Ontmoeting met mijn dochter.
Beste,
Ik heb een vraag, ik heb een dochter in de leeftijd van 12 jaar, helaas heeft de moeder mij altijd op afstand gehouden (al in de zwangerschap)
Ik heb dan ook geen erkenning aangevochten omdat ik geen aantoonbaar
“ famillie life” had.
Ik heb meermaals getracht om info, dan wel in contact te komen met mijn dochter via haar moeder,dit wordt tegen gehouden.
(hier is geen goede reden voor).
Ik krijg het bericht terug, we vertellen het als we vinden dat zij de leeftijd heeft.
ik vind dit nogal lastig aangezien dit kan zijn wanneer ze getrouwd is of ect ect..
Liefst wil ik zelf de mogelijkheid krijgen om een band met haar op te bouwen.
Ik zie het dan ook niet zitten om te wachten totdat ze zelf komt, maar heb het idee om haar zelf op te zoeken en te benaderen.
nou ben ik wel is benieuwd naar jullie mening?
Hebben jullie evt ervaring en/of tips voor zo een eerste ontmoeting?
groeten…
oké tijd om terug te gaan naar de inhoud
ToetieToover schreef op 16-01-2026 om 21:38:
oké tijd om terug te gaan naar de inhoud
Waar vooral moeders blijkbaar denken dat ze alwetend zijn en het kind moeders nooit kwaad zal nemen dat haar tegenhield om contact met de vader te hebben tenzij er betaald wordt, als vader moet je door allerlei hoepels springen omdat moeders denken dat zij het beter weten
Nick90 schreef op 16-01-2026 om 21:45:
[..]
Waar vooral moeders blijkbaar denken dat ze alwetend zijn en het kind moeders nooit kwaad zal nemen dat haar tegenhield om contact met de vader te hebben tenzij er betaald wordt, als vader moet je door allerlei hoepels springen omdat moeders denken dat zij het beter weten
Dat zei ik dus niet. Het kan heel goed dat de dochter uiteindelijk de moeder wel kwalijk zal nemen dat die het contact met de vader dwarsgezeten heeft. Maar je weet niet wat de moeder vertelt/verteld heeft over de situatie. En ik vind dat vader hier ook zeker steken heeft laten vallen. Ze hebben gewoon allebei niet het belang van het kind voor ogen gehad, maar hun eigen belang vooral.
En ja, vaders moeten over het algemeen door meer hoepels springen dan moeders. Soms is dat terecht, soms niet. Ik ken trouwens van dichtbij een voorbeeld waar het andersom is, sterker nog, waar moeder kind al jaren nog maar heel incidenteel ziet en niets hoort over hoe het gaat, als haar andere kind het niet vertelt (situatie: gescheiden omdat vader een ander had. In eerste instantie beide kinderen bij moeder omdat vader er geen zin in/tijd voor had. Toen vader na een jaar ging samenwonen met de dame waarmee hij vreemd ging was er ineens wel plek voor de kinderen. Jongste, toen 12, is vrij snel daarna bij vader gaan wonen, en werd zonder overleg ingeschreven bij vader. Vader vond dat kind zelf mocht kiezen of het contact wilde met moeder. Moeder had geen zin in een rechtszaak, heeft wel vader zeer regelmatig aangesproken hierop. Oudste nam vader erg kwalijk wat er was gebeurd en bleef bij moeder wonen, maar wel omgangsregeling met vader. Zo hoorde de moeder af en toe nog wat van/over haar jongste).
Nick90 schreef op 16-01-2026 om 21:27:
[..]
Negeer me maar gewoon als je niet normaal kunt reageren
Kom kom Nick iets meer ruggegraad hoor.
In dit soort topics zak je helemaal in, zijn alle vrouwen stom en mannen slachtoffer.
Moet nu steeds bij jou posten denken aan Brigitte Kaandorp, die vind ik wel passen voor jou.
heeeel zwwwwaar leeeeven, moeilijk moeilijk moeilijk.....
Rik2026 schreef op 16-01-2026 om 18:52:
Anoniemvoornu gelukkig heb ik nog wat aanvullingen tegen die tijd
Kan hier 50% niet vertellen ivm privacy en evt herkenning.
Ik reageer ook niet meer na deze post dit topic gaat mijn doel voorbij.
Er stonden hier en daar wat zinnige antwoorden bij, dank daarvoor.
Choose wisely.
Het moment dat een ouder weigert om alimentatie te betalen omdat hij/zij niet weet of het geld wel goed terecht komt, vind ik altijd bijzonder en kan ik niet goed begrijpen. Ik kan me daar namelijk niets bij voorstellen, maar oké, ik bevind me dan ook niet in die positie. Misschien zie ik ook echt niet goed waar het om gaat.
