Dochter kleine lengtegroei/vroeg puberend
Hi,
Graag hoor ik kennis of ervaringen mbt onze situatie:
Onze dochter is 9 jaar en 2 maand oud, is 128 cm groot en begint al te puberen. Ik maak me zorgen over haar uiteindelijke lengte. We zijn hiervoor een tijdje terug doorverwezen naar de kinderarts. Zij zag direct eigenlijk geen probleem, en ik moest lullen als brugman om überhaupt een handfoto te laten maken en bloedonderzoek te laten doen naar hoe ver de puberteit gevorderd is. Op het moment dat we daar waren was ze nog net 8 jaar en uit de handfoto kwam 9 jaar. Er werd me niet verteld hoe veel maanden 9 jaar, dus kan niet vertellen of haar botleeftijd voor loopt. Borstgroei kon ze inderdaad voelen dat die begonnen was, en uit het bloedonderzoek kwam eigenlijk geen duidelijk start puberteit naar voren. Eindlengte wordt geschat op 1.59. Dat zou heel mooi zijn (ben zelf maar 1.52, en vader 1.87), maar daar geloof ik niets van. Bij mij werd er ook gezegd dat ik 165 zou worden en door vroege puberteit lang niet gehaald. De laatste paar maanden is ze niet tot nauwelijks gegroeid en groeispurtd kennen we hier niet. Ik heb gevraagd om de puberteit te blokkeren, maar ze zei dat daar wss geen winst mee behaald gaat worden omdat ze al 9 is. Nu ben ik voorstander van het wel proberen, omdat ik puberteit op deze leeftijd en met deze lengte ook erg vroeg vind (medisch niet te vroeg natuurlijk).
Nu word ik binnenkort weer teruggebeld, met het laatste bericht wss dat er niets aan de hand is en daarmee klaar. Zelf wil ik dan goed voorbereid zijn en eventueel vragen om een seconde opinion.
Zijn er mensen die in het zelfde schuitje zitten of gezeten hebben en ervaring of tips hebben hiermee of met het blokkeren van puberteit of toedienen van groeihormonen op deze leeftijd) ik hoor het heel graag!!
Lieve groetjes
Feefifofum schreef op 22-09-2026 om 20:06:
[..]
[..]
Het komt denk ik ook omdat ik in het buitenland ben opgegroeid en nog veel in het buitenland kom. Daar word ik echt aangestaard.Maar ook hier in NL krijg ik te horen dat ik zo lang ben. Ik vind het ook gewoon niet mooi. Niet vrouwelijk. En nu er zoveel transmensen zijn ben ik ook al eens gevraagd of ik transgender ben " want zo lang voor een vrouw". Dat vind ik beledigend. Ik vind zelf kleinere dames veel mooier en sierlijker.
En wie steil haar heeft wil krullen. Wie heel blank is wil graag een kleurtje en wie een kleurtje heeft wil juist wat blanker. Is volgens mij de menselijke natuur, willen hebben/zijn wat je niet hebt/bent. Ik ben 1.74, dus wij schelen maar 5cm. Ik heb mezelf werkelijk waar nog nooit ‘lang’ gevonden. Terwijl ik in mijn jonge jaren toch bovengemiddeld lang was voor een vrouw.
Probeer inderdaad wat aan je zelfbeeld te doen. Als je als model op de catwalk had willen lopen was je zelfs te klein geweest. Alles is relatief.
Damoontje schreef op 22-09-2026 om 08:19:
[..]
Ik ben 1,78 en voel me juist eerder klein omdat beide ouders langer zijn. Ik kan me wel voorstellen dat het bijv in Limburg langer voelt. In mijn omgeving zijn veel mensen langer dan ik, ook veel jonge meiden.
Ik heb neven die altijd even hun hoofd moeten buigen als ze door een deuropening gaan, dat lijkt me wel lastig. Maar die zijn rond 1965 geboren en toen was er denk ik nog geen behandeling mogelijk.
