer aan mij gaf toen ze naar huis ging. Ik wist even niet waar ik het hoedje had gelegd en m'n dochter was gelijk in paniek en zei dat haar vriendinnetje deze had meegenomen. Dit was niet zo..hij lag in de garage, daarna was het weer goed. Het huis was een bende en we waren een ijsbolletje van de ijscowagen kwijt, wederom zei ze dat vriendinnetje dit had meegenomen. Maar hij lag gewoon onder de bank. Ik kan haar er niet van overtuigen dat vriendinnetje dit niet heeft gedaan totdat ik het missende onderdeel vind. Overigens speelt zij amper met die ijscowagen en dat hoedje wil ze absoluut niet meer op. Ik heb met mijn dochter gepraat en gezegd dat ze niet zomaar vriendinnetje de schuld kan geven.
Het lijkt wel alsof ze zo bang is om iets kwijt te raken wat van haar is, ongeacht wat dit is. Volgens mij is er ook nog nooit iets echt belangrijks voor haar kwijt geweest. Dus ik weet niet waar dit gedrag vandaan komt. Op internet lees ik dat dit ook een vorm van controle kan zijn om zichzelf veilig te voelen. Ik heb haar wel eens gevraagd wat nu het ergste is wat er kan gebeuren als haar handschoenen nog op school zouden liggen, hierop kan ze nog niet echt goed antwoord geven. Ze is vooral bang dat iemand ze meeneemt. Overigens is mijn fiets wel een keer gestolen, en zij was er bij toen ie er ineens niet meer was. Dit was met haar vader die toen best in paniek was en zelf heeft ze er ook wel om gehuild. Trigger misschien? Alhoewel het daarvoor ook wel in mindere mate speelde.
Iemand herkenning? Ik wil haar zo graag helpen en dat ze kan begrijpen dat iets vergeten echt niet erg is. Maar hoe doe ik dit? Of is dit een fase? Sorry voor mijn lange verhaal!
Agen schreef op 27-01-2026 om 09:49:
[..]
Ik denk niet echt dat dat zou helpen. Bij het lezen van de titel van dit topic verwachte ik een post over kinderen die altijd al hun spullen kwijtraken, want dat kwam in mijn omgeving heel veel voor. Ook bij die van mij. En bij al die kinderen ging het beter toen ze een jaar of zeven waren. Tot die tijd was het vooral een kwestie van altijd vragen of ze al hun spullen hadden en thuis aandacht besteden aan netjes met je spullen omgaan. Tegen een kleuter zeggen dat we nu niet gaan zwemmen omdat ze de afgelopen weken teveel broodtrommels zijn kwijtgeraakt, is veel te abstract. Dat gaat er echt niet voor zorgen dat zo’n kind ineens wel op z’n spullen let.
TO, ik herken het dus niet. De paniek en het huilen klinkt heel onprettig voor je kind, en dat ze anderen ervan ‘beschuldigt’ dat ze dingen meenemen, lijkt me voor niemand fijn. Ik heb alleen geen tips voor wat je ermee moet.
Mijn kind was daar altijd heel netjes in. Dus het was niet nodig. Maar wekelijks nieuwe spullen moeten kopen omdat het kwijt is, zou ik snel klaar mee zijn. Een kind kan best leren dat dingen geld kosten en dat we dat maar één keer uit kunnen geven. Ik zou het ook niet als normaal framen om altijd alles kwijt te raken, te laten slingeren. Genoeg gezinnen ook waar geld wel een issue is en er dus daadwerkelijk geen geld is voor dergelijk gedrag.
Dat niet naar ... mogen want het geld ging op aan jouw spullen is een vorm van straf en chantage waar je een4-jarige natuurlijk niet mee helpt, behalve de "afgrond" in. We kunnen wel dingen vinden wat moet en hoort, maar of de praktijk zo is en de oplossing simpel, is de vraag.
Ik denk wel dat er meer achter zit en als de huis- tuin- en keukentips niet helpen, je via de huisarts of school zou kunnen kijken of er meer aan de hand is dan alleen wat ze laat zien. Gevoel van veiligheid ( ondanks een fijn thuis), faalangst, perfectionistisch.
Mijn kleinkind wordt wel eens als pittig omschreven, daar sla ik erg op aan, omdat het zo makkelijk oordelen is als je het kind niet kent en niet weet waar het vandaan komt.
Ik zoek er niet meer achter dan een sterk gevoel van bezit, wat ze ook direct uit. Eerder confronterend dan inschikkelijk. Kan best een handige eigenschap zijn. Grotere kans dat ze met haar nieuwe peperdure Adidas sneakers ook echt thuiskomt. Mede omdat anderen het niet zo snel zullen proberen die af te pikken vanwege de trammelant die ze gaat maken.