Ik vind dan wel dat je als ouder een bedrag zou moeten hebben gespaard dat je aan je kind geeft als je weet dat het ook écht bij je kind terecht komt. Dus als ondersteuning voor het betalen van een studie, of om huisvesting te betalen bij het volgen van deze studie. Of als startkapitaal voor het kopen van een huis.
Weigeren om 18 jaar lang een bijdrage te leveren aan het levensonderhoud van je kind en vervolgens ook niet sparen voor het moment dat het ook echt bij je kind terecht komt is gewoon falen als ouder, smoesjes bedenken en je verantwoordelijkheid niet nemen. Meer kan ik daar niet van maken.
Op het moment dat TO geen enkele reden ziet om in die 12 jaar alimentatie te betalen, mag ik hopen dat hij in ieder geval geld apart heeft gezet om zijn dochter te ondersteunen in tijden dat zij dat geld nodig kan hebben. Dat zou getuigen van betrokkenheid, zorgzaamheid en verantwoordelijkheidsgevoel.
Los van wel of geen contact, kun je ( naast bijvoorbeeld de eerdere suggestie van brieven schrijven en bewaren ) hiermee laten zien dat je je als ouder betrokken hebt gevoeld en deel wilt uitmaken van de toekomst van je kind.
Nick,en Rik… jullie zijn beiden egoisten, en ongevoelige klootzakken…over.tot ik denk met mijn penis…
Ted68 schreef op 17-01-2026 om 00:58:
Nick,en Rik… jullie zijn beiden egoisten, en ongevoelige klootzakken…over.tot ik denk met mijn penis…
En heb je ook nog een mening over vrouwen die kinderen moedwillig weghouden van de andere ouder of liet je je onderbuik leeglopen? Want je denkt nu duidelijk met voortplantingsorgaan
Thy schreef op 17-01-2026 om 00:25:
Het moment dat een ouder weigert om alimentatie te betalen omdat hij/zij niet weet of het geld wel goed terecht komt, vind ik altijd bijzonder en kan ik niet goed begrijpen. Ik kan me daar namelijk niets bij voorstellen, maar oké, ik bevind me dan ook niet in die positie. Misschien zie ik ook echt niet goed waar het om gaat.
Ik vind dan wel dat je als ouder een bedrag zou moeten hebben gespaard dat je aan je kind geeft als je weet dat het ook écht bij je kind terecht komt. Dus als ondersteuning voor het betalen van een studie, of om huisvesting te betalen bij het volgen van deze studie. Of als startkapitaal voor het kopen van een huis.
Weigeren om 18 jaar lang een bijdrage te leveren aan het levensonderhoud van je kind en vervolgens ook niet sparen voor het moment dat het ook echt bij je kind terecht komt is gewoon falen als ouder, smoesjes bedenken en je verantwoordelijkheid niet nemen. Meer kan ik daar niet van maken.
Op het moment dat TO geen enkele reden ziet om in die 12 jaar alimentatie te betalen, mag ik hopen dat hij in ieder geval geld apart heeft gezet om zijn dochter te ondersteunen in tijden dat zij dat geld nodig kan hebben. Dat zou getuigen van betrokkenheid, zorgzaamheid en verantwoordelijkheidsgevoel.
Los van wel of geen contact, kun je ( naast bijvoorbeeld de eerdere suggestie van brieven schrijven en bewaren ) hiermee laten zien dat je je als ouder betrokken hebt gevoeld en deel wilt uitmaken van de toekomst van je kind.
Genoeg kinderen die het zonder financieel kruiwagentje moeten doen hoor. Waarom geld opzij zetten voor een kind waar je nooit enige band mee op mocht bouwen van de moeder? Weer een teken aan de wand dat moeders vooral uit zijn op geld. Kind gebruiken als pressiemiddel, jij doet zoals ik wil anders mag je je kind niet zien
Nick90 schreef op 17-01-2026 om 17:47:
[..]
Genoeg kinderen die het zonder financieel kruiwagentje moeten doen hoor. Waarom geld opzij zetten voor een kind waar je nooit enige band mee op mocht bouwen van de moeder? Weer een teken aan de wand dat moeders vooral uit zijn op geld. Kind gebruiken als pressiemiddel, jij doet zoals ik wil anders mag je je kind niet zien
Nou ja, waarom zou iemand ineens op komen dagen om de vader uit te hangen als hij er niks tegenover wil zetten? Die vraag kun je ook stellen.