Ik begrijp TO maar hoop ook dat ze er niet teveel druk op legt bij dochter, dat zij ook goed is als ze klein blijft. (Druk zetten bij een arts uiteraard wel als er te weinig aan gedaan wordt)
Nee hoor, totaal niet juist. Zij weet niet waarom we naar de kinderarts zijn geweest en heb de arts tijdens de afspraak gevraagd om het eerst te bespreken zonder haar erbij. Hier keek de arts wat raar van op, maar heb haar uitgelegd dat ik niet wil dat zij zelf denkt dat het een probleem is. Dit snapte ze. Toen mijn dochter nog in de wachtkamer zat te lezen heb ik alles op tafel kunnen leggen.
Op deze leeftijd kunnen we ze nog van alles wijs maken zogezegd, dus heb haar verteld dat veel kinderen soms naar de kinderarts moeten voor bijvoorbeeld een lichamelijk onderzoek. Zij nam hier genoegen mee en had hier zelf helemaal geen vragen over. Ze weet dat ze niet zo groot gaat worden en hier hebben we het altijd in positieve zin over.
En nee, te lang is ook niet alles. Dat begrijp is. Alles wat te is, kan vervelend zijn.
Frisdrank1972 schreef op 22-09-2026 om 08:22:
[..]
TO is zelf dat ook klein van stuk met maar 152cm. Misschien reflecteert ze haar onzekerheden op haar dochter.
Ik denk niet dat jij hier bij mijn topic wat toe kunt voegen met telkens voorbarige conclusies. Negeren werkt blijkbaar niet. Ten eerste reflecteer ik geen onzekerheden op mijn dochter, het tegenovergestelde. Ze is juist erg zelfverzekerd en blij met zichzelf en dat wil ik graag zo houden. Vandaar dat ze ook niets weet van mijn zorg erover of waarom we bij de kinderarts zijn geweest. Ten tweede ben ik zelf niet onzeker. Ik heb niets om over te klagen, was alleen graag 5-10 cm groter geweest en dat gun ik mijn prachtige dochter ook.
Met jouw opmerkingen reflecteer je zelf nogal wat onzekerheden en negativiteit.
MamaE schreef op 20-09-2026 om 23:51:
Mijn puberteitskenmerken begonnen ook al met 8 jaar. Toen kreeg ik schaamhaar. Met 10 jaar okselhaar en beginnende borstgroei. Ik heb nooit een groeispurt gehad, tot mijn 11/12e. Toen groeide ik 12 cm in een jaar. Op mijn 12e werd ik ongesteld en daarna groeide ik nog 2 cm. Ik ben uiteindelijk 1.62 geworden en vind dat helemaal prima.
Ik had exact hetzelfde en altijd een van de kleinste van de klas op de basisschool tot groep 7/8 toen begon ik wat te groeien. Ik ben uiteindelijk 164 geworden. Net als TO's dochter met een kleine moeder van 153 en een lange vader van 187.
Mijn zus trouwens ook vergelijkbaar, maar zij kreeg haar groeispurt eerder en werd eerder ongesteld, toen ze 10 was. Toch ook nog 160 geworden.
Lief dat je het beste wil voor je dochter TO, je kunt altijd een second opinion vragen zoals hier al meer geschreven wordt. Maar tegelijk zie je ook dat het niet per se hoeft af te lopen zoals je zorgen je laten denken.
Skellar schreef op 25-09-2026 om 12:22:
[..]
Ik had exact hetzelfde en altijd een van de kleinste van de klas op de basisschool tot groep 7/8 toen begon ik wat te groeien. Ik ben uiteindelijk 164 geworden. Net als TO's dochter met een kleine moeder van 153 en een lange vader van 187.
Mijn zus trouwens ook vergelijkbaar, maar zij kreeg haar groeispurt eerder en werd eerder ongesteld, toen ze 10 was. Toch ook nog 160 geworden.
Lief dat je het beste wil voor je dochter TO, je kunt altijd een second opinion vragen zoals hier al meer geschreven wordt. Maar tegelijk zie je ook dat het niet per se hoeft af te lopen zoals je zorgen je laten denken.