Later past iedereen, ook zij, zich aan aan het collectief. In een zekere mate. Ze zal vriendinnen krijgen die dan weliswaar weinig van haar mogen lenen, maar hopelijk komt zij voor hen op als er iets van hen wordt gepikt, omdat ze begrijpt hoe fijn bezit is en hoe erg en vernederend het is als ze jouw spullen zomaar pakken zonder iets te vragen.
Ik zou gewoon meegaan met de ontwikkeling van een persoonlijkheid. De wal keert vanzelf het schip. Je kan het wat bijsturen met "geef je broertje ook een stukje". "Nee, dat is niet lief; geef hem ook wat". Dan maakt ze weer een nieuwe keus.
Misschien kan je er een thema van maken door je dochter te laten zien hoe jullie relaxed omgaan met 'verdwenen' spullen van jezelf?
'Nou, dan maar een keer die andere sjaal om.'
'Kijk wat grappig! Ik had geen zin om sokken bij elkaar te zoeken!'
'Geen idee waar ik mijn telefoon heb gelaten. Wil jij me straks even bellen? Hoeft niet nu meteen hoor. Eerst even eten en Olivia naar bed brengen'.
MamaE schreef op 27-01-2026 om 10:00:
[..]
Mijn kind was daar altijd heel netjes in. Dus het was niet nodig. Maar wekelijks nieuwe spullen moeten kopen omdat het kwijt is, zou ik snel klaar mee zijn. Een kind kan best leren dat dingen geld kosten en dat we dat maar één keer uit kunnen geven. Ik zou het ook niet als normaal framen om altijd alles kwijt te raken, te laten slingeren. Genoeg gezinnen ook waar geld wel een issue is en er dus daadwerkelijk geen geld is voor dergelijk gedrag.
Als mijn kind heel slordig is en ik acht jassen en twintig broodtrommels moet kopen in een jaar, dan zou ik dat mijn kind wel laten voelen door bijvoorbeeld te zeggen 'nee we gaan nu niet zwemmen of maar de bios, want we moesten alweer een nieuwe jas kopen omdat jij die kwijtraakte in de speeltuin'.
Nou gelukkig maar dat jouw kind niet slordig of chaotisch is want ik vind jouw gedachte gang heel naar en gemeen overkomen naar een jong kind toe. Door zo te straffen is een chaotisch kind van 4 jaar echt niet ineens minder chaotisch.
Natuurlijk moeten kinderen de waarde van geld leren en is telkens je spullen kwijtraken niet fijn en praktisch. Maar een straf opleggen heeft alleen zin als je daarmee het probleem oplost: waar baseer jij op dat dit helpend is bij een 4 jarige?. Vergeetachtig en/of chaotisch zijn is een karaktertrek waar het kind zelf ook niet iets aan kan doen, hij/zij is niet expres zo. Beter kun je dan het kind stimuleren en trainen/aanleren om aan bepaalde zaken te denken door veel te herhalen en te belonen als er voortgang in zit i.p.v. zo te straffen.
het klinkt idd heel controlerend en dwangmatig. Omdat het al langere tijd speelt (ik lees dat die fiets werd gestolen toen ze drie was) en er zelf echt last van heeft (slecht slapen, de paniek/ angst) zou ik wel advies vragen bij het ggd/cjg/clb (ik weet dat daar niet iedereen fan van is maar hier zijn ze heel behulpzaam en meedenkend). Hier zijn die af en toe op school of je kunt ze bellen/ mailen met een vraag. Ik ben door hun goed geholpen en soms is geruststelling ook voldoende.
Hoe gaat dit op school? Valt de leerkrachten iets op?
Garfield77 schreef op 27-01-2026 om 12:24:
[..]
Natuurlijk moeten kinderen de waarde van geld leren en is telkens je spullen kwijtraken niet fijn en praktisch. Maar een straf opleggen heeft alleen zin als je daarmee het probleem oplost: waar baseer jij op dat dit helpend is bij een 4 jarige?. Vergeetachtig en/of chaotisch zijn is een karaktertrek waar het kind zelf ook niet iets aan kan doen, hij/zij is niet expres zo. Beter kun je dan het kind stimuleren en trainen/aanleren om aan bepaalde zaken te denken door veel te herhalen en te belonen als er voortgang in zit i.p.v. zo te straffen.
Sommige 4 jarige zijn ook erg laks. Dat kan je echt wel afleren. Voor je het weet krijg je pubers die expres hun telefoon kapot gooien zodat ze een nieuwe krijgen.