Dat iemand die door moeder is weggehouden bij zijn kind geen geld aan diezelfde moeder wil geven kan ik ergens wel begrijpen, maar dan kun je toch geld apart zetten voor je kind. Vaderschap gaat heus over meer dan alleen geld, maar het voelt wel wat vrijblijvend dan.
'Waarom geld opzij zetten voor een kind waar je nooit enige band mee op mocht bouwen van de moeder? Weer een teken aan de wand dat moeders vooral uit zijn op geld.'
Daar kunnen een paar redenen voor zijn. Op de eerste plaats is dit een manier om te laten zien dat je al die tijd wel aan het kind hebt gedacht. Dat kan voor een kind waardevol zijn als er contact is en het kind wil weten of je al die tijd aan het kind hebt gedacht.
Om het te kunnen geven moet je wel contact hebben met het kind. Je zult toch bijvoorbeeld een bankrekening moeten weten om het geld over te maken. Er is dan dus ook een goede reden om moedwillig contact te zoeken.
Met 18 jaar gaat het geld naar het kind, niet naar de moeder. Het is dan bedoeld als start voor het leven als volwassene. Dat je het leven als kind niet mee hebt kunnen maken is pijnlijk. Maar een kind leeft langer als volwassene dan als kind. Met het geld kan het kind studeren, een kamer inrichten of als startkapitaal voor een woning. Ligt eraan hoeveel je spaart.
Om het te kunnen geven moet je wel contact hebben met het kind. Je zult toch bijvoorbeeld een bankrekening moeten weten om het geld over te maken. Er is dan dus ook een goede reden om moedwillig contact te zoeken.
tsjor schreef op 18-01-2026 om 08:35:
'Waarom geld opzij zetten voor een kind waar je nooit enige band mee op mocht bouwen van de moeder? Weer een teken aan de wand dat moeders vooral uit zijn op geld.'
Daar kunnen een paar redenen voor zijn. Op de eerste plaats is dit een manier om te laten zien dat je al die tijd wel aan het kind hebt gedacht. Dat kan voor een kind waardevol zijn als er contact is en het kind wil weten of je al die tijd aan het kind hebt gedacht.
Om het te kunnen geven moet je wel contact hebben met het kind. Je zult toch bijvoorbeeld een bankrekening moeten weten om het geld over te maken. Er is dan dus ook een goede reden om moedwillig contact te zoeken.
Met 18 jaar gaat het geld naar het kind, niet naar de moeder. Het is dan bedoeld als start voor het leven als volwassene. Dat je het leven als kind niet mee hebt kunnen maken is pijnlijk. Maar een kind leeft langer als volwassene dan als kind. Met het geld kan het kind studeren, een kamer inrichten of als startkapitaal voor een woning. Ligt eraan hoeveel je spaart.
Om het te kunnen geven moet je wel contact hebben met het kind. Je zult toch bijvoorbeeld een bankrekening moeten weten om het geld over te maken. Er is dan dus ook een goede reden om moedwillig contact te zoeken.
Juist ja leer je kinderen dat hun tijd en aandacht natuurlijk wel geld kost. Vooral leren dat alles wat ze doen een prijskaartje heeft.
Nick90 schreef op 24-01-2026 om 17:38:
[..]
Juist ja leer je kinderen dat hun tijd en aandacht natuurlijk wel geld kost. Vooral leren dat alles wat ze doen een prijskaartje heeft.
Maar…..tijd, aandacht, liefde, zorg en warmte heeft betreffende kind al niet ontvangen van vader. Geld is nooit die kant op gevloeid. Wat krijgt kind dan wel? Wel te verstaan dat het kind hier NIETS, 0,0 NIETS aan kan doen!
Nick90 schreef op 24-01-2026 om 17:38:
[..]
Juist ja leer je kinderen dat hun tijd en aandacht natuurlijk wel geld kost. Vooral leren dat alles wat ze doen een prijskaartje heeft.
Je komt op mij overigens echt over als een verongelijkt kereltje dat volop in de slachtofferrol zit.
Nick90 schreef op 24-01-2026 om 17:38:
[..]
Juist ja leer je kinderen dat hun tijd en aandacht natuurlijk wel geld kost. Vooral leren dat alles wat ze doen een prijskaartje heeft.
Jouw jeugd is zeer duidelijk niet makkelijk geweest gezien je projectie in welk topic dan ook. Heel begrijpelijk ook hoor, daar niet van, maar wel heel verdrietig dat je dit zelf nog steeds niet (lijkt) doorhebt op volwassen leeftijd.