Ik was als kind helemaal niet klein, best gemiddeld in de klas. Mijn zus was lang klein, begon pas met een jaar of 14 flink te groeien en was bijna 15 toen ze ongesteld werd. Zij is 1.76 meter lang. Onze ouders zijn even lang, vader is relatief klein maar in zijn familie nog relatief lang. Moeder is normaal maar aan die kant van de familie ook behoorlijk wat langere mensen.
PlukeenRoos schreef op 25-09-2026 om 11:47:
[..]
Nee hoor, totaal niet juist. Zij weet niet waarom we naar de kinderarts zijn geweest en heb de arts tijdens de afspraak gevraagd om het eerst te bespreken zonder haar erbij. Hier keek de arts wat raar van op, maar heb haar uitgelegd dat ik niet wil dat zij zelf denkt dat het een probleem is. Dit snapte ze. Toen mijn dochter nog in de wachtkamer zat te lezen heb ik alles op tafel kunnen leggen.
Op deze leeftijd kunnen we ze nog van alles wijs maken zogezegd, dus heb haar verteld dat veel kinderen soms naar de kinderarts moeten voor bijvoorbeeld een lichamelijk onderzoek. Zij nam hier genoegen mee en had hier zelf helemaal geen vragen over. Ze weet dat ze niet zo groot gaat worden en hier hebben we het altijd in positieve zin over.En nee, te lang is ook niet alles. Dat begrijp is. Alles wat te is, kan vervelend zijn.
Ik denk dat je toch een grote inschattingsfout maakt met hoe jij dit aanvliegt richting artsen en richting je dochter.
Je schreef eerder dat jij van " het wel proberen bent" ( puberteit blokkeren).
Jij gunt je dochter een paar cm erbij.
Maar ondertussen weet jouw dochter van niks waarom ze mee moet naar kinderarts en is dit geheel alleen een probleem van jou op het ogenblik.
Jouw dochter heeft echt recht op betere informatie van zowel jou als de kinderarts. Het gaat er niet om of het een probleem zou zijn, het gaat erom dat jouw dochter goed geinformeerd word over haar keuzes over haar eigen lichaam
Dit alles gaat over haar en zij heeft hier echt een een stem in.
Dan kan jij haar die paar cm wel gunnen maar voor hetzelfde geld hoeft zij die paar cm er niet eens bij.
Ik denk dat jij op de manier hoe je het nu aanvliegt achter de rug van je dochter om je nergens door artsen serieus genomen gaat worden.
Ik weet niet wat ik lees. Liegen tegen een negenjarige waarom ze naar de kinderarts moet? Wat ga je tegen haar zeggen als het je lukt om een second opinion te krijgen?
ik zou inderdaad ook geen informatie achterhouden voor mijn kind. Voor mijn dochter geldt dat ze weet waarvoor we ergens zijn en dat de arts haar ook kan uitleggen wat er gebeurt etc. Dat hoeft niet dramatisch. We gaan naar de dokter en dan wordt er gemeten en gewogen om de groei in de gaten te houden. Artsen kunnen dat in mijn ervaring prima op kindniveau vertellen.
Soms heeft kind inspraak (in welke arm wordt bloed geprikt, medicatie in pillerje of drankje). Voor sommige dingen is er geen keus: antibiotica kuur afmaken, exzeemzalf smeren.
Tanden waren best scheef, ondertanden schuurden tegen boventanden en kunnen daardoor afslijten. Dus mogelijk een beugel daarvoor nodig (= medische noodzaak). Na wisselen van alle tanden en kiezen is dat niet perse nodig en tanden staan grotendeels recht. Van mij hoeft er geen beugel, maar zij mag daarover meebeslissen. Daar hebben we het dan samen over.