FruitMoeder schreef op 27-01-2026 om 12:42:
[..]
Sommige 4 jarige zijn ook erg laks. Dat kan je echt wel afleren. Voor je het weet krijg je pubers die expres hun telefoon kapot gooien zodat ze een nieuwe krijgen.
Ik zeg ook niet dat je het niet af kunt leren maar dat op die manier straffen de oplossing niet is. Iets expres kapot maken als puber vind ik ook weer wat anders dan iets per ongeluk vergeten als kleuter van 4 jaar.
FruitMoeder schreef op 27-01-2026 om 12:42:
[..]
Sommige 4 jarige zijn ook erg laks. Dat kan je echt wel afleren. Voor je het weet krijg je pubers die expres hun telefoon kapot gooien zodat ze een nieuwe krijgen.
TO heeft nog een kleine tien jaar om dat te voorkomen. Geen haast geboden hoor.
FruitMoeder schreef op 27-01-2026 om 12:42:
[..]
Sommige 4 jarige zijn ook erg laks. Dat kan je echt wel afleren. Voor je het weet krijg je pubers die expres hun telefoon kapot gooien zodat ze een nieuwe krijgen.
Wat een negatieve visie.
Lakse kleuters?! Ik zou het 'onbezorgd' noemen. Het onbezorgde van kleuters, is enerzijds heerlijk om te zien, maar niet altijd even handig. Ze leren echter razendsnel op die leeftijd, ook zonder dat je ze hun 'laksheid' afleert. Reken maar dat een kleuter die zijn gympen of een puzzelstukje kwijtraakt, daar zelf ook van baalt. Ze doen dat niet voor de lol omdat ze liever op blote voeten gymen of omdat ze incomplete puzzels leuker vinden.
Het verband tussen chaotische kleuters die regelmatig dingen kwijtraken en berekenende pubers die hun telefoon opzettelijk slopen, ontgaat me ook totaal.
FruitMoeder schreef op 27-01-2026 om 12:42:
[..]
Sommige 4 jarige zijn ook erg laks. Dat kan je echt wel afleren. Voor je het weet krijg je pubers die expres hun telefoon kapot gooien zodat ze een nieuwe krijgen.
Wat mensen plachten laksheid te noemen daar is niet zelden een andere reden voor.
ADHD, ADD, maar bijvoorbeeld ook TOS.
Ik zei vorige week tegen een leerling (groep 4) dat hij dat maar even moest afknippen. Bij deze leerling is het dan belangrijk dat ik erbij zeg dat hij even 'een schaar' moet pakken. Hij legt bij het woord 'knippen' niet zelf de relatie met het pakken van een schaar.
Een buitenstaander had alleen maar een laks kind gezien dat zijn werkje niet had afgeknipt, terwijl het wel gezegd was.
Garfield77 schreef op 27-01-2026 om 12:24:
[..]
[..]
Nou gelukkig maar dat jouw kind niet slordig of chaotisch is want ik vind jouw gedachte gang heel naar en gemeen overkomen naar een jong kind toe. Door zo te straffen is een chaotisch kind van 4 jaar echt niet ineens minder chaotisch.
Natuurlijk moeten kinderen de waarde van geld leren en is telkens je spullen kwijtraken niet fijn en praktisch. Maar een straf opleggen heeft alleen zin als je daarmee het probleem oplost: waar baseer jij op dat dit helpend is bij een 4 jarige?. Vergeetachtig en/of chaotisch zijn is een karaktertrek waar het kind zelf ook niet iets aan kan doen, hij/zij is niet expres zo. Beter kun je dan het kind stimuleren en trainen/aanleren om aan bepaalde zaken te denken door veel te herhalen en te belonen als er voortgang in zit i.p.v. zo te straffen.
Het is zeker niet naar of gemeen bedoeld, maar wel als leren dat gedrag consequenties heeft. Als je een keer iets kwijt raakt of vergeet, dan kan dat gebeuren en dan koop ik wel wat nieuws. Maar elke maand een nieuwe jas en meerdere broodtrommels, pennen, stiften, speelgoed etc. per week vind ik wel wat gortig worden. Ook als je chaotisch bent. Dan kun je ook kijken; hoe kunnen we dat oplossen?
Er zijn genoeg gezinnen waar er daadwerkelijk geen geld is voor dit soort dingen. Waar misschien niet eens geld is voor genoeg eten als er zoveel geld op gaat aan spullen die kwijtraken. Ik vind het dus helemaal niet vanzelfsprekend om maar zonder meer nieuwe spullen te regelen voor je kind als dingen kwijt raken bij het leven.
MamaE schreef op 27-01-2026 om 14:08:
[..]
Het is zeker niet naar of gemeen bedoeld, maar wel als leren dat gedrag consequenties heeft. Als je een keer iets kwijt raakt of vergeet, dan kan dat gebeuren en dan koop ik wel wat nieuws. Maar elke maand een nieuwe jas en meerdere broodtrommels, pennen, stiften, speelgoed etc. per week vind ik wel wat gortig worden. Ook als je chaotisch bent. Dan kun je ook kijken; hoe kunnen we dat oplossen?
Er zijn genoeg gezinnen waar er daadwerkelijk geen geld is voor dit soort dingen. Waar misschien niet eens geld is voor genoeg eten als er zoveel geld op gaat aan spullen die kwijtraken. Ik vind het dus helemaal niet vanzelfsprekend om maar zonder meer nieuwe spullen te regelen voor je kind als dingen kwijt raken bij het leven.
Maar ze is 4 jaar, niet 14. En ze zal toch een jas nodig hebben buiten. Ik denk dat je de leeftijd en wellicht de oorzaak misschien iets te makkelijk neemt. Soms is het niet even afleren of de gevolgen laten voelen. Soms hebben kinderen meer nodig dan dat.
MamaE schreef op 27-01-2026 om 14:08:
[..]
Het is zeker niet naar of gemeen bedoeld, maar wel als leren dat gedrag consequenties heeft. Als je een keer iets kwijt raakt of vergeet, dan kan dat gebeuren en dan koop ik wel wat nieuws. Maar elke maand een nieuwe jas en meerdere broodtrommels, pennen, stiften, speelgoed etc. per week vind ik wel wat gortig worden. Ook als je chaotisch bent. Dan kun je ook kijken; hoe kunnen we dat oplossen?
Er zijn genoeg gezinnen waar er daadwerkelijk geen geld is voor dit soort dingen. Waar misschien niet eens geld is voor genoeg eten als er zoveel geld op gaat aan spullen die kwijtraken. Ik vind het dus helemaal niet vanzelfsprekend om maar zonder meer nieuwe spullen te regelen voor je kind als dingen kwijt raken bij het leven.
Precies; kijken naar hoe je het op kunt lossen. Dat is een goed uitgangspunt. Je kind andere gewoontes aanleren, je kind daarbij helpen dit eigen te maken. Veel herhaling en oefening.
En dat los je dus niet op door de consequentie (=straf) een uitje te ontzeggen. Een kind van 4 jaar legt die verbinding nog niet eens tussen het kwijtgeraakte artikel en het beloofde uitje. Kind van 4 jaar denkt niet op maandag; laat ik vandaag eens extra goed op mijn sjaal letten want anders gaat over 3 weken ons uitje naar het zwembad niet door net zoals afgelopen zaterdag toen gingen we ook niet omdat ik mijn broodtrommel kwijt was. Misschien toch eens verdiepen in de gedachtengang van een kleuter ten op zichte van bv een puber, waar je weer andere verwachtingen van mag hebben. Je slaat de plank nu echt mis.
Als er weinig geld is in een gezin kan idd niet zomaar iets nieuw gekocht worden. Maar dat wil niet zeggen dat bestraffen zoals jij het stelt de oplossing is en maakt dat het kind dan beter met spullen om leert gaan.
Olijfje26 schreef op 26-01-2026 om 23:15:
[..]
In dit geval ging het om een nieuwe dure fiets die niet van hem was. Ik denk dat het best normaal is dat je dan even in paniek bent. Verder is ie niet zo snel in paniek hoor. Maar zij zag natuurlijk wel zijn reactie en ze moesten samen naar huis lopen (klein stukje). Ze was toen nog 3 en begreep niet waarom iemand zomaar een fiets meeneemt.
Nouja, het gaat niet zozeer om normaal of niet maar ik vind paniek toch best een stevige respons. Ben zelf best paniekerig maar nooit in paniek geraakt bij dat soort situaties. En deze situatie was voor hem (en in jouw ogen) wellicht groot maar je meisje is klein dus een kleine situatie is dan voor haar wellicht vergelijkbaar.
Het lijkt mij iig dat er toch wel iets van een overeenkomst is in aard/ karakter wat dit aangaat. Vandaar dat het misschien zinvol is te onderzoeken hoe hij erin staat.
In ieder geval komt het op mij ook op z’n minst controlerend over. Wel iets om in de gaten te houden. Is ze onzeker, spelen er angsten etc. Kan ze wat meer regie gebruiken op gezonde vlakken.