Sinds ik een paar jaar geleden in een rolstoel terecht kwam, als vrouw van gemiddelde lengte, ben ik korte mensen onwijs gaan waarderen. Daar kan ik ten minste makkelijk een gesprek op ooghoogte mee voeren! Als iemand heel lang is, is het vaak heel erg omhoog kijken. Op drukke plekken zie ik vooral billen, en is het heel erg fijn als ik dan iemand tegenkom die ook 'laag bij de grond' is om wat voor reden dan ook. Dat geeft fijne herkenningsmomentjes.
PlukeenRoos schreef op 25-09-2026 om 11:47:
[..]
Nee hoor, totaal niet juist. Zij weet niet waarom we naar de kinderarts zijn geweest en heb de arts tijdens de afspraak gevraagd om het eerst te bespreken zonder haar erbij. Hier keek de arts wat raar van op, maar heb haar uitgelegd dat ik niet wil dat zij zelf denkt dat het een probleem is. Dit snapte ze. Toen mijn dochter nog in de wachtkamer zat te lezen heb ik alles op tafel kunnen leggen.
Op deze leeftijd kunnen we ze nog van alles wijs maken zogezegd, dus heb haar verteld dat veel kinderen soms naar de kinderarts moeten voor bijvoorbeeld een lichamelijk onderzoek. Zij nam hier genoegen mee en had hier zelf helemaal geen vragen over. Ze weet dat ze niet zo groot gaat worden en hier hebben we het altijd in positieve zin over.En nee, te lang is ook niet alles. Dat begrijp is. Alles wat te is, kan vervelend zijn.
Hieruit blijkt m.i. dat je het probleem dat je hebt met je eigen lengte projecteert op je dochter en dat je twijfelt of het wel echt een issue is - misschien omdat ze verder goed gezond is en hormoonbehandelingen ook zo hun nadelen hebben?
Je kunt wel zeggen dat je het altijd in positieve zin over haar bescheiden lengte hebt, maar je kind voelt op deze manier toch wel aan dat jij daar heel erg mee zit, en het kennelijk niet positief is om klein van stuk te zijn? Hoe kan je dochter nu niet gemerkt hebben dat het bezoek aan de kinderarts in het teken van haar groei stond, vraag ik me af. En wat vond de kinderarts er eigenlijk van? Heeft je dochter een afbuigende groeicurve of zit ze op haar eigen lijn? Zoals eerder gezegd, 1,28 is bij 9 jaar valt op zich binnen het normale spectrum.
troelahoep schreef op 29-09-2026 om 22:53:
[..]
Hieruit blijkt m.i. dat je het probleem dat je hebt met je eigen lengte projecteert op je dochter en dat je twijfelt of het wel echt een issue is - misschien omdat ze verder goed gezond is en hormoonbehandelingen ook zo hun nadelen hebben?
Je kunt wel zeggen dat je het altijd in positieve zin over haar bescheiden lengte hebt, maar je kind voelt op deze manier toch wel aan dat jij daar heel erg mee zit, en het kennelijk niet positief is om klein van stuk te zijn? Hoe kan je dochter nu niet gemerkt hebben dat het bezoek aan de kinderarts in het teken van haar groei stond, vraag ik me af. En wat vond de kinderarts er eigenlijk van? Heeft je dochter een afbuigende groeicurve of zit ze op haar eigen lijn? Zoals eerder gezegd, 1,28 is bij 9 jaar valt op zich binnen het normale spectrum.
Ik snap niet hoe je bij de conclusie komt, dat to een probleem heeft met haar eigen lengte en dat op dochter projecteerd.
Mijn kind was altijd de kleinste van de klas en werd meestal jonger geschat. Dat is niet altijd leuk en daar heb je het dan met je kind over. Ik was ook de kleinste van de klas herken dus haar frustratie. Ik leg dan uit dat iedereen anders is, dus niet negatief benaderend.
Ben het wel met je eens dat je niet geheim moet houden voor je kind waarom ze bij een arts is. Ik ben voor uitleg passend bij de leeftijd. Artsen kunnen dat in mijn ervaring goed en het is ook fijn als je kind zelf vragen kan beantwoorden, vragen kan stellen, dingen aan kan geven.
